Driedubbeltjes dagboek

Was op speelbezoek naar collega pleeggezin met hun zoon S. S had niet geslapen voor middernacht, en werd pas wakker toen we om elf uur kwamen. Ze hadden scones met blauwe bessen gebakken, mmm. 

Toch was ik vandaag wat afwezig. Ik merkte dat missvhien zelf het meest. Doe dingen verkeerd om en binnenstebuiten. Ben ook stiller dan anders.  Kreeg telefonisch raad van mijn psych.motorisch fysiotherapeut over verdriet of rouw. 

Kracht in de benen voelen, dat ze me kunnen dragen, en dat soort dingen.

Gudrun, de gloednieuwe oppas, kwam voor de tweede keer langs. V was in zijn element, en ze kreeg een knuffel van hem toen ze wegging. Gudrun in de wolken. 

Nu dus op de kalender kijken waar ik haar kan gebruiken... 

De buschauffeur deed de achterdeur niet open, zodat ik voorin met de kinderwagen moest rotzooien  ( dit gaat echt niet zo makkelijk hoor, zei ik) aan het eind van mijn rit deed hij de deuren dicht terwijl ik nog bezig was met uitstappen, bijna de wagen ertussen: toen zei ik veel minder vriendelijk dat ie asjeblieft zijn spiegel moest gebruiken, en niet mijn baby moest vermoorden! Haha, erg he?

Laatst ook een rotchauffeur, die vergat te stoppen, en toen moest ik door 40 cm diepe natte ( hier is dat heeeeeel erg natte!) sneeuw met de kinderwagen, langs de bus, veel te smal enz enz. Het is wat. Er zijn ergere dingen. Hehe.

V's biologische vader zou gister komen. Die kwam 45 minuten te laat, en hij kwam er niet in, want hij was er slecht aan toe. Mijn man zei: arme V. Ik zei, hij heeft juist geluk. de yoezichtshoudster nam de jongeman netjes mee in haar rode autootje. 

BRRRRROEMMM.

Oef, ik ben wat van slag hoor. Ik ben er even niet bij.

En die dames met hun scones waren nog wel zo lief. Nou ja, ik mag ook es even er niet helemaal bij zijn, toch?