Driedubbeltjes dagboek

Ipv aan mezelf te denken, laat me een gedachte niet los. Mijn "vader" had het over een soort sanatorium waar hij was op zesjarige leeftijd. Hij noemde het lijkbleek het concentratiekamp, en wilde niet er over vertellen. Toch is dit zo'n beetje meer informatie dan ik verder heb over zijn jeugd. Hij had astma, en het was ongeveer 1950. en het was aan de kust. Vreemd, want hij groeide op in de stad Groningen. 

Hier in Noorwegen zijn er behoorlijk akelige geschiedenissen aan het licht gekomen over kindertehuizen van ongeveer die tijd. Is dat in Nederland niet hetzelfde? Het lijkt me wel. 

Maar tjee, ik weet natuurlijk best dat er iets goed fout gegaan is. Ook mijn moeder kan ik vrij makkelijk naar raden. Hoe die twee dan elkaar op veertienjarige leeftijd vonden en als jonge twintigers (in verwachting van mijn broer) trouwden, waarop mijn vader op de trouwdag al mijn moeder sloeg, is natuurlijk rampzalig te noemen. 

Ik zit in elk geval echt even in een luchtbel met de gedachtes over mijn vader. Ik vroeg hem ,toen ik nog in mijn " concentratiekamp", door hem gecreëerd, met hem woonde, een vader te zijn. Niet lang daarna ging ik weg, en ging niet meer terug.

Geen contact meer gehad. 

Ik heb minstens ( de eerste) zes jaar zitten schrijven. Een deel heb ik verbrand. Het is een proces.

De fysiotherapie maakt wat los, of ik ben er aan toe. 

Ik heb vrijwel nooit hoofdpijn, maar nu barst mijn schedel bijkant uit elkaar. 

Aan mezelf denken... 

Door mijn neus ademhalen, rustig maar...

Als er gevoel komt, is niet erg...

Het is zoals het is, je hoeft er niets mee te doen, niets te redden. 

Je hebt een beter leven, NU. Het valt niet mee, zelf een gezin hebben, dat snap ik wel. Maar je doet het heel goed. Jij bent jij, en niet hem.

Plotsklaps een stukje rouw. Heb ook al wat tranen gelaten. Ik kan er meer mee dan met woede. Dit keer niet boos of verdrietig om wat vader deed, maar juist om wt ie niet deed: aardig zijn. Gewoon een vader die eens aardig was. Dat was ie niet. Nooit. Daar heb ik nu verdriet van. Een beetje, dat zeg ik, mdat het lijkt alsof er nog meer is. 

Maar niet zo gek na vriendelijke woorden hier en daar. Dan is het niet zo plotsklaps. 

Ooit confronteerde ik mijn vader, en vroeg hem gewoon even mijn vader te zijn ipv iets anders. Hij zei dat ie dat niet kon. Ik kan me niet herinneren dat hij het ooit probeerde. Dit klinkt vast heel hard, maar het is het niet.  Hij wilde ook niet vader of papa heten. Hij wilde wel heel veel, maar niet pappa zijn, niet vertrouwen, niet accepteren, niet respecteren, niet onvoorwaardelijk houden van, etc etc. Hij kon niet, en hij wilde niet. Zoals hij zei, hij wilde me breken. 

 Hoe kun je je eigen kind, of welk kind dan ook, willen breken? Hoe kun je de onschuld willen stelen en kapotmaken? Hoe kan dat? ( ik denk dat ik, na veel nadenken over een enkele hint over mijn vaders kindertijd, wel kan raden hoe het misschien kan. Toch vind ik dat hij er iets anders van had moeten maken. Ik kan me ook niet verschuilen achter wat mij aangedaan is. Dat is een hele belangrijke belofte aan mijzelf: bij mij stopt het, het gaat niet verder naar de nieuwe generatie, niet via mij).

Mijn lieve V shreeuwde zonet van een droom, denk ik, ik aaide hem over zijn bolletje, en hij sliep weer. 

Er was natuurlijk niets mis met mij als kind, ( nu ook niet),( met geen enkel kind) dus er zou gewoon van e gehouden moeten worden. Maar ik zocht altijd naar mijn fouten. 

Wat had ik graag gewild dat ie eens aardig was geweest. Vriendelijk, oprecht, accepterend, geduldig, vol vertrouwen, enz. 

Maar in plaats daarvan werd ik gebruikt, als pionnetje, want het ging hem niet eens om mij.

Dus toch weer een stukje rouw. Kon ik er maar iets openlijks mee, een boom planten met een tekst op de stam, het verhaal vertellen. 

Ik draag onzichtbare ervaringen, tekens, medailles.