Zo, dat was een tijdje geleden. Eens kijken of het nog lukt naar deze maand te springen.
Net laatste dagboek hier teruggelezen en ja, voelde weer even hoe het toen was...
En nu?
Het gaat anders, ik voel me wel een stuk energieker. Maar bij tijden worstel ik hier behoorlijk mee, want ik kan zo weinig met mijn energie.
Met manlief gaat het heel slecht nu, leeft als een oude man die OP is. Vecht op enkele momenten op de dag tegen de slaap, maar zit vaak knikkebollend aan tafel.
Na zijn laatste koortsaanval en antibioticakuur lijkt zijn hele lichaam ontregelt. Het zorgvuldig opgebouwde evenwicht in medicatie, wat is nodig om grotendeels pijnvrij de dag door te komen, is helemaal verstoord. Het positieve is dat hij geen of nauwelijks pijn heeft. Maar hij loopt en leeft bijna als een zombie en slaapt bijna dag en nacht.
En overleggen was lastig want zowel de pijnarts die de medicatie had voorgeschreven als de huisarts, die hem goed volgt, waren op vakantie. Beiden hadden wel vervangers, maar die kennen manlief helemaal niet.
Gelukkig belde gisteren de pijnarts zelf op om te vragen hoe het nu ging. En vanaf vandaag gaan we proberen of het aanpassen van de medicatie, (morfine)pleisters i.p.v. de huidige tabletten, wat soelaas kan bieden.
En vanaf maandag is ook de huisarts terug van vakantie!
Zelf zijn we ook een weekje eruit geweest, naar een huisje in Groningen. Maar ja, het had overal kunnen staan, want we hebben weinig gezien van de omgeving!
En alhoewel het niet echt als vakantie voelde, voor mij in ieder geval, was het toch wel fijn. Een weekje dochter en kleindochters om ons heen gaf afleiding en goede momenten. Waarvan we echt konden genieten van die twee dames. Eh drie natuurlijk, want ook zien hoe dochterlief zo liefdevol met hen omgaat, geeft een trots en blij gevoel!
Gelukkig was manlief ook af en toe helder genoeg om een spelletje te doen of in de rolstoel mee te gaan naar het pannekoekenrestaurant of midgetgolfbaan. En verder sliep hij veel...
Toen ik vroeg of hij er zelf echt van kon genieten, of het voor mij deed, gaf hij aan het zelf wel echt fijn te vinden. En voor mij was wat afleding en ontspanning toch ook nodig...
Ja, nodig wel. Maar deze week kwam daar maar gedeeltelijk aan tegemoet. Ik zat er aan het eind van de week weer behoorlijk doorheen, en de terugreis op donderdagavond maakte dat maar weer eens duidelijk. Na een koffiepauze onderweg en even de ogen sluiten zijn we om half één 's nachts VEILIG thuis aangekomen. En daar laat ik het maar bij. Maar niet voor herhaling vatbaar!
Overdag gaat autorijden me voort goed af, zelfs enkele honderden kilometers achter elkaar en rijd ik ontspannen en kost het me weinig energie. Maar rijden in het donker vind ik reuze vermoeiend!
En ja, ik vond het heerlijk om mijn dierbaren zo een week om me heen te hebben. Heb er echt wel heel erg van genoten!
Maar het was ook heel confronterend en ik voelde ook regelmatig de pijn van het naderend afscheid! En als ik zag hoe zorgzaam en liefdevol 6-jarige kleindochter met haar opa om ging... Af en toe vroeg ze of ze even door het raam mocht kijken of opa nog sliep. En heel wat cadeautjes kregen wij, een gekleurde mandela, gevonden steentjes en schelpen, gevouwen kraanvogel etc. En heel veel lieve blikken, knuffels en lachjes!
Maar het onbezorgde vakantiegevoel, dat konden ze me helaas niet geven. Ik was bezorgd, en zie een onbekend 'monster'steeds dichter bij sluipen. Onzekerheid en zorgen over het hoe en wat. En wanneer...
Toen onze andere dochter met haar vriend nog een dag langs kwamen, verwoordde zij het heel mooi, vond ik. We weten al zo lang dat we moeten gaan loslaten, maar willen dat moment zo graag zo lang mogelijk uitstellen. Maar het is onomkeerbaar! En als het dan toch moet, dan hopen we op een niet te lange lijdensweg. Een goede balans in tijd en kwaliteit van leven. Dat is zo waardevol, maar heb je helaas niet zelf in de hand....
En verder is het dealen voor mij met allerlei tegenstrijdige gevoelens in mij. Ik wil zo graag tot op het laatst voor manlief zorgen en bij hem blijven.
Maar ik wilde ook graag een nieuwe start maken in mijn werk, met weer een eigen groep. Had er zo'n zin in en behoefte aan...
Ja lekker belangrijk, denk ik dan. Maar is het wel voor mij!
En een stukje 'schuld' gevoel naar collega.
En ja, natuurlijk WEET ik wel dat dat niet hoeft, dat iedereen meeleeft en het begrijpt enz. Maar zo VOELT het toch niet. En ja, daarmee moet ik dealen.
En met nog zoveel meer....
Ik ben geen heilige!
Ik heb niet altijd het geduld dat ik manlief zo graag gun!
Ik ben dankbaar voor alles, maar soms ook gewoon zo boos en onmachtig.
En iedereen blijft maar zeggen hoe veel bewondering ze hebben voor de manier waarmee wij er mee omgaan, hoe IK er mee omga, maar zelf kan ik dat lang niet altijd zo voelen!!!
En ondanks al die lieve mensen om me heen, die alleen maar het beste met ons voorhebben, die graag willen helpen als ze iets kunnen betekenen, ondanks dat...
Voel ik me soms zo eenzaam en alleen. En verdrietig.
En DAT delen met anderen vind ik heel moeilijk!
Vandaar deze poging hier, om het een beetje van mij af te schrijven...
Mag dat hier, zonder dat jullie me beoordelen of zielig vinden? Want dat ben ik niet en zo voel ik me ook niet! Meestentijds dan!
-Roos- - Gisteren :
4. Wat heb je al in potentie?
Wat kun je de...
coot - Eergisteren :
Een andere kijk op het leven.
"Heb jij ook een parel...
bagrosa - Eergisteren :
Vanmorgen werd ik wakker met een dikke brok in mijn...
lasienkeli - 20-05-2013 :
Het doorhakken van een knoop herken ik vooral in alledaagse...
bewaarder - 20-05-2013 :
De seringen omringen mijn huis !
buitenbeentje - 19-05-2013 :
Waar ik nu toch ga wonen!
Zelden zo'n mooi dorp gezien.
Per...
bosco - 19-05-2013 :
het is leerzaam om al je gedachten op te schrijven...
bloempje28 - 18-05-2013 :
Dat ik ondanks dat ik me graag terug trek, introvert...
xoxloveyouxox - 18-05-2013 :
heeyy,ik ben beste vrienden met een jongen alleen hij...
bixs - 17-05-2013 :
Twee weken geleden liep ik nog op het strand.....
Al lezende kwam de gedachte in me op dat ik zo blij was dat je zo schrijft.
Roerend ook. En dat kan niet anders, voor mij als lezer, laat staan voor jou als meest dichtbije (mee)belever. Natuurlijk ook van wat er door JOU heengaat. Weet wat er komen gaat, de monsters die zich hierdoor aandienen, nu al dingen moeten opgeven en ook de zorg voor en zin in eigen leven/baan, je kinderen, gelukkig groot en goed in staat zulke intense dingen te verwoorden en te ondersteunen.
Lieve lieverd, liefde, verdriet, pijn, dankbaarheid, geduld, allemaal woorden, woorden voor gevoelens die in jou omgaan. In jou omgaan omdat...?, ze in jou omgaan, laat je zelf niet in de steek en als het helpt schrijf!!
Dank voor je stuk hierboven.
Knuffel Zaan,
xx.
Overleg hierover heel goed met je huisarts kan ik je adviseren.
En vertrouw verder op je eigen kracht en de liefde van je gezin: jullie helpen elkaar er wel doorheen. Je man klinkt een stuk slechter, het lichaam is op, zeg je. Zo verdrietig om dit te lezen, lieve Gonneke.Hoop dat het laatste stukje van jullie weg samen ook zo goed mogelijk volgens jullie wensen kan gaan. Sterkte lieverd.
Wat fijn dat het lukt om hier op de site je gevoelens wél op te schrijven en te delen.
Aan de ene kant de bewondering en aan de andere kant het verdriet wat je hebt en wat er nog meer aan gaat komen.
Sterkte en een lieve groet.
Hettie.
Ik vind het fijn je te lezen, hoe je ook schrijft. En het fijnst vind ik als ik het gevoel krijg je te 'zien'. En dat gevoel geeft je schrijfsel van hierboven. Jou beoordelen is afwezig volgens mij in me, of eigenlijk totaal constant: ik weet al jaren wat ik van je vind: erg lief en mooi mens, een lieve vriendin! Je zielig vinden, nee, met je te doen hebben, ja, maar dat is ongeacht hoe je schrijft, sinds ik van je weet dat de tijd die manlief heeft te kort is en het leven daar zo om draait. Incluis alle machteloosheid, zowel rond het toekomstperspectief, als zo vaak in het hier en nu. En dan denk ik mbt het hier en nu: zo vaak dealend met pijn, koorts, onzekerheid, 'niets' kunnen plannen, en jouw 'rol' die zo ondersteunend is, je bewegingsvrijheid zo beperkt, nog los van het geleefd worden door onderzoeken en uitslagen en ziekenhuisbezoek. En dat is ondertussen al erg lang. Ook al zijn jullie blij met tijd!
Fijn dat het weekje is kunnen doorgaan. En dat er die genietmomenten zijn geweest.
En ik vind het zo verdrietig dat hij ziek moest worden op deze manier. Die dat afscheidmonster in het leven haalt. En ook de angst voor de wijze waarop, die je moet afwachten. Dat gun ik jou héél erg NIET en hem ook niet, en jullie gezin. Sja en ook ik blijf zeggen dat ik jullie erg knap vind in hoe jullie deze reis maken en beleven. Incluis jouw beschrijvingen van hoe moeilijk je het er mee hebt. Met het aanzien en de ongerustheid. Maar ook met hoe het jouw éigen leven, al wat lós staat van manlief, bepaalt, mag ik zeggen 'kooit' ?
Fijn dat en wat je schrijft! Wens je heel veel sterkte en liefs, Kaat
Gewoon even een warm gedachte....Sterkte met alles. Fijn om je weer te lezen maar waarom zo bezig met hoe anderen je zullen vinden? Lijkt me dat het zo verschillend is hoe je je voelt en gedraagt afhankelijk van de situatie en je eigen energieniveau. Voor mij ben je gewoon Droomkoningin in al je facetten van mens zijn.
Liefs, Vuuruil
Wat goed van je dat je besloot hier iets te vertellen over je situatie van de laatste tijd. Ja, het is een leven vol zorg voor en over je man die gelukkig in alles wordt bijgestaan door jou. Hij zal beslist op heldere momenten daar dankbaar over zijn. Inderdaad kom je op deze manier niet aan jezelf toe. Natuurlijk dat je je dan eenzaam voelt en verdrietig. Wens je veel sterkte om dit leven met inzet voor je man vol te houden.
Liefs van Bewaarder.♥!