Droomkoningin dagboek

VAKANTIE!!!

Maar het vakantiegevoel is nog ver weg....

Ik zit er echt helemaal doorheen. Zo moe!

Gisteren officiële afscheidsdag en nog grotendeels in 'afgesloten voelen' stand.

Veel ouders emotioneel en in tranen. 's Avonds etentje met team, waarbij hoogste baas ook nog even langs kwam en mooi woordje sprak. Heel voorzichtig en goed aanvoelend hoe lastig dit is voor het team. Maar het was vooral fijn en mooie avond. Zelfs het weer werkte mee, want tot 11 uur buiten op het terras kunnen zitten, de buien dreven vervaarlijk dicht langs, maar het bleef droog. Daaruit dan.

Maar vandaag geen ontkomen aan, de sleutels inleveren!

En er zijn wat traantjes gevloeid, bij heel veel collega's en ook LG.

Vanaf vandaag bestaat onze school niet meer. Stukje rouwen, na 20 jaar lief en leed delen met elkaar.

Ik wil rust en stilte, maar is er nog niet. Net wel twee uur op bed gelegen, even bijkomen.

Maar vannacht komen dochter en vriend hier slapen i.v.m. feest. Dus morgen al 'drukte' aan het ontbijt. En 's avonds de jaarlijkse 'buurt bbq' met zo'n 25 buren.

Jessie, wat een timing.

En daarna volgende week maar een weekje lijnen, want deze tijd van etentjes en feesten gaat niet geheel ongemerkt voorbij, zag ik OOK op de weegschaal.

En gelukkig is mijn kies weer helemaal hersteld, na weer ruim een uur! behandeling op die stoel. Ik kon mijn mond bijna niet meer openen voor de afsluitende controlefoto! Kaken werkten niet meer goed mee.

En nu even tijd voor een wijntje. Laat  het vakantiegevoel maar komen...

Tsja, ik weet weer hoe het voelt, die overlevingsstand! Pfff. Het goede is dat ik me nu bewust ben van hoe ik er voor sta en dus af en toe even die knop probeer om te draaien. Nog één weekje en dan vakantie.

Gisteren  voor een week een huisje gehuurd in Groningen voor de 4e week van de vakantie. Wel met annuleringsverzekering! Maar als de uitslag van de scan en de situatie met manlief het toelaten, gaan we die week met dochter en kleindochters een weekje weg. Waarschijnlijk wel voor de laatste keer, maar je weet het nooit.

En soms helpt de kosmos mee. Ik had me opgegeven voor deze zaterdag om voor de laatste keer mee te doen met een teamuitje met collega's. Sommige bleven ook op school slapen na de BBQ van gisteren, maar ik zou aansluiten na het ontbijt.

Vorige week zo moe dat het weekend maar nauwelijks genoeg was om uit die stand te kruipen van me zo moe voelen dat ik nergens meer toe kom dan het hoogstnoodzakelijke. En helaas is dat op dit moment nog best veel.

Dus had ik net besloten om voor dit teamdagje toch maar af te zeggen, toen er een mailtje kwam dat het door omstandigheden over de vakantie heen getild is. Thanks!

Zondag wel een heerlijke dag gehad, samen met manlief naar Soldaat van Oranje, de musical, geweest. Ik ben erg onder de indruk, maar het meeste wel van de verbouwing van een hangar tot zo'n indrukwekkend decor. ECHT EEN AANRADER!

En verder ben ik continu aan het schuiven en verzetten van afspraken. Sporten, tandarts, overleg met collega, etc. Alles past weer net in elkaar en dan moet er weer iets veranderen. Normaal gesproken niets erg, ben ik flexibel genoeg, maar nu... Gelukkig is er dan nog zo iets als een overlevingsstand en doorbijten.

Ik heb wel aangegeven aan LG dat dit echt te veel is nu en als het niet bijna vakantie was ik toch maar besloten zou hebbeb voor die extra dag ontslag te nemen. Ja, van haar mag ik best een paar uurtjes eerder naar huis of later komen, als het nodig is. Maar dat wil ik niet en helpt in dit stadium ook eigenlijk niet meer. Weet ik. Voel ik. En ja, dat voelen lukt soms ineens wel en maakt het ook niet gemakkelijker.

In de vakantie ga ik ook wisselen van laptop. De vrij nieuwe laptop van manlief staat startklaar voor mij. Maar ja, met net een iets andere versie van Windows en dus even wennen. Deze laptop stoort geregeld en dan moet ik een aantal keren het scherm op en neer bewegen. Soms heel kleurrijk of doorlopend beeld, een paar prachtige horizontale strepen in wisselende kleursamenstellingen. Klinkt best mooi, maar is hoogst irritant, omdat hij steeds vastloopt. Soms helpt alleen afsluiten en opnieuw opstarten. Helpt wel mee om minder actief te zijn hier ;-)

Maar ik realiseer me ook dat hij mij al heeeeel wat uurtjes heeft gediend en dus gewoon (bijna) versleten is. Tsja....

Voor iedereen die nu vakantie heeft, een fijne vakantie en geniet er van.

Voor alle bijna vakantiegangers, nog even volhouden en het mooie weer komt er echt (een keertje)aan!

En voor alle doorwerkers, werk ze en geniet van je weekend.

Keuzes maken is nodig, maar blijft lastig, vooral als het om leuke en soms eenmalige zaken gaat. Ik zou het liefst twee of meer levens te leven hebben ;-)).

Daarom ook geen strandwandeling voor mij morgen. Was al direct duidelijk dat dit niet past in deze drukke tijd.

Het afsluiten van een schooljaar geeft altijd al veel extra drukte, met zowel leuke als minder leuke maar noodzakelijke zaken. Waarvan OPRUIMEN een steeds terugkerend item is, want ik 'verzamel' allerlei papieren en materialen in plastic tassen om nog 'even' na te kijken en uit te zoeken. En aan het eind van het jaar heb ik heel wat tasjes liggen!

Dit jaar hebben we het er extra druk mee, door allerlei meer en minder 'feestelijke' afscheidsbijeenkomsten.
Kennismaken op nieuwe werkplek (voor de meeste collega's), inpakken en verhuizen (hele school moet leeg!) teamdag, etentje met huidige collega's, BBQ met voormalige collega's, laatste feestdag voor kinderen, receptie voor ouders en andere genodigden etc.

En de eerste uitnodiging voor een reunië 3 weken na de vakantie is al binnen, om te horen hoe ieders eerste ervaringen zijn op nieuwe werkplek. En natuurlijk om gewoon gezellig bij te kletsen. Ik durf te zeggen dat wij als team een heel bijzondere band hadden, zo veel samen meegemaakt. Dat loslaten is lastig en soms pijnlijk, met veel emoties zo nu en dan. Toch blijft vooral het gevoel iets heel speciaals samen te hebben gehad en daar met voldoening en dankbaarheid op terug te kunnen kijken!

Het zijn roerige tijden en toch lukt het me vaak om me redelijk in balans te voelen.

Dat is pure winst.

Het afgelopen jaar heeft me veel geleerd en gebracht.

Niet alleen een jaartje ouder nu, maar ook wat wijzer.

Gisteren te horen gekregen dat er binnen onze stichting niemand meer gedwongen hoeft te vertrekken. Nu de bezuinigingen op speciaal onderwijs (voorlopig?) van de baan zijn, is dit de uitkomst. Mooi!

En vandaag was een superspannende dag. Want onze locatie wordt wel opgeheven aan het einde van dit schooljaar en vandaag kregen we allemaal te horen waar we naar toe gaan volgend jaar. Voor mij is het mijn eerste keus geworden, de andere locatie waar ik dit jaar ook al één dag werk. Heel fijn. Maar er gaat maar één collega mee naar die locatie. Wel een hele leuke en lieve collega ddww.

En ondanks de opluchting voelde ik mij vandaag de hele dag erg onrustig, gespannen en ook wat verdrietig. We hebben de afgelopen jaren als school en team zoveel meegemaakt met elkaar en nu valt dit team definitief uit elkaar.

En helaas was het niet mogelijk om iedereen te herplaatsen op een werkplek naar eigen voorkeur.  En dat was slikken. Maar tevoren ook duidelijk dat dit onmogelijk zou kunnen!

Wat een dag!

Ook voor leidinggevende een zware dag, om iedereen in een gesprek dit mee te delen. Ik had vandaag niet graag in haar schoenen gestaan. Al hoort ook dit bij haar functie.

En vandaag was sowieso niet een topdag voor mij. Sinds vorige week kiespijn, maar ja, i.v.m. het schoolkamp geen tijd genomen voor bezoek aan tandarts. In plaats daarvan maar een paar paracetamolletjes.

Maandagochtend toch maar de tandarts gebeld en kon gelijk langs komen. En ja, dat werd een wortelkanaalbehandeling, door een opspelende zenuw. Gisteren ruim een uur in de tandartsstoel gelegen. En die lag niet erg comfortabel! Maar de tandarts (een nieuwe voor mij) was heel vriendelijk, rustig en deskundig. Althans dat straalde ze uit. En ik voelde mij in goede handen.

Maar de zenuw in mijn mond liet zich niet zomaar buitenspel zetten. Vannacht maar twee uurtjes kunnen slapen, ondanks een aantal pijnstillers.

Dus vanmorgen mijn werk afgebeld en opnieuw een afspraak bij de tandarts. Alles weer open gemaakt en opnieuw gespoeld. Pfff. Voor even genoeg van die stoel.

Maar door opnieuw de verdoving wel 3 uurtjes geen pijn! En in die tijd naar mijn school voor mijn gesprek met leidinggevende. Ik kon letterlijk lachen als een boer die kiespijn heeft!

En nu, dankzij andere pijnstillers (Ibuprofen) grotendeels pijnvrij. Heerlijk gevoel!!!

Zo meteen mijn bed en waarschijnlijk slaap ik zo. En dan morgen invallen in een heel leuke klas op school. Ik heb er zin in!

Thuis gaat alles ook nog steeds goed. Manlief weet zijn dagen goed door te komen en te genieten van alles wat hij nog wel kan. Zo fijn! Ik kan momenteel met een gerust hart werken, hij redt zich prima. En daarnaast ook genoeg momenten om samen te genieten. Al is het wel erg druk zo, want veel in en om huis kan manlief niet doen. Maar dan maar op tijd mijn grenzen aangeven en keuzes maken.

Zo heb ik afgelopen zondag mijn verjaardag gevierd alleen met de kinderen en kleinkinderen in een pannenkoekenrestaurant.  Lekker makkelijk en heel gezellig!

Over ruim 3 weken krijg ik al vakantie. En in de eerste week wordt er opnieuw een scan gemaakt bij manlief. De week daarna weer ritje Amsterdam voor de uitslag.

Dat blijft spannend en went nooit. Afhankelijk van die uitslag gaan we eventuele vakantieplannen maken. 

Ik denk dat dat misschien wel één van de belangrijkste dingen is die ik afgelopen jaar geleerd heb: Accepteren wat  is, genieten en benutten van de mogelijkheden die er zijn en niet teveel stilstaan bij wat niet (meer) kan. En als je dit kunt accepteren is het leven nog zo mooi samen. Want ja, toch nog maar steeds SAMEN!

Zo, dit was even een lange update. Want ook dat is een keuze: Het 'klein' houden, zoals mijn coach dat zo mooi noemt. Veel minder 'netwerken' hier en elders.

Maar toch lees ik bijna dagelijks even bij mijn vrienden hier of op alle HenZ.

Want ook al 'ben' ik er niet voor jullie, ik denk wel aan jullie!

Veel liefs allemaal!