Egelnina dagboek

Zoals beloofd. De kleuren... Piir heeft gelijk dat natte verf er heftiger uitziet. Ook zit je er tijdens het verven met je neus bovenop, waardoor je je misschien op een kleur fixeert? Ben overigens wel van de heftige kleuren. Niet overal, maar slaapkamer en kantoor zijn bij mij kleurrijk.

Weet nog niet wat ik van de kleuren vind. Zal iets meer moeten verven om een idee te krijgen. Ik heb voor deze kleuren gekozen, omdat enkele deuren in de voorgevel van hout zijn. Ze zijn gelakt en krijgen dus geen kleur. Het bestaande creme en groen is erg lelijk met de houten deuren. Dit leek me natuurlijker.

Ben de laatste tijd niet het zonnetje in huis. Mijn emoties worden gekleurd door verdriet, irritatie en boosheid. Er speelt al een poosje het een en ander. Dood van kat benadrukt dat er een periode voorbij is. Tijd om echt volwassen te worden.

Raar overigens... Ik had verwacht dat mijn kauw eerder dood zou gaan. Ik wist niet dat ik dat verwachtte tot gister. Mijn kauw wordt volgend jaar 10. Volgens mijn dierenarts was kat ouder dan ik dacht. Wat goed kan, omdat zijn leeftijd door het asiel is geschat?

Net de voordeur en het kozijn in de verf gezet. Dat wilde ik beslist eerst doen. Einderlijk mijn voordeur! Had weerbericht gevolgd. Vandaag zou het windstil zijn, niet te warm en droog. Met goede moed begonnen. Keek met enige twijfel naar de verf, op zo'n kleurenwaaier ziet het er toch anders uit. De lichte tint lijkt roze! Maar ik ben niet bang voor kleur...

Had de helft van de deur gedaan of er zaten al vliegen in mijn pas geschilderde deur. Er vakkundig uitgevist, opnieuw met de kwast erover. Nadeel van een stal: heel veel vliegen! Mijn humeur werd er niet beter op. De lichte tint trok nog meer vliegen aan en omdat de verf uiteindelijk te droog was om de vliegenschade te herstellen, had ik al besloten om het volgende week nog eens licht te schuren en van een nieuw dun laagje te voorzien.

Tot overmaat van ramp was er ineens een lichte windvlaag. Omdat ik in een hoek stond te verven, dwarrelde er allerlei zand en ander minuscuul vuil op. In mijn verf!!!

Heb heel snel de laatste hand aan het verfwerk gelegd en ben naar binnen gestampt. Klotenweerbericht!

Net fotootje gemaakt van mus. Die erg lief is en mijn dag wel weet op te vrolijken. Hij is niet nadrukkelijk aanwezig, maar is wel aanhankelijk.

Kat is niet meer... Zelf doodgegaan. Dierenarts heeft er vanmorgen nog naar gekeken. Ze zag het somber in. Hij wilde zelf niet meer. Ze zou vanavond komen om hem een spuitje te geven. Dat hoeft dus niet meer. Ben ik eigenlijk wel blij om. Vond het vervelend dat hij weer een spuit moest. Het raakt me wel. Voor kat zelf ben ik er blij om. Dit is beter...

Moet nog vier vlechten, dus ga weer aan slag met zere vingers.

Grappig dat Stokroos dacht we geen kat hebben. Mijn kat is wereldvreemd. Hij is geboren bij een demente dame, die in haar tweekamerappartement 25 katten hield. De melkboer bracht de dame eten en de katten aten met haar mee. Ze mochten niet naarbuiten. Toen mijn kat ongeveer een jaar oud was, werden alle katten in beslag genomen. De vrouw van het asiel had nog nooit zo'n vies huis moeten ontruimen...

Mijn ouders waren net gescheiden en zo kwam ik bij het asiel. Toen ik mijn kat zag, was ik meteen verkocht. Hij zat schuw achterin zijn hok. Toen ik een poos voor zijn hok stond, kwam hij ietsje dichter naar me toe. Het asiel raadde me af deze kat te nemen. Hij had een verzorger aangevallen, hij was mensenschuw en het zou nooit een huiskat worden. Ik had mijn zinnen op deze kat gezet en haalde hem een dag later alsnog op. Ik liet hem meteen castreren (want misschien zou ik hem nooit weer in handen krijgen). Vervolgens zat hij drie weken onder de bank.

Langzaamaan leerde hij me vertrouwen. Hij houdt niet van veranderingen en heeft een duidelijke voorkeur qua mensen. Die voorkeur deel ik meestal. Naar vogels kijkt hij niet om. Ze moeten echt in een straal van een halve meter liggen en erg fladderen. Dan zal hij ermee gaan spelen. Maar een jager is het absoluut niet.

Onze herdershond is precies hetzelfde; absoluut geen jager. Hij neemt jonge vogels voorzichtig in zijn bek en brengt ze naar ons toe. En dat hebben we hem niet geleerd.

Ik weet nog niet wat mijn kat mankeert. Het zijn waarschijnlijk zijn nieren of het is kattenleukemie. Als hij dagelijks medicijnen moet, dan wordt dat een probleem. Als hij opknapt is hij niet meer binnen te houden. Ik gun hem ook geen lijdensweg. Ook hou ik mezelf voor, dat hij waarschijnlijk was afgemaakt als ik hem niet uit het asiel had meegenomen. Want ze deden er alles aan om me een andere kat mee te geven. Het is de leukste kat die ik ooit heb gehad...

Koffie... Net de dierenarts gehad. Gisteravond ook... Voor mijn kat, die heel erg ziek is. Het is geen huiskat, maar een vreemde vogel die vaak amper aanwezig is. Hij houdt niet van mensen, lawaai en nieuwe dingen. Hij wil niet op schoot of opgetild worden. Aaien vindt hij wel leuk, maar alleen door mensen die hij goed kent en die zich rustig gedragen.

Schrok me lam gisteren. Hij is broodmager en waggelt. Heel erg zielig. Gister en vandaag een infuus. Hij zit nu binnen opgesloten. Vanmorgen stond de deur vijf minuten op een kier en hij was hem al weer gepeerd. Gelukkig weet ik enkele verstopplekje en zat hij daar inderdaad. Waarschijnlijk zijn het zijn nieren. Hij is 13 jaar of ouder. Ik heb hem van het asiel, waar ze zijn leeftijd hadden geschat. Hoop dat het meevalt, maar ik zie het somber in.

De einzelgänger in mij is weer eens nadrukkelijk opgestaan. Communicatie is goed, bemoeizucht? Dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Met het verkeerde lijf uit bed gestapt (-;

Morgen moet ik meer dan 10 paarden vlechten. Alleen. Doe 40 minuten over een paard. Gemiddeld. Dus die verfkwast raak ik morgen niet aan. Gister en vandaag verder met voorbereidingen. Veel hout is niet goed om direct over te schilderen. Dus met verfkrabber in de weer. Vraag me af of enkele kozijnen niet helemaal vernieuwd moeten. Verwachten ze ook nog iedere keer regen.

De kleur die erop komt: Aarde van Vicenza. De donkere tint en de wittint. Een saaie kleur misschien. Heb het nog nooit op een huis of boerderij gezien. Misschien heeft dat een reden... Het is grondverf op kleur en dus een experiment. Volgend jaar gaat de definitieve lak erop. Misschien dat er alsnog een gangbare kleur op komt. Zal binnenkort wel een fotootje plaatsen van de kleuren.

Koffie bijna op. Zal zo weer aan de slag.

Bedankt voor de hulp, maar het is mijn missie om het alleen te doen. De laatste keer dat iedereen me ongevraagd te hulp schoot bij het verven is me achteraf slecht bevallen.

Ging me afvragen of ik zo slecht in mijn dankbaarheid betonen ben. Elke keer dat iemand een kwast ter handen nam, zei ik: Dat hoef je niet te doen. (ik voel me gauw bezwaard...)

Toen een aantal vrienden de handen uit de mouwen bleef steken (wat ik bij een aantal van hen ook zou doen of al heb gedaan), was ik een goede gastvrouw. Zorgde voor lekkere broodjes, haalde chinees, er was altijd koffie, fris...

Op het moment (een jaar later) dat het hier door omstandigheden niet goed ging, wierpen enkele 'helpers' (geen vrienden van het eerste uur) me voor de voeten dat ik hen slecht behandelde. Dat ze me hadden geholpen. Gaf mij een machteloos gevoel, want het HOEFDE niet! Liever niet zelfs als dit de uitkomst was. Als er problemen zijn is het minder gezellig en dat is dan niet beslist iemand zijn schuld.

Ben slecht in hulp vragen. Ik red me graag zelf. Het bedrijf schilderen is mijn missie. Ik hoop dat ik er mijn thuisgevoel mee terugkrijg. Dat ik letterlijk mijn laag erover heen gooi, met mijn eigen gedachten en in mijn eigen tempo. Deze keer wil ik geen hulp...

Moet veel... Zo'n innerlijke lijst met dingen die zwaar op me drukt. Kan het niet van me afschudden. Wat eigenlijk vervelend is, want het belemmert me om me vrij te voelen.

Niet alles is vervelend. Ook beloon ik mezelf met leuke dingen, even niks of lekker een boek lezen. Maar op de achtergrond zoemt het door 'eigenlijk moet je...'

De komende weken ga ik het hele bedrijf in de verf zetten. Eerst ontvetten, verf krabben en dan een monumentale kleur erop. Anders dan anders. Ik hou niet van gangbaar. Toch is het niet opvallend anders, gewoon stijlvol. Ik ben geen opvaller, maar ik hou wel van mooi (-:

Krijg op het moment veel liefde van musje. Hij tjilpt tevreden en zou het liefst de hele dag in mijn hand zitten. Dat is zijn favoriete plek. Dus kijken we samen tv. Vriendlief, mus en ik. Mussen blijken een aanhankelijke periode te hebben. Erg vertederend.

Enneh Albert, soms laat ik me leven. Daar leg ik me min of meer bij neer. Elk jaar is het hetzelfde, is het doorbikkelen, ligt er een onoverzichtelijke berg werk, die niet meer uitgesteld kan worden. Komen keuringen en evenementen op een hoop, moeten rekeningen de deur uit en lijkt er van alles bij te komen. Meedrijven is dan het beste en ondertussen vasthouden aan wat je belangrijk vindt. We barbecuen en gaan er af en toe snel even tussenuit. Ook maak ik tijd voor een jonge mus. Soms op de automatische piloot, meestal bewust. Dieren maken me rustig en dat heb ik soms nodig.

Kan nog niet aan mus zien of het een mannetje of een vrouwtje is. Zijn pootje blijft eraan zitten, denk ik, maar wel een beetje scheef en zijn klauwtjes werken niet. Maar hij redt zich aardig.

Sorry Biks, dat ik het vliegen niet als nieuws zag. Maar bij een vogel ligt dat in de lijn der verwachting (-; Het is veel gefladder en weinig hoogte. Wel grappig.

Moet zo een merrie vlechten. Dit is uitstelgedrag.

Geen nieuws of buitensporige dingen. Alles gaat zoals het gaat en ik drijf mee...

Ik las ook dat de spreeuwenpopulatie kleiner wordt. Kan niet zeggen dat ik hier iets van heb gemerkt, maar kan ook niet zeggen dat er evenveel spreeuwen zijn als vorig jaar.

Dat de mussenpopulatie kleiner wordt, was mij wel opgevallen. Al stikt het hier van de mussen. Toen we hier kwamen wonen, zag je ze nauwelijks. De vorige eigenaren hadden de schuren dicht en waren misschien wat netter (-;

Het eerste jaar hadden wij de haver in de voerkar niet bedekt. Het walhalla voor de mussen. Er zijn nu zoveel mussen, dat we de voerkar wel afdekken. Ze mogen wel iets doen om hun kostje bij elkaar te zoeken. Al is het nog steeds niet moeilijk. Ze halen eten uit het stro, zitten bij paarden in de voerbak, zoeken de niet verteerde haver uit de mest, hangen bij de mestbult rond en vinden genoeg spinnetjes en beestjes.

Toen we hier net kwamen hadden we één zwaluwnest in de achterste schuur en een uilennest in de voorste. Sinds de uil weg is, zijn er veel meer vogelnesten. De uil is nu bij de buurman, ik zie hem soms vliegen. Er zijn nu acht zwaluwnesten. Zou er het liefst meer hebben, ben dol op zwaluwen.

Enneh Stokroos, ik verdien geen medaille, hoor. Drie spreeuwen en één mus? Een druppel op de gloeiende plaat. De spreeuwen zijn wild genoeg om straks te kunnen overleven. De jonge mus is te veel mens.

Het oude musje komt af en toe langs. Ik verdenk hem ervan dat hij een vrouw heeft. Een paar dagen geleden kwam hij in de vensterbank zitten en keek hij naar binnen met een blik: "Waar blijf je nou!" Dus snel met wat lekkers naar buiten. Hij zat even op mijn schouder, at het lekkers op en vloog met een rotgang weg. Hij zat bovenop de nok van de schuur. Denk hem vaak te zien, maar als hij niet naar beneden komt, weet ik het nooit helemaal zeker. Vriendin van me vindt hem fantastisch. Ze vindt het ook gemeen dat ik een nieuwe mus heb. Volgens haar verloochen ik Mus. Dus moet ik op mijn woorden letten... (-;

Bijna letterlijk uitgeschakeld vanmorgen. Last van rug/schouder. Na pijnstillers gaat het wel weer. Geen idee waar het vandaan kwam. Zelfs ademhalen deed zeer.

Mus gaat goede kant op. Net een foto gemaakt... Zijn pootje zit er nog aan, maar werkt niet naar behoren. Dat wordt afwachten.

Niet veel te vertellen...

Snel een berichtje.

Ben telkens vluchtig aanwezig hier. Gelukkig maar, want steeds meer mensen gaan op vakantie. Ik ben trajectmoe en navelstaarmoe. Dat ben ik eigenlijk al heel lang.

Met het musje gaat het in principe goed. Al ben ik bang dat zijn ene pootje afsterft. Misschien valt het uiteindelijk mee. Hij heeft er geen pijn meer aan, maar of dat komt doordat het afstervingsproces is begonnen of doordat het heelt? Dat weet ik niet.

Net een fotootje gemaakt van de mus. Zijn veren schieten als paddestoelen uit de grond. Een paar dagen geleden zie je in mijn dagboek ook een foto die op dezelfde dag is genomen. Hij wordt steeds knapper.

Genoeg gespijbeld. Moet weer wat doen...

Extra filmpje voor Biks of ken je deze ook al? Eigenlijk vind ik het einde van het filmpje nogal treurig...

Mijn merrie is weer drachtig. 17 dagen geleden met diepvriessperma geïnsemineerd en nu was er al een vruchtje te zien op de scan. We hebben al meer merries drachtig, maar met mijn (favoriete) merrie vind ik het toch altijd weer bijzonder. Ze was namelijk een probleemgeval, die de eerste jaren niet drachtig wilde. Als ze niet mijn favoriet was geweest, was ze waarschijnlijk bij de slager beland. Haar moeilijke, angstige karakter maakt haar namelijk ook niet geschikt voor de recreatiesport. Ze heeft mij altijd geïntrigeerd en dat doet ze nog steeds. Normaal wilde ik haar in de winter altijd op stal hebben, maar één jaar besloten we haar buiten te laten met de andere fokmerries. Voor de lol insemineerden we haar het voorjaar erop nog eenmaal. Vriendlief en ik grapten nog dat we het sperma net zo goed door de gootsteen konden spoelen. Eigenlijk waren we haar vergeten, want drachtig werd ze immers toch niet. Toen mijn vriend een keer weg was en de dierenarts niet zo veel merries bij ons hoefde te scannen, liet ik mijn merrie controleren en ze was drachtig. Ik meteen vriend gebeld: Ze is drachtig! Hij droog: 'Zal wel een cyste in de baarmoeder zijn.' Maar hij had gelukkig ongelijk. Sindsdien brengt ze elk jaar een veulen. Ook met diepvriessperma (wat iets gecompliceerder en kostbaarder is en wat je daarom liever met zeer vruchtbare merries doet). Ze heeft al 4 veulens gebracht (-:

Nog een filmpje... Kan hier erg van genieten.

Nieuwe mus lijkt het te gaan redden. Al heb ik geleerd niet te vroeg te juichen. Mijn tante vond mij onverantwoord bezig. Ging bij haar op bezoek en had mus mee. In de auto. Om de zoveel tijd ging ik hem voeren, want met haar honden en katten leek het me geen goed idee... Toen ik weg zou, zei mijn tante dat het haar vies tegen viel dat ik mus niet in de gordels had. (-:

Zie dat iedereen zich klaarmaakt voor de vakantie. Constanze en Veerle zijn druk aan het inpakken. Ik wil ook! Maar mus heeft geen paspoort (-;

Nog een videootje... Ok, sentimenteel, maar wel mooie acteurs!

Onze bird-alert (onze zachtaardige herdershond die dikwijls jonge vogels in zijn bek neemt om ze ongeschonden bij ons af te leveren) wees ons vandaag op een piepjonge mus die van bijna 3 meter hoog op de betonvloer was gevallen. Diagnose van vriendlief: die gaat dood, die is van binnen gekneusd. Ik vond het er niet opbeurend uit zien, maar besloot het hoopje vogel op te warmen en wat rust te geven. Ik weekte al vast voer en toen ik hem probeerde te voeren, tjilpte hij zwak. Kreeg er iets in en zag dat zijn pootje gebroken is. Na een paar uren en een ritje in de auto (de vogels moeten zich aan mij aanpassen), ging er aardig wat voer in en leefde hij op. Net was hij zelfs zijn nog amper aanwezige veren aan het poetsen. Ga er vanuit dat hij het redt.

Verder de gewone bezigheden.

Nogal wat pratende spreeuwen in de Verenigde Staten. De mijne krijgen die opleiding niet (-: Merk ook dat het me tegenstaat. Zo vrij als een vogel... Dat gezegde bestaat niet voor niets.

Mijn kauw praat ook enkele woordjes. Hij is vrij om te gaan, maar verkiest al 8 jaar (bijna 9...) om te blijven. Net als Mus. Jammer, als hij weg is. Maar levenslang opsluiten vind ik zielig.

Al vind ik de spreeuwen op youtube wel heel bijzonder. Eentje doet feilloos een gsm ringtone na.

Goede resultaten... Klanten zullen blij zijn. Beide veulens Kampioen en Reservekampioen. Ook de rest bracht het er goed vanaf.

Mus niet gezien. Hij komt niet op commando. Er huizen nogal wat mussen in de schuur, dus of mijn Mus nu zo luid tjilpend op de nok van het dak zit? Het zou me niet verbazen...

De spreeuwen zijn lawaaiig en de jongste hoort er nog steeds zonder reden niet bij. Ze doen niets anders dan badderen en ruzieën wie het eerst in het bakje met water mag. Daarna fladderen ze om te drogen en vervolgens poetsen ze elk veertje nauwkeurig. Als ze droog zijn, begint het ritueel meestal weer opnieuw. Al hangt dat ook van hun humeur en van het weer af. Toch blijven het verfrommelde vogels. Ze hebben geen strak verenpak, zoals Mus en Kauw. Toch wassen ze zich veel vaker.

Mus neemt liever een zandbad en mijn Kauw neemt af en toe een uitgebreid bad.

Moet zo nog één merrie... Dan ben ik klaar.

Fijn dat Biks er weer is!

Enneh...Veerle? Bij een veulen heb ik geen krukje nodig, hoor. Maar bij de moeders en twee jaar en oudere dochters wel.

Snel even goed nieuws vertellen! Mus is er nog. Ik stond op krukje te vlechten en zong met de radio mee. Hoorde ik een mus (er zijn er nogal wat). Dacht dat ik het me verbeeldde, maar was dat niet Mus? Twee merries verder (zo'n anderhalf uur) fladderde er ineens een mus op me af. Merrie schrik zich lam en Mus bedacht zich en ging op boxwand zitten tjilpen. Ik volgde hem toen hij weg ging en weet nu waar hij woont!!! In een leeg zwaluwnest!!! Hij woont duidelijk boven zijn stand en voelt zich niet 100% mus.

Moet nu snel weer de stal in... Vlechten! Ben perfect op schema! Voor elven klaar.

Wat gek... Dacht uitgelogged te zijn, blijk ik nog steeds ingelogged. 's Even op letten straks.

Zoek even een uitvlucht. Ik ben soms nogal een uitvluchtzoeker en presteer beter onder druk. Alles gaat dan efficiënter. Als ik veel tijd heb, werk ik te grondig en te omslachtig. Nadeel van perfectionistisch zijn. Dan ga ik vlechtjes die niet 100% recht zitten er weer uithalen. Wat stom is, want gedurende deze dag en komende nacht blijven ze toch niet kaarsrecht. Maar zegt mijn innerlijk criticus dan zitten ze nóg schever! Met minder tijd heb ik geen tijd voor deze onzin.

Belachelijk dat ik weet dat dit zo werkt en dat ik er toch geen weerstand tegen kan bieden. Uitvluchten zoeken zorgt in ieder geval dat de druk wordt opgevoerd. (-:

Zal vanmiddag nog heel wat uren op een krukje moeten staan. Nog heel wat elastiekjes te gaan... Maar nu even niet.

Met de tafel in de stal voor de open deuren en de bbq buiten, was het onmogelijk om de bbq in het water te doen vallen. Hoewel het er eerst donker uit zag, brak de zon zelfs door! En het was gezellig, want we zaten er tot kwart voor tien 's avonds (en het voelde niet als straf). Voor herhaling vatbaar (-:

Moet vandaag heel veel paarden vlechten. En twee veulens, wat ik altijd leuk vind om te doen. Vergt geduld en liefde. Ik doe het in fasen, voordat ze lastig worden ben ik al gestopt en kunnen ze even veulen zijn. Vlecht vrij snel, dus meer dan twee pauzes zijn er meestal niet nodig. De eerste vlechtervaring moet goed zijn of niet met te veel weerzin, verzet of angst gepaard gaan. Heb je voor eeuwig profijt van. Zowel paard als ik.

Zeker word ik gesteund door anderen. Maar mijn malen betreft soms anderen. Onmacht dat ik dingen niet kan oplossen. Ik vind veel dingen oneerlijk. Iets waar je je bij neer moet leggen, maar diep in mij zit die felle weerstand. Ik wil niet geloven dat sommige dingen zijn zoals ze zijn. Ik wil me er niet bij neerleggen! Als je je erbij neer legt, verandert het zeker niet!

Zoiets... En ik geloof ook niet dat je dingen langs je heen moeten laten glijden. Maar je moet je ook niet álles aantrekken. Dat is ook niet goed.

We gaan straks barbecueën. Het is K.U.T.weer! Desnoods trekken we een skipak aan (die ik niet heb...), MAAR WE GAAN BARBECUEEN! DUSSSSS....

Vriendlief is nog steeds aan het werk. Onderweg...

Sluierbewolking in mijn hoofd. Ben de laatste tijd meer aan het malen. Iets wat ik afgeleerd dacht te hebben. Grrrrrapje!

Net zoals ik dacht dat ik niet meer kon huilen, na drie jaar niet gehuild te hebben. Dat bleek ook niet waar.

Vanmorgen naar mijn broer en neefje. De mannen hadden het rijk alleen, want schoonzus moest werken. Was gezellig.

Morgen gaat de bbq aan. Weer of geen weer! Misschien dwingen we zo iets zomerser weer af? Al hoeft het voor mij niet zo benauwd warm te worden.

Heb wat leuke uitjes in het verschiet. Opluchting. Heb ik toch nog een sprankje vakantiegevoel in ons hoogseizoen.

Oh, en mus is nog steeds weg. Hopelijk op vakantie. De spreeuwen groeien als kool en doen het goed. Die laat ik los als de spreeuwenkolonie in de buurt is. Zodat ze kunnen aansluiten. (-:

Werp me aan verschillende kanten op als rots in de branding. Als steun en toeverlaat. Ik fungeer als uitlaatklep, geef af en toe raad (niet te veel, want ik weet het vaak ook niet) en ik vat dingen samen. Ik abstraheer de oorzaak uit een klaagzang (-: om de focus op het juiste te houden. Want alles erbij halen, (ehm ja, dat kan ik soms ook goed) werkt uiteindelijk vertroebelend.

Jammer dat ik dat bij mezelf niet even goed kan: overzicht houden en kalmte bewaren. Gelukkig heb ik daar vriendinnen voor. Die wisselwerking is er gelukkig wel. Ik geloof dat de angel inmiddels uit de zaak is. Kunnen we weer leuke dingen gaan doen (-:

...

Jullie reacties zetten me aan het denken... De reden dat er minder oorlogsbeelden en andere gewelddadigheden die door mensen zijn gepleegd op mijn netvlies blijven hangen, is omdat ik mezelf daartegen bescherm. Bij gruwelijke beelden zap ik weg. Niet omdat het me niet kan schelen. Maar omdat het me te veel kan schelen en ik het letterlijk niet kan aanzien.

De wreedheid in de dierenwereld zit bij mij op het randje van wegzappen. Dat heeft nog iets natuurlijks. Maar een dier of mens zonder reden afranselen, opsluiten... Daar kan ik niet naar kijken. Heb het gevoel dat het erger wordt naarmate ik ouder word. Het stoort me ook, want het is de realiteit en iets in mij vind dat ik die onder ogen moet komen. Veerle zegt ook selectief te zijn met films en documentaires uit zelfbescherming... Ik ben dus niet de enige (-:

Mus lijkt met de noorderzon vertrokken. Op zoek naar warmere oorden? Er even tussenuit? Na de overstroming heb ik hem slechts twee keer gezien. Misschien heeft hij een vrouwtje. Hoop dat ie nog een keertje dag komt zeggen.

Meerkoeten... Geef mij maar waterhoentjes. Ik heb ooit op een documentaire gezien hoe meerkoetouders al hun jongen verzopen. Als de jongen te erg piepten, pikten de ouders net zolang tot ze hun kop hielden. Geen één redde het. Daarna gingen ze weer een nieuw nest bouwen.

Natuurlijk zal er een gedachte achter zitten. Dat ze dit alleen doen bij gebrek aan voedsel. Maar ik vond het heel hard. Al is de natuur natuurlijk erg hard. Heb de film Earth ook in de bios gezien en vond het een 'rotfilm'. De ijsberen die verhongeren, doordat de poolkappen smelten. Elke keer als ik beelden van een ijsbeer zie, knijpt mijn keel dicht. Vond het ook heel erg dat één olifant bij de kudde vandaan raakte in een zandstorm en de verkeerde kant op liep. Terug de woestijn in. Dat werd zijn dood. Er zaten natuurlijk ook prachtige beelden in die film. Maar dit had de meeste impact op mij. Als ik cameravrouw was geweest, had ik alles op alles gezet om die olifant terug te jagen. En ik had een zeeolifant doodgeschoten, zodat de ijsbeer aan kon sterken en meer kans maakte om wel een prooi te bemachtigen. Wat weer heel erg dubbel is, want ik heb medelijden met de ijsbeer, maar zou een zeeolifant dood kunnen schieten... Maar die soort dreigt niet uit te sterven. Voor zover ik weet.

Dergelijke beelden komen erg rauw bij mij naarbinnen. Blijf ze ook voor de rest van mijn leven onthouden. Heb hetzelfde met beelden van de oorlog.

Ben enerzijds ontstellend nuchter (ik zou eigenhandig een zeeolifant kunnen doodschieten om een ijsbeer te redden, denk ik, kan ook een dier dat extreem lijdt uit zijn lijden verlossen, al laat ik dat liever door vriendlief of dierenarts opknappen) en anderzijds ben ik extreem gevoelig. Tegenstrijdig, maar voor mij meestal toch logisch. Tenminste... in mijn onlogische hoofd komt het me altijd heel erg logisch voor. (-:

Constanze is afwezig, omdat ze niet op de site kan inloggen. Bij mij gaat het soms ook met een omweg. Ik log in, krijg een foutmelding, open de site opnieuw en ben ineens toch ingelogged.

Zondag even er tussenuit. Zagen we zes jonge eenden (ouder dan op de foto). Een goeie score. Dit eendje zag ik een poos geleden toen we naar het eiland Pampus gingen. Piepkleine eendenkuikens heb ik dit jaar bijna niet gezien. Vind ik altijd zo'n mooi gezicht.

Gevoel dat ik het erg druk heb gehad vandaag. Maar daar is niets van waar. Heb gelanterfant. Afgelopen nacht werd ik uit mijn slaap gehouden door muggen. Had het raam te lang open laten staan. Om half drie uit bed en op muggenjacht. Eerst 4 muggen omgebracht. Ik lag nog geen vijf minuten of het gezoem begon opnieuw. Argh!!! Lamp aan en de hele slaapkamer afgespeurd. Vond nog 2 slimmerikken en daarna was het stil.

Vriendlief murmelde wat. Die slaapt wel, 6 muggen of niet...

Spreeuwen doen het goed. Ze badderen alsof hun leven er vanaf hangt. Als het mensen waren, dat spetterden ze de hele badkuip leeg. Daarna gaan ze op de bovenste stok/tak zitten en poetsen ze hun verenkleed. Eenmaal klaar zakken ze door hun pootjes, zodat je alleen hun teentjes nog onde veren uit ziet komen en steken ze hun koppies als pinguins omhoog. Zo zitten ze dan met zijn drietjes naast elkaar na te genieten. De jongste steekt af en toe overdag zijn kop in de veren. De andere twee doen dat niet meer.

Op de foto zijn ze allert. Zal het vredige tafereeltje nooit kunnen vastleggen. Als ze mij in zicht krijgen, denken ze alleen maar aan eten. Terwijl ik ze nu niet meer hoef te voeren. Ze eten zelfstandig, dus mijn taak zit er zo'n beetje op.

Er vliegt constant een valk rond. Die komt op het getjilp van de spreeuwen af. Hij zit soms brutaal in de boom naast ons huis. Te wachten wanneer hij zijn slag kan slaan. Ik ga er vanuit dat zeker een van de drie zal sneuvelen. Maar voorlopig nog niet. Wacht eerst tot ze wat ouder zijn. Ze zijn nu nog te dom en onbezonnen. Ik denk dat ze naast de valk op een tak zouden kunnen gaan zitten.

Moe...

Mus is weer terecht. Hij blaast iets minder hoog van de toren. Zit niet zoals gewoonlijk luid tjilpend in zijn dakgoot. Misschien is ie ook de schade aan het opnemen? Heeft hij zijn handdoeken ook in de was?

Gister trof ik de voorbereidingen voor een barbecue. Zowel vriend als vriendin moesten 's avonds nog naar een paar klanten. Paardenbranche )-:

Ik had boodschappen al gedaan en maakte alvast het nagerecht. Ik had het licht binnen aan, zó donker was de lucht buiten. En drukkend warm!

Ik was erg blij dat ons dak die ochtend was gerepareerd. Bij hevige regenval, regent het binnen harder dan buiten. Al het water komt op het platdak en komt dan boven het lood, waardoor het naar binnen spoelt! Fijne constructie )-: Had buiten alles gecontroleerd, toegangshek dicht gedaan (voor geval de paarden door de omheining zouden gaan), dingen binnen gezet en toen brak de hel los. REGEN! HAGEL! En vreemd onweer... Geen schichten, wel oplichtingen en gerommel.

Stomme spreeuwen bleven stug op de bovenste stok zitten en zagen eruit als verzopen katten. De paarden in de wei waren redelijk rustig. Mede dankzij een paar oudere en verstandige merries, die voor rust in de tent zorgen.

Later dan anders begon het binnen alsnog te regen. Dat gebeurt ook altijd als ik alleen thuis ben! Alle handdoeken die ik kon vinden gebruikt om een dam op te werpen voor de 'rivier' binnen ontstond. Water richting achterdeur en toilet proberen te sturen. Toen als het weerlicht het platte dak op met een bezem en als

een bezetene het water over de rand geveegd. Het water komt namelijk boven het lood en de reparatie was niet waterdicht! Ik heb heel wat verwensingen geroepen. Weet niet waar mus uithing, zijn dakgoot stond ook vol met water. Hoop dat hij dekking zocht onder dakpannen en niet is verzopen. Heb hem vanmorgen nog niet gezien of gehoord. Van slag... of de watersnoodramp niet overleefd. Ik vertrouw op zijn slimheid.

Heb toen het opklaarde een noodoplossing gemaakt met dekzeil. Al ben ik me er van bewust dat water moeilijk is tegen te houden. Maar ik ben dit zo zat! Nu zitten alle handdoeken in de wasmachine. En zie ik de schade op de muur. Zal het ooit toch opnieuw moeten verven, maar pas als het echt waterdicht is. Heb ook meteen een stuk dekzeil op de kooi van de spreeuwen gelegd, want ik vond ze er wel zielig bijzitten. Toen ik met het zeil bezig was, gingen ze wél in hun afgedekte kooitje.

De paarden in de wei, jong en oud, renden door de plassen. Ze speelden als kleine kinderen. Een heel erg mooi gezicht.

Ik was doorweekt, snel gedouched en toen alle spullen maar in de stall gesjouwd. Waar het stikte van de vliegen. Die waren wél naar binnen gegaan. Uiteindelijk hebben we met zijn allen alles weer naar buiten verhuisd en toch nog lekker gebarbecued. Ben nu nog vol... (-;

Spreeuw nummer drie fladderde vanmorgen in de huiskamer. Vliegles... Ahem, ja, hier kan alles. Het nest is verlaten (-: Nu zitten er 3 spreeuwen in de kooi van de mus (1m bij 1m en 2,2m hoog!) en mus heeft zijn kleinere, vertrouwde slaapkooi óp de kooi staan. Hij zit vooral in de dakgoot te kwetteren (boven het keukenraam), soms is hij ook even op stap, maar heel af en toe zoekt hij toch even zijn slaapkooi op.

Spreeuwen zijn nog te jong om los te laten. Ze eten nog niet helemaal zelfstandig, laat staan dat ze hun eigen kostje bij elkaar kunnen scharrelen. Mus kan altijd bij mij bijtanken. Ik verwachtte dat hij zou verwilderen en zich in de mussengroep zou mengen, maar dat doet hij niet. Hij blijft een buitenbeentje, maar spreekt de mussentaal wel steeds beter. Hij heeft gezelschap, maar hij blijft ook naar mij toe komen.

Als de spreeuwen oud genoeg zijn, laat ik ze net als de mus los door de kooi open te zetten. Ze zijn altijd welkom, maar dit drietal blijft niet lang hangen. Als je meerdere vogels tegelijk voedt, vermenselijken ze minder. Heb vorig jaar ook meer mussen groot gebracht, maar behalve Mus zijn die ook vertrokken. Mus was alleen en zo piepklein. Nog geen veertjes! Dat heeft er denk ik ook mee te maken.

Mijn kauw (die al 9 jaar vrijwillig bij ons blijft) was gewond én klein toen ik hem vond. Hij HAAT andere vogels. Hij voelt zich nog eerder paard dan vogel. Alle andere vogels die ik tot nu toe heb groot gebracht verkozen wel de vrijheid. Soms direct, soms na een poosje. Voel me hier zelf het prettigst bij...

Gistermorgen is ons laatste veulen geboren. Wederom een hengstje... Een mannelijk jaar.

Ben niet erg fit. Nog steeds keelpijn. Het weer vind ik benauwend.

Twee van de drie spreeuwen heb ik verhuisd naar de grote kooi van mus. Wat mus mij niet in dank afneemt. Hij is jaloers! Zit veel op mijn schouder. Als ik de spreeuwen voer, is hij er als de kippen bij. De jongste mus zit nog in een doos, omdat hij nog gevoerd moet worden. Het tweetal begint zelfstandig te eten, maar voer ik nog bij.