Fpaarsekajuitiets dagboek

Het is zondagavond en ik neem de nieuwe opdrachten en bijhorende info door.
De video over het centreren, energie, ademhaling e.d. ervaren.
Hier wil ik over zeggen dat het me rust geeft en naar mezelf toeleid.
Er zijn zoveel dingen waar ik mijn aandacht aangeef, tsja dan is er voor jezelf niet veel meer over.
Mijn intentie nu is om morgenochtend eerst even tijd te nemen voor de oefening / opdracht om er bij stil te staan hoe het met me is en wat vandaag belangrijk voor me is.
Graag wil ik open staan voor wat er gaat gebeuren!

Het volgen van een coachingstraject ervaar ik tot nu toe als prettig, soms moeilijk (ligt aan de opdrachten) maar hety houdt me prettig bezig.
zo gedurende de dag ben je er toch wel mee bezig, het kruipt als het ware jezelf binnen.
Het vanzelfsprekende/ de automatische piloot wordt even aan de kant gezet.
Ik voel me geactiveerd om bewuster dingen te doen en zoals de opdracht 5 een stimulans om meer te praten over wat mij bezig houdt.

Visualisatie-oefening gedaan.
Mijn plek in de wereld is klein, er zijn zoveel mensen wat stel ik dan eigenlijk voor?
Maar ik ben wel 1 van al die mensen, hoe krijg daar vat op? Wat kan ik doen?
Waarom zijn mensen niet goed voor elkaar, willen we niet het zelfde? Waarom denkt de een dat die beter / belangrijker enz. is? Waarom verheft de ene godsdienst zich boven een ander...
Hoe kunnen we samenwerken
Hoe kunnen we rechtvaardig zijn?
Wat kan ik hieraan doen?
Graag lever ik mijn aandeel...ik zoek...

Opdracht 2
Toen nam ik als jongste van het gezin een kleine plaats in, mijn 3 zussen, moeder en vader waren voor mij grote mensen waar ik toch tegenop keek.
Later (vanaf plm. 10 jaar) gingen mijn zussen de deur uit en kreeg / nam ik meer ruimte in.
Mijn vader had het vooral voor het zeggen, mijn moeder nam zijn standpunten over cq liet weten dat mijn vader er zo over dacht en dat dat het uitgangspunt was.
Tussen de regels door merkte ik wel dat mijn moeder er niet altijd mee eens was maar ze sprak dit niet uit.
Later liet ze dit weleens weten dat ze over sommige zaken anders dacht.
In mijn puberteit en ook later toen ik op eigen benen ging staan volgde ik mijn eigen koers wat natuurlijk regelmatig botste met mijn vader.
Uiteindelijk is dit redelijk goed gekomen in de vorm van elkaar in de waarde laten. Echt een gesprek over hoe ik dingen vind en beleef zijn we niet meer aangegaan. (Mijn vader is zo'n 10 jaar geleden overleden.

Door de interacties in het teonmalige gezin heb ik geleerd dat ik niet klakkeloos de mening van een ander aanneem.
Dat mijn mening er ook toe doet.
Aan de andere kant, als er moeilijkheden zijn proberen de positieve dingen blijven zien en nastreven.

Nu:
Ik probeer interessen voor een ander op te brengen maar ook mensen laten weten wie ik ben.
Momenteel ben ik op mijn werk in een ingewikkelde werkrelatie beland met mijn leidinggevende.
Gedurende de laatste 6 jaar is er een soort machtsstrijd ontstaan. Ik ervaar mijn leidinggevende als iemand die mijn ruimte inneemt, het laatste woord wil hebben, hij bepaalt hoe alles moet en geeft weinig positieve feedback.
Binnen mijn werkplek (ik werk er 8 jaar) was er aanvankelijk ruimte om met elkaar de boel te organiseren, tijd voor elkaar en elkaars functioneren, mogelijkheden uitzoeken enz. Nu is het werk geprofessionaliseerd en moet alles volgens protcollen, richtlijnen enz.. Dit zal op zich een goede ontwikkeling zijn maar de opstelling van mijn leidinggevende hierbij is onplezierig.
Omdat ik toch graag wil laten weten hoe ik tegen dingen aankijk en er mogelijk een invulling aan wil geven botst dit met mijn leidinggevende...
Dit lijkt wel wat op de situatie van vroeger in het gezin.
De mogelijke ontwikkeling zit hem in het bewustzijn hiervan en de keuzes die ik kan maken, nl. ik ben klaar met deze leidinggevende en zoek nu een andere werkplek met een wat meer democratischer leidinggevende .

Naar aanleiding van het kompas zou het kunnen zijn dat ik de meeste aandacht heb voor het emotionele, met name gericht op interactie met anderen en de sfeer in de omgeving.
Ook op het gebied van het mentale springen de inhoudswaarde met anderen er uit, hiernaast de inhoud waar ik mee bezig ben..
Het spirituele geef ik het minste aandacht, wat ik hierbij wel aandacht geef is het verbonden voelen met mensen om me heen.
Voor mij herkenbaar omdat ik erg aan het zoeken ben naar zekerheden uit mezelf, momenteel merk ik dat ik me op dit gebied afhankelijk voel van mijn omgeving......