Fransvdg dagboek

De laatste bladzijde van mijn dagboek ligt voor me. Het voelt als een afscheid. Ik laat iets achter me. Wanneer ik even de tijd neem om nog eens door mijn dagboek te "bladeren", zie ik een ongekende openheid van wat mij in deze minicursus heeft beziggehouden. Deze openheid kan door ieder die mijn dagboek leest op een eigen manier uitgelegd en begrepen worden. Ik ga daar niet over. Het dagboek heeft mij in ieder geval geholpen om in gesprek met mijzelf te gaan, geholpen door de opdrachten en smalle of/en brede coaching (zie dagboekbijdrage 13-11-08). Het is méér dan een leerzaam traject geweest. Dankbaar ben ik voor hen die met mij "meegereisd" zijn. Het gemis aan hen die tot voor kort mijn vorige reisgezelschap vormden in een jarenlange studie is daardoor minder voelbaar geworden. Elke keer wanneer een verbinding door omstandigheden eindigt, voelt het als afsnijden. Verbinding maken zonder jezelf te verliezen in je denken en in je gevoel, is een eeuwigdurende les voor mij. Voor wie passie, enthousiasme voelt en gedreven is, vormt dit een uitdaging (kernkwadrant). In deze cursus heb ik geleerd dat deze "kenmerken" ook als kwaliteiten gezien mogen worden en daarom een toepaspaarheid hebben in het "voluit leven". Mike Ruhland heeft eens gezegd:"God must have realized that humans need to be connected with the past, so he gave us memories". VOLUIT LEVEN, zal ik mij herinneren als een "rustplaats" voor een "transformatie-periode" in mijn leven. Tot slot sluit ik mijn dagboek met de woorden van Jung: "Uiteindelijk zijn we alleen maar iets waard vanwege het wezenlijke dat we belichamen, en als we dat niet belichamen, is het leven verspild".
Dag..........boek...

"A man has to do what he has to do", dus vandaag begonnen om de dakgoten en platte daken te ontbladeren. Elk voordeel "heb z'n nadeel", mooi wonen aan een eikendreef schept verplichtingen. De verantwoordelijkheid om eigen haard en huis te onderhouden neem ik graag. De hond was behoorlijk gefrustreerd dat ik daar boven op de ladder stond en dat hij niet kon "meehelpen", dat resulteerde in een heftig geblaf. De financiële rompslomp ook in orde gemaakt en nu even tijd genomen om me te verbinden met mijzelf en met die mensen die deze cursus bezielen. Het thema "verbinden", kwam ik trouwens ook tegen in een ander dagboek. "Ik denk dat ik mijn focus heb gevonden: Constructief omgaan met strijdlust en daardoor mensen verbinden." Prachtig! De power van de strijdlust gebruiken om mensen in verbinding met elkaar en zichzelf te brengen. Ik zie daarin twee woorden: Wil (=power) en Liefde (=verbinding). Uitreiken naar de ander(en) en je tegelijkertijd zelf openstellen voor wederzijdse beïnvloeding. Verbinding "temidden", "tussen", "om" en "in" mensen. Waarom kan zoiets simpels als "aansluiten op die energie, de flow" zo lastig zijn? Nu ik er over nadenk, krijg ik één woord door, wat alles omvattend is: ANGST! Deze hele cursus komt dit woord terug en worden er handreikingen gegeven om daar mee om te gaan, zodat het je denken en je handelen niet (of minder) belemmert. Mooie cursus.....komt precies op tijd. Ik moet een vertaalslag zien te maken naar een nieuwe baan, waarin ik mezelf zie als "voorbereider/begeleider/coach" om de voorwaarden te scheppen om verbinding tot stand te brengen en dat op individueel niveau maar ook voor groepen en organisaties. Met de meerstemmigheid afstemmen om te komen tot verbinding en harmonie. Allerlei kunstvormen kunnen daarin gebruikt worden als "tools" om die verbinding tot stand te brengen. Ideeën genoeg, nu nog de juiste mensen zien te vinden die ook het lef hebben om dit op te starten.
De toegevoegde foto (met de titel: Voluit Leven) heb ik gisteren gemaakt. Ik zie daarin de kracht van een idee. Behoorlijk symbolisch dacht ik zo.

Bij de opdrachten die onder "12" staan, word ik uitgenodigt om eens te evalueren wat ik gedaan heb, waar ik mij bewust van ben geworden en wat het beste voor mij en mijn kwaliteiten werkte. Het eerste wat naar voren komt, is de "brede" coaching en de "smalle" coaching. De "smalle coaching" heb ik gekregen in de vorm van kleine duwtjes in de rug door Sandor. De "brede coaching" heb vooral gekregen van al diegenen die mij echt "gezien en gehoord" hebben via mijn dagboek of/en reacties. Ik wil jullie uit de grond van mijn hart bedanken voor jullie oprechtheid, wijsheid, liefde, contemplatie en daarmee de nodige steun. Dank jullie dat jullie de moeite hebben genomen om deze verbinding aan te gaan. De opdrachten hebben mij veel inzichten gegeven in mijn denken en handelen. Het werken met kernkwadranten is voor mij een openbaring. Ik vind dit een goede manier om je sterke en je zwakke punten helder te krijgen, om je kernkwaliteiten en kernkwadranten in kaart te brengen. Ik ga deze methode ook zeker gebruiken om conflicten bij anderen te analyseren. En zo "heb elk nadeel ook z'n voordeel". De testen die ik gedaan heb, verrassen een enkele keer met de uitslag, maar geven meestal een bevestiging van wat ik al wist of vermoedde. De opdrachten over mijn waarden, hebben mij een inzicht gegeven, waar het voor mijzelf in essentie om gaat en daarin ben ik veel Liefde tegengekomen, gekoppelt aan een sterke Wil. Daarmee moet ik mezelf in staat achten om creatief te zijn, te scheppen en een deel van de wereld te zijn, zodat de wereld ook een deel van mij is. Verbondenheid is daarin niet alleen een behoefte, maar ook een voor-waarde. Opdracht "1" was fantastisch om te doen. Ik ben "los" gegaan om mijn potentieel zonder belemmeringen te voelen! Ik werd uitgenodigd om te durven dromen, waarin mijn fantasie en voorstellingsvermogen de vrije loop hadden! Alles mocht, alles kan, geen censuur. Ook hierin kwam het verlangen naar verbondenheid en het "ont-wikkelen" (prachtig woord!!) van het eigen en elkaars potentieel naar voren. Het is steeds duidelijker, dat ik dit samen met mensen wil doen en uitbouwen. Mijn visie is tijdens deze minicursus bijgesteld evenals mijn "mission-statement", waardoor ik dichter bij mijn "dromen" ben gekomen in de wetenschap, dat ik voor deze dromen "offers" moet brengen. De "veiligheid" van de vaste patronen zal ik moeten loslaten. Bewust ben ik ook geworden van de noodzaak om mijn kennis en denken, gevoelsleven en intuïtief vermogen nog meer in balans te brengen. De uitslag van mijn "sterke kanten-test" geeft aan dat het mogelijk is. Ik las op een van de dagboeken, hoe krachtig de matra "ik ben" is. Grappig vind ik het woordje "ben" op zich. In het Turks betekent "ben": "IK". Ik wil daar nog meer aan toevoegen, namelijk mijn inzicht: "ik heb" een lichaam, maar ben méér dan dat. Ik " heb gevoelens", maar ik ben méér dan dat. Ik "heb mijn denken", maar ik ben méér dan dat. "Ik", vorm een centrum van zuiver bewustzijn. "Ik" reis door de "eeuwigheid", vanuit het "ver-leden", voor de "toekomst" in het "nu". De bewustwording van mijn gevoel voor spiritualiteit heeft in deze cursus ook een "vlucht" genomen. Grappig was daarin mijn dagboekbijdrage, waarin ik de vertaling van een lied had opgenomen uit de film "As it is in heaven". Dit zelfde lied kwam ik naderhand (enkele dagen later) via de opdrachten tegen op de site van de "organisatoren" van deze cursus. Het is daar één van de "hulpmiddelen". Dat gegeven op zich, vind ik meer dan synchronisiteit. Ook het nagenoeg op hetzelfde moment naar elkaar en op elkaar reageren ( met honderden kilometers afstand ertussen) is een staaltje van deze synchronisiteit.
Het voelt goed, om zo'n (tussen)evaluatie te doen. Ik zie daarin het "potentieel van deze cursus".

Ik stel mezelf de vraag: "Wie heeft er eigenlijk mijn leven in beheer?" Ik moet bij mezelf constateren, dat ik te weinig naar mijn hart luister en te veel handel vanuit het "bekende". Wanneer ik mijn bangheid wil tegenhouden, kost dit veel energie. Het tegenhouden is dus datgene wat me leeg trekt, en niet mijn angst. Wanneer ik geen houvast meer heb, vlucht ik naar die dingen die ik nog ken, in de hoop daar nog wat vastigheid te voelen. Ik ben bang om ergens in te verdwijnen. Het roept de vraag op: "Ben ik verschenen, of ben ik verdwenen?!" Ik wil het anders! Ik maak een aantal voornemens.
Voornemen: Een "ja" zeggen in relatie tot wat er van binnen leeft en wat nodig is. Trouw blijven aan wat ik gezien heb. Dat betekent dat ik de consequenties moet aanvaarden, en dat is lastig!
Een "nee" tegen de omgeving is gevaarlijk, omdat ik daarmee verder af kom te staan van de buitenwereld en mogelijk van diegenen die me lief zijn. Dit is "schijnveiligheid", ik weet het. Het is anders dan een vorm van "controle" willen houden. Het is goed mijzelf te vragen: "Waar ben ik hier voor?" En wat als er geen "zin" in het leven is, dat het leven geen "betekenis" heeft? Dan kan ik in ieder geval ophouden naar het zoeken naar de ZIN van het bestaan en leven met de gift van de dag. Dit soort van filosofische gedachten houd me vandaag bezig. "Nichts neues, nur zusammensetzung des langst bekannten", is een uitspraak van de filosoof Ludwig Wittgenstein. Dan kan ik met hetzelfde gemak beter opgaan in dat wat ik als schoonheid zie in een "being". Simone de Beauvoire heeft daar een mooie uitspraak over: "Je voudrais etre le paysage que je contemple", wat vrij vertaald zoveel betekent als: Ik zou het landschap willen zijn, dat ik aanschouw. Tja, ik voel de energie van Liefde, maar durf die energie niet volledig vrij te laten, bang om mezelf (opnieuw) te verliezen, waardoor ik juist de Liefde verlies. Ik heb namelijk nog steeds het gevoel, dat de blaadjes nog aan de bomen hangen. Het wordt pas lastig, wanneer ik niet herken en aanvaard dat het herfst is geworden en tegen beter weten in de blaadjes weer aan de takken van de bomen wil plakken.
Misschien is dit wel het moment dat ik tegen mezelf kan zeggen: Ik behoor aan niemand toe, alleen aan mijzelf. Dit is het moment waarop ik mijn toekomst zelf kan scheppen.
Die scheppingskracht daar wil ik gebruik van maken.

Voordat ik in mijn dagboek schrijf, heb ik eerst een reactie gegeven op een dagboekbijdrage van iemand anders. De inspiratie die daaruit voortgekomen is, brengt mij opnieuw bij het besef, dat er allerlei vormen van energie tussen, temidden, om en in mensen heenstroomt. Wanneer je je hart oprecht opent voor die energie, dan vorm je een kanaal voor die energie. Als je hard werkt om zelf een meer bewust en efficiënt kanaal voor deze energie te worden, dan is liefde de steun en toeverlaat, de bron vanwaar uit geleefd kan worden. Bij "stromen" denk ik al snel aan water en bij water denk ik aan de spirituele betekenis van water, o.a. gevoelens. In dit verband dringt zich een dialoog bij mij op die ik een tijd geleden ben tegengekomen tussen Yudhisthiraen en de stem van het Meer:

Wat is sneller dan de wind? De gedachte. Wat kan de aarde bedekken? Duisternis. Wie zijn talrijker, de levenden of de doden? DE levenden, want de doden zijn niet meer. Geef een voorbeeld van ruimte! Mijn twee handen, ineen. Geef een voorbeeld van smart! Onwetendheid. Geef een voorbeeld van vergif! Begeerte. Geef een voorbeeld van een nederlaag! Overwinning. Wat kwam er eerst, de dag of de nacht? De dag, maar die was slechts één dag voor. Wat is de oorzaak van de wereld? LIEFDE!! Wat is het tegengestelde? Mijzelf. Wat is waanzin? Een vergeten weg. En opstandigheid? Waarom worden mensen opstandig? Om schoonheid te zoeken, hetzij in het leven, hetzij in de dood. En wat is het grootste wonder? Iedere dag slaat de dood toe en wij leven, alsof wij onsterfelijk waren; DAT IS HET GROOTSTE WONDER.

Ik voel me als een bergbeklimmer halverwege de top van "mijn" berg. De schoonheid om mij heen is "gigantisch" en ik voel mij "humble" ten opzichte van zoveel schoonheid en kracht. Maar goed, ik ben halverwege de top. Gelukkig zit mijn reis er nog niet op. Ik heb nog vele ervaringen/uitdagingen te gaan voordat ik mijn "Ithaka" uiteindelijk bereik. Het voelt hartverwarmend, dat ik mij in goed gezelschap bevind.

"Mijn lijst van 5 waarden zorgt voor een balans van veiligheid en uitdaging.
Het is de lijst van waaruit of waarnaar ik wil leven." Dit was als tekst te lezen bij de opdrachten. Ik heb mijn twijfels over "een balans van veiligheid en uitdaging". Een ouder die het geluk heeft om de ontwikkeling van zijn/haar kind te kunnen volgen, zal zich keer op keer verwonderen over de innerlijke drive die kinderen hebben om de eigen grenzen te verleggen. Die innerlijke drive, het hevige verlangen, om de eerste stappen te zetten is zo groot, dat de angst om te vallen wordt overwonnen. Wanneer een kind leert fietsen, zal het verschillende keren vallen, maar ook hier zal het hevige verlangen om te kunnen fietsen groter zijn dat de angst om hard tegen de grond te knallen. Zo gaat dit met vele dingen die kinderen willen leren als ze nog jong zijn. Pas als ze ouder worden gaat de factor pijn, en mogelijk uitgelachen worden als iets niet lukt een rol spelen. Veiligheid wordt een belemmering om uitdagingen ten uitvoer te brengen. Dan pas gaat het mogelijk gezichtsverlies een rol spelen. De mensen om hem/haar heen hebben op het brandende verlangen een sterke invloed. Naar mate we ouder worden gaan we dit verlangen meer en meer wegstoppen. De angst om mogelijk gezichtsverlies (pijn) te leiden is dan groter dan het verlangen om meer te bereiken. Dan treedt er een fase van schijntevredenheid op, die soms tot op het sterfbed volgehouden wordt. Als er één succesfactor is voor het slagen in alles wat er belangrijk is, dan is dat het persoonlijk verlangen. Het persoonlijk verlangen overheerst het denken, het handelen: het is brandend aanwezig. Het focussen op het "gewone" leven van alle dag is niet goed meer mogelijk. Je bent letterlijk bezeten van het verlangen. Het brandend verlangen zorgt ervoor dat er een onprettig gevoel ontstaat, omdat je de controle verliest over het levensritme. Maar je kunt niet anders. Iemand die een hevig verlangen met zich meedraagt heeft "iets gezien" waarvan hij/zij weet/voelt dat het bereiken van dit doel zeer belangrijk is. In de Duitse taal is een prachtig woord dat "verlangen om te zien" in één woord omvat: "sehnsucht". Dit reikhalzend uitzien naar wat "gezien" is, is aards en spiritueel tegelijk. De Liefde kan als brandende begeerte aanvoelen, wanneer die liefde nog niet beantwoord wordt of wanneer die liefde onmogelijk lijkt. Hier zal dan de pijn van het gemis gevoeld worden. Een gevangene die van zijn vrijheid "beroofd"is, zal pijn voelen in het gemis van die vrijheid. De pijn, het lijden, aan dat gemis is heftig en brandend, omdat het te bereiken doel nog onbereikbaar is. Zo wil ik muziek gaan zien en gebruiken als kosmische verbinding naar harten van mensen toe. Muziek gebruiken als middel om te voelen dat we heel veel gemeenschappelijks hebben. Muziek om mee te vibreren op de trillingen omdat we voor het grootste gedeelte uit water bestaan. Muziek als middel om "mens en organisatie" in een ander licht te zetten. Muziek in en om ons verbindt. De magie van muziek leidt ons naar het hart. Muziek laat me geloven dat er veel meer is in het leven dan dat wat we zien. Hier ligt mijn uitdaging, hier ligt mijn (toekomstige) werk, dit is hetgeen waarvoor ik wil gaan en waar ik (nog) geen enkele veiligheid heb of voel, maar waar ik diep van binnen toe gedreven word.

Heb eerst een paar dagboeken van andere cursisten doorgelezen, werd geraakt door de liefdevolle woorden die door een dochter (M.)aan haar moeder "gewijd" waren. In die woorden klinkt een heilig respect voor haar die het leven heeft geschonken. Het is vandaag precies 11 jaar geleden, dat ik de "wacht" aan haar ziek(enhuis)bed hield op de "terminale" afdeling. In mijn bijzijn, scheurde de slagader in haar keel open en het bloed gutste letterlijk uit haar mond. Snel heb ik de dienstdoende verpleegkundigen en doktoren gealarmeerd. Terwijl die vochten voor haar leven, hield ik haar hand en voorhoofd vast totdat deze klam en koud werden en haar hand niet meer kneep in de mijne. Ik ben dankbaar dat ik voor diegene die mij het leven heeft geschonken een steun kon zijn in haar pijnlijke en angstige laatste strijd. Vandaag hebben mijn lief en ik een heerlijke dag "buiten" verbracht, het was hier prachtig "open" weer. Gewerkt in de tuin, gegeten en samen op de fiets naar de stad geweest, leuke spullen gekocht, terrasje gepikt. Vanavond een leuke muziekavond met een afsluitend feest. Een prachtige dag. En nee, ik ga morgen niet naar de "bijeenkomst" die mijn zus heeft georganiseerd "ter nagedachtenis" aan moeder. Ik voel die behoefte niet. Nee ik proost vanavond tijdens het feest wel op de goede tijd die ze heeft gehad tijdens haar leven. Af en toe krijg ik nog steeds steun van haar, ook via mijn lief, die spiritueel begaafd is. Wanneer ik mijn bijdrage voor vandaag teruglees, zie ik dat opdracht 10 nog doorwerkt in mijn systeem. Mijn eindigheid geeft me het besef, dat ik "Voluit wil Leven" en geen tijd meer wil verdoen met dingen waar ik niet meer achter kan staan. En ja, daar is ten dele moed voor nodig. De vlinder zal met me meereizen op mijn weg.

Opdracht 10 van vandaag komt heftig binnen. De ademhalingsoefening gaf mijn hersenen weer zuurstof. Meditatie heeft bij mij hetzelfde effect. De opdrachten hebben te maken met mijn existentie, wie ik ben, wie ik was en wie ik had willen zijn. Een keiharde evaluatie van mijn leven tot nu toe, gemarkeerd op mijn levenslijn. De "waarde" die met kop en schouders boven alle persoonlijke waarde uitsteekt is LIEFDE: liefde voor mijzelf, liefde voor mijn medemens(en), liefde voor de natuur. Dit komt ook terug in mijn concept van mijn grafrede:
"He did it his way. Hij verkoos nieuwe vreemde wegen boven platgetreden paden. Hij hield van de liefde en de liefde hield van hem. Zijn gepassioneerdheid zorgde er voor dat hij meerdere levens na elkaar heeft geleefd en dat, in één leven en telkens bouwde hij zijn leven weer op. Hij was spiritueel, interlectueel, passioneel, origineel, leergierig, vaak niet bang om risico's te nemen. Zijn muziek die hij geschreven of anderzijds heeft vastgelegd klinkt en leeft voort als monument voor wie hij was." Daarna zou ik dan het gedicht "the monument" van Blaine M. Yorgason voorgedragen horen:


"God, Befor He send His children to Earth, gave each of them a very carefully selected package of problems. These, He promises smiling are yours alone. No one else may have the blessings these problems will bring you. And only you, have the special talents and abilities that will be needed to make these problems your servants. Now go down to your birth and to your forgetfulness. Know that I LOVE you beyond measure. These problems that I give you are a symbol of that LOVE. The monument you make of your life, with the help of your problems, will be a symbol of your LOVE for Me, your Father."

Het symbool, dat "boven" mijn levenslijn ontstond is de vlinder. Dit beeld heeft mij heel de cursus gevolgd. Ik wil hier iets mee gaan doen, hoe of waarmee weet ik nog niet, maar het beeld is niet meer weg te "branden".

Nam me vanochtend voor om twee "psychologische inzichtkaarten "te trekken. Meestal kukt het me dan om datgene wat daar staat als "mantra" voor de dag te gebruiken. Toeval bestaat niet, dus nieuwsgierig las ik de kaarten: "Waar je je tegen verzet blijft. Wat je accepteert kan losgelaten worden" en "Wil ik nog langer je levendigheid inruilen voor aangepast gedrag?" Helemaal oké! Precies recht in het "hart" van mijn situatie. Ik laat deze "giften" vandaag eens flink tot me doordringen.

Wanneer ik Harry J. hoor zingen "Ik blijf bij mij tot de dood ons scheidt" en "Liefde begint altijd bij jezelf", voel ik weer waar alles om draait: LIEFDE en WIL. Liefde zonder wil is, krachteloos en wil zonder liefde is harteloos. Mijn oog valt op een boek dat boven de computer op de boekenplank staat. Ik zal het er eens bijpakken. Het boek heet: "Liefde & Wil" en is geschreven door Rollo May. Uit dit boek een citaat: "Het onderling verband tussen liefde en wil berust op het feit dat beide begrippen het individu beschrijven in het proces van het reiken naar, het zich bewegen naar de wereld toe, pogend om andere mensen of dingen te beïnvloeden, en zichzelf openstellend om beïnvloedt te worden: modellerend, vormend, in relatie tot de wereld of eisend dat de wereld tot hem/haar in relatie staat. Daarom zijn liefde en wil in een overgangstijdperk, wanneer alle vertrouwde steunpunten verdwenen zijn, zo problematisch." Krijg nu een inzicht over mijn situatie, waarin mijn "vertrouwde steunpunten" even niet te voelen zijn. Anders gezegd een behoorlijke existentiële crisis, waar ik wel een diep geloof in mezelf en mijn toekomst ervaar, waarbij ik een "being" (een "zijn") aan mezelf toesta en niet in paniek raak. Deze transformatietijd sta ik mij toe, hoelang het ook moge duren. De wereld van nu bevindt zich denk ik ook in zo'n overgangsfase, waarin het besef begint door te dringen, dat niet het "geld" de wereld laat draaien, maar dat die rol voor de "liefde" is weggelegd.

Hoera! Eindelijk is het er van gekomen, om één van mijn patronen te doorbreken: de neiging om in het "dader-slachtoffer-gedoe" terecht te komen. Gisteravond ben ik mediator in een conflict geweest, waarbij twee partijen elkaar tot "dader" hadden aangewezen en zichzelf als "slachtoffer". Het was een mooie oefening voor later. Vandaag heb ik een bespreking gehad over mijn huidige werksituatie. Door de heldere communicatie aan beide zijden en open sfeer ontstond er geen "verwijt-sfeer", integendeel. Door uit elkaar te houden, dat wat zich op feitelijk niveau heeft afgespeeld en dat wat aangevoeld werd op betrekkingsniveau, bleef het gesprek zuiver. Het resultaat van het gesprek is een win-win-situatie, ik voel me gehoord en gezien. Daarna heb ik de hond en mezelf getrakteerd op een flinke wandeling door de natuur. Door de mist werd het geluid vervormd, zodat er een sprookjesachtige sfeer ontstond, zeker toen de "zon" door de mist probeerde te prikken. Wat is de natuur toch boeiend. Soms vallen alle dingen op zijn plek, dat is vast "flow", en dat alles, door dicht bij mezelf te blijven en te "vertragen". Mooi is dat. Hoe ouder ik word hoe meer ik leer.

De opdrachten van vandaag raken mijn gevoel, mijn denken en mijn lichaam. De "ballonoefening" laat mij in ieder geval zien, dat de spanning (en angst) voor de eventuele klap en het "vallen" erger is, dan de "pijn" ten gevolge van het neerkomen op de zitting van de stoel. De angst voor de (eventuele) "pijn" is groter dan de pijn zelf. Hoe heb ik dat vaker proberen te handelen in mijn leven? Ik "bevroor" (was er even niet) de binnenwereld en de buitenwereld gingen op slot en de automatische piloot nam het over. De vraag welk gedrag ik daar graag voor in de plaats wil hebben, kan ik beantwoorden met: Helder blijven communiceren vanuit zelfvertrouwen en compassie, met diegenen die de bron vormen van de "pijn". De vraag, welk gedrag ik nodig heb om uit mijn storing en automatische patroon te komen en mijn potentieelscore te verhogen, kan ik beantwoorden met: 1. Verbondenheid met mijn binnenwereld en met mijn buitenwereld blijven houden of herstellen. 2. De rust en de tijd nemen om er in en er bij te blijven.
De vraag. hoe ik normaal gesproken uit die storing probeer te komen, kan ik beantwoorden met: Door nog harder mijn best te doen c.q. te werken. Of dit gewenste gedrag mij helpt om mijn uitdaging uit het door mij ingevulde kernkwadrant vorm te geven, kan ik beantwoorden met: Nee! Sterker nog, door nog harder te werken, kom ik steeds verder af van "mezelf" en de door mijzelf gestelde doelen, waardoor de situatie verergert. Een crisis kan hiervan het gevolg zijn. Een crisis versta ik als een situatie waarin problemen niet kunnen worden opgelost met behulp van verworvenheden uit het verleden en waarbij ook het zicht op de toekomst niet (meer) helder is. Door de opdrachten van vandaag te beantwoorden en te doen, heb ik mezelf de kans gegeven, om de invloed te onderzoeken die "angst voor de angst" op mijn bewustzijn kan uitoefenen.
Prima cursus, Sandor!

Het bloed stroomt weer heftig door mijn lijf. Alle afvalstoffen worden afgevoerd. Het kon niet uitblijven om buiten ook eens flink huis-te-houden. Vanmorgen de bladblazer gebruikt om de hele voortuin schoon te blazen. We hebben 15 volle kruiwagens met bladeren afgevoerd, de achtertuin ontbladerd en ook deze lading afgevoerd. Met de hond een flink eind gewandeld. De fiets gepakt en zijn via de "kanaalroute" naar de stad gefietst (dwars door de prachtige natuur). Heb me helemaal in het nieuw gestoken, daarna weer teruggefietst naar het dorp. Eten koken was mijn laatste daad en nu heb ik even tijd om in mijn dagboek te schrijven. Moe maar voldaan. Die nieuwe kleren zijn symbolisch voor mijn richting. Het is tijd voor verandering. Wat opdracht 7 aangaat, is de ervaring van angst nog heel dichtbij. Mijn hele wereld dreigde in te storten. De dreiging van: Diegene te verliezen voor wie ik alles heb "losgelaten", geen baan, geen huis, geen studie en geen muziek meer. Die angst uitte zich in een verdoofdheid, ik sloot mijn gevoel helemaal af en leefde een tijdje als een zombie...apathisch. De angst verlamde me zodat ik overging op de automatische piloot. Het rapportcijfer: 8! Het was te veel ineens, "ik" was er even niet.
Op zich is dat vreemd, omdat ik gewend ben om de grenzen van mijn angst steeds op te zoeken en zelfs over die grenzen heen te gaan. Waarschijnlijk komt het omdat het initiatief dan bij mij ligt. De situatie waar ik laatst in belandde, was volledig "out of controle".
Dat vraagt om nader onderzoek. Eens kijken of ik de komende dagen nog meer te weten kan komen over het "niet onder controle" hebben.

De naweeën van de voedselvergiftiging die ik twee dagen geleden heb opgelopen plagen mijn lijf. Ik ben leeg en uitgeput. Enthousiasme, passie, ik heb het even niet. Bovendien kan ik me nog steeds niet bevrijden uit de sombere grauwheid van de "cocon" om door te breken naar het licht, boven de bloemen te zweven, hun geuren te genieten, op te stijgen naar een verheerlijking van de puurheid van schoonheid, van dromen, van idealen, van vreugde. Wat weerhoudt me, werpt me terug? Een valse veiligheid van oude patronen, die als een magneet aan me trekt. En ergens weet ik het ook wel:durf meer risico te nemen! Want wanneer de cocon van mij af zou vallen, ga ik ontdekken dat ik daarmee ook de verschansing en de steun van mijn (schijn)zekerheden en mijn verleden heb afgeschud. Dan kan ik vrijer zijn, dan ik ooit gedroomd heb. Dan kan ik ook ontdekken dat mijn begrenzingen oneindig ver zijn opgeschoven en sluit ik aan op "flow". Ik ben prima in staat om andere mensen te helpen bij dit proces, nu ik er zelf voorsta is het lastig om de woorden in daden om te zetten. Het grappige is, dat ik een paar maanden geleden al aangaf, dat ik verlang naar opnieuw "te vliegen", niet als Icarus die in zijn enthousiasme te dicht bij de zon kwam, maar als een vrij mens, een mens die "Voluit durft te leven".