Heleen1954 dagboek

Dromen dus. (kan die opdracht pagina niet op mijn pc scherm kompleet krijgen dus dan maar zo)

- Wat wilde je vroeger worden? Wat is nog over van die wens van toen?

Ik wilde moeder worden. Zelf kinderen krijgen en die opvoeden. Dat is helemaal uitgekomen. Daarnaast wilde ik andere mensen helpen. Hulpverlening dus. Ook dat is helemaal uitgekomen: kinderverzorgster ; jeugdleidster ;  alternatieve hulpverlening in de jaren '70 ; vrouwenopvang ; gezinsverzorgster ; leidster gezinsverzorging ; manager thuiszorg ; manager kinderopvang ; sociotherapeut in een TBS kliniek met als achtergrond maatschappelijk werkster. Tot slot wilde ik gewoon een leuk mens worden. Ook daar ben ik tevreden over.
- Waar verlang je nu wel eens naar?

Rust in mijn leven. Ik verlang niet naar mijn dromen. Die heb ik tot nu toe redelijk verwezenlijkt. Reizen, antropologie, archeologie. Dat zou ik nog willen.
- Wat zou je doen met je leven als je een miljoen gewonnen had?

Ha ha. Mijn schulden afbetalen (gescheiden moeder met mijn toen 3 schoolgaande kinderen heeft me flink wat gekost en daar pluk ik nog steeds de wrange vruchten van ondanks mijn 36 urige baan. Daarna zou ik mijn 3 kinderen goed verwennen en een spaarpotje vullen voor hen. Een flink bedrag naar Amnesty International en War Child en de Kankerstichting (ik heb zelf borstkanker gehad). Een goede auto kopen. Een klein huis kopen (vrijstaand). Reizen en reizen en reizen. Mijn boekenkast gigantisch uitbreiden. Mijn familie een spaarpotje laten vullen. Mijn hecht clubje vrienden/vriendinnen heerlijk verwennen. Misschien toch nog een studie gaan beginnen. En voor de rest? Gewoon wat uren blijven werken in die prachtbaan die ik nu heb. En een goed gevulde spaarpot aanleggen zodat ik NOOIT meer geldzorgen hoef te gebben.
- Als je een toverstokje zou hebben wat zou er dan morgen anders zijn?

Tjeetje... Ik zou echt de armoede op heffen die er heerst in de wereld. En ik zou alle grote bazen en bazinnen die het voor het zeggen hebben in de wereld (inclusief onze eigen regering) meer gezond verstand en een goudeerlijk hart geven. Verbeter de wereld en begin bij jezelf. Klimaat op orde, geen honger, geen criminaliteit. Dat soort dingen. Maar vooral: meer gevoel voor de ander, meer empathie, meer liefde voor elkaar.
- Waar word je blij van in je leven?

Van een lachje van iemand anders wat heel speciaal voor mij bedoeld is. Van een welgemeend schouderklopje. Van een kleine verandering in de ander die ervoor zorgt dat het wat beter gaat. Van de zon. Van mijn spinnende rode kater. Van de paddestoelen. Van de sterrenhemel. Van zoveel kleine dingen!
- Op wie of wat ben je jaloers? Wat zou je daarvan ook wel willen doen of hebben?

Jalouzie ken ik eigenlijk niet. Ik heb wel bewondering voor sommige mensen. Wat ik ook wel zou willen hebben? Een betere financiele basis zodat ik niet meer zo hoef te beknibbelen. Kan wel eens likkebaardend kijken naar mensen bij het ogenschijnlijk allemaal zomaar aan komt waaien. Maar realiseer me meteen dat werken aan jezelf en voor anderen, nog steeds voor mij de fijnste manier van leven is. Maar ik weet niet hoe ik daarover zou denken als ik wel met een gouden lepel in mijn mond geboren zou zijn.
- Wie ken je die een leuker leven heeft dan jij volgens jou? Wat heeft hij/zij wel wat jij nu niet hebt?

Een leuker leven dan ik? Geen idee. Alles heeft namelijk ook weer een keerzijde.

Ik zou het echt niet weten. Eerlijk, echt niet. Deze stroomversnelling waar ik me in bevind, kan ik niet ombuigen (of wil ik dat niet? die vraagt dringt zich nu wel aan me op). Even over nadenken dus.

Wringen? Mijn rol als moeder van mijn dochters. Mijn rol als dochter van mijn hoogbejaarde ouders. Beide rollen zitten in de knel. Een eeuwenoud (...) schuldgevoel sluipt dan naar binnen. Ik voel dat ik tekort schiet in tijd en aandacht geven. Flauwe kul natuurlijk maar het gevoel is er wel.

De rol waar ik de meeste tijd aan kwijt ben? De rol van de 36 uur werkende senior sociotherapeut in een TBS kliniek. Die 36 uur worden er ook wel eens meer in bepaalde weken. Gewoon omdat het niet anders kan. Breng soms meer tijd in de kliniek door dan de uren die ik in mijn eigen huis ben. Tweede grootste tijdslurper: rol van dochter van een hoog bejaard ouderstel. Dat mijn vader (verpleeghuis) en moeder (verzorgingshuis) niet meer bij elkaar wonen, ook niet meer in hetzelfde dorp wonen, helpt ook niet echt. Derde tijdslurper (maar die rol vind ik meestal niet zo zwaar) is die van moeder/huisvrouw.

Aangezien ik de vorige schrijftabellen en opdrachten nog steeds niet goed op mijn pc scherm krijg (....) kan ik nu alleen hiermee verder: rollen.
De rol als moeder voor mijn thuiswonende dochter. Af en toe de stevige schouder en opbeurende moeder die haar helpt met haar studie (PABO) en haar therapieen voor post traumatische spierdystrofie in haar hand. Poets moeder. Boodschappen mevrouw. Handige vrouw met 2 rechterhandjes waar het allerlei klusjes betreft. Zoals de boormachine, verfkwast en naaimachine. Financieen op orde proberen te houden als hoofd van dit huishouden. Katten verzorgster (mijn 2 huisdieren). Moeder voor mijn middelste dochter die kampt met een 'motivatiedip' net voor het einde van haar masterscriptie Kunstgeschiedenis. Opbeuren en motiveren dus. Moeder en praatpaal voor mijn oudste dochter die inmiddels samenwoont maar haar vriend. Maar die me regelmatig 'consulteert' over haar omgaan met haar werkstress. Andere rol: dochter van een hoog bejaard ouderpaar. Moeder die veel aandacht vraagt omdat haar man sinds maart 2009 verblijft in een verpleeghuis na een herseninfarct. Dat ik in hetzelfde dorp woon als mijn moeder helpt haar wel.... Mijn vader die zich kompleet op mij richt als ik hem bezoek. Eerste aanspreekpunt voor de verzorgenden in dat verpleeghuis dus. Veel geregel. Rol van collega binnen mijn werk. De rollen die ik daar vervul lopen regelmatig door elkaar omdat mijn huidige baas nog niet de leidinggevende capaciteiten heeft die we als team graag bij hem zien. Aangezien ik zelf bijna 17 jaar lang een leidinggevende functie heb gehad, is het bijna een automatisme in me om vaak bij hem aan het buro te gaan zitten voor een gesprek. Ook hem coach ik bij vlagen dus. Mijn 12 andere collega 's coach en begeleid ik so wie so. En dan heb ik het nog niet over de 11 bewoners van mijn afdeling binnen de TBS kliniek. Allemaal 'worstelend' met een persoonlijkheidsstoornis die mede oorzaak is van het forse delict wat ze gepleegd hebben. Binnen mijn baan ben ik senior. Dat betekent een paar keer per maand eerste aanspreekpunt zijn voor alle collega 's in de kliniek. Rol van vriendin voor een paar mensen die erg dicht bij me staan. Organisator van gezellige uitjes e.d. Rol: bewaker van de verjaardagdkalender. Zal ik nog even doorgaan of stop ik met deze opsomming? Ik dacht dat ik het rustiger zou krijgen toen ik alleen ging wonen met mijn dochters. Ik dacht dat mijn leven rustiger zou worden na mijn veertigste. Niets is minder waar. Mijn dagen zijn nu (op mijn bijna 55 ste) voller gevuld dan ooit tevoren.

Mijn dagindeling: elke dag anders dus. Ook al ben ik 'al' 54 jaar (bijna 55). Gewoon 36 uur per week werken in een TBS kliniek, in wisselende diensten. Druk druk druk dus. Daarnaast een huurwoning waar ik woon samen met mijn jongste dochter en waar mijn middelste dochter elke weekend ook verblijft. Die woning wordt momenteel opgeknapt door de verhuurder. De hele dag bouwvakkers over de vloer. Zooitje dus. Overal op letten want nakomen wat er is afgesproken blijkt moeilijk te zijn als er 4 aannemers de werkzaamheden verdeeld hebben. Nee, ik heb geen vaste dagindeling. Ben dat de laatste 7 jaar ook niet meer gewend. Kom dus bij vlagen tijd tekort voor mezelf, voor mijn dochters (3), voor mijn ouders, voor mijn familie. En dan heb ik het nog helemaal niet over mijn hecht clubje vrienden en vriendinnen. Pppfffttt, en toch gewoon doorgaan, elke dag opnieuw.