Ienien dagboek

Enkele verkeersregels lap ik een beetje aan mijn laars, maar andere gehoorzaam ik zeer gewillig.
(1) Ik rij m.n. op de snelweg structureel te hard. Gisteren ook het bewijs daarvan in mijn brievenbus gekregen. Zo'n blauw envelopje van CJIB (andere structurele hardrijders weten precies waarover ik het heb!). Ik had ook beter moeten weten, want aan het einde van het jaar is de verkeerspolitie altijd extra actief. Quotum binnenhalen !!!
(2) Op overzichtelijke overgangen loop of rijd ik met mijn fiets door rood.
Waarom rij ik te hard? Ik zie niet het gevaar of risico van 130 a 140 rijden ten opzichte van 120 km. Waarom loop ik door rood? Omdat ik denk dat ik op dat moment de situatie heel goed zelf kan overzien. Om redenen van het vermijden van te groot risico volg ik andere verkeersregels juist wel op. Altijd gordel om voor mijn veiligheid, stoppen voor een zebrapad voor de veiligheid van de voetganger, bij oranje toch maar stoppen, etc.
Dus, kwestie van risicomanagement?

Ik heb helaas wat opdrachten gemist (het lukt niet altijd om om de twee dagen in te loggen). Daardoor heb ik m.i. nog onvoldoende geleerd over beslissen. Wél heb ik mijn gevoel al wat meer laten spreken, in plaats van alles (kapot) te redeneren. 1 winst al.
Mijn doel om vast te stellen wat ik werkelijk wil blijft staan. Ik merk wel dat ik er meer helderheid in krijg (het doel van ontwarren wordt dus al gedeeltelijk behaald). Vooral door met vrienden te praten over dat ik een beslisprobleem heb. Gewoon het bespreekbaar maken als je nog vol twijfels zit. Ik word af en toe wel dol van één van hen die iedere keer vraagt "En wat voel je dan?". Als ik dan toch weer met argumenten kom, is steevast het antwoord dat 'ie zal kijken of mijn wetenschappelijke onderbouwing bij een gevoel aansluit. Haha. Maar uiteindelijk het is goed dat ik iedere keer die vraag voor mijn voeten geworpen krijg. Het dwingt mij om er anders tegenaan te kijken. En zo leer ik langzaam voelen - denken etc. Ik heb ook veel aan het lezen van de dagboeken van anderen. Herkenbare aspecten te zien en er van te leren hoe zij daar mee omgaan.

Tussenconclusie voor mij is tot nu toe: beslissen doe je niet alleen! Delen en praten met anderen geeft kracht en vertrouwen.

Gek, nu ik er over na zit te denken, neem ik beslissingen toch vaak op gevoel. Maar pas als ik alle plussen en minnen beargumenteert heb. Dus toch wil ik in eerste instantie helemaal beredeneren. Het blijkt dan dat ik er niet uit kom, want de argumenten zijn vaak niet tegen elkaar af te wegen. Dus dubben, dubben en nog eens dubben. Uiteindelijk laat ik in dit soort situaties mijn gevoel dan spreken. Ik wou dat ik het andersom kon. Eerst op mijn gevoel af gaan, en dan toetsen aan logische redenaties. Ik ga vanavond het testje van Jolet doen! Alle beslissingen op gevoel: wat ik wil eten, of en wat ik daarbij wil drinken (als ik zin heb aan witte wijn bij mijn biefstuk doe ik dat nu een keer; normaal hoort daar rood bij), op welke stoel ik in bioscoop ga zitten (ik beredeneer dat normaal met argumenten of ik niet tegen een hoofd aan zou kunnen kijken, het scherm op ooghoogte is), etc.

Een beslissing is uiteindelijk goed als ik er een goed gevoel bij heb. Een rustig gevoel, kalmte (van dit kan ik; dit wil ik). Bij foute beslissingen wordt ik gespannen. En toch blijf ik bij zo'n gevoel mijzelf soms overtuigen vanuit de argumenten waarop ik de beslissing genomen heb. Lastig wezen ben ik soms.

De vraag voor vandaag: wat doe ik als ik niet vanzelf met zekerheid voel wat ik wil? Tja, ik heb net het dagboek van Aukje001 gelezen en er ook op gereageerd. Punt is dat ik mij niet echt laat leiden door mijn gevoel. Ik beredeneer en beargumenteer beslissingen en laat mijn hoofd spreken. Dit is goed, dat is beter, dat is een slechte keuze. Ik laat mijn echte gevoel niet spreken. Dan moet ik in mijn binnenste ik kijken, en dat vind ik doodeng. Een beslissing op basis van gevoel geeft mij onvoldoende vertouwen en ik blijf piekeren of ik dan wel de juiste keuze maak. Ik sta nu echter op een beslispunt (wel / geen kinderen) dat ik niet met argumenteren kan onderbouwen. Het is een gevoel diep in mijn binnenste en daar wordt ik onzeker van. Neem ik wel de juiste beslissing?

Tweede vraag voor vandaag: Hoe kom ik er toch achter wat ik wil? Kan iemand mij helpen met deze vraag ??

Vandaag begonnen met 'beslissen'. Echt bewust beslissen doe ik, volgens mij, niet. Mijn leven hobbelt op een zeer prettige manier voort, maar ik sta nu op een punt dat ik knopen moet doorhakken. En ik kan, of durf, het niet. Hoop dat opdrachten mij verder brengen.