Jananders dagboek

Wat mij na een dag wat rondstruinen op deze web opvalt is dat er juist veel bezoekers zijn uit de 'zachte sector'. De hoeveelheid communicatie-deskundigen vooral, is heel opmerkelijk. Ik dacht altijd dat die sector het wel wist. Kennelijk niet dus. Ik zie nog geen ingenieurs, constructie bankwerkers, treinconducteurs en winkeliers opduiken.

Verder is het heel aardig om te zien dat mijn problemen ook bij anderen spelen. Dus dat ik niet de enige ben. Ik denk zelfs dat de cursus tamelijk populair aan het worden is.

Iets dat in mijn werk heel lastig is en waarvoor ik wel een antwoord wil hebben voor me zelf is hoe ik het zelfgenoegzame gouvernementeel denkende regiment van onderwijsmensen het best tegemoet kan treden. Dat zit zo: Ik werk voor mijzelf en ik heb te maken met ouders die problemen ondervinden met de ontwikkeling van hun kinderen. Het wil niet op school, thuis ook niet zo. Dan komen de ouders bij mij. Het gaat allemaal van horen zeggen. Eigenlijk maak ik helemaal niet zoveel reclame. Ik weet, en ervaar het ook zo, dat dit eigenlijk een heel groot compliment is voor het werk wat ik doe of aflever. Toch zie ik wel in dat ik meer aan bekendheid moet doen. Reclame maken dus.

Het zou erg helpen als ik wat meer werd doorverwezen door scholen en andere instellingen, of dat ze mij inschakelen voor een bepaald project of probleem.

Ik hoor het ze gewoon hardop zeggen als verwijt dat ik een commerciele instelling ben. Ook ik moet ook mijn boterham verdienen en ik zeg dat dan ook, tegen bv een rector met schaal 16 of een conrector schaal 14. Dat zijn inkomens die ik nog niet ontvang. Ook docenten hebben meestal deze mening. Er lopen op school overigens ook vrijwilligers rond die zelfs niks verdienen of een fooitje voor het oppassen tijdens het overblijven. Veel ouders denken -of althans zo voelt het- dat onderwijs gratis is. Ook mijn werk. De school meent zelf een alternatief te hebben. Via de arbo en andere goed bedoeled initiatieven wordt de gymleraar met rheuma en de overspannen tekenleraar de nieuwe deskundigen-leerlingbegeleiders. Die zijn volgens veel docenten gratis en te verkiezen boven de geldwolven van buiten, die steeds behoorlijk in je portemonnee bijten.

De discussies durf ik wel aanmet de scholen en hun personeel en ook met ouders. Maar met die Phyrrus overwinning schiet ik niks op.

Reclame maken in deze sector is niet altijd makkelijk. Je zit zo op de hoop van McDonalds, Burger King en RTL4. (In principe heb ik tegen die bedrijven niets).

Hoe vind ik ondanks de tegenwerking een goede weg door al die doornhagen? Wat is de goede toon? zonder mijzelf uit te leveren aan gladde reclame praat of conrectorgeleuter?

Vergeleken met anderen die in dit project meedoen heb ik te maken met actieve tegenwerking. Dit zie ik bijna niet terug bij anderen. Of kijk ik niet goed? Natuurlijk heb ik ook nog concurrentie dus dat heb ik in ieder geval met anderen wel gemeen.

Kennelijk wordt er van je verwacht dat je begint met in een dagboek te schrijven. Dat doe ik dan ook maar. Voor de tweede keer want de eerste keer ben ik het bericht kwijt geraakt. Ik heb een vrij beroep waarin ik met plezier mijn werk doe. Gezien mijn leeftijd ben ik de taken wat aan het verleggen maar ik heb het naar mijn zin. Jarenlang heb ik mijn werk nu gedaan en tot volle tevredenheid van mijn clienten. Toch ontbreekt het bij aan de nodige promotie voor mezelf. Ik heb daar een heimelijke hekel aan. Onze cultuur werkt daar natuurlijk ook aan mee. Bescheidenheid siert de mens en de eerste zullen de laatste zijn´ enz . Voort kent zeker iedereen hier in deze club het bekende ´maaiveld´ wel. In mijn beroep, maar in vele andere beroepen is het idem-dito, lopen ook veel lawaaipapagaaien rond met dikke boeken onder de arm. Een hekel heb ik ook aan politici en reklame jongens(en meisjes). Wat een hoop kletskouserij! Het erge is echter dat ze dat ze nog door anderen geloofd worden ook! Zelfs de krant lepelt met de ogen dicht de berichten die de reklamejongens via ANP verspreiden blindelings op. Krant weer gevuld.

Hier begint het bij mij te schuren. Ikheb geen zin om hier aan mee te doen. Wil ik ook niet. Maar ik merk, dat wil ik mee doen, toch wat moet. Ik weet wel wat ik niet wil. Maar ik weet niet wat ik wel kan. Ik hoop hier daarover meer te leren.

Ik hoop dat het geen cursus ´schmieren en netwerken´ want daar is mijn karakter niet naar, maar wel hoe ik met mijn ethiek resultaten kan boeken.