Coach Jolet Plomp

Beste mensen,
Ik wil graag beginnen met jullie te bedanken voor je actieve medewerking aan deze blog in de afgelopen drie weken. Door jullie bezonnen reacties op wat ik schreef, kregen de onderwerpen kleur en diepte. Trouwens, ook de meer onbezonnen reacties hebben uiteindelijk hun functie wel gehad. Her en der heb ik meegelezen bij mensen die zichzelf tijdens Ken jezelf in de ogen wilden kijken, Soms met schrik en met vallen en opstaan. Dat hoort er nu eenmaal bij. Toen iemand mij vroeg naar mijn eigen doelstelling, heb ik gezegd: gezelligheid. Die heb ik gekregen! Ik heb genoten van het contact met jullie. Ook de lieve wensen en complimenten die ik ten afscheid krijg doen mij veel goed.

Luus3 vroeg gisteren naar tips om ná de cursus verder te gaan. Het is goed om daar nu even bij stil te staan. Het einde van dit traject is expres zo gemaakt dat je alles moet terugbrengen tot één zin. Dat helpt om heel scherp te omschrijven wat je mee wilt nemen. Verder helpt het om zo'n voornemen te verstevigen door het ergens aan te 'verankeren'. Je kunt zo'n delftsblauw tegeltje of een wordl maken (de websites zijn bij mijn blog langsgekomen) en dat aan de muur hangen ter herinnering. Er zijn ook mensen die hun Gouden Vondst omzetten in enkele praktische leefregels, zodat ze er mee bezig blijven. Ik ken ook mensen die, als ze zich iets belangrijks voornemen, een klein beeldje of een ander voorwerpje kiezen dat daarvan de metafoor is. Dat stoppen ze dan in hun jaszak, of ze zetten het naast de computer. Je kunt zelfs denken aan een speciaal bureaublad hiervoor.
Als laatste wil ik je adviseren om af en toe bewust een moment in te lassen waarin je even alle aandacht op jezelf richt en je afvraagt: Hoe gaat het met mij? Moet er worden bijgestuurd? Dat kan je doen als je in bad ligt, maar ook op oudejaarsavond, of in elke vakantie, wat je maar wil.

Ik raad je trouwens áf om élke dag voortdurend bezig te zijn met dit soort onderwerpen - er moet ook nog zoiets overblijven als gewoon, lekker voor de vuist weg leven zonder overbewust óveral bij stil te staan. En ook terwijl je bezig bent met jezelf is het goed om tussendoor veel ontspanning en humor erbij te halen. Wie almaar bloedserieus is, kan niet creatief denken en voelen. Relax!

Twee plaatjes herhaal ik vandaag, om het belang van het geven van goede feedback nog eens te benadrukken. En dan wandel ik weer voort. Het ga jullie goed!

Gisteren heb ik iets verkeerd gedaan, door een te korte opmerking te plaatsen bij iemand die in moeilijkheden zat. En het waren ook nog net de verkeerde 'troost'-woorden. Helaas kan ik ze niet meer terugnemen, alleen mijn spijt betuigen.

Her en der lees ik al wat antwoorden bij de laatste opdracht: wat neem je mee? Een gebruiks-aanwijzing in vijf woorden die je 'achilleshiel' betreft, die ene eigenschap die je soms in moeilijkheden brengt maar die ook een extra kwaliteit kan zijn als je de omstandigheden daar op afstemt. Ter inspiratie vandaag nog wat voorbeelden van mensen die er m.i. goed in slaagden om te leven zoals ze zijn: Pieter van Vollenhove, Janneke Brinkman-Salentijn, Paul Erdös en Olaf Olafsson. Op de volgorde van de plaatjes krijg ik geen grip - maar je zult wel zien wie wie is.

Janneke Brinkman was een ministersvrouw die een gezin met drie kinderen moest runnen. Ze was biologe maar ging toen thuis botanisch schilderen - en dat deed ze zó goed dat ze inmiddels een grote onderneming heeft opgebouwd.
Zie http://www.jannekebrinkmansalentijn.nl/

Het verhaal van Pieter van Vollenhove kent iedereen. Verliefd, verloofd getrouwd met een prinses en vanaf dat moment in een gouden kooi levend met veel do's en don'ts. Hij vond zijn eigen weg. Zijn muziekpassie leefde hij uit met Louis van Dijk en Pim Jacobs (dat was langs het randje -er waren mensen die daar schande van spraken). Zijn maatschappelijke betrokkenheid kreeg vorm op het gebied van de veiligheid. Bij het onderzoek naar de Schipholbrand was goed zichtbaar dat hij er niet op uit is om het mensen naar de zin te maken. Hij heeft een volstrekt unieke maatschappelijke plek voor zichzelf gecreëerd.

Paul Erdös zal minder bekend zijn. Hij was een geniaal wiskundige, die zó gepassioneerd was dat zijn hele leven aan de wiskunde gewijd was. Toch was het geen nerd in een studeerkamer. Hij reisde de wereld rond om met collega's van gedachten te wisselen - leefde in hotelkamers en had geen eens een huis, laat staan een gezin of hobby's. Hij werd zeer gewaardeerd om zijn brille en om zijn prettige gezelschap, al was hij behoorlijk excentriek.

Olav Olafsson is een IJslander. Hij is vice-president van Time Warner, maar hij is ook een geliefd romanschrijver. Het leuke is dat hij haltime werkt. Elke ochtend schrijft hij. Zo leeft hij al een hele tijd. Van de regel dat een serieuze topfunctie alleen voltijds kan worden vervuld heeft hij zich niets aangetrokken. Heel verfrissend!

Van Youtube nog een heel andere aanmoediging: 'Ik doe wat ik doe', het oude lied van Astrid Nijgh, nu in 't Vrije Schaep:
http://www.youtube.com/watch?v=dsZUoMb9KXk
Niet dat ik zou willen aanraden om je 'niche' in de prostitutie te zoeken... ;-)

@Lornalijn - met je opmerking over welzijn en welvaart ben ik het zeer eens. Ook ik heb wel eens gedacht: had ik zóveel centen, dan was het een stuk makkelijker om mijn leven aan ta passen aan mijn wensen. Dat is het nadeel van bekende mensen als voorbeeld nemen - ze hebben meer succes (al is het in verschillende vormen) en ze hebben vaak ook meer geld dan wij... Maar het zijn wel mensen die we allemaal kennen.
Op hart & ziel zijn trouwens ook goede voorbeelden te vinden van mensen die hun eigen leven op hun eigen unieke manier hebben vormgegeven, zoals o.a. Skylo, of Bewaarder.
Geld is heerlijk, maar vrijheid is ook veel waard. En die van Pieter van Vollenhove was heel beperkt, vind ik. Mij lijkt het vreselijk om een publiek figuur te zijn waar iedereen naar kijkt en iedereen aanmerkingen op heeft. (Zie de reacties op Brard en Büch).
En ja, de rol van de toevallige omstandigheden blijft heel groot - hoeveel invloed je ook op je leven probeert uit te oefenen. Het is goed om dat in gedachten te houden. Dat is het lastige van de psychologie: we willen mensen helpen bij twee dingen die haaks op elkaar staan. Het eerste is invloed en verantwoordelijkheid nemen, het tweede is accepteren wat niet te veranderen valt, in jezelf en daarbuiten.

@Schmuck - ja, deze hoort er ook nog bij: 'Laat me'
http://www.youtube.com/watch?v=Ih5i8lEpaH0
Dit is de versie van Ramses en Liesbeth met de groep Alderliefste. Ik vind het filmpje heel roerend omdat je eerst Ramses ziet scharrelen als oude man - mooi contrast met de jonge jongens - en dan zie je hem openbloeien zodra hij mee gaat zingen - wat een kracht! Op het gezicht van Liesbeth List zie je de emotie. Ramses Shaffy, ook een heel mooi voorbeeld van leven zoals je bent, trouwens. Bedankt, Schmuck!

Naar aanleiding van wat Markt schreef over solliciteren op oudere leeftijd, geef ik wat psychologische tips uit mijn praktijk. Statistisch gezien ben je als oudere in het nadeel, maar die statistiek zegt niets over jouw persoonlijke geval. Je hebt namelijk maar één baan nodig, percentages tellen niet. Oudere mensen kunnen heel goed een nieuwe baan vinden, zelfs als ze zestig zijn, zo zie ik aan mijn cliënten. Er zijn werkgevers met vooroordelen, dat is waar en daar kan je niks aan doen (misschien kun je zelfs blij zijn dat je daar niet gaat werken). Maar waar je wél wat aan kunt doen, is je eigen opstelling. Als jij zélf denkt dat je niets waard bent en niet zult worden gevraagd, dan zul je niet erg competent overkomen - niet in je brief en niet in het gesprek. Zorg er dus voor dat je goed op een rijtje hebt voor jezelf welke goede eigenschappen jij meebrengt voor die baan en richt daar al je aandacht op. Ga je ook niet verontschuldigen voor je leeftijd door zoiets te zeggen als 'maar ik voel me heel jong' - verontschuldigen roept argwaan op. Wel kan het een goed idee zijn om een fotootje op je c.v. te zetten - een portretje waarop je monter uit de ogen kijkt. Je kunt ook best solliciteren op een vacature waar de gewenste leeftijd lager ligt dan de jouwe - laat je niet wegjagen!
De oudere werker wordt inderdaad al 'vermarkt' zoals Markt oppert. Er zijn vele uitzendbureaus speciaal voor ouderen (ook voor mensen boven 65). Om iets in je buurt te vinden, moet je even googlen. Dit is een voorbeeld http://www.ervaren-jaren.nl.

Solliciteren gaat voor een groot deel over zelfkennis en hoe te etaleren wie je bent en wat je te bieden hebt. Mensen die zich afvragen 'wat wil ik met mijn werk?' kunnen daar achterkomen door naar een loopbaanadviseur of arbeidspsycholoog te gaan, maar ze kunnen ook gaan solliciteren. Het zoeken, het kiezen, het schrijven van brieven en (hopelijk) de sollicitatiegesprekken - dat alles samen kan een hele goede oriëntatie zijn op je loopbaan en jezelf. Dus wie naar aanleiding van zijn arbeidsprofiel denkt: moet ik niet wat anders? raad ik aan: ga gewoon eens elders kijken. En solliciteer ruim, dus niet alleen naar banen waarvan je tevoren al zeker weet dat je die wilt.

Ja, ik weet ook dat het crisis is... maar als je niks doet, kom je ook niets tegen en de crisis geldt niet voor alle sectoren. Gewoon proberen dus. Solliciteren is ook een kwestie van toeval en geluk. Dat is heel jammer, maar het kan ook in je voordeel werken. Als jij als oudere op een gesprek komt en ze spraken net daarvóór met een zeurderige vroeg-oude jongeling, dan zullen ze helemaal opkikkeren van jou. Van tevoren weet je het niet, maar het kan zomaar zijn dat ook de personeelschef iemand van in de vijgtig is - bof jij bij! Daarom: flink blijven solliciteren als je wat anders wilt! En ga ook eens netwerken - het lijkt gek om te doen (wij zijn vroeger zo niet opgevoed) maar tegenwoordig is het heel gewoon. In Psychologie Magazine van maart staat een goed, praktisch artikel over het gebruiken van LinkedIn hiervoor.

@Lornalijn - Ja, dat klopt: ook in onderhandelingen kunnen standpunten heel polariserend en stagnerend werken. Terwijl je er best kan uitkomen als je maar een niveau hoger gaat zitten, en naar de belangen kijkt, van beide partijen. En 'waarden' zijn eigenlijk een soort persoonlijke belangen, dus ik snap wat je bedoelt. In de praktijk kan niet iedereen dat onderscheid even makkelijk maken, helaas, zodat de polarisatie niet vanzelf verdwijnt als één van de twee zo verstandig is om van focus te veranderen. Blijven proberen maar!

@Sprankel52 - Dank voor je compliment. Het doet me goed te horen hoe mensen profiteren van deze cursus.

@Streepje2 - Dank voor je bericht gisteren. Waarom noem je Nijhoff - hebben we het daar over gehad dan? Ik ken het gedicht wel: 'Een geur van hoger honing...'.

@Markt - ik reageerde al bij je dagboek.

@Maria-dolores, hieronder - Ja, dat kan natuurlijk. Je kunt bellen voor een kennismakingsgesprek, dan kijken we samen of ik je kan helpen. Zie www.joletplomp.nl

Nog even over iemand tot de orde roepen, naar aanleiding van Peppiev. Het onderwerp hoort ook bij assertiviteit, maar omdat Ken jezelf de feedback van anderen centraal stelt, wil ik er toch nog graag even op ingaan. Er zijn twee soorten opmerkingen naar anderen: persoonlijke en normatieve. Met die laatste bedoel ik alle opmerkingen die als inhoud hebben: dit hoort niet, dit is niet fatsoenlijk, die dóe je niet, die mag niet. De opmerking verwijst dus naar een 'regel', een bepaalde norm; er zit een morele dimensie aan. Over het algemeen zijn normatieve opmerkingen moeilijker te accepteren dan persoonlijke opmerkingen. Als iemand zegt 'dit vind ik heel vervelend, zou je daar mee willen stoppen' dan is het effect over het algemeen groter dan wanneer je zegt 'houd daar mee op, dat mag niet'. De persoonlijke opmerking is altijd subjectief, er kan niet over gestreden worden. Als ik zeg dat ik iets vervelend vind, dan kan een ander wél zeggen 'ik vind van niet', maar hij kan niet zeggen dat ik ongelijk heb. Maar over 'wat hoort' kan eindeloos gediscussieerd worden.

Ook op Hart & Ziel kan je deze twee vormen van feedback terugvinden. En vaak wordt een normatieve opmerking gevolgd door discussie, terwijl een persoonlijke opmerking makkelijker wordt aangenomen. Let er maar eens op, als je bij iemand commentaar toevoegt. Trouwens, ook als het niet om feedback gaat, maar om algemene opmerkingen over het leven en de mensen, ook dan maakt het veel uit of je normatief spreekt (in termen van goed of fout) of dat je duidelijk maakt dat jouw visie je persoonlijke stijl weergeeft en niet per se ook voor anderen zou moeten gelden. Het helpt anderen vaak meer als je zegt 'ik weet niet wat voor jou geldt, maar voor mij helpt dit' dan wanneer je zegt 'iedereen moet als ik doen'.
Peppiev schreef: het lijkt erop dat je mensen niet mag veroordelen. Poeh... iedereen heeft wél normen, ook al adviseer ik hierboven om niet teveel normatieve opmerkingen te maken. Laatst hoorde ik op een begrafenis iemand bij de executeur testamentair informeren naar bepaalde spullen van de overledene. Ik was zeer geschokt! Dát vond ik echt helemaal niet kunnen, dat je hebberig gaat zitten doen terwijl de betrokkene nog niet eens is begraven. (Ik heb er niets van gezegd, want dat vond ik op dat moment niet gepast.) Ik zou niet willen beweren dat mensen geen normen mogen hebben, hoor. Maar in de praktijk blijkt dat als je invloed wilt uitoefenen op het gedrag van anderen dat een persoonlijke opmerking beter werkt dan een normatieve. En: iemands gedrag veroordelen is nog iets ánders dan iemand als mens veroordelen. Vind je niet? Ik zou niet een soort leven-zoals-je-bent willen propageren waarbij het er niet toe doet of je anderen kwetst.

Nu jullie zo langzamerhand toekomen aan de opdracht over de gebruiksaanwijzing van anderen, komt het verschil tussen normatief en persoonlijk misschien ook wel goed van pas. Ik kom later terug om te reageren op jullie boeiende opmerkingen en vragen van gisteren.

@Oog2 - Lastig, hoor, die panieken tussendoor. In zo'n stemming kan je geen goeie beslissingen nemen, en bovendien voel je je er natuurlijk vreselijk bij. Soms helpt het om eens een 'worst-case' scenario uit te denken - wat gebeurt er in het allerslechtste geval? En hoe kan ik me dan redden? Bijstand, kantoren schoonmaken, dat soort dingen horen daar bij. Ik vermoed dat je, in de paniek die je beschrijft, alleen maar een groot zwart gat ziet, een vreselijk monster dat vermeden moet worden en dat roept gedachten op als 'dat mag nooit gebeuren'. Door dat monster even niet weg te jagen, maar midden op tafel te zetten en dapper in de ogen te kijken, wordt de paniek misschien minder. Natuurlijk wíl je niet dat het die kant opgaat (van dat monster), en natuurlijk doe je je best om dat te voorkomen, maar stél dat het toch gebeurt, blijven dan de meeste van jouw rijkdommen niet gewoon overeind staan?
(Sterkte met de kat, joh. Ik las er over in je dagboek.)

@Luus3 - Het zou natuurlijk tóch zo kunnen zijn dat je nog heel andere kenmerken hebt die in je huidige werk niet aan de orde komen. Als ik het zo lees, dan lijkt me bij jou de kans niet heel groot. Mocht er zoiets zijn, dan vind je het door te kijken naar dingen die je buiten je werk doet. Is daar iets bij dat je heerlijk vindt, maar dat in je werk nooit aan bod komt?

@Mapje55 - Je schreef gisteren, nav. wat ik bij je dagboek schreef:
Als ik jou zo lees zijn mijn antwoorden in opdracht 3 gelijk aan die in opdracht 6. Had ik net een verklaring gevonden voor het omgekeerde. Die blijft nog steeds staan en heeft me wel op weg geholpen voor de conclusie van vandaag.
Weet je, ik zou hier geen groot punt van maken als ik jou was. Laat het maar even liggen, misschien dat je er later nog eens op terugkomt naar aanleiding van nieuwe belevenissen. We weten het immers nooit helemaal?
Pff... wat heb jij enórm veel gezorgd in je leven, zeg! Het zou kunnen zijn dat 'zorgen' voor je gevoel bij je identiteit is gaan horen, en dat het voelt alof je altijd moet blijven zorgen. Terwijl je dat eigenlijk niet wilt. Een mens kan zoveel verschillende lagen in zich dragen, met heel verschillende rollen en eigenschappen, tot zelfs tegenstrijdige aan toe. Gelukkig hoef je je gedrag niet te verantwoorden met redeneringen - je mag gewoon doen wat je het beste bevalt, zonder argumenten.

@Maria-dolores - wat een mooie schildering van Italiaans assertief optreden! Sommige mensen hebben inderdaad die stijl: grote charme en tegelijk precies doen wat ze willen. En... ze komen er mee weg!

@Caroline88 - Dat is kan een heel nuttig onderdeel van iemands eigen gebruiksaanwijzing zijn: weten wat je wel en niet wilt. Je voorbeeld laat zien hoe normatief een consumptiecultuur kan zijn, of ook wel: hoe je je gek kunt laten maken door alles wat mogelijk en te koop is.

@Rodevogel - Ik zie dat je heel genuanceerd op zoek bent en alles overweegt en naast elkaar legt - als je daar rustig en vol vertrouwen mee doorgaat, dan komt er vast ineens een idee boven waar je mee verder kan gaan.

@Uboac - Naar mijn ervaring gebeurt het juist heel vaak dat mensen zich in hun gezin van herkomst niet helemaal zichzelf voelen. Ik denk dat het komt omdat je daar wordt vastgehouden in oude rollen en verwachtingen, die heel diep zijn ingeslepen heel lang geleden en die nu nauwelijks kunnen worden bijgesteld.

@Markt - ik zal wat bij je dagboek schrijven.
@Streepje2 - ik schrijf wat bij je dagboek.
@Luus3 - ik kom bij je.


Dank voor jullie aanvullingen bij de blog van vandaag!

@Peppiev - Je vraagt: kan je alleen invloed uitoefenen als je zelf onderdeel van de interactie bent? Het is mijn ervaring dat dit niet per se zo hoeft te zijn. Als ik een panische moeder in de tram haar kind verschrikkelijk zie koeioneren (toesnauwen, aan een armpje rukken enzo) dan voel ik boosheid en wil ik voor het kind opkomen. In de loop van jaren leerde ik echter dat het snauwen en rukken pas ophoudt als ik de moeder een vriendelijke glimlach geef en iets zeg in de trant van 'het is ook niet makkelijk, wat een gedoe toch'. Dat is ook invloed. Net als die glimlach van de cassière die Piir noemde. Of bedoelde je heel iets anders?

Vandaag weet ik niet goed wat te schrijven hier. Mijn hoofd is vol van een weekend dat bijna geheel gevuld was met gesprekken. Een kleine anekdote. Ik woonde een bijeenkomst bij met mooie en boeiende toespraken. Doodstil zaten tweehonderd man te luisteren. En toen ging mijn gsm. Paniek! Ik had hem op 'stil' gezet! Radeloos zoek ik het knopje om dit gesprek weg te drukken - ik vind het vreselijk om zó te storen. Uit pure paniek denk ik niet na. Toevallig is het een zeer vasthoudende beller die het driemaal overnieuw probeert. Op een gegeven moment klinkt er zelfs geroep: hallo, hallo, Jolet! Ik smoor het onder mijn hand in mijn tas. Ik overweeg om óp de mobiel te gaan zitten... Pas bij de vierde maal weet ik wat me te doen staat: opnemen en dan direct afbreken. Het bellen stopt, goddank. Intussen is het zweet mij uitgebroken en om me heen zie ik mensen naar me kijken en veelbetekenende blikken in het rond werpen. Minstens twintig mensen weten nu zeker dat ik heel onbeschoft ben. Er zijn ook een paar die menen dat ik een stuntel ben met electronica.
Beide aannames kloppen niet. Dit klopt wel: ik ben een gewetensvolle zenuwpees die net een nieuwe telefoon heeft en die te ongeduldig is om een handleiding te bestuderen en liever op de gok met een apparaat kennismaakt. En die een harde les kreeg.

Ik vind dat Brard en Büch een hele serie zinnige overwegingen van jullie hebben opgeleverd. Hartelijk dank daarvoor. Deze blog krijgt veel kwaliteit door jullie aanvullingen.

@Stokroos24 - en ook voor alle anderen: je hoeft geen problemen te hebben om mijn aandacht te vragen, hoor!

@Peppiev - je snijdt een specifieke vorm van feedback aan: mensen tot de orde roepen. Hoe doe je dat? En mag dat wel? Het is deels een kwestie van assertiviteit - de vaardigheid om de ander te laten weten wat je vindt - en deels een kwestie van normen. Als het om vrienden gaat, raad ik aan om je altijd uit te spreken als je door iemand gekwetst voelt, het zal de vriendschap verbeteren. Verder valt het natuurlijk een beetje buiten Ken jezelf.

@Streepje2 - Het is mooi hoe je schrijft verder te wandelen over jouw weg, met open ogen, bewuster, rustiger, zelfverzekerder en met vertrouwen. En dat je je richt op doelen die meer nabij liggen en haalbaar lijken.
Je schrijft ook dat je, helaas, het blijvend genieten mist en hoe dat een pijnlijke onderstroom is. Je lijkt er tamelijk zeker van te zijn dat dit nooit meer terugkomt. Waarom eigenlijk?

@Caroline88 - Je stelt enkele vragen:
Hoe kan ik mijn situatie het beste bewegen in de juiste richting? Niet de optimale job maar hoe kom je er uit zonder de papiertjes of het geld om nog weer een opleiding te gaan volgen?
Vraag je dit aan mij? Ik denk van niet, ik zie het meer als doelen die je jezelf stelt. Dingen die je gaat uitzoeken de komende tijd. Weet je wat zo goed is aan die vragen? Dat ze beginnen met 'Hoe kan ik... ' Een vraag die zo is geformuleerd heeft de meeste oplossingen. Elke goeie brainstorm begint met zo'n Hoe-vraag. Ik wens je veel creativiteit. Mocht je toch mij iets willen vragen, dan hoor ik het graag.

@Mapje55 - ik reageer later bij je dagboek.
@Markt - ook bij jouw dagboek reageer ik later vandaag.
@Rodevogel - ik reageer later bij je dagboek. Ah... ik begrijp nu dat we elkaar vorig jaar in Wilhelminadok ontmoet hebben! Het doet me goed te horen dat je hebt genoten daar.

@Wendelmoed - Dank voor je uitgebreide reactie op wat ik bij je dagboek schreef. Ik begrijp eruit dat mijn suggestie je niet aansprak. Door de lengte van je verhaal krijg ik de indruk dat ik je misschien kwetste. Mocht dat zo zijn, dan mijn excuus. Ik wilde je laten weten wat mij opviel. Maar het was slechts een vraag. Blijkbaar zat ik er naast.

Boudewijn Büch bleek gisteren een pakkend voorbeeld te zijn, dus daar ga ik vandaag nog even op door.
Was Büch zichzelf? Mariemara betwijfelt het. Was hij gelukkig? Wendelmoed denkt van niet. Beide dingen zijn moeilijk van hieruit vast te stellen. Waar het mij om gaat is dat hij in de kern een fantastische verhalenverteller was. En dat hij erin slaagde om die passie door de omroep gefinancierd te krijgen. Wendelmoed vraagt zich af hoe hij zou zijn geweest als hij niet de kans had gehad een bekende Nederlander te worden. Ze heeft gelijk: BN-er zijn was een belangrijke voorwaarde voor Büch om te kunnen leven zoals hij was. Ik denk dat hij het heel slim zo voor zichzelf geregeld heeft.

Noch het leven van Büch noch dat van Brard is iets voor mij. Gelukkig mag ik mijn eigen leven doen.

@Wendelmoed - Natuurlijk mag jij streven naar je eigen evenwicht, precies dát wat jij nodig hebt. Ik reageerde gisteren op je tekst omdat je het opschreef alsof het een norm was die voor iedereen gold. En dat is naar mijn mening niet realistisch. Als iedereen zou denken dat het leven pas goed kan beginnen als er rust en evenwicht is van binnen, dan kan het voor veel mensen lang wachten worden.
(Ik schreef nog wat bij je dagboek van 28 februari.)

@Kaat41 - Wat zijn die 'wordles' leuk! Ik heb het zelf nog niet uitgeprobeerd, omdat ik vreesde aan mijn andere plannen dan niet toe te komen. Wel heb ik die van jou bewonderd. Voor de anderen geef ik nog even de link door:
http://www.wordle.net/gallery/wrdl/598704/Ken_jezelf
Je maakt als het ware schilderijtjes van woorden, in diverse kleuren, richtingen, lettertypes. Misschien is dit wel een hele fijne vorm om een gebruiksaanwijzing in weer te geven en dan aan de muur te hangen! Een alternatief voor de traditionele delftsblauwe tegeltjesvorm die we eerder hadden.

@Groeienbloei - je beschrijft al hele praktische regels voor je eigen gebruiksaanwijzing. 'Klusjes kunnen ook tussendoor' is ook een hele handige. (Toevallig deed ik gisteren in tien minuten even één keukenkastje, terwijl het eten kookte, omdat het me ergerde dat de plank plakte...) Wat betreft alles in één baan vinden - ik ben het met je eens dat het handig kan zijn om ook te kijken naar een verdeling over baan en hobby. Wat dat betreft is creativiteit wel nodig. We krijgen niet allemaal als baan het reizen naar leuke kleine eilandjes, zoals Boudewijn Büch.