Katya067 dagboek

Ha ik ben vandaag aandeelhouder geworden van de lokale bio boerderij: ik betaal mee aan de exploitatiekosten en deel daarvoor mee in de oogst. (u krijgt geen voedselpakket maar een oogstaandeel, legde een medewerkster mij vriendelijk uit). Elke week voor ong. €7,50 een pretpakket en voor een paar centen extra nog eens wat eieren erbij. De prijs is ongeveer omdat er een boven en onder bedrag is: je kunt zelf het bedrag betalen al naar gelang draagkracht. Ook hier word ik blij van!

Ik voel me schuldig dat ik niet werk maar zit nog legitiem in de ziektewet na overleg met lg. Raar soort arbeidsethos want van de andere kant hoef ik weinig te verwachten. Desalniettemin gister toch even ingelogd op het werk. Ik zie een uit elkaar vallende organisatie, het zal wel weer goed komen maar dan ben je zeker een jaar verder en dat maak ik niet meer mee. Afijn, ik hou erover op.

Gisteravond naar het maandelijkse bijpraat cafe geweest van mijn vrijwilligers clubje. Kom er altijd nieuwe en verrassende mensen tegen. Gister een vrouw die haar eigen bio-eet cafe had opgezet in het kunstenaars kwartier. Max aantal personen = 6. Kijk daar word ik dan weer blij van. 

Heb me afgevraagd waarom ik me hier meer thuis blijf voelen dan op alle Henz. Het initiatief, zelf het heft in handen nemen, juich ik juist van harte toe. En ik vind het er mooi uitzien daarvoor alle lof, maar in gebruik niet handiger. Is het puur de gewoonte? Dat ook, maar ik vind vooral de dagboek opzet prettiger dan een blog. Het is ook makkelijker bij andere deelnemers terug te kijken als je een paar dagen gemist hebt. Trajecten heb ik voldoende gevolgd dus daar zit ik niet echt op te wachten. Met het veiligheids aspect heb ik niet zoveel problemen. De enige reden om over te stappen is omdat het bij H&Z nu leeg gaat lopen en alle vriendjes op alle Henz zitten. Hmm, nog maar even zien dan want 2 blogs bijhouden is niet te doen.  

----------------------------

Het is maandag ochtend en ipv werk heb ik vanochtend in de zon koffie gedonken. Straks mijn stage verslag afmaken, naar het ziekenhuis (het wordt afgezaagd) en vanmiddag maar eens inloggen en afspraken maken op het werk. 

Gister lekker bezig geweest met een opdracht van school over wilde kruiden: brandnetels geplukt en er soep van gemaakt, de rest ligt te drogen. Ik moest er ook een werkstukje van maken. 

Gister sinds lange tijd weer eens in de kroeg geweest. 'hier kwam ik in mijn 'wilde' jaren' zei ik tegen mijn kroeggenoot. Overigens was dat tot zo'n 4 jaar terug toen ik hier net als nieuwe alleenstaande in de stad vestigde. Gek, als je een relatie hebt doe je dat soort dingen niet meer. Mijn kroeggenoot is een studiegenoot die hier in de stad bivakkeerde. Na een uitmuntend etentje heb ik een rondleiding door de binnenstad gegeven, in het donker. Een fijne avond was het. Knapte er helemaal van op na een wat mindere dag en zit nu goedgemutst aan de koffie met krant.

Onthand en ontheemd schreef ik al bij alle henz. Gelukkig vannacht weer in mijn eigen bedje geslapen. Lekker thuis een beetje tutten gaat toch het best. Gister heeft mijn vader gekookt en mijn moeder de tuin gedaan. Prachtig is het weer en het is steeds meer een moestuin. Mijn wilde plannen om het gras helemaal om te spitten moet ik maar even laten zitten tot het najaar. 

Vanochtend was vriendin zo lief om weer mee te gaan naar het ziekenhuis> Heb wel 15 afspraken staan tot eind juni, voorlopig ben ik wel zoet. Er word me vooral op het hart gedrukt niks te doen, erg irritant maar ik leg me er maar bij neer.Telkens als ik denk ik kan wel weer wat heb ik weer een afspraak en krijg ik een vriendelijke doch dringend preek: dit is een cruciale fase, je mag absoluut niks aanspannen, als die pees knapt ben je verder van huis. Ok joh. 

Ingelacht op de nieuwe site en hier nog even schrijven. Het voelt nog wat onwennig, net of je vreemdgaat.  Er is toch een paar jaar van mijn leven opgeslagen hier... maar het ziet er mooi uit.

Het gaat wel goed hoor, met het handje. Geen straf met een boekje in de tuin gister. Wat een geweldig weer. Alle feestelijkheden met genoegen aan me voorbij laten gaan. Mijn handen jeukten wel om in de tuin aan de slag te gaan. Met een handje de courgettes verpoot terwijl vriendlief de zak grond openhield en de bakjes tegen. Dat kan 'ie goed trouwens, mij een beetje laten tobben met een hand - 'dat kan ik zelluf'- zonder in te grijpen. Voor het eerst trouwens dat hij hier 4 dagen was. Voorzichtig praten we af en toe over samenwonen nu plan A, dat hij hier in de buurt komt wonen in een eigen huis, niet dreigt te lukken. Het moet toch mogelijk zijn om het dusdanig in te richten met voldoende ruimte voor eigenheid. Afijn, we gaan het zien.