Nog geen wachtwoord? Kies REGISTREREN
Waarom registreren?
Gratis e-coaching en serieuze testen.
Start op jouw moment, in eigen tempo, leer van elkaar!
Nu in Hart en Ziel: 26 coaches, 68785 deelnemers

08 maart 2010 - (23 reacties) Ik ben alweer overgegaan tot de orde van de dag hoo...(23 reacties)
22:56
Ik ben alweer overgegaan tot de orde van de dag hoor! Effe hier luchten relativeert meteen ook enorm... Loslaten maar! Dank voor de lieve reakties!
21:11
Nee, moeders, nee.... ik laat me niet verleiden weer mee te gaan in negativiteit en me te gaan verdedigen... (zat ik net gisteren te vertellen hoe goed het gaat naar m'n moeder toe...)
Moeders belde; wilde horen hoe de reünie was...Dat is leuk.....
Bleek wat anders onder te zitten; mijn aanwezigheid is erg gewenst bij een bespreking; nét op een dag dat het echt NIET kan....Oké in levensbedreigende situaties en nog wel eerder ook zeg ik alles af, maar nu...nee...
Dat is ze niet zo gewend zo'n antwoord en dat beviel natuurlijk niet zo...wat ik begrijp...
Heb de repeterende grammofoon techniek maar gebruikt; steeds opnieuw bevestigd dat het inderdaad niet leuk is en heel jammer, maar dat ik, nee, echt niet kan die dag...maal 10, maal 11...enz.... (daar iets verzetten is geen optie..)
Dat blijft me nog wel even achtervolgen, want er kwamen direct allerlei onderliggende boodschappen achteraan. Die heb ik niet "gehoord", niet op ingegaan... Dat vergde wel even wat zelfbeheersing, maar ik wist dat het weer zou komen. En zie hier...
Ben ik ook nog wel even een loeder ook....Moeders nam m'n verhaal over, zoals gebruikelijk en daarna vertelde ik nog even hoe me opviel op de reünie hoe slecht mensen kunnen luisteren en hoe snel verhalen worden overgenomen... :) M'n moeder herkende het helemaal...nee, niet in deze situatie...:)
Erg opvallend vond ik dat ze zeker 4 keer zei dat haar "moeder" mee moest naar het gesprek. Ze werd eerst bijna boos, toen ik zei "dochter"... Was wat verwarrend voor haar omdat het om een gesprek met moeder en dochter ging, maar ik vond het erg veelzeggend.
Heb even duidelijk gemaakt, dat zij de moeder is, ik haar dochter en al verschuiven de rollen weleens "wat", dat dit toch echt zo blijft...
Ik blijf er kalm onder, ook onder alle dubbele boodschappen. Moeder vist naar een vakantie samen, maar dat gaat niet meer lukken. Dat heb ik weleens (vaker) gedaan, maar dat is voor mij echt niet meer te doen! Alleen al vanwege de druk en continue beschikbaarheid...En nu is daarnaast de lichamelijke zorg ook nog eens heel erg toegenomen. maar dat is niet het zware.
grenzen stellen en bewaken; het blijft nog steeds een issue. Maar ik laat me er niet meer door bepalen.
(maar schrijf er wel heel veel regels over....voor als het helemaal niet raakt...:) )
Wil je reageren? Log dan in
07 maart 2010 - (13 reacties) Dat was een bijzondere dag vandaag!! Meeting met S...(13 reacties)
23:38
Dat was een bijzondere dag vandaag!!
Meeting met Stokroos met veel hilariteit bij de start...want tja; je moet elkaar toch maar even herkennen hè? ...enfin Roos beschrijft onze ontmoeting erg natuurgetrouw, dus dat zal ik hier maar niet herhalen...:)
Handig dat ze het regenboogvest had aangetrokken; dat viel direct op...
Maar ook is ze echt Stokroos; een enorm mensenmens; met een heel mooie uitstraling; wijs, betrokken...echt zo iemand bij wie je in je kracht komt te staan en waar je in het delen helemaal energie van krijgt! Heerlijk!
Het werd nog humoristischer.....
Kom ik om iets voor 15.00 uur het restaurant weer binnen voor de reünie, waar ik tot 14.00 uur met Stokroos had gezeten (en daarna nog even samen buiten gelopen) bleek de reünie om 14.00 uur te zijn begonnen...Mijn oude collega's hadden me dus zien zitten (ik hen niet...) en vervolgens weer zien vertrekken....:) Verwarring alom...dat is toch kwik?? waar gaat ze nu dan heen? HÈ???
Ik grinnik nog na eigenlijk....
Het was bijzonder iedereen weer te zien, maar ook dodelijk vermoeiend als ik eerlijk ben...Ik ben niet zo van de "social talk"...was ook de enige zonder kinderen en dan heb je ook andere prioriteiten (correctie; kan het zijn dat je andere prioriteiten hebt...:) )...Veel foto's bekeken, verhalen gehoord; ook pijnlijke momenten dat ik merkte dat er niet werd geluisterd als iemand iets heel wezenlijks zei, ook mooie dingen gehoord, mensen herkend in hun manier van doen...Oude gevoelens ervaren (in die tijd zat ik niet zo lekker in m'n vel) en ook lekker bij mezelf gebleven; ik "hoef niet meer zo nodig"...(aardig gevonden te worden, sociaal te zijn, met iedereen te praten enz...)
Maar m'n energie was aardig op het nulpunt toen ik wegging..
Gelukkig samen met Liloen; nog effe lekker nakletsen in de bus en het energiepeil weer even verhogen..) Dat scheelt wel met zo'n goede vriendin erbij!
Ook nog een wandeling met GPS, die ik eerst mocht bedienen...wat een ramp!!!
Moet je eens proberen; groepjes kakelende vrouwen met een GPS en ook nog opdrachten en onderhand 30 jaar bijpraten...ik garandeer je; dat lukt NIET!!! De begeleider die op de fiets alles in de gaten hield, trapte de benen uit zijn lijf om iedereen weer op de route te krijgen en te houden...hilarisch...dat dan weer wel...
Nu ga ik effe bijkomen en de drukte uit mijn hoofd zien te krijgen...Lief is onverwacht vrij, dus kan effe lekker ventileren hier...dat is heerlijk!
kluuntje - 08 maart 2010, 00:14
gaby3 - 08 maart 2010, 00:20
lornalijn - 08 maart 2010, 00:49
bosuil - 08 maart 2010, 06:49
lornalijn - 08 maart 2010, 18:35
Wil je reageren? Log dan in
06 maart 2010 - (9 reacties) Zo zeg; dat is een lekker gevoel... Vandaag de wor...(9 reacties)
22:22
Zo zeg; dat is een lekker gevoel...
Vandaag de workshop troost gegeven...ingebed in een hele middag rond verlies en rouw en vooral erop gericht bezoekmensen van kerken bezig te laten zijn met dit thema. En vooral bewust ervan te maken dat bij hulp bij verlies en rouw jijzelf het enige en belangrijkste instrument bent. meerder workshops na een prachtige inleiding en werkvormen vooraf..Mooi om te zien hoe mensen wat gespannen binnekomen en wat er dan in zo'nmiddag gebeurt...Mensen veranderen. Delen, zich openen en dan verbinding in zo'n groep mensen zien ontstaan...Ontroerend mooi!
Mooi ook om de hospicemensen en vrijwilligers zo betrokken en kundig bezig te zien; gedreven door hetzelfde doel. Alles voor die mensen in de laatste levensfase en hun naasten; afstemming, zoekend naar wat het beste in iedere situatie is. Geen etiketjes over hoe het hoort te zijn; ruimte voor ieders eigenheid. En daarvoor vooral reflectie op eigen houding, achtergronden, bagage, wijsheid..
Heerlijk om te merken dat mijn ervaring met groepen groeit en ik steeds soepeler in kan spelen op wat er is of zich aandient en tegelijk de lijn kan vasthouden en bewaken. Theorie kan afwisselen met praktijkvoorbeelden, rollenspelletjes, flapover en verschillende werkvormen. is hard werken om erbij te blijven, alles waar te nemen en erop in te spelen, maar geeft ook onwijs veel voldoening!
Heb er ook wel de nodige uurtjes aan voorbereid; m.n om de theorie soepel te kunnen integreren met praktijk..
Bij mezelf gebeurt ook veel; ik ben de strijd tegen mijn somberheid aangegaan! Ben met een cursus schilderen begonnen met een vertrouwd groepje mensen. Niet realistisch schilderen, maar vooral vanuit gevoel...IK...schilderen....niet te geloven!!! Kwam ook meteen van alles los...heftig, maar kloppend om het aan te gaan. Ik wil een aantal zaken nu eens echt achter me laten; al heel veel van vroeger verwerkt; nu de laatste restjes eens opruimen...echt voluit durven en kunnen leven...
Zoek verschillende vormen en manieren daarvoor en ook zo'n middag als vandaag doet bij mezelf veel. Niet als ik die workshop geef; dan ben ik daarbij, maar het deel ervoor; daar had ik zelf ook veel aan! Mooi hoe dat werkt!
Morgen de reünie van de verpleging....30 jaar geleden begonnen... Benieuwd hoe het zal zijn!
lornalijn - 06 maart 2010, 22:33
bosuil - 06 maart 2010, 22:36
kluuntje - 06 maart 2010, 23:44
marlyn - 07 maart 2010, 12:06
Wil je reageren? Log dan in
05 maart 2010 - (15 reacties) Mmmmm....tja...wel tegenstrijdig hè?? Eeers...(15 reacties)
10:15
Mmmmm....tja...wel tegenstrijdig hè??
Eeerst jullie om lenteverhalen vragen en dan verzoeken om me er niet mee op te fleuren...:)
Wil gewoon graag weten hoe jullie het ervaren en beleven, om er zelluf de mooie dingen uit te halen... Het is meer dat als iemand me opfleurt met de al opkomende bollen of zo en het fleurt even niet op...dat is dan moeilijk, al waardeer ik het wel...
Wel kunnen genieten van de zon in m'n gezicht op de fiets; dat gelukkig wel!! En zowaar; ik zag sneeuwklokjes en crocussen en kon er ook even van genieten; dus mijn "herprogrammering" begint te werken...:)
Drukke week, maar ongelooflijk mooie dingen ook; bijzondere nieuwe rouwgroep en het spel voor rouwverwerking in een gezin met pubers "gespeeld". Indrukwekkend en bijzonder en dan merk ik hoeveel energie me dat geeft. Iets waar ik helemaal voor ga, fijn vind om te doen!
Vandaag de workshop "troost" verder voorbereiden die ik morgen geef en zondag reünie(leuk hè Liloen??...)
Kan nog even niet uitgebreid lezen dus hier, want dan blijf ik "hangen" en moet echt even aan de slag!
Ik probeer wel wat meer ruimte ook te maken en heb dus maandag ook vrij genomen..."nee" zeggen is nog steeds lastig, omdat sommige klussen echt gedaan moeten worden en door een beperkt aantal mensen kunnen, maar iedere dag probeer ik het weer opnieuw...prioriteiten stellen en proberen vooral de dingen te doen ook, waar ik energie van krijg. laten dat nu meestal nét de dingen zijn waar ik "best goed" in ben....
Fijne dag allemaal!!
kluuntje - 05 maart 2010, 10:35
lornalijn - 05 maart 2010, 17:15
marlyn - 05 maart 2010, 18:20
bosuil - 06 maart 2010, 20:56
Wil je reageren? Log dan in
Nog geen wachtwoord? Kies REGISTREREN
Waarom registreren?
Gratis e-coaching en serieuze testen.
Start op jouw moment, in eigen tempo, leer van elkaar!
Nu in Hart en Ziel: 26 coaches, 68785 deelnemers
Zij werd verraden door haar beste vriendin. Kan ze haar ooit vergeven?
De uitnodiging is het nieuwste boek van bestsellerauteur Sheila O'Flanagan.
Lees hier verder!
Sparklingstar - Vandaag :
Brilliant en eng! Goed voor de nachtelijke uren. Oh ,...
enie - Vandaag :
Voor Bosuil een goudhaantje
hettie - Gisteren :
Hallo mensen,
Na een lange werkdag èn nog koor en daar...
bosuil - Gisteren :
Tekens in het bos
Een boodschap in kevertaal
De natuur vertelt
Lange werkdag -...
Brain Awareness Week van start met dansvoorstelling
De Hersenstichting organiseert de komende week samen met de Neurofederatie de Brain...
Dilemma: tegen je zin overgeplaatst. Wat nu?
Op het werk van Noor (49) vindt een reorganisatie plaats. In principe...
Dilemma: energievretende collega
Dilemma: Hoe ga je om met energievretende collega's?
Doelen stellen - waarom is het van belang
Mensen stellen zich in hun leven permanent doelen. Wat is eigenlijk het...
Lees ook de bijdragen van de coaches in de dagboeken van deelnemers. Kijk hier voor de reacties van Wies / hier voor die van Margriet / en hier voor Astrid.
Maar het gekke is: sinds ze haar geheugen aan het kwijtraken is, dit ook gewoon toegeeft, en ik daar vrede mee heb gesloten, kan ik het beter hebben.
Er is een lange strijd aan vooraf gegaan over hoe ik vond dat mijn moeder haar leven moest inrichten (hoe durref je), de verschillende pogingen tot handreiking die ze allemaal afwees, de aftakeling die ingezet is en die ze toch voor een deel aan zichzelf te wijten heeft ...
En dan laat ik bepaalde aspecten uit het verleden maar gewoon buiten beschouwing.
Maar het blijft een akelig gevoel, die onvrede.
Serkte ermee.
raazer
Goed van je om niet mee te gaan in het negatieve.
En dan al die dubbele boodschappen,je bent bij jezelf gebleven.
Ja grenzen stellen en bewaken moet bij sommige mensen altijd weer herhaald worden.
En lekker toch dat je hier er over kan schrijven,niets menselijks is ons vreemd,toch?
Liefs Harapan
Lieve groet xx!!
Wat goed dat je kalm en vasthoudend bent gebleven.Moeilijk hoor, als iemand spreekt in dubbele boodschappen. Prima dat je even je hart gelucht hebt.
liefs Tikka
Goed gedaan meid. Maar het vergt wel een hoop van je. Ik hoop dat het opschrijven je heeft geholpen om het een beetje kwijt te raken.
Mijn moeder heeft in haar dementie de geestelijke leeftijd van een tweejarige bereikt. Meestal lief en meegaand, soms ontzettend dwars en weinig communicatie. jouw moeder zit misschien meer in de puberfase en dat is af en toe heel frustrerend.
Blijf jezelf.
Liefs, Biks
Er zijn gewoon grenzen en die moet je blijven bewaken, anders ben je nergens.
Morgen ga ik golfen, als het een beetje goed weer is, ik heb vanmiddag weer in de tuin gewerkt, klussen tussen de mussen:) Ik hoop op een zonnetje morgen voor iedereen ! XXXXXX Kluuntje
Tekenend! die onbewuste versprekingen. Was ik toch wel een beetje geschokt door hoor Kwik. En vind jouw houding daar heleMAAL knap.
Ik weet niet of ik het droog zou hebben gehouden als mij dit zou gebeuren. Oef... oude pijn...
Liefs!
Ik heb het aanvaard zoals het is. Ikheb mensen heel plotseling verloren, zonder kans afscheid te nemen en ik heb lichamelijk verval meegemaakt met de pijn en de wanhoop omdat ze beseften dat ze gingen sterven. Een demente neemt stap voor stap afscheid van het leven en maakt de fasen van het opgroeien in omgekeerde volgorde nog eens door. Het zij zo. Ik vind het niet (meer) mensonwaardig zoals sommigen het noemen. Een eenjarige is nog niet zindelijk n kan niet zelf eten. Dat is ook niet mensonwaardig dus waarom aan het eind van een leven wel.
Ik bezoek haar uit liefde voor degene die ze eens was enben blij met het feit dat ze nog van dingen (lekkers) kan genieten. En soms is er opeens een sprankje van mijn echte moeder te herkennen. Dat zijn de cadeautjes die je dan krijgt. Ontroerend.
Trusten, Biks
een paar dagen geleden schreef je over het feit dat je bent gaan schilderen.
Wat goed van je!
en vooral dan ook nog uit je gevoel.
Mijm persoonlijke beleving is dat schilderen of tekenen heel erg goed kunnen zijn om je gevoelens te laten gaan,
is het een idee om je bovenstaande verhaal eens te tekenen met je ogen dicht en een bos stiften in je handen.
het patroon en de kleuren die je dan onbewust kiest,
zeggen je heeel veel over je werkelijke emoties.
Dat is intuitief tekenen,
en dat is een prachtig instrument om je gevoelens te uiten.
Wel heel knap van je dat je de eigen agenda bent blijven volgen, respect daarvoor HOOR
Hoop dat moedertje lief het nu ook gaat begrijpen
liefs
een paar dagen geleden schreef je over het feit dat je bent gaan schilderen.
Wat goed van je!
en vooral dan ook nog uit je gevoel.
Mijm persoonlijke beleving is dat schilderen of tekenen heel erg goed kunnen zijn om je gevoelens te laten gaan,
is het een idee om je bovenstaande verhaal eens te tekenen met je ogen dicht en een bos stiften in je handen.
het patroon en de kleuren die je dan onbewust kiest,
zeggen je heeel veel over je werkelijke emoties.
Dat is intuitief tekenen,
en dat is een prachtig instrument om je gevoelens te uiten.
Wel heel knap van je dat je de eigen agenda bent blijven volgen, respect daarvoor HOOR
Hoop dat moedertje lief het nu ook gaat begrijpen
liefs
Ben je er niet al te naar van? Kan me voorstellen dat het toch in je hoofd blijft hangen.
Voor vandaag: een fijne dag gewenst! Zonder zorgen dit keer.
Liefs, Matelotte
Je hebt genoeg gedaan.....
Goeie start weer!
Goed gedaan - kun je het nu ook loslaten en eventule schuldgevoelens in de prullenbak gooien.
Liefs, Bosuil
Goed dat je je niet laat verleiden tot het meegaan in negativiteit. Kost zoveel kostbare energie, die toch ook zo mooi positief naar elkaar ingezet kan worden.
En nee is nee, belangrijk dat daarin respect getoond wordt. Het kan tenslotte niet altijd gaan zoals de ander wil. Goed dat je je grenzen stelt en bewaakt, dat is jouw recht tenslotte. Is voor mij ook een belangrijk issue, mijn nee meer laten horen en er aan vasthouden, als dat voor mij zo voelt.
Interessant ook hoe ze jou 'moeder' noemde en dat jij de rollen recht te zetten had.
Ja en nu weer relativeren en loslaten. Da's het beste.
Liefs, Viv.
Pfffff.....ik krijg het al benauwd als ik het lees...voel woede ook om het manipulatieve gedrag van je moeder...tuurlijk snap ik haar onmacht en ik denk dat er in die verwarring qua rollen ook wat beginnende dementie verborgen zit, maar je moet nu echt aan jezelf denken en gelukkig doe je dat ook....
Je doet genoeg voor haar en als je nu je grenzen overschrijdt, kun je ook dat niet meer voor haar doen...het is welletjes zo!
Bovendien heb je het op ander gebied al zo zwaar voor je kiesjes gehad.
Hè getver wat lastig allemaal!
Is er niemand met wie je de zorg/aandacht voor haar wat meer kunt delen?
Ik vind het vooral zo rot dat ik tussen je regels door je 'struggle' lees met het jezelf wel/niet toestaan van je standvastigheid en wil je zo graag een hart onder de riem steken....ik zie dat je er verstandelijk helemaal achter staat, maar er gevoelsmatig nog wat mee worstelt...en soms is het dan echt wijs om even naar je verstand te luisteren, je gevoel volgt dan wel al kost het soms wat tijd...
Sterkte ermee lieverd! Je doet het goed!!!
KUS!
Lijn
En dank voor je morele steun!! Ja, ik wíl ook graag er vrolijk doorheen blijven huppelen en mijn positieve gevoelens behouden en proberen die over te dragen aan het geheel. Ik heb het gevoel dat ze misschien een beetje in de sneltrein zitten van een tijd lang niet erg veel bezetting ook...dat kan er ook inhakken, weet ik maar al te goed.
Nogmaals sterkte. Verder op je werk weer een beetje de rust hervonden etc?
KNUF!
Lijn
en ga naar 09:31 – 10:31 KRO's Goedemorgen Nederland Radio
Als het goed is zit hier de reportage over uitvaartmogelijkheden in.
En ja, het lopen gaat echt lekker he. Leuk dat je zo meeleeft. Nog even en ik loop de 5 km aan een stuk. Doel behaald!
Lukt het allemaal met de orde van de dag?
Liefs.
Mijn vader zij een aantal jaar geleden , dat hij,, geen sores wilde,,. Ik wist niet waar hij het over had, en het ging zo sissend tussen neus en lippen door.... Nu kan ik al zo,n jaar of 25 , niet met z,n vriendin overweg. Wij allemaal niet als kinderen, tussen haakjes. Maar ik was direkt helemaal klaar met hem. Maar nu heeft hij Alzheimer. Zou hij me nog kennen.... Maar ik lig er niet wakker van. Ben wel wat gewend en er is al teveel gepasseerd, al die 57 jaar lang. Maar natuurlijk gun ik hem geen Alzheimer. Nu is de vraag: Ga ik hem bezoeken, nog thuis, als ze vriendin er niet is, of wacht ik tot hij opgenomen is. Z,n vriendin zorgt goed voor hem, maar is vreselijk jaloers. Ze ziet haar eigen dochter ook nooit meer.... Wat een gedoe met ouders.... En ja, je verhaal over je moeder, hebben we het over dezelfde? Die zie ik ook niet meer, en m,n broer ook niet.... Nee, die heeft nog echt geen Alzheimer. Altijd al zo geweest.... Sterkte en Liefs, XXX Conne.