Mearte dagboek

Leuke opdracht. Dan merk ik ook weer dat ik schrijven en fantaseren zo leuk vind. Wat mij opviel was de observerende rol die ik in het verhaal inneem. Ik ben de hoofdpersoon en ik observeer. Ik heb gedurende het verhaal eigenlijk geen contact met mensen, ik observeer alleen. Ik voel me betrokken maar leg (in dit verhaal) geen contact.
Qua drijfveren kwam het overeen met wat ik eerder 'bewust' benoemd had.
Ik heb laatst het boekje 'De Kubus' gekocht, daarin krijg je de opdracht om een tekening te maken van een woestijn met daarin een kubus, een ladder, een paard, bloemen en een storm. In het boekje staat vervolgens toegelicht wat de psychologische betekenis van je tekening (kan) zijn. Maar ook daarbij heb ik altijd de vraag in hoeverre je niet gewoon ziet wat je wil zien en de dingen die je niet wilt zien toch gewoon afschuift.

Morgen meer...

De Big Five heb ik in december toen ik gestart ben op H&Z gemaakt. Daarnaast heb ik laatst weer de Myers-Briggs Type Indicator (MBTI) persoonlijkheidstest gedaan. De laatste keer dat ik die gedaan had was een paar jaar geleden, in een -voor mijn gevoel- hele ander periode in mijn leven... dus ik dacht dat de uitslag wel veranderd zou zijn. Dat bleek dus niet zo te zijn. De uitslag was duidelijker geworden (een sterkere voorkeur voor bepaalde 'typen'). Volgens de test ben ik een INFJ type. Met als beschrijving: INFJ-ers hebben vertrouwen in hun visie, zijn meelevend en hebben inzicht en oefenen achter de schermen hun invloed uit. Ze werken graag alleen of in kleine, goed afgestemde groepjes en gebruiken hun inspiratie om mensen te stimuleren in hun groei en ontwikkeling. Ook nu ik het weer aan het overtypen ben vind ik het bijna een compliment dat ik 'zo iemand' mag zijn (maw ik ben dus blijkbaar best blij met mezelf). Ik herken het profiel, en als ik van daaruit kijk naar wat ik op dit moment doe in mijn leven dan past dat daar bij... De eerste letter van het profiel (I) heeft te maken met of je introvert of extrovert bent. Ik heb het extroverte heel lang op een voetstuk geplaatst, keek op tegen mensen die extrovert waren. Inmiddels begin ik mijn eigen 'dingen' (zoals ik ben) steeds meer op waarde te schatten, niet meer te focussen op dat wat ik niet ben, maar de waarde en kracht te zien van dat wat ik wel ben.

Goede opdracht... ik merk dat bij de vraag een compliment te herinneren er niet meteen iets te binnen schiet. Alsof ik ze snel weer wegveeg als ik ze krijg of niet bewust opsla. Het is inderdaad leuk om te letten op de complimenten die verrassend zijn.
Gisteren 'het' gesprek met mijn mentorgroep gehad. Het ging vooral ook over feedback geven aan elkaar, dat dingen niet uitgesproken worden, dat feedback aan de oppervlakte blijft en dat dat (deels) met de veiligheid in de groep te maken heeft. Ze hebben nu aangegeven dat ze volgende week elkaar feedback willen geven op hoe ze zijn als 'klasgenoot'... ik ben er wel benieuwd naar. Dit levert hen mogelijk ook complimenten en kritiek (ik zeg liever feedback) op waardoor ze weer een completer of ander beeld van zichzelf krijgen. Maar ik ben me ook wel bewust dat feedback pijn kan doen... aan mij de eer dit proces in goede banen te leiden.. (-:
Ik ga de opdracht even laten bezinken, kijken of ik vandaag nog complimenten of kritiek mag ontvangen...

Het stukje van Jolet over Ghandi en ook dat wat Marc. op zijn blog had geschreven hebben me weer aan het denken gezet. Blijkbaar bestempelen we bepaalde 'drijfveren' als goed (omgang met mensen) en anderen als slecht (macht), of wenselijk en niet wenselijk, mooi en minder mooi. Ik herken dat wel, en onderzoek nu in hoeverre macht bij mij aan de orde is. Presteren is volgens mij meer een issue, het lijkt onder de oppervlakte te zitten maar is stiekem denk ik best belangrijk. Het zit al in de relatie tussen mij en mijn moeder, het gevoel dat ik het altijd 'goed' of 'beter' moet doen. Ik vraag me af of dat presteren dan te maken heeft met dat ik beter wil zijn dan de rest (en dan heeft het misschien wel weer indirect te maken met macht) of dat ik voor mezelf de lat op een bepaalde hoogte heb gelegd en meet of ik daar wel aan voldoe of niet.
Ik ben wel gevoelig voor macht, vind hierarchie lastig in de zin dat ik opkijk tegen mensen in een hogere positie. Ik ben zelf docent, dat geeft me een bepaalde 'macht' tijdens de lessen (met betrekking tot inhoud en dergelijke) en bij de beoordeling (uiteindelijk ben ik degene die het cijfer bepaald). Ik ga -volgens mij- heel integer om met die dingen, laat veel ruimte over voor inbreng van studenten, beoordeel naar eer en geweten... ik zal die 'macht' nooit misbruiken. En daar ben ik dan weer bij het stukje dat macht voor mij inderdaad een negatief begrip is. En les geven doe ik vooral omdat ik de omgang met mensen zo mooi vind, omdat ik mensen kan helpen in hun leerproces. Het grootste kado dat ik als docent kan krijgen is als ik een 'kwartje' zie vallen, als ik zie dat studenten zich de stof eigen maken en daar met plezier mee aan het werk zijn.

Waarden en normen... ze zijn zo 'ingesleten' dat ze, op het moment dat ik zo'n vraag krijg, moeilijk direct te benoemen zijn (of om er het goede woord voor te vinden). Daarnaast denk ik dat ze juist ook in relatie tot elkaar iets zeggen over wie ik ben en wat belangrijk voor mij is.
Ik zit te denken aan mijn mentorklas, 2e jaars studenten, ik vind het stuk voor stuk bijzondere mensen met hun eigen unieke kwaliteiten. Als groep gaat het minder met ze, ze halen in ieder geval niet het beste in elkaar naar boven. Ik wil dat heel graag 'goed' voor ze maken, zelf hard werken zodat het voor hen beter gaat. Ik weet dat dat niet kan, dat zij dat alleen zelf kunnen doen. Ik heb geluisterd, gepraat met ze maar we blijven in hetzelfde cirkeltje rond dobberen. Advies van een collega is om ze nu maar eens te confronteren. Ik denk dat dat inderdaad is wat nodig is, even niet meer pappen en nathouden maar zeggen waar het op staat. Aan de andere kant gaat het in tegen iets diep in mij... ik zit even te zoeken naar een juist woord, het heeft te maken met harmonie, lief zijn voor elkaar enz. Ik denk dat ik voor ogen moet houden dat confronteren niet respectloos is en dat het misschien juist wel meer voortkomt uit 'liefde' dan alleen maar luisteren en ja knikken. Anyway... vrijdag heb ik een bijeenkomst met mn groep... Spannend...

Moodboard it is... de week zit vol met leuke afspraakjes dus moet even creatief omgaan met de opdracht...

Eén van de drie punten die ik gisteren benoemd had als onderdeel van mijn 'gebruiksaanwijzing' was: overzicht. Ik wil graag overzicht creeren, vooral in de dingen die ik doe (werk, studie, afspraken met vrienden). Ik heb dat wat verder onderzocht gisteren en vandaag. In eerste instantie vooral door aan mn lief en mn beste vriendin te vragen hoe zij dat bij mij terug zagen. Voordat ik het woord 'overzicht' gisteren bedacht heb, benoemde ik het als structuur aanbrengen en dan is de link met controle willen hebben snel gelegd. Ik ben dan vooral aan het onderzoeken in hoeverre ik een controlfreak ben (ik merk dat ik 'controle willen hebben' als iets niet-ok's bestempel, iets dat niet relaxed zou zijn en daarom niet ok). Stom genoeg helpt het mij erg om overzicht te creeren bijvoorbeeld in de dingen die ik graag wil doen. Het helpt me om dingen beheersbaar te houden. Maar als je mijn woonkamer binnenkomt is de structuur ver te zoeken, als je mijn administatie bekijkt ook (ik heb namelijk geen administratie...). Ik heb het geluk dat mn lief daarin gestructureerd is en onze financiële dingen regelt, dat zou absoluut een puinhoop worden als ik dat zelf moest doen. Ook kan ik er prima mee omgaan als dingen anders lopen dan dat ik bedacht had.
Ik wil ruimte creeren voor wat belangrijk is door overzicht aan te brengen. Het helpt me, dus het is ok, misschien niet cool... maar het hoort bij me.

Zelfkennis... ik zou met dit traject mijn overtuigingen wel verder willen onderzoeken. Waar komen ze vandaan, hoe beinvloeden ze mijn leven, hoe kijk ik er naar en wat gebeurt er als ik ze vanuit een andere hoek benader.

Ik heb het idee dat ik al wel het nodige zelfonderzoek gedaan heb en dat het me over het algemeen ook wel lukt om vanuit mijn 'gebruiksaanwijzing' te leven. Ik bemerk de alarmbelletjes op het moment dat ik mijn grenzen daarin voorbij ren...
Maar ik wil me in dit traject ook wel weer verrassen, dingen ontdekken die ik nog niet wist of nog niet zo helder heb.

Ik moest denken aan een artikel dat een tijd geleden in (volgens mij) de Intermediair stond over 'Zelfkennis', de constatering dat het in deze tijd als iets heel belangrijks wordt ervaren en de vraag wat je er nu echt mee op schiet. Ik ga het artikel weer eens opzoeken. Ik sta overigens niet skeptisch tegenover zelfkennis, het is alleen wel leuk om ook 'tegengeluiden' te onderzoeken.