Mijnewel dagboek

Ik heb deze oefening al vaker gedaan, ik vind het echt zo'n kunstacademieoefening. Stom, ik verwerp hem inderdaad al voordat ik er aan begin! Mijn 2e ding is dat ik geen post-its heb, maar ik zou natuurlijk ook kleine briefjes kunnen maken.
Eigenlijk heb ik er geen zin in. Ik heb het hele weekend gewerkt en kom net terug van de verjaardag van mn vader. Zoonlief ligt in bed en ik ben moe en leeg..
Ik wil ook helemaal niet de televise vol met briefjes hangen, ik wil even lekker tv kijken en verder helemaal niks..
Ik doe het morgen!

Bij mij zijn sommige dingen andersom! Als ik altijd doe wat ik het liefst wil, ben ik altijd aan het werk. Ik heb natuurlijk ook het enorme geluk dat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken. Maar toch, na jaren van zo'n beetje dag en nacht achter mijn computer te hebben gezeten (natuurlijk onderbroken door alle dagelijkse dingetjes zoals het huishouden en mijn zoontje) heb ik besloten mijn horizon te verbreden; ik ga tegenwordig naar de sportschool!
Ik ben nog maar net begonnen, maar ik moet zeggen dat het een openbaring is! Het voelt echt of ik helemaal iets voor mezelf doe... Bovendien is het een makkelijke manier om je hoofd even helemaal leeg te maken..

Ik heb de laatste tijd wat grappige ervaringen gehad op het gebied van 'controlle'
Ik zie mezelf als best wel een controllefreak, ik sta op mn eigen benen, ik probeer verantwoordelijkheid te nemen.. Maar nou weet ik van mezelf dat er ook momenten zijn dat ik de controlle verlies, vooral als ik kwaad ben. Als ik kwaad ben kan ik de wereld doen beven, 'temperament' noem ik dat dan. Ik heb altijd gedacht dat ik nou eenmaal zo ben, mijn vader is ook zo en bovendien komt hij uit Joegoslavie, dus dan ben ik ook nog eens erfelijk belast...
Ik had nooit gedacht dat dit 'controlleverlies' een soort van keerzijde is van mijn 'dominerende' persoonlijkheid, en ik had ook niet gedacht dat dit 'dominerende' eigenlijk gewoon een patroon is dat ik ooit heb ontwikkeld om te overleven, maar eigenlijk helemaal niet (meer) is wie ik ben..
Ik ben gisteren voor het eerst bij een manueel theapeut geweest, deze man kan zien of voelen waar er in je lichaam energieblokkades zitten. Het is raar als mensen meer lijken te weten van jezelf dan jezelf weet... Niet alleen vertelde hij allerlei dingen over wie ik ben, ook moest ik op een soort stretcher gaan liggen. Het is raar als vreemde mensen je lichaam aanraken, en helemaal raar als waneer iemand dat precies op de manier weet te doen dat je dingen voelt die je nooit eerder hebt gevoeld. Ik voelde me zo:
Ik heb een lieve kater genaamd Magnus, hij is een beetje schuw. Maar als je zn vertrouwen wint kan hij zich helemaal overgeven, dan gaat hij op zn rug liggen, met zn pootjes naar boven, en dan wil hij eindeloos gestreeld worden over zijn buik. Het is dus een hele eer hem daar te mogen strelen, dan strekt hij zich uit en gaat hij heerlijk spinnen...
Nou zo voelde ik me gisteren, als een poes, of als een heeeel klein meisje. En helemaal niet als de autoriteit die ik altijd veronderstel te zijn..

Ik moet vandaag 3 dingen noemen waar ik ontevreden over ben

1* de rommel in mn huis en in mijn administratie (orde)
2* mn beste vrienden zie ik vooral als ik uitga/werk, ik zou meer met ze willen 'meemaken' (toewijding)
3* ik heb me ingeschreven bij een sportschool maar ben tot nu toe nog nooit gegaan (dicipline)

Wat fijn dat dit een korte opdracht is, nu kan ik nog even lekker een filmpje gaan kijken..

Over het touwtrekken met emoties:
Het is fijn om een beetje onafhankelijk van je 'buien' te zijn. Ik las laatst dat heftige emoties uiten een manier is van je lichaam om invloed op je omgeving uit te oefenen in een gebied waar je eigenlijk geen macht over hebt. Bijvoorbeeld waneer je boos wordt omdat iemand anders je beledigd hebt. Je kunt de mening van een ander eigenlijk niet echt veranderen, je lichaam beseft dat het enige pressiemiddel dat er nog over is, het emotioneel onder druk zetten van de ander is. Waneer ik heel boos of emotioneel ben probeer ik hier aan te denken, dan probeer ik me te beseffen dat emoties mijn machteloosheid aantonen, en probeer ik weer in evenwicht te komen. Teglijkertijd vind ik emoties gewoon heel waardevol. Zonder emoties zou ik me gewoon niet zo 'menselijk' voelen, en ze zijn ook zo'n mooie aanleiding voor onverwachte spannende situaties. Van een flinke ruzie op zn tijd kan ik dan ook eerlijk gezegd wel heel erg genieten..
dit was eigenlijk mijn berichtje aan marc maar ik vond hem goed bij mn dagboekthema passen, vandaar dat ik hem hier publiceer..

ik ga vandaag nks schrijven want ik vind het stom dat mijn filmpje van gisteren nog niet goedgekeurd is.

Over het algemeen heb ik veel vrijetijd tot mijn beschikking, waardoor ik de grote luxe heb om op ieder moment te bedenken wat ik op dat moment wil gaan doen. Nou moet ik er meteen bij vertellen dat ik een enorme workaholic ben, en dat ik zo'n beetje altijd aan het werk ben, maar toch.. Meestal doe ik dus iets dat ik leuk vind of wat ik op dat moment belangrijk acht, waardoor ik er altijd wel voldoening uithaal. Ik heb alleen een beetje te weinig vaste constanten.
Ik werk op projectbasis, dus altijd weer met nieuwe mensen en situaties. Ik probeer wat meer ritme in mn leven te krijgen! Vroeger (vorrig jaar nog) fietste ik iedere dag met mijn zoon naar zijn school, dat was eigenlijk wel een fijn begin van mijn dag. Maar helaas, kleine kinderen worden snel groot (hij is 12) en wil dat nu absoluut niet meer! Hij wil zelf naar school! Gelukkig is zijn fiets al heel lang stuk (iets dat ik 'onbewust' in stand houd omdat ik hem eigenlijk niet door Amsterdam durf te laten fietsen) en daardoor gaat hij altijd met de bus! En daar gaat hij dan, met zn mobiele telefoon, en zn Ipod, op naar zijn leven vol vrienden en verplichten, mij alleen achterlatend met heel veel tijd, heel veel dingen die gedaan moeten worden, maar ik moet het zelf allemaal indelen en doen, best lastig.
Vandaag had ik een afspraak bij een bedrijf dat vlak naast Schiphol zit. Aan dit bedrijf verkoop ik regelmatig 'content'. Een heel mooi kantoor waarvan een wand helemaal van glas is, waardoor je een geweldig uitzicht hebt op de luchthaven, de vliegtuigen, het leven. Net toen ik me afvroeg hoe het zou zijn om op zo'n plek te werken, gewoon van 9 tot 5, vertelde het meisje me trots dat alle werknemers van dat bedrijf jonger dan 30 zijn! Waarschijnlijk besefte ze niet dat ik wel net wat ouder ben, maar toch voelde ik me lichtelijk erg oud. Ben ik met 32 uberhaupt te oud om ergens aan een baan te beginnen?
Meteen na mn afstuderen ben ik voor mezelf begonnen, en dat gaat tot nu toe goed en het is hartstikke leuk. Ik heb dus nooit eeen 'echte' baan gehad. Wel een hele riks van bijbaantjes, natuurlijk. Maar mischien ben ik nu op het punt aangekomen dat ik te oud ben en te weinig werkervaring voor een 'echte baan'? Een gek idee want ik voel me nog echt een 'ei'. Gaat de tijd werkelijk zo snel?

Nou ja, in het kader van 'vrolijk nieuws' en ookwel om mijn dagboek wat vollediger te maken voeg ik hierbij het filmpje toe dat ik gister heb gemaakt. Ik vertelde dat ik eergister balletdansers had gefilmd in het kader van 'homoherdenking 2e wereldoorlog', en dit is het eerste voorzichtige resultaat... Je zit een man die een andere man in zijn armen draagt, om hem heen draait de stad met allemaal beperkingen, waarschuwingsborden en slagbomen.. 'Dansende trippende engelen in een apocalyptisch stadsbeeld', wordt uiteindelijk het thema, maar dit filmpje is natuurlijk nog maar een 1e schets...

* Ik verwacht dat mensen eerlijk tegen me zijn, en niet 'mooi weer spelen'?
* Ik verwacht van vrienden dat ze mij in al mijn facetten accepteren
?* Ik verwacht van onze maatschappij dat er voor zieken en ouderen wordt gezorgd
* Ik verwacht van mezelf dat ik hard werk en mn tijd goed benut
?* Ik verwacht mijn mijn lichaam dat ze gelijk heeft; als ik moe of verdrietig ben ga ik slapen, als ik bang ben ren ik weg. Ik zie deze condities wel als een 'tijdelijk iets', ik indentificeer me er niet teveel mee..?
* Ik verwacht van mijn vriend dat ik de belangrijkste persoon in zijn leven ben. En dat ben ik ook :-)

mijn regels:
* Ik verwacht dat mensen eerlijk tegen me zijn, en niet 'mooi weer spelen'
* Ik verwacht van vrienden dat ze mij in al mijn facetten accepteren
* Ik verwacht van onze maatschappij dat er voor zieken en ouderen wordt gezorgd
* Ik verwacht van mezelf dat ik hard werk en mn tijd goed benut
* Ik verwacht mijn mijn lichaam dat ze gelijk heeft; als ik moe of verdrietig ben ga ik slapen, als ik bang ben ren ik weg. Ik zie deze condities wel als een 'tijdelijk iets', ik indentificeer me er niet teveel mee..
* Ik verwacht van mijn vriend dat ik de belangrijkste persoon in zijn leven ben. En dat ben ik ook :-)

Mijn 'dingetje' is, dat als iemand mijn vertrouwen wint en ik hem of haar in mijn leven laat, en ik er achter kwam dat diegene vooral in mijn leven is omdat diegene iets van mij wil, ik heel teleurgesteld raak...

Alles wat niet deugt aan mij en mijn leven:
* Ik wil iedere dag veel meer doen dan waar ik tijd voor heb, daardoor ga ik vaak te laat naar bed, en slaap ik vaak lang uit.
* Ik vind het moeilijk om tijd vrij te maken voor vrienden, het liefst haal ik mijn sociale momenen uit werkprojecten
* Ik ben erg op het nu gericht, en financieel gezien weinig met de toekomst bezig
* Ik heb weer uitstel gevraagd bij de belastingdienst..
* Ik heb nog steeds mijn huis niet grondig opgeruimd

Het grootste probleem aan mezelf vind ik wel dat ik weinig iniatief neem op het gebied van het verkrijgen van nieuwe opdrachten. Ik ben freelancer, ik werk als veejay en maak computeranimaties. Ik doe eigenlijk alleen maar klussen die op mn pad komen, waardoor ik steeds in mijn eigen kleine wereldje zit. Ik zou mezelf wel willen professionaliseren, bijvoorbeeld door een nieuwe website te maken, en wat demo's rond te sturen, maar op de een of andere manier komt dat er nooit van. Ik ben altijd bezig met nieuwe filmpjes maken, in plaats van mijn filmpjes te verkopen. En omdat ik toch genoeg opdrachten heb om rond te komen, neem ik weinig iniatief.
Ik heb al heel lang een grote droom, waar ik ook maar niet aan toe kom; ik zou heel graag een echte speelfilm maken!

Als ik hier over nadenk, besef ik me dat dit geen hele ingewikkelde problemen zijn, het is gewoon een kwestie van mn schouders ergens onder zetten en aktie ondernemen. Onbewust besef ik me dat ik gewoon nog niet helemaal klaar ben voor de wereld, ik durf mijn nek niet uit te steken.. Ik ben bang om afgewezen te worden, daarom wacht ik gewoon maar tot mensen naar mij toe komen met nieuwe opdrachten.. Nou moet ik zeggen dat dit wel gebeurt, ik heb absoluut geen saai leven!
Vandaag ook zo'n heerlijke dag gehad; ik ben gevraagd om een video te maken ter herdenking voor de homo's die in de 2e wereldoorlog zijn gesneuveld. Dit wordt dan op 4 mei tijdens een homofeest in de Paradiso vertoond.. Ik had vandaag afgesproken met 4 balletdansers die ook op dat feest zullen optreden. De 2 jongens hadden zwierige rokken aan, met daarboven een blote bast. De meisjes droegen hetzelfde, alleen dan met witte hempjes. Ik maakte een grapje, ik zei dat het voor de film beter zou zijn als ze ook, net als de jongens hun hempjes uit zouden doen.. Het grappige was dat ze niet doorhadden dat het een grapje was, maar dat ze even later zonder op te kijken in hun blote borsten voor mn camera stonden te dansen.. Ik vind het grappig omdat het ook iets zegt over verhoudingen... Ik ging naar mn afspraak heen met een soort van nederige houding van, 'ik ben maar de cameraman', zij zijn de kunstenaars, terwijl die dansers zoiets hadden van, 'wij zijn het materiaal, jij bent de regisseur', ofzoiets. In iedergeval erg grappig.. Ik heb erg veel zin in om straks lekker te gaan computeren en er een fantastisch filmpje van te maken, maar ja eerst moet ik nog opruimen, boodschappen doen en eten maken.. Mn website komt volgende week wel.. Netzoals mn administratie...