Noadubois dagboek

Misschien is het de afstandelijkheid... onbereikbaarheid. Dat ik aanvoel dat ik een deel van hem niet ken. Het mysterie... Terwijl ik mijn vriend inmiddels goed ken, met zijn sterke maar ook zwakke punten.

Van anderen hoor ik dat ze mijn vriend ook afstandelijk vinden overkomen, maar zelf ben ik daar natuurlijk allang doorheen gebroken ;) Dat haalt ook een zekere spanning weg... Ja, ik denk dat ik dit mis. Ik heb een zeer wilde periode meegemaakt in mijn leven en nu is alles rustig, stabiel op een fijne manier, maar soms mis ik het. Die wilde kant in mij.

Jullie vragen zetten me wel stevig aan het denken... Wat roept hij bij mij op? Wat raakt hij in mij?

Ik weet in elk geval zeker dat het 'zorgen' geen rol speelt, ik wil hem helemaal niet op het 'rechte pad' brengen. Ik kan best respect opbrengen voor de wereld waarin hij leeft. Hij doet slechte dingen in de ogen van veel mensen, maar niet in mijn ogen. Ik weet dat hij juist eerlijk is. Al is dat voor veel mensen moeilijk te begrijpen, hij zal nooit een vriend verlinken, dat is voor mij belangrijker dan precies doen wat in de wet staat...

Wat is het dan wel? Hij heeft veel kracht in zich, hij is stabiel en hij houdt zich altijd aan zijn eigen wetten. Maar eigenlijk zijn dit ook de eigenschappen die ik in mijn vriend zo waardeer. Een bepaalde waardenvastheid, integriteit... waarom ik me dan zo speciaal aangetrokken voel tot hem? ...

Ik ga er nog even wat langer over nadenken...

Ik heb nu bijna twee jaar een relatie en nooit heb ik gedacht aan een andere man. Nouja.... ergens heel in de verte denk ik misschien wel eens aan één iemand... maar dat is een foute man, een crimineel. Zo eentje waar ik nooit echt op zal kunnen rekenen en toch heeft hij een plekje in mijn hart. Ik weet niet waarom... Gisteren heb ik hem dat verteld onder een heleboel alcohol... en nu ik wakker ben geworden voel ik me schuldig. Mijn vriend is echt de enige voor me en toch blijft hij daar zitten, blijft hij in mijn gedachten en was ik zo blij hem te zien gisteren...was ik blij hem weer te zien lachen na een half jaar cel..

Shit, waarom doet hij zoveel met me? Ik wil niet dat dit een bedreiging gaat vormen voor mijn relatie.. wat denken jullie - wijze mensen - hiervan?

Mijn leven begint te lijken op een langgerekte pakjesavond. Elke dag gaat de bel en al werkt dat me normaal op de zenuwen, tegenwoordig spring ik blij op. De postbode is mijn zwarte piet. Al is hij gelukkig niet zo lullig om hard weg te rennen.

Gisteren bracht hij me Reebok Sneakers voor 25 euro. Vol verwachting knipte ik de doos open en daar lagen ze. Eindelijk kon ik ze aanraken en passen. Ze liepen heerlijk en ik heb ze gelijk gebombardeerd tot mijn lievelingsschoenen. Vandaag krijg ik mijn Tommy Hilfiger bikini binnen voor 20 euro... en de dag erna mijn MAC eyeliner.

Daar tegenover staat dat ik zelf mijn kast ook aan het plunderen ben. Het is een stuk makkelijker om kleding 'weg te gooien' wanneer je weet dat je er nog geld voor kan krijgen. En met dat geld koop ik weer andere spullen. Zo circuleert het en krijg ik dus - als ik het slim speel - gratis kleren! 

Ik betrap mezelf op een gierige handelsgeest, zouden dat dan toch mijn Hollandse roots zijn?

Bij MrsM zag ik gisteren zo'n mooie achtergrond, dat wilde ik ook. Na lang wikken en wegen is dit m geworden. Het is moeilijk om het hele plaatje te zien vanwege de blokken tekst op de voorgrond, maar dat maakt niet uit.

Voor één keer op de voorgrond :)

10 min cross, 10 min lastige cross, 15 min hardlopen, 5 min traplopen, 10 min hardlopen, 10 min helling lopen, 20 min cross, 10 min fietsen = 90 min

Met tien mensen zit ik op de grond. Het is stil. Het enige geluid dat te horen is zijn de kaken die op elkaar schuren. We eten een mandarijn.

Gisteren was de oefening tijdens de meditatieles om vol aandacht een mandarijn te eten. Mijn gedachten vlogen allle kanten op. De laatste keer dat ik een mandarijn met zoveel aandacht at moet ik een jaar of 8 zijn geweest. Dan beleef je al dat soort normale dingen nog zo intens. Ik haalde het velletje van een mandarijnenpartje af en bekeek de blaasjes die vol zaten met vocht. Dan patste ik ze met mijn vingers uit elkaar.

De opdracht voor deze week is dat we iedere eerste hap van de maaltijd zo intens proberen waar te nemen. Wat smaakt een beschuit met rookvlees dan ineens vreemd, en wat maakt dat eigenlijk voor een lawaai van binnen!

Als ik wakker word ligt mijn arm opgevouwen in een hoekje onder mijn kussen. Totaal gevoelloos, alsof hij zijn eigen leven is gaan leiden terwijl ik sliep. De kronkel waarin hij zichzelf heeft gelegd doet surrealistisch aan. Zelf ben ik niet zo lenig.

Voorzichtig pak ik hem vast met mijn andere arm en haal hem uit de knoop. Langzaam komt het gevoel terug.

Goedemorgen arm!

Contact opgenomen met de begeleider van mijn scriptie. Als ik mijn these in een maand schrijf dan kan ik dit jaar nog met mijn Master beginnen. Ideaal, want ik schaam me stiekem een beetje dat ik op mijn 24e nog steeds bezig ben met mijn bachelor... Het is niet alleen schaamte, maar ook de wil om weer een stap verder te komen. Als ik nu hard werk dan heb ik straks op mijn 25e mijn Master en zit ik dus weer op schema met mijn loopbaan.

Haha, nu gebruik ik het woord loopbaan omdat Sparklingstar dat steeds gebruikt, maar eigenlijk kun je bij mij nog niet van een loopbaan spreken ;)

Op mijn 25e wil ik een boek publiceren en mijn master binnenhalen. Zo, die zit! XD

Nu naar mijn cursus mediteren, ik heb deze week 5 keer de bodyscan gedaan en dat voelt echt fijn! Ik ben benieuwd wat we deze week gaan doen.

Deze bikini is zooo mooi. Zou wensen dat die hier in de winkels hing, maar blijkbaar heeft de Hunkemoller nog steeds niet door wat vrouwen (meisjes?) willen...

Gelukkig hebben we internet XD

Altijd las ik de Volkskrant, maar toen Martin Bril dood ging ben ik overgestapt. Ik merkte dat ik 's ochtends geen zin meer had om de krant te lezen. Alleen de zaterdagkrant, dat bleef een genot. Met een kopje koffie in bed en dan die hele krant doorkijken. Of twee uur in de trein naar het westen en dan nóg niet genoeg tijd hebben om hem 'uit te lezen'. Wat is er fijner dan dat?

Op doordeweekse dagen werkt het voor mij anders. Dan maakt (of kraakt) de columnist mijn krantenmomentje. Even die 5 minuten waarop je het bed uit strompelt naar de brievenbus en al lezende naar de Senseo strompelt. De zinnen die een glimlach op je mond toveren. De herkenning. Dan nog twintig minuutjes globaal die krant door metselen met een langdurige stop op de opinie pagina en ik ben wakker.

Vandaar NRC Next. De stukjes van Aaf waren dan wel niet Bril-waardig, maar toch... ik las ze al graag via internet, dus ik was er al een beetje aan gewend, en gewenning is voor mij belangrijk. Ik geniet van dingen die altijd hetzelfde gaan.

En toen? Aaf ging na 2 maanden al met zwangerschapsverlof en dus ploeterde ik me de afgelopen maanden door een willekeur aan columnisten. Soms leuk, soms minder leuk, maar steeds weer Anders... Elke ochtend weer moeite doen om een stijl te doorgronden, om iemand te leren kennen achter de stukjes, en dan

Foets... Weg! 

Eindelijk zou Aaf op 1 maart weer terugkomen.. maar wat lees ik gisteren in de NRC Next? Aaf gaat weg! Naar de Volkskrant! Als reden geeft ze aan dat Martin Bril altijd een voorbeeld voor haar is geweest en ze het als een eer ziet zijn plek over te nemen...

Tssssssskkk!

Voor Miami wil ik graag nog 5 kilo kwijt zijn, eigenlijk is dat helemaal niet nodig, maar ik voel me veel prettiger in bikini als ik echt strak ben... Vanaf nu ga ik dus elke dag even naar de sportschool. Best obsessief eigenlijk, zeker als je bedenkt dat ik véél met mijn voeding bezig ben...

Verstandelijk weet ik wel dat ik de grens van ondergewicht overschrijdt als ik nog 5 kilo afval, en het dus niet nodig is, maar gevoelsmatig vind ik mezelf dan zóveel mooier...

Ik wíl er simpelweg niet mee stoppen...

Mijn held Niccolo Ammaniti zou vandaag signeren in mijn stad. Al weken geleden had ik het opgeslagen in mijn Google Agenda (héél handig trouwens, zeker voor de chaotische mensen). Ik zou hem een hand schudden, diep in zijn ogen kijken en alleen maar zeggen: 'Grazie'.

Daar had ik lang over nagedacht.

Als ik de boekenzaak binnenstap vliegen mijn ogen wild door de winkel.

Links - geen Ammaniti... Rechts - ook niet ... 

Boven dan, of misschien achterin de zaak? Nee ... nee ... alleen maar één oud dametje dat gretig de 90% korting bak door loopt te graven.

Bezorgd loop ik naar de toonbank. 'Nee, die is al weg, we konden hem niet meer tegenhouden, hij moest alweer naar Hilversum.' Teleurstelling.. een vlaag van irritatie, woede. 'Wilt u het boek alsnog kopen? We hebben nog gesigneerde exemplaren liggen.' 

Zonder boek en zonder helden loop ik naar buiten.

In een restaurant bestel ik vaak twee voorgerechten, omdat ik die gewoon het lekkerste vindt. Gisteren een ossenhaas en een zalm carpaccio gegeten. Was echt verrukelijk! De salade die erbij zat was ook perfect met gegrilde paprika waar de smaak van gril echt ingebakken zat. Gelijk even een praatje gemaakt met de chefkok, want zelf krijg ik dat nooit voor elkaar. Nu blijkt dat ik de grilpan gewoon altijd veel te hoog zet en dat je ook niet met de pan mag schudden!

Gewoon heel simpel dus, groenten met olie bestrijken, grilpan aanzetten op middelhoog vuur, paprika erin leggen als de pan is opgewarmd en dan niet meer aanzitten tot er kleine zwarte randjes onstaan. Dan voorzichtig nog even omkeren en weer heel rustig laten grillen op middelhoog vuur zonder aan te zitten...

Hoe eenvoudig kan het zijn? Ik ga het snel een keer proberen met paprika, aubergine en witlof.

In de sportschool kijk ik het alpine skien van de Olympische spelen. De winnaars lijken allemaal net iets te strak gecast, alsoof de regisseur wat te ver is doorgeschoten met zijn ideaal beeld van het ski wereldje... wat een typische schoonheden allemaal. Grappig om te zien, lijkt wel eenzelfde soort wereldje als het surfen. Eens kijken of ik wat foto's kan vinden.

10 min cross makkelijk, 15 min cross moeilijk, 10 min hardlopen, 15 min helling lopen, 10 min hardlopen, 15 min buikspieroefeningen, 15 min fietsen = 90 minuten

Mijn vlucht is geboekt. Over een maandje ga ik naar Miami! Woehooeeee voor de eerste keer naar Amerika. Zie me al helemaal met een cocktail op het strand liggen op Miami Beach :) Nu nog even de laatste overtollige winterkilootjes eraf trainen en dan ben ik er helemaal klaar voor :D

Mijn vriend gaat wel veel werken, ook overdag, maar ik vind het juist wel fijn om overdag mijn eigen plan te trekken, op het strand te liggen en veel van de stad te zien. 's avonds en 's nachts kan ik dan met hem mee naar de feesten, want hij gaat veel optreden.

Ik kan bijna niet wachten, Ahhh! Wat ben ik toch een mazzelaar ;)

7 kilometer hardgelopen in 40 minuten = 10.5 kilometer per uur

Ging ontzettend lekker. Mijn favoriete muziek geluisterd. Pas op het einde raakte ik enigszins vermoeid, maar dat kwam ook omdat ik nog even ging versnellen. Echt heel prettig gelopen. Ik merk dat mijn conditie toch steeds een stukje beter wordt.

Mijn optreden ging geweldig gisteravond. Ik stond voor een groot publiek en mensen lachten om mijn grapjes, begrepen de boodschap en ik kreeg een hard applaus.

Na afloop leuke gesprekken gehad en meerdere nieuwe opdrachten binnengehaald. Het voelde echt goed, ben nog steeds aan het nagenieten van mijn succes. Ik kan mensen bereiken met mijn woorden en ik heb impact op mijn eigen manier. Dit gevoel moet ik vasthouden!!

Ook een bodyscan doen? Ga naar: 

http://www.nouddehaas.nl/downloads.htm

Op deze site kun je heel gemakkelijk een korte bodyscan van 10 minuten downloaden, maar ik raad je ook de langere versie van 30 minuten aan.

De eerste meditatie les is goed bevallen. Het was wel wennen om te mediteren in een groep met begeleiding. Ik ben gewend het alleen te doen op mijn eigen manier, maar dit was zeer verhelderend en voelde goed.

We hebben de bodyscan gedaan. Dit is een meditatie oefening waarbij je ieder deel van je lichaam van je tenen naar je kruin probeert waar te nemen. Het maakt niet uit of je iets voelt of juist niet, de truc is juist om te accepteren wát je voelt. Op deze manier kun je meer bewustzijn ontwikkelen voor je lichaam wat voor meer balans zorgt. 

Ik voelde dat ik mijn lichaam steeds beter kon ontspannen. Dat ik wat meer in de grond verankerd lag aan het einde van de oefening. Het was niet moeilijk om terug te gaan naar de oefening wanneer er andere gedachtes tussen kwamen. Deze kon ik makkelijk loslaten.

Ik ben van plan iedere dag een half uurtje te gaan oefenen.

Ik ben erg blij met jullie lieve reacties naar aanleiding van mijn saboteur opdracht. Ik wil mijn bericht wel wat nuanceren. Het is niet dat ik altijd zo denk, maar deze gedachtes komen wel voor - zij het op de achtergrond. Ik ben de laatste tijd erg somber en dan nemen ze soms de overhand. Lastig om mee om te gaan, zeker omdat ik juist op dit soort momenten de boel niet kan relativeren, terwijl dat juist nu zo nodig is. Door jullie reacties wordt ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt... Bedankt daarvoor.

Er gebeuren ook mooie dingen. Ik heb een belangrijke opdracht binnengehaald als spreker tijdens een congres en heb daar - met mijn brutale mond - een enorm bedrag voor geronseld. Totaal onterecht, maar zo werken die dingen nu eenmaal bij dat soort instanties, ik weet hoeveel subsidies daarvoor binnengehaald worden en wist dus ook hoeveel ik als spreker kon vragen. Ik hoop meer van dit soort klussen te krijgen door morgen eens flink te gaan netwerken. (En NIET te drinken tijdens het werk, bedankt Erica Terpstra dat u mij daar nog even aan herinnert ;)

Straks lekker eten met mijn mannetje en dan mediteren. Dat doe ik al jaren voor mezelf, maar heb me nu opgegeven voor een cursus zodat ik nieuwe technieken kan aanleren. Ook lijkt het me interessant om met mensen in contact te komen die hier ook geinteresseerd in zijn.

Net nog 40 minuten hardgelopen, voelt al een stuk beter allemaal!

Weer een mindere dag. Ik heb heel de dag in bed gelegen met de gordijnen dicht. Mijn gezicht schuin zodat ik nog net het blad kon lezen waarop mijn pen bewoog. Veel geschreven. Over de meest heftige dingen die gebeurd zijn in mijn leven. Kennelijk houdt dat me nog steeds bezig.

Als ik me dat besef word ik zo kwaad op het leven...

Mijn vriend ging mee naar mijn geboorteplaats. Daar is hij al vaker geweest en heeft ook al mijn familie ontmoet, maar deze keer was het anders. Het voelde zo fijn vertrouwd allemaal. Ik heb me helemaal niet druk hoeven maken. Ik kon erop vertrouwen dat alles goed zou gaan en dat deed het.

Als ik mijn vriend zie zitten naast mijn vader op de bank krijg ik een warm gevoel van binnen. Hij past hier zo goed. Hij past zo goed bij mij.

Na 2 jaar relatie begint alles zich te stabiliseren. Wat me eerst vreselijk saai leek, blijkt de hemel op aarde te zijn.

Haast, haast. Familievisite...

Na lekker een paar uur in mijn nieuwe kookboeken gekeken te hebben, weet ik welke taart ik voor mijn oma ga maken. Ik weet niet of ze het lekker vindt, ze is héél oud, dus misschien houd ze er wel helemaal niet van. Nouja, hoeft ook niet het gaat ook om het idee, ik geef haar gewoon een kwart en dan geef ik mijn moeder de rest.

EN, ik vind het leuk om te maken, haha! Dus dat is natuurlijk ook belangrijk :) Het lijkt me ook heel leuk om voor al mijn vrienden een taart te maken als ze jarig zijn. Weer eens wat anders dan eeen fles wijn. Dat staat ook altijd zo lui...

De taart die ik ga maken heb ik  uit mijn Jamie Oliver kookboek 'Jamie, de basis van het koken'. Het is de Lemon curd tart, ziet er simpel uit om te maken, maar wel heel leuk. Ook om het zoete deeg zelf te maken, dat staat allemaal duidelijk uitgelegd.

Door die mooie plaatjes krijg ik er helemaal zin in :)

Gisteren speelden ze in mijn stad. Het was zó geweldig. Ik was moe, want had maar 4 uur geslapen, maar toch was dit precies wat ik nodig had. Met mijn biertje leunde ik tegen de bar en deed niks anders dan luisteren en genieten. Die briljante muziek zorgde voor een warme en ongedwongen sfeer. 

Benjamin Herman heet het, ik kende het nog niet.

Gisteren een nieuwe ontdekking gedaan... De white chocolate and ginger cheesecake met chili-gember karamelsaus, rode besjes en muntblaadjes van Wagamama. Kostte me wel 5,95 voor een klein puntje, maar serieus... het was elke cent waard!

:)

Ik hou van koken, maar erg goed ben ik er nog niet in. De simpelste gerechten zien er voor mij al moeilijk uit. Het gaat mij om de geur van verse kruiden, zoals koriander, of rozemarijn, en het zien schrompelen van spinazie in een hete pan. De scherpe smaak van rawat, en de bite van verse garnalen.

Het snijden van groentes brengt me tot rust. Zoiets simpels te doen met mijn handen, zonder daarbij na te hoeven denken. 

Het vinden van een perfect ingredient dat alleen te vinden is in een raar oud winkeltje in een afgelegen steegje, brengt mijn hart tot in mijn keel. 

Vandaag mijn hobby wat aangewakkerd door op zoek te gaan naar mooie kookboeken. Alleen al het inkijken van zo'n boek maakt mijn kooklust wakker. Ik zal wat plaatjes bij dit bericht plakken die mij inspireren. Nu al zin om morgen één van de gerechten eens uitgebreid te gaan maken, en misschien een taart te bakken, want mijn oma is bijna jarig :)

Om 5 uur opgestaan om mijn deadline te halen. Kopje thee erbij en beuken maar op dat toetsenbord. Heerlijk wanneer de losse stukjes van een verhaal met elkaar gaan corresponderen. Wanneer loshangende alinea's op natuurlijke wijze in elkaar overgaan. Of als plotseling de zin zich aandient waarmee het verhaal het liefste wilt beginnen.

Net pas klaar. Voelt heerlijk om iets neer te zetten. Iets concreets te doen. Voor volgende week een paar leuke plannen gemaakt. Ik voel de sprankel in me weer terugkomen :)

Ik voel me alweer iets beter na een emmer Ben&Jerry's, en jullie tips zijn heel lief. Borduren, ja gut.. haha, ik ben dan wel een vrouw, maar borduren staat toch vér van me af. Ik voel me al zo'n oude tang de laatste tijd. Die haar huis niet meer uit wil, omdat het te koud is en geen wijn meer drinkt doordeweeks... Dus borduren gaat me denk ik toch net een stap te ver.

Sneeuwschuiven is wel een goede, de laatste keer was een paar weken geleden. Ik kwam warm en met rode wangen weer binnen en voelde me goed. Al was het me niet gelukt mijn stoep zo schoon van sneeuw te krijgen als die van de buurman.

En dat sporten, écht overtraind kan ik niet zijn, want ik sport niet zo heél veel, maar ik merk wel aan mezelf dat ik echt een strebertje ben. Ik put mezelf altijd volledig uit en vind het heel moeilijk om gewoon eens eenn half uurtje rustig te bewegen. Dan denk ik na dat half uur, als ik nu doorga... dán ben ik helemaal goed bezig...

Ik zou al dat soort normatieve gedachtes eens los moeten laten. Maar dit proces valt me zeer moeilijk. Gedrag dat je hebt aangeleerd valt moeilijk af te leren, maar is mogelijk al kost het tijd en een zekere bewustzijnsomslag in het denken. 

Gisteren weer een hele tijd gemediteerd. Ik denk wel twee uur achter elkaar. Op een bepaald moment kwam heel duidelijk in me op dat ik me niet moet voordoen als een ander. Ook niet in mijn schrijven, of beter gezegd: juíst niet in mijn schrijven. 

Ik ga halsstarrig verder.

Opnieuw een rotdag... Zelfs mijn bed weer ingedoken omdat de wereld me niet meer kon boeien. Voelde geen enkele aandrang om ook maar iets te ondernemen.

Dit even voor mijn eigen record. Ik vergeet dit soort buien later namelijk snel weer als het weer beter gaat, maar moet het rapporteren aan mijn psych.

Gezellig bericht weer, haha.

Nu pas de moed gehad om de aflevering van Pauw en Witteman terug te kijken van 1 februari. Ik snap niet waarom huisartsen nog steeds anti-depressiva mogen voorschrijven. Ik vind eigenlijk dat alleen psychiaters dit moeten kunnen in samenspraak met een psycholoog die de client al langer behandeld.

Daarnaast zou het gebruik gecontroleerd moeten worden en in veel gevallen kan het gebruik na een jaar of twee jaar worden afgebouwd. De psychiater zou hier zicht op moeten houden. Het zou niet mogen kunnen dat mensen het medicijn jarenlang door blijven slikken zonder dat iemand daar nog iets van afweet. Behalve misschien de doktersassistente die herhaalrecepten blijft uitschrijven...

Ik snap niet dat een dergelijke situatie zoals die nu in Nederland bestaat kan voortduren...

Voor mij wordt het op deze manier ook lastiger aan mensen uit te leggen dat ik anti-depressiva slik. Al meermalen hebben vrienden mij met opgetrokken wenkbrauwen aangekeken. Jíj anti depressiva? Om vervolgens een verhaal te beginnen over hoevaak dat middel wel niet ten onrecht wordt voorgeschreven. Zij zien mij niet als ik een depressieve periode doormaak. Dan spreek ik liever met niemand iets af, blijf ik liever thuis en slaap ik veel. Maar een week later kan ik alweer staan te dansen in de kroeg en zeggen mensen: "jij straalt ook altijd he?"

Ik neem het ze niet kwalijk, ik ben een ster in het verborgen houden van mijn depressieve periodes. Maar het doet wel pijn als je eens openheid van zaken wilt geven en mensen geloven niet wat je zegt... Ik wil me echt niet verschuilen in de slachtofferpositie, ik zou alleen zo graag willen dat die andere kant er ook mag zijn. Dat ik een totaal mens mag zijn met een lichte én een donkere kant...

Mooi liedje

Naar Yoga geweest. Zó fijn vind ik dat. Na afloop lekker de sauna in. Daar bedacht ik me ineens dat ik mijn doel voor dit jaar anders kan formuleren, waardoor het me beter past.

In plaats van discipline ontwikkelen kreeg ik een ingeving dat het veel meer draait om geduld. Dat woord bleef maar door mijn hoofd zoemen. Geduld hebben om te groeien, om fouten te maken, om deze rustig te bekijken zonder oordeel te vellen en het eventueel anders te maken. Geduld om te gaan zitten aan mijn schrijftafel en de boel de boel te laten. Om als een schilder streek voor streek mijn zinnen aaneen te rijgen. Intuitief me te laten leiden door de logische opeenvolging van woorden, zinnen...

Ik voel me al een stuk beter. Eerst even lekker eten en dan straks naar het vriendelijke café hier dichtbij om wat te schrijven en koffie te drinken.

Jammer dat ik niet mee kan doen met het nieuwe traject. Ik zou graag meer motivatie willen krijgen voor mijn werk. Het probleem is dat ik niet werk op een kantoor met collega's, maar thuis. Daarnaast heb ik de invulling van mijn werkzaamheden grotendeels zelf in de hand, al heb ik wel een soort van leidinggevende, maar dat is iemand die mij begeleidt en dus niet iemand die mij verteld wat ik moet doen...

De vragen zijn allemaal ingesteld op een normale werksetting, dus het heeft denk ik weinig zin om mee te doen...Helaas!

Als iemand nog tips heeft voor radio uitzendingen die je kunt terugluisteren op internet over literatuur/kunst, dan hou ik me van harte aanbevolen!

(Zie, daar komt alweer een sprankeltje interesse in de buitenwereld boven ;)

Mijn vriend zei vandaag: "Het lijkt wel alsof je steeds somberder wordt naarmate je langer met me samen bent." Ik omhels hem en in zijn oor fluister ik: "Het heeft niks met jou te maken."

Maar later bedenk ik een beter antwoord. "Lief", zeg ik tijdens het eten. "Het is niet dat ik steeds somberder ben geworden, het lukt me alleen steeds minder goed het te verbergen."

Zo begrijpt hij het hopelijk beter.

Zo, geen zin meer om tegen die teksten aan te kijken. Bedankt voor jullie lieve reacties, het doet me goed, maar gelijk ook voel ik me schuldig. Ik heb geen enkele energie om te reageren al lees ik jullie wel... Ik wens jullie in elk geval het beste.

Nu slapen, ik slaap zó enorm veel, maar het is één van de enige dingen waar ik plezier aan beleef. Net als eten en lezen. Verder doe ik tragisch weinig... Mijn moeder zei altijd wanneer ik als kind treurig was: morgen weer een nieuwe dag.

En zo is het. Ik blijf in elk geval 's ochtends sporten.

-

-

De dagen volgen elkaar op, maar ik heb niet het gevoel deel te nemen. De wereld dendert door, maar lijkt langs me heen te gaan. Ik voel me niet eens down meer, dat zou nog iéts zijn, ik voel niks meer. Het beangstigd me dat ik niks voel. Die angst is tenminste iéts, een gevoel van leegte is ook een gevoel. Misschien. Het interesseert me niet meer.

Ik ga op de automatische piloot verder. Elke dag loop ik naar de sportschool en zie  dat het nog steeds -7 graden is. Buiten lijkt de wereld nog verder weg. Binnen staar ik voor me uit, verdwijn ik in de wollige witte watten in mijn hoofd. Die waas vertroebeld alles.

Het is wachten tot ik opnieuw een vonk voel, een reden om in beweging te komen...

10 min cross moeilijk, 10 min cross makkelijk, 10 min hardlopen, 10 min helling lopen, 10 min cross moeilijk, 10 min cross makkelijk, 20 min fietsen = 80 min

Het ontbreekt me even aan energie om hier veel te schrijven. Fijne avond allemaal, ik hoop snel weer meer te kunnen schrijven.

Gisteren wel een rondje park gedaan.

Even tien minuutjes op internet :P Ik heb het hele huis opgeruimd iets waar ik een gloeiende hekel aan heb, maar vandaag had ik er ineens best plezier in. Het voelt goed om alles weer op orde te hebben. Nieuwe planten gekocht, bloemen op tafel. Al de oude rommel weggegooid.

De logeerkamer is klaar voor de logé van morgen. Lekker eten in huis gehaald, opgezocht wat er morgen te doen is in de stad. Het wordt vast een gezellige avond, en ik heb er nu al zin in. Iets wat me niet meer zo vaak gebeurd. Meestal zie ik alleen maar op tegen dingen, voelt het als verplichting zelfs als ik het zelf heb afgesproken en erachter sta. Voelt het als iets zwaars dat op me drukt. Nu kijk ik er zelfs naar uit! Een goed teken.

Het internet slurpt een te groot deel van mijn dag op. Het is een verslaving aan het worden. Gisteren 5 uur achter dat ding gezeten en daarna voelde ik me lusteloos. Ik weet dat ik eigenlijk met andere dingen bezig moet zijn en internet is het perfecte middel om die dingen voor me uit te schuiven. Vandaar dat ik mezelf een uur per dag toesta om op internet te gaan en een uur om televisie te kijken.

Dat is mijn beeldschermentijd. Meer niet. Vanochtend heerlijk rustig opgestaan zonder gelijk die laptop op schoot. Met aandacht ontbeten, de krant nauwkeurig doorgelezen, dingetjes geschreven, koffie gedronken. Het voelt nu al goed. En als ik me verveel? Dan is dat maar zo, juist een goed teken denk ik. Dan pak ik sneller mijn boek erbij, of mijn pen...

Met mijn vriend gaat het goed. Gelukkig heeft hij ook goede vrienden die hem steunen en het zeer serieus opnemen, en mijn vriend is een slimme jongen, maar zoals Hennys ook zei: gelukkig niet het braafste jongetje van de klas ;) 

Mijn half uur zit erop. Vanavond kom ik nog even kijken!

Lief jullie reacties. Ik zal goed voor mezelf zorgen. Het is positief dat hij nu eindelijk ziet dat het een probleem aan het worden is. Ik zag dat al veel langer, maar wist dat het niet zou helpen wanneer ik hem hier op zou wijzen. Daar moest hij toch echt zelf achterkomen. Eigenlijk is het een opluchting dat we dit gesprek nu hebben gehad. Hopelijk zal het vanaf nu beter gaan! 

Ik wil ook niet teveel kwijt, want dat vind ik niet eerlijk. Dit is mijn dagboek, maar het is ook openbaar en ik wil hem niet in diskrediet brengen, terwijl hij geen kans heeft zich te verklaren. Vandaar.

Op de sportschool even mijn frustratie eruit gegooid en daarna heerlijk ontspannen:

20 min cross, 10 min hardlopen, 10 min helling lopen, 20 min cross, 10 min fietsen = 70 min + 60 min Yoga en daarna 15 min sauna :)

Hij maakt me wakker met de woorden: 'ik moet even met je praten'. Van het ene op het andere moment ben ik klaarwakkker.

Het is vijf uur en opnieuw heeft hij deze nacht veel geld verloren met gokken. We praten lang, wel drie uur achter elkaar. Alles gooit hij op tafel, dingen die hij lang voor me verborgen hield. Hoeveel hij gokt, hoe hij zich dan voelt, hoe het steeds verder uit de hand is gelopen, hoeveel geld hij opmaakt...

Het valt rauw op mijn dak. We blokkeren zijn accounts, maken duidelijke afspraken. En nu zit ik hier, terwijl hij slaapt en ik weet even niet goed meer wat ik moet doen... Ik denk dat ik mijn frustratie er maar even uit ga rennen in de sportschool...

Mijn nieuwste verslaving is zonder twijfel ... verse spinazie! Toch zo lekker gekookt! Ik ga het even opschrijven want het is zeker een blijvertje:

Olijven van de markt met extra olie en kruiden die daarin zitten. De olijven eruit halen en de olie vermengen met extra wokolie, sjalotje, half rood pepertje, en een teentje knoflook.

Dit mengen en in de pan gooien en de Pijnboompitjes erin roosteren met de kipfilet. (eigenlijk hoeft de kip er niet eens bij, de volgende keer zou ik dat denk ik laten en gewoon lekker vegetarisch houden)

Verse Spinazie in de pan smoren, het meeste vocht dat daarbij ontstaat afgieten.

Boursin cuisine light erbij en nog een paar minuten rustig laten sudderen (light omdat die normale zo zwaar op de maag ligt!)

Als laatste de olijven erbij

Pasta maken en erbij gooien... en eten maar! ... Bij voorkeur met een goed glas witte droge wijn!

Mijn beweging voor vandaag:

20 min crosstrainer + 3x 10 min hardlopen gevolgd door 10 min helling lopen + 10 min fietsen = 90 min

Een nieuwe week, een nieuwe maand. Deze maand wil ik wél kunnen schrijven, in elk geval met plezier, het hoeft niet altijd goed te zijn... perfect. Nee, ik wil kunnen genieten van het zitten, het denken, het visualiseren, fouten maken, het verbeteren, en uiteindelijk iets moois leveren.

Nu eerst naar de sportschool, want ik heb het idee dat sporten mij veel goed doet. Het maakt mijn hoofd leeg, en mijn stemming knapt op. Dus, hup: in de benen, en een eindje rennen. Zo erg is dat niet, net als schrijven.

Die tegenzin komt van een plek waar ik niet wil zijn.