Pebru dagboek

De dag van vandaag met enkele tuinimpressies. Het was mijn dag niet. Er was zon, het was warm, ik heb zitten lezen in 'Grip' van Stephan Enter, daar heel bewust de tijd voor genomen. Ik ben bij mijn moeder langs geweest. Ik heb het gras gemaaid, in de tuin gewerkt, en toch...En toch.... De onrust broedt. Kan de nieuwe klus zijn waar ik morgen aan begin, op een nieuwe werkplek die ik ken, maar vanuit een andere positie, ongebonden. Door die nieuwe klus ben ik nu een dag per week gebonden aan die organisatie / werkplek. Dat geeft een dubbel gevoel. Terwijl ik er heel bewust voor gekozen heb. 

Kan ook het verlies van mijn onbevangenheid zijn in dit belangenbehartigers werkveld waar meer jaloiezie heerst dan ik me realiseerde. Een onthutsende ontdekking. Je bent toch niet voor jezelf bezig, maar voor de belangen van anderen die je zo ter harte gaan. Op een dag houdt het voor jou op, dus wat maak je je druk voor jezelf, je eigen belangrijkheid? Machomannetje heeft daar zijn deel in, maar ook een van zijn mede vrijwilligers collega die ik vorige week tegen kwam en op mijn vraag om een afspraak met haar reageerde 'Ja, ik vroeg me al af: 'Hoe komt ze hier nu weer terecht?'. Waarop ik verontschuldigend reageerde 'Ik heb daar niets voor gedaan, ik ben ervoor gevraagd'. 

En zo zijn er de laatste tijd meer van die voorbeelden. 'Mam, jij weet als geen ander hoe je zaken aan moet pakken op dit gebied', zei mijn dochter gisteravond. 'Je straalt uit dat je het voor anderen doet, niet voor jezelf. Dat onderscheid zien de anderen heel duidelijk, dat maakt dat ze zo reageren'. 

Het vuurwerk knettert nu in mijn dorp aan de rivier. Oranje gekleurde foto als afsluiting van dit weekend, hier op HenZ.

Valt nog wel mee, de spierpijn in de armen, glas wijn gaat de goede kant op. Genoten van de kanotocht, hoewel het laatste stuk wel erg lang leek. Kwam ook door de vermoeidheid. En, helaas, we misten de troostprijs beer die we toegeworpen kregen. Hij belandde in het water en ik had echt de moed en energie niet meer om te keren en hem op te pikken. 

Het was ontzettend leuk om te doen en mee te maken. Een andere manier van Koninginnenacht vieren in mijn GS. Dobberend, het weer was perfect, genoten van de diverse muziek, van de drukte van de vrijmarkt, die er vanaf her water zo anders uitziet. Je ziet voornamelijk een vrolijke mensenmassa, waarvan sommige je advies toeroepen 'nu links, nu rechts, ja rechts, en nu weer links!'. De beste stuurlui enz ;-). De vrolijke verlichting van de kraampjes torenen er bovenuit, maar wat ze te bieden hebben, dat zie je niet, dat n je alleen maar raden. De verstilling van de kleinere grachten, met hun groen begroeide en bemoste werven, het nieuwe groen van de bomen erboven, en de kleurige bollentuintjes, als vrolijke verrassing, zo hier en daar op een stukje verstilde werf, vormen daar een mooi en onverwacht contrast mee. 

Even ging het gerucht dat er een kano was omgeslagen 'en dat jij en Stokroos dat waren, mam', vertelde mijn dochter me. Maar tegelijkertijd werd er tegen haar en haar mede kanoër gezegd dat wij al lang gearriveerd waren. Haha, we kwamen als laatsten aan. Met dank aan onze vermoeide armen. 

Zo, en nu een warme douche en naar bed met een warme kruik. 

00.21

'Wat een verschil met de drukte en vrolijkheid in GS' zei mijn dochter toen we ons dorp aan de rivier inreden. 'Gezapigheid en stilte alom en dat op nog geen kwartier rijden!. Daar kwam de frustratie uit haar pubertijd weer naar boven. Ze kon toen maar niet begrijpen waarom we hier waren gaan wonen en niet daar in de GS, waar het natuurlijk allemaal gebeurde.  Nu woont ze in de GS aan zee en roept dat ze over een paar jaar naar een dorp wil verhuizen 'voor de kinderen'. Big Smile van mijn kant.

Hoe kom ik hier op? Omdat nu onder het viaduct over het kanaal de jonge  en zeer stoere eigenaren van hangauto's enorme bastonen uit hun zeer sophisticated geluidsinstallaties laten dreunen. Dat weerkaatst lekker alle kanten op, vooral de kant van mijn slaapkamerraam. Grrrr! Gezapig dorpje aan de rivier, jaja.....

Nog eens geprobeerd. En gelukt, zowaar! Deze video had ik eigenijk bij mijnvorige dagboek willen plaatsen. Daar schrijf ik over het boek dat ik nu aan het lezen ben. En dan speelt herhaaldelijk dit lied door mijn hoofd. 

Te hard gejuicht, de zon is weer gone. Buienradar aat zien dat er alleen over deze regio van ons land grijsheid trekt. :-(((. 

En ook nog pecht toen ik de reiger op het dak van de buren wilde fotograferen. Hij ging er snel vandoor. 

Ik heb het kleurige klavertje vier van Bewaarder nodig. Vind het mooi logo. Alhoewel de logo's van Bixs en Yeeha er zeker ook mogen zijn. Ieder zo zijn eigen stijl. En nu proberen de HenZ stijl te definiëren.

De zon!!! Ik zit in de zon! Af en toe schuift er een grijze wolk voorbij, maar dat mag de pret niet hinderen. Wat een heerlIjk gevoel, die prikkelende zonnestralen op mijn armen.

De dag begon al verrassend met een stralende zoon, hij was het weekend hier, die me vanmorgen vroeg op te schieten, want de croissantjes waren warm, de eieren bijna klaar, zacht gekookt, en hij wilde eigenlijk al koffie inschenken. Een avant-le-jour moederdagontbijt had hij gemaakt. zo lief en zo verschrikkelijk lang geleden dat hij zo'n spontaan cadeau gaf. En die keren zijn dan ook nog op de vingers van een hand te tellen. Een gouden moment. 

Hij is nu weer terug naar zijn stek. Mijn laptop heeft zijn oude snelheid terug, het thuisnetwerk doet het weer optimaal. Hij blij, ik blij.

Vanavond een kanotocht langs / door de grachten en singel van mijn GS, georganiseerd door het reïntegratie  en dagactiviteitenonderdeel van de organisatie waar ik werk. Mijn dochter gaat mee. Ze maakt meteen van de gelegenheid gebruik om een peuter glijbaan en tractor(tje) op te halen bij À., mijn onvolprezen hulp. Zij blij, want anders had ze dat spul mee moeten sjouwen naar de vrijmaakt in dit dorpje aan de rivier. Hoeft dus niet meer. Dochterlief mag ook meteen en 1 meter hoge buxus meenemen. Een paar weken geleden kreeg ik er twee cadeau van een goede vriend. Ik heb plek voor 1. N. neemt nummer 2 mee. Loodzwaar dat ding, want ik heb hem al een keer moeten verplaatsen omdat ze op een onhandige plek in de tuin gestald waren. Ik was er niet toen die vriend ze kwam brengen. Hulp À. wel. Net iets voor haar en ik was het ook nog vergeten te melden. Ach ja.

En als Liesje nog geen kittens aankondigt, is er kans dat Stokroos zich ook bij ons in de kano voegt.

Het lukt me niet om hier muziekvideo's van joetjoep te plaatsen. Niet vanaf IE, niet vanaf Firefox, niet als ik me keurig aanmeld en het dan via Google doe. Ik snap er niets van. De gebruiksaanwijzing van Bewaarder heb ik braaf gevolgd, ook dat werkte niet. Nu weet ik het ook niet meer.

'Grip' van Stefan Enter, zei mijn jongste zusje, dat moet je echt lezen! Je krijgt het nog voor je verjaardag (van vorig jaar, door allerlei omstandigheden een verlaat verjaardagscadeau :-)). Maar dat lukte alsmaar niet. Toen ik met Bewaarder in Nunspeet was, heb ik er naar gevraagd in de twee boekhandels daar, maar 'niet meer op voorraad, we kunnen het voor u bestellen'. Dat heb ik op vriendelijke manier niet gedaan.

Inmiddels heb ik het boek wel. En, ja, mijn zusje heeft helemaal gelijk. Een boek de moeite waard om te lezen. Het gaat over vriendschap, over heden en verleden, over hoe herinneren, over hoe je de wereld om je heen waarneemt. Iedereen herkent wel de situatie dat je in een trein of autobus zit, aan het raam, met je arm leunt tegen het raam, en dan met je arm omhoog met je hand langs het raam wrijft. Dat kun je ongemerkt doen, wanneer je met iemand aan het praten bent, of gewoon naar buiten zit te staren, en dan ook nog met je vingers tegen het raam aantikt. Stefan Enter beschrijft dat zo ongelooflijk knap. Net als de situatie dat je medereiziger in gesprek raakt met andere reizigers in de trein en je flarden van dat gesprek volgt, voornamelijk omdat je toch ook bezig bent met je eigen gedachten en je eigen waarnemeningen en herinneringen aan vroegere situaties met die medereiziger.vriend.

Het boek gaat ook over  vriendschap, de geheimen die een vriendschap met zich meebrengt, verwijderingen die ontstaan in de loop van het leven. Waar je je aan ergerde in die vriendschappen. Wat het nooit echt erkende drama van twintig jaar geleden voor gevolgen heeft gehad in deze vriendenclub.

Een bijzonder boek. Niet altijd even makkelijk om te lezen, maar door de herkenbaarheid van meegemaakte leven blijft het boeiend. Ook door de waarnemingen van de hoofdpersoon als reiziger. Je voelt, ruikt, ziet de situaties, stations, landschappen, die hij beschrijft.

Tegelijkertijd wordt er een spanning opgebouwd. Geen idee hoe dat gaat eindigen, want ik ben pas halverwege. Het kan zijn dat er geen dramatische dingen gebeuren, dat het boek simpelweg een beschrijving is van een vriendschap, het verloren gaan daarvan, het proberen te hervinden daarvan na twintig jaar, inclusief het nooit uitgesproken drama waarvan de hoofdpersoon en de enige vrouwelijke persoon de drama personae zijn.

Met de hoofdpersoon wordt vanaf de eerste regel al kennis gemaakt. De kennismaking met de vrouwelijke (sub)hoofdpersoon, gebeurt indirect. Of er nog een directe kennismaking komt, weet ik niet, ik ben pas halverwege. Ook dat maakt het spannend.

Net zo spannend als de politieke ontwikkelingen in ons land. Het lijkt op een toboggan, een soort Efteling Achtbaan, Vliegende Hollander of wat dan ook. Feit is dat de niet tot stoppen lijkende naar beneden gaande achtbaan, wel tot stoppen is gebracht. De weg terug omhoog zal moeizaam zijn. Afwachten of de PvdA gelijk zal krijgen niet mee gegaan te zijn in de gekte van het moment. Weloverwogen risicomanagement, ik hoop dat het positief voor ze uitpakt.

Gisteren, wachtend bij stoplichten waar ik veelvuldig sta, op weg naar mijn werk via een sluipweg, of (even) bij mijn zoon langs, die vlakbij diezelfde sluipweg woont, zag ik, mijmerend over van alles nog wat, bij deze oude spoorwegovergang (in mijn GS, ik weet niet beter of dat viaduct is er altijd geweest), die nu stevig wordt uitgebreid, deze vrolijke pop staan. Eresaluut aan een van de collega bouwers die blijkbaar 50 jaar is geworden. Zou hij dat leuk gevonden hebben? Ik moest er in ieder geval wel om grinniken.

En met de nieuwe fotoverzameling van Bewaarder in gedachten, heb ik snel deze foto gemaakt. Toen ging het stoplicht alweer op groen en werd er achter me getoeterd.

Voor Stokroos een extra quizvraag, waar in onze GS is dit? Heeft niets te maken met jouw spoortunnel. Dit is een spoorviaduct waar ik, gedwongen door de strenge garageparkeerregels van mijn organisatie, regelmatig onderdoor loop, als ik mijn auto op een kwartier lopen van mijn werk parkeer. Voordeel is dat het gedwongen extra beweging is en bovendien een leuke wandeling naar en terug van een kantoordag. Door de leukste winkelstraat van mijn GS, langs de leukste terrasjes, ook nog, zie die verleiding maar eens te weerstaan. En gedwongen, omdat ik niet langer dan acht uur in totaal per week, dat wil zeggen op werkdagen van 8 tot 5, in de parkeergarage mag staan. It is me what.

Deze spooruitbreiding bezorgt me ook nogal eens tijdellende op een van de drukste snelwegen in ons land, want ook daar hebben die uitbreidings werkzaamheden bij tijd en wijle invloed. It is me what, bis :-).

Het is mijn week niet, om wat voor reden ook. Negatieve invloeden, direct en indirect van MM'tje. 'Niet goed dat je ervan droomt' zei lg gisteren en dat was haar enige reactie op mijn reactie op haar opmerking dat ze vorige week nogal kort door de bocht was geweest in ons gesprek waarin hij en zijn vrijwilligersclub het hoofdonderwerp waren. Daar slaap je dan weer goed op :-(.

Dochter is niet gelukkig in haar sollicitaties, dat heeft weerslag op haar humeur en reacties naar haar moeder, die alleen maar probeert haar te steunen. Blijkbaar niet op een juiste manier.

Oh, mi gado. Morgen maar een dag vrij om van alles op mijn geheel eigen persoonlijke vlak te regelen en orde op zaken te stellen.

Maar die foto, eigenlijk wel heel erg leuk, toch?

Carlos do Coma. Fado. Heimwee naar good old times. Vakantiein Portugal, eind jaren zeventig, op ontdekkingstocht in de, nog niet door toeristen ontdekte, oude wijk van Lissabon. Met in gedachten het net gelezen relaas van Voltaire over de verwoestende aardbeving in die stad van rond 1750. Mooie combinatie van drie van mijn voorliefdes uit die periode: Frans, Literatuur en Geschiedenis. Allemaal zo lang geleden.

Tadaaa, ik zit hier heel geconcentreerd te kijken hoe mijn mama mijn eerste driewielerfietsje in elkaar zit te freubelen. Volgens haar moeder, mijn oma, heb ik de technische genen van mijn opa. Zal wel. Volgens mij is opa dat leuke ding met al die spelletjes in de tas van mijn oma. iPad, zeggen ze tegen mij. Maar ja, ik vind dat op opa lijken. En bij gebrek aan beter......

Maar die fiets, ik ben er heel  blij mee. Toen dat ding het eenmaal deed, ontdekte ik heel vlug hoe ik er op en af kon klimmen. Die rare stang daarachter zat nog wel een beetje in de weg in het begin, en, oké. dat was even puzzelen. Maar na een ronde boodschappen doen en spelen in het park, wist ik toch wel hoe ik dat helemaal alleen kon doen. Haha. Mijn broertje lag een beetje te babbelen en te slapen in zijn kinderwagen. Lekker rustig voor mij, zo in mijn eentje aan de gang.

Net thuis uit een plaats in het zuiden des lands, niet het hele diepe zuiden, het zuiden net daarboven. Daar heb ik een workshop gegeven. Door onverwachte file, wegomleiding en mijn eigenwijs niet willen luisteren naar Henriëtte die zei 'hier rechtsaf', want het blauwe verkeersbord met de plaatsnaam waár ik naartoe moest, las linksaf, dus deed ik dat; ik reed natuurlijk verkeerd en verloor nog eens vijf minuten; door al dat oponthoud kwam ik 1 minuut over tijd binnen gerend. Onderweg had ik me al bedacht 'en veronderstel dat de laptop of de beamer niet op wil starten, dan ben je lekker de sigaar'. Ik was nog erger de sigaar, want er stond helemaal niets! Ik had het niet door gegeven! Ja, nóu ja, in want voor tijd leven we, zeg? 

Maar goed, mijn verhaal zonder powerpoint gedaan, dat ging heel goed. Er kwamen leuke, prikkelende en goede vragen, tijdens mijn presentatie. Dat vind ik prima, zeg ik ook bij de inleiding. Powerpoint werd helemaal niet gemist. Na de pauze nog een korte en intensieve tweede ronde met discussie. Na afloop applaus en heel duidelijk oprecht gemeende complimenten, rode roos en een envelopje. Met een tevreden gevoel de thuisreis van ruim 1 uur aanvaard.

Nu zit ik bij te komen met een wijntje. Het was me het dagje weer wel. Met een zijdelingse hoofdrol van MM'tje en zijn vrijwilligersclub. Ongeleide projectielen zijn het bij tijd en wijle. Mijn lg: 'Ach, laat ze' en daarna ging ze mijn emoties invullen. Daar heb ik haar op terug gefloten, waarna ze haar excuses aanbood voor haar kort door de bocht reactie, waar ze aan toevoegde 'maar soms heb ik zo genoeg hiervan'. Tsja, deze situatie heeft ze toch zelf gecreëerd en ik vind dat ze deze club te veel speelruimte geeft. Wat me ook nog irriteerde was dat ze me letterlijk ging vertellen dat ik zus en zo en dit en dat, zaken en acties die ik in een mail aan haar beschreven had en op welke manier ik dat zou aanpakken. Het is haar stijl, dat weet ik natuurlijk wel, maar ga me niet de door mij geopperde ideeën en wijze van aanpak toe eigenen en aan mij delegeren. Dan zit ik direct in mijn allergie.

Ach, het is een spel. Vooruit. Maar daarom waren deze avond en de oprecht gemeende complimenten een heerlijke opsteker.

Dat kan lg ook, hoor, complimenten geven, waárdering uitspreken. Er moest een A4 gecomponeerd worden voor de raad van toezicht over mijn beleidsonderwerp. Heb ik gedaan en ze was er meer dan blij mee, liet ze ook heel duidelijk merken. Ik weet dat ze dan de mening van the big boss overbrengt. Ook dat streelt mijn eergevoel. Maar grenzen stellen, daar is ze niet goed in, schipperen wel, pffffff.

Morgen een dag met allerlei regelzaken, privé. 

Nu eerst slapen, als dat lukt, met dit volle hoofd.

Nu had ik Pluis beloofd te gaan grasduinen in oude foto's. Ik heb er maar een paar op mijn laptop, maar vooruit, die dan maar eerst. 

Hier sta ik met mijn jongere broer en zus in het Wilhelminapark in mijn GS. Dit is kort na de verjaardag waarop ik deze mooie nieuwe fiets had gekregen.

Het Wilhelminapark is eendjes voeren, leren schaatsen en, in mijn herinnering, loop ik daar met mijn peettante en zingt zij 'Achter kleine donkere wolkjes speelt het maantje kiekeboe'. Hangplek. Ik kreeg er mijn eerste zoen In het restaurant van het Wilheminapark was ook ons huwelijksdiner, deze zomer veertig jaar geleden. Mijn kinderen hebben er schaatsen geleerd en eendjes gevoerd. Picknicks op het grote grasveld. De geur van kroos en eenden, machtige treurwilgen; die grote stenen bank, stijl Amsterdamse school, monument voor burgemeester Fockema Andrea; die typische lage donkergroen geverfde hekjes langs de perken en stukken (kleine vijvertjes) gras waar het verboden was je op te begeven. De kommetjes  rondom het park. En dat standbeeld van Wilhelmina, stevig verankerd in haar dikke winterjas met die enorme shawlkraag!

op weg naar ??? 1

op weg naar ??? 2

op weg naar ???? 3

3 x raden wat dit voorstelt :-)

Eierdop of blaaspijp? En die beschadiging bij mijn oog, blame sherlock of watson.

Vraag me niet wie nu Sherlock of wie nu Watson is.....

Foto impressie van de afgelopen weken. Creativiteit van Ed, die oneindig is :-). Ondeugende blik van mijn kleinzoon, die de, dat is wel zo, uit de kluiten gewassen eierdop uit de Fair Trade winkel gebruikt als blaaspijp, nog voor het besef te hebben dat dat verschrikkelijk leuk speelgoed is. Dat zag ik afgelopen weekend bij de kleinzoon, 9 jaar, van mijn broer, die zich enorm vermaakte met dat ding.

Deed jeugherinneringen naar boven borrelen. Hoe wij, mijn broer en ik (nu oppassende en wijze (???) opa en oma, haha), vanaf het als een terras lijkende balkon van ons ouderlijk huis, vlijmscherp gedraaide papieren pijltjes bliezen, in de rozentuin van buur man P. Hij was not amused, en dat kan ik me nu wel voorstellen. Helaas, Pluis, daar heb ik geen foto's van. Maar ik zal eens gaan grasduinen naar andere, een dezer dagen.

Wel Sherlock en Watson, vraag me niet wie wie is, op hun favoriet slaapplek.

Goed geslapen, ondanks alles. Vanmorgen, toen ik mij weg haastte, wist A. mijn hulp, me nog snel te vertellen dat er nog drie inbraken waren geweest in mijn wijk. Misschien heeft daar de snelle reactie van de polite, die mij verbaasde, ook mee te maken. Vanmorgen is zelfs de forensiche dienst geweest, las ik op het brief je van A. Die paar houtsnippers, vraag ik me dan af, en die vier diepe moeten in mijn voordeur, wat kunnen ze daar nou mee? Afijn, het zal misschien wel ergens goed voor zijn. Maar uit de twee voorgaande, geslaagde (helaas) inbraken in mijn huis, waar het forensisch onderzoek niets heeft opgeleverd, heb ik er echt geen vertrouwen in.

Vanmiddag, toen ik naar huis reed na een inspannende studiedag, vroeg ik me wel af of er weer iets vervelends was gebeurd. Natuurlijk niet! Een goede vriend heeft me twee behoorlijk uit de kluiten wassen buxusstruiken bezrogd, vandaag. Dat wist ik wel, maar dat was ik vergeten. Toen  ik hem belde te bedanken, kreeg ik allerlei goed bedoelde adviezen, zoals ´je hebt wel iemand nodig die je helpt om het gat te graven en ze te planten´. Dat had ik me ook al bedacht. Hij woont te ver weg om zomaar even te komen helpen, dus moet ik iets anders bedenken. Of ik doe het gewoon zelf.

Om te ´ontspannen´ toen ik eenmaal thuis was, heb ik mijn doodgevroren kamperfoelie, meer dan 20 jaar oud, maar gesnoeid tot op de voet. Geen teken van leven heb ik gezien. Maar, vooruit, ik geef hem nog een kans.

Deze kamperfoelie heeft een bijzondere betekenis. In de zomer van 1996 zei mijn eerste lief, toen hij al heel ziek was, steeds als hij buiten in de tuin zat, hoe heerlijk deze kamperfoelie rook. HIj overleed, op vrijdag de 13e. Dat is het vandaag ook.

Even bijkomen hier. Poging tot inbraak, de voordeur is stevig beschadigd en waarschijnlijk zijn de onverlaten gestoord door de postbode, of een toevallige voorbijganger. Als ze binnen waren gekomen, hadden ze een luid loeiend alarm over zich heen gekregen. Dat heb ik een paar jaar geleden laten installeren toen er voor de tweede keer ingebroken was en het nodige aan dierbare en andere spullen was meegenomen.

Pfff, eerst bij de buren langs gegaan om te vragen of zij iets hadden gemerkt. Dat hadden ze niet. Toen maar de politie gebeld, die aan mijn stem hoorde dat ik stevig geschrokken was. Die schrik is nu, een uur later nog niet weg. Politie is ook al langs geweest om de aangifte op te nemen. Dat alarm is toch wel een geruststellend gevoel. En hier komt de hoofdpijn.

Ik ga de keuken maar in, met een glaasje wijn. En vanavond moet ik ook nog een offerte maken, die moet  oovanavond nog per mail verstuurd worden. Goede afleiding. Morgen weer vroeg op pad voor een studiedag. 

En dank jullie wel voor de steun en lieve reacties op MM'tje. Projectleider en lg zitten op mijn lijn, dus ik heb goede hoop dat hij stevig wordt terug gefloten. Zo niet, dan zaagt hij weer een stukje van zijn eigen stoelpoten af. Ook niet erg. Laat hij zichzelf maar beschadigen.

'Recht en Waarheid maken vrij', las ik net op een spandoek in het 8 uur journaal, over de demonstratie in Amsterdam tegen de zo omstreden amnestiewet in Suriname. Dit is een regel uit het het volkslied van Suriname. Toen, na de moorden van 8 december 1982, was ervan gemaakt 'Recht en Waarheid maken krom'. Protest van een machteloze bevolking toen; nu weer van toepassing. 

In het dagboek van MoenMoen vertel ik hoe ik de benauwdheid van toen, de angst, vanmorgen weer voelde toen ik een deelnemer aan de stille tocht in Paramaribo horde vertellen dat de angst om iets te zeggen weer terug was. Uit ervaring weet ik maar al te goed hoe dat voelt. Hoe verschrikkelijk moet het niet zijn, nu, voor de nabestaanden als ik, als relatieve buitenstaander, na 30 jaar die angst weer voel?

Ohohoh, het machomannetje op mijn werk probeert weer te dwarsbomen. Hij heeft een medestander gevonden in zijn vrijwilligersgroep. Vandaag heb ik de knuppel in het hoenderhok gegooid. Gezegd dat ik niet de verantwoordelijkheid wens te nemen voor de belachelijke veranderingen (ik wou bijna schrijven 'verkrachting') van het conferentieprogramma dat de projectleider en ik hebben voorgesteld. Er is nog amper sprake van kwaliteit. Daar ga ik toch echt niet ht bestuur, directeuren en andere belangrijke (;-)) mensen voor uitnodigen. Oei, daar schrok lg even van. Volgende week dinsdag wordt dit vervolgd.

Mm'tjes vrijwilligersgroep wil graag alle eer hebben van mijn inspanningen. Dat mag, ik ben heel genereus wanneer het om mijn doelgroep gaat, maar dan niet met hun programma, waarin de actoren niet kunnen vertellen hoe, waarom en met welke inspanningen zij deze schitterende resultaten bereikt en vooruitgang geboekt hebben. Hoe flauw en vervelend kun je zijn tegenover hardwerkende mensen in de ggz zorg, wanneer je als voornaamste drijfveer hebt te pogen iemand te negeren en onderuit te halen? Dat kun je alleen maar doen als je de belangen van je achterban uit het oog verliest, en dat doen zij nu. Helaas.

Dan word ik echt onaardig, op mijn geheel eigen wijze. Grrrrr, met een (vileine) glimlach.

Inmiddels zit ik op mijn eigen bank, thuis.  Morgen eieren zoeken met Pindakaasmannetje. Nu nog een glas wijn om na te genieten. En met een half oog kijk ik Inspector Montalbano op BBC4. 

De zon gaat schijnen in Nunspeet. Even alle dagelijkse beslommeringen aan de kant voor n vrolijk uitstapje met Bewaarder🌺

Voor WD: we zitten bij Joris (oftewel: de zotten bij Joris).

Suriname en de amnestiewet, hier zijn geen woorden voor. Geboorteland van mijn dochter. Vijf weken na de decembermoorden is zij geboren, in een land toen in diepe rouw, geschokt, verbijsterd door een gebeurtenis die tot 8 december 1982 nooit voor mogelijk werd gehouden.

Mijn broer(tje), hij is tenslotte 1,5 jaar jonger dan ik, belde vanavond toen ik stond te koken, uit het diepe zuiden van la douce France waar hij woont. Met een bericht dat voor mij een lichtpunt is in de donkere periode die mijn zoon, en ik mede, doormaakt. Hij heeft een grote klus aangenomen en wil mijn zoon daar graag bij inschakelen. Morgen ga ik overleggen met zijn begeleiders. We zijn een doorbraak aan het forceren, voorzichtig voorzichtig, en mijn broer kan daar een rol in spelen. Mijn zoon is dan een weke of drie weg uit zijn omgeving die hij nu als zeer deprimerend ervaart. 'Moet ik zo verder met mijn leven', vroeg hij me vanmorgen weer voor de zoveelste keer toen hij me belde.

Vandaag was dus wederom voor de zoveelste keer op rij een zware dag. Ik heb op het punt gestaan de gastles voor afgelopen middag af te zeggen; het onderwerp kwam te dichtbij. Blij dat ik toch niet heb afgezegd. Een bijzondere groep was het dit keer. Een hartverwarmend paascadeau als bedank kreeg ik na afloop, allerlei lekkere ontbijtproducten, geproduceerd door clienten van de instelling. Zoals appelstroop, door mijn oudste kleinzoon 'appelpoep' gedoopt. Dat tovert dan weer glimlachen, een genietmoment.

Wij komen ons even voorstellen: Sherlock en Watson, aangenaam.  Sinds gisteren wonen  bij het Pindakaasmannetje. Dat ons Miauw en Aai heeft gedoopt. It is us what!

Het vrouwtje zei tegen de oma van het Pindakaasmannetje dat hij ons goed met rust kan laten. Maar Aai werd toch wel even ondersteboven in zijn handjes mee uit wandelen genomen. En als we ons in de keuken verstoppen onder een stoel, gaat hij onrs zoeken en ons op zijn knietjes bewonderen. Prrrr..... Wij zijn al zindelijk, itt dat Pindakaasjongetje. Dat zullen wij hem dan maar leren.

Of we ook even door willen geven dat de beschrijving  van de wandeltocht in Pluisstad (Pluis? Wie is dat?) in het db van gisteren, gedetailleerd is, voor degenen die hem nog eens (over) willen doen. Pluisstad, hihi, wij wonen nu in Sherlock+Watsonstad, aan de zee.

Deel 2, waar DKG en DSWG (voor verklaring afkortingen, zie Deel 1) elkaar weer vinden. Maar eerst nog een toevoeging aan Deel 1, dat ik eind van de middag schreef en hieronder te vinden is.

Toevoeging aan Deel 1

Na ons bezoek aan het stille en ingetogen Pieterskerkhof zijn we eerst de Domkerk in gegaan. De Palmpasendienst was voorbij, dus we konden weer vrij naar binnen via de hoofdingang met de bronzen deuren. Ik liet de DSWG in de kerk achter onder de goede hoede van zichzelf, om een snel bezoek aan ons 'stamcafé' de Witte Ballons af te leggen en daar 'onze' tafels bij het raam met uitzicht op de Dom te reserveren. Met 'onze' bedoel ik Stokroos, Bewaarder en ik. Maar we wilden nu ook graag de anderen laten delen in dit fraaie uitzicht, vandaar mijn snelle uitstapje tussen door. En toen overkwam ons iets raars. Toen ik terug kwam kon ik weer gewoon via de hoofdingang naar binnen. Vijf minuten later bleek die hermetisch afgesloten en konden we daar niet meer door naar buiten. Er is een uitgang aan de  westkant van de Domkerk, maar als je daar nooit gebruik van hebt gemaakt en er ook nooit geweest bent, dat weet je dat domweg niet. Er stond ook niets aan gegeven. Gelegenheidsgids Pebru van de DSWG wist het gelukkig wel, en de anderen weten het nu ook.

Na het bezoek aan de Domkerk togen we dus richting stadhuis Utrecht en de architectonische aaanbouw aan de achterkant, bij de Ganzenmarkt. Vanaf daar naar de brassserie / restaurant De Rechtbank. Waar we heerlijk geluncht hebben, aan een lange tafel, op de verhoging, alsof we de rechtbank zelf waren.

GEzamenlijk zijn we verder gegaan, de L. Nieuwstraat in, langs de Catharijne kathedraal en het museum Catharijne Convent. Hier en daar de mooie gevelversieringen bekeken. Bix kon de Beijers Cameren die ooit in de WWW van vorig jaar figureerden nu 'in het echt' bekijken. De fundatie van Renswoude kon ook bewonderd worden. Op het Nicolaas Kerkhof meldde Starflake dat het voor haar tijd werd toch echt terug te gaan naar huis. Een paar deelnemers bleven met haar wachten totdat ik met mijn taxi ;-) voor reed. Stokroos had ik ingefluisterd hoe ik de wandeling richting onze stamkroeg had bedacht: via de Twijnstraat en het Ledig Erf het wandelpad van Zocher langs de singel op en bij het standbeeld van de lobbeshond weer naar boven, de Nieuwe Gracht op en zo naar de LIjnmarkt.

Starflake veilig en wel vlakbij het CS afgezet. Toen ik terug reed naar mijn parkeerplaats, belde Abeltje 'We zijn de groep met Stokroos kwijt, waar kunnen we die vinden?' Zo goed en zo kwaad mogelijk uitgelegd waar die zouden kunnen zijn.  Binnen een kwartier was ik weer terug bij mijn parkeerplaats. Volgens mijn berekening zouden de HenZ'ers zo onderhand wel langs de singel te vinden zijn, dus besloot ik ze tegemoet te lopen. Niemand te zien! Dus weer bellen 'We staan op het Ledig Erf'. Daar was het razend druk, een of andere festiviteit was er aan de gang, net als in de Twijnstraat die vol stond met allerhande kraampjes. Het was even zoeken, maar na een paar minuten kreeg ik ze in het vizier. Wat ik toen niet wist, maar later hoorde, was de aanrijding van Waterdraak, die gelukkig zonder al te veel kleerscheuren was afgelopen. En ook, dat de Roos van het verloren rijbewijs was opgespoord, en dat ze haar verloren document bij Stokroos zou gaan ophalen de volgende dag, dus vandaag.

We besloten de singelwandeling te laten voor wat die was en langzaam richting de Witte Ballons te lopen, over de Oude Gracht. Daar kwamen we langs voorheen de  Paus Adrianus Mulo, nu verbouwd tot appartementen.  Een familielid van mij woont op de bovenste verdieping. De hal is nog echt de hal van een schoolgebouw, met een levensgroot geschilderd portret van Paus Adriaan aan de wand.

Uiteindelijk belandden we in de Witte Ballons, waar 1 tafeltje aan het raam met uitzicht op de Dom vrij was. Vier van ons streken daar neer, de anderen, streken neer aan een tafeltje wat verder weg, voor de borrel. Uiteindelijk zijn we met vijf, uhm zes, blijven eten: Abeltje, Stokroos, Levensmoed,Toetie, Bewaarder en Pebru. 

Rond half 10 scheidden onze wegen zich, Levensmoed, Toetie en Bewaarder op weg naar het station; onder de Dom door scheidden de wegen van Abeltje, Stokroos en Pebru zich ook: zij gingen getweeen linksaf, ik rechtsaf, op weg naar mijn auto.

Het was een fantastisch leuke en gezellige dag. De moeite waard om weer te doen, maar dan in Mokum, zoals is voorgesteld.

Op Pluisdag in mijn GS was er de DomKlimGroep, maar ook de DomStadWandelGroep.

Onder de Dom door namen de twee groepen, na de koffie in Brasserie de Dom, tijdelijk afscheid van elkaar.

DKG ging bij de VVV met Stokroos in de rij staan voor het klimkaartje.

DSWG stak het Domplein over naar de Domkerk, om die te gaan bekijken. Daar was een Palmpasen dienst aan de gang. SSSttttttt, stond er op een bord bij de ingang naar de kerk, dus dat ging niet. Intussen konden de afbeeldingen op de bronzen deuren wel bewonderd worden.

Dan maar naar de naastgelegen Kloosterhof, die sinds vorig jaar officieel Pandhof  heet. Ook de Runensteen bij de ingang bekeken. Aan de andere kant het Pandhof uitgewandeld. (Bij Bix staat een foto van het Pandhof). Het gerestaureerde Paushuize aan de buitenkant bekeken, en op onze tenen door de ramen het mooie interieur bewonderd. Jammer genoeg was het nog niet open voor een rondleiding. Hierbij een kort stukje uit de geschiedenis van Paushuize:

Paus Adrianus VI, de eerste en enige Nederlandse Paus, stierf op 14 september 1523 op 64 jarige leeftijd. Het huis in Utrecht, dat hij in 1517 had gekocht en grondig had laten verbouwen, heeft hij nooit gezien. Na de dood van paus Adrianus werd het huis door de inwoners van Utrecht "Paushuize" genoemd. In 1584 werd Paushuize eigendom van de Staten van Utrecht. Het fungeerde enkele jaren als ambtswoning van de gouveneur van het Sticht, Joost de Soete, heer van Villiers.  www.paushuize.nl

Linksaf, de hoek om, om het huisje van Sleutelbewaarder in levende lijve te aanschouwen. Het zag er gesloten, stoffig en niet zo blakend uit. Van daar het stille en besloten Pieterskerkhof op gelopen. De Pieterskerk is in gebruik bij het Waalse kerkgenootschap.

De DSWG keerde op haar en zijn schreden terug, onder de Dom door, de Bisschopshof (tegenover Brasserie de Dom) bekeken. Door de Servetstraat naar de brug bij de Vismarkt en de Zoutmarkt, en daar rechtsaf de Choorstraat in, want deze en gene moest pinnen. Het Hanengeschrei bracht ons op het terras van Graaf Floris, waar het standbeeld 'Marktvrouwtje' toekeek hoe wij de chocoladebixsjes opsnoepten tegen de trek die begon op te spelen.

Het Stadhuis, de bijzondere architectonische verbouwing van de achterkant, was de volgende halte. Door de St. Annastraat, waar een rijbewijs op straat lag te wachten om gevonden te worden door Levensmoed, gingen we op weg naar Brasserie de Rechtbank op de hoek van de Korte Nieuwstraat en de Hamburgerstraat, om daar te lunchen. Dus weer langs de Dom, de Domkerk, over het Domplein, het eeuwigdurende centrum van de Pluisdag, naar een heerlijke lunch.

Vanavond meer, nu moet ik weg :-).

Het was een leuke en tegelijkertijd bijzondere HenZ dag, met en zonder lippenstiftjes. Fris, maar ook zonnig. Er is geklommen, gewandeld, spannende dingen gebeurd. Koffie gedronken als warme start van deze dag, lekker geluncht, eind van de middag geborreld, gegeten en de ouderwetse slappe lach kwam er ook aan te pas. De alpha's en de bèta's konden elkaar tegen het eind van het genoeglijke etentje nog nauwelijks verstaan. De vermoeidheid begon toe te slaan.

Het was een bijzondere HenZ dag, omdat we met zovelen waren. 15 vrouw en man plus Toetie, laten we die vooral niet vergeten. Heel anders dan wanneer je met 3 zo'n dag doet. Onderweg heeft het wandelgroepje, toen de lunchtrek begon op te spelen, gesnoept van de chocolade Bixsjes. Een mooi ingepakt cadeautje van mw. Bixs, heel lief.

De Drentse heideschaapjes - een cadeautje van Abeltje - zijn onaangeroerd gebleven, maar lang zal dat niet zijn. Chocola, hmmmmmm :-).

Nu duik ik mijn ledikant in, zzzzzzzz.

Dank je wel Maki, jammer dat je er niet bij bent.

Nog een laatste slok koffie, PoeMme naar binnen lokken, lippenstifttje en dan op weg naar mijn GS voor een bijzondere HenZ dag. De zon schijnt, een mooi begin van een vrolijke dag.

Tot zo!