Piacoba dagboek

Lange werkdag.

In de natgeregende tuin hangen de zwemspullen van gister te wachten op drogere tijden. Zelfs geen strandwandeling, ik ga dochter S. uit gym halen en wandel wel even in het park vlak bij de gymzaal met hond.

Snel nog een fotootje, ik krijg de smaak te pakken!

Vandaag een heel andere zee dan gister: golven!

Dappere S, ging er ook in met mij, heel even maar hoor, het is nog fris!

Met nieuwe moed op pad.

De komende periode heeft nog de nodige hobbels in petto, om niet te zeggen pfffff er zal nog gebuffeld moeten worden, maar ik ga het allemaal wel zien, het komt goed.

En heerlijk: de zwemtijd breekt aan.

Vanochtend een mistige boel, maar ik wilde perse zwemmen in zee.

Terwijl D. gewapend met grijpstok en vuilniszak het strand ontdeed van zwerfafval  waadde ik het water in. Ik bleef een tijdje tot dijdiep staan rondstaren.

Wonderlijk toch, hoe dezelfde plek een dag later zo totaal anders kan zijn. De zon scheen heel zwak door de potdichte grijze lucht en flarden mist dreven vlak langs me over de zee.

Geen mens te zien, maar wel opvallend veel vogels: een troep ganzen in v-vorm scheerde zo vlakbij langs dat ik er van schrok en krijsende kleine meeuwen doken niet ver van me af steeds het water in. Maar het mooist was een groepje aalscholvers op de pier: eentje zat met z'n vleugels wijd: het leek uit de verte net zo'n Batman-logo ( met nek dan wel ) Volgens mij zat ie zich uit te sloven voor z'n partner naast zich.

Het geeft me nog een glimlach als ik er nu aan denk.

Eerste zeebad van dit jaar!

We willen altijd in mei starten met zwemmen, hihi al is het maar een snelle dip op de 31e, ruimschoots gelukt dus nu op 27 mei.

En op pinksterdag, mooie dag voor de opening van het badseizoen.

Heel kalm water, glashelder, ik kon heel goed bekijken hoe een kleine kwal zich dapper voortbewoog. Deze was zo mooi met paarse kleuren, niet echt te vangen in een foto.

Maar wel grappig hoe Spaanse Hond wilde kennismaken.

Plop, daar lag een kleine beduusde spreeuw zomaar op de grond naast me.

Ik probeerde een foto te maken van de voederende ouder-spreeuw in de dakgoot en vooral het kleine nieuwsgierige gluur-koppie in beeld te krijgen van een jonkie, dat steeds naar buiten keek vanonder de dakpan, toen.....daar lag ie voor m'n voeten!!

Beessie voorzichtig opgepakt ( D. !!! MAAK EEN FOTO!!!! ) en wat NU???

Lang hoefde ik niet na te denken: getsie..er glibberde poep op m'n hand, ik verslapte m'n greep en daar vloog ie!!! de tuin in.

WAUW, een vogel laten uitvliegen!

Hihi, moeder spreeuw heeft nog geen lege nest syndroom, er piepen er nog een paar.

Weer lekker mijn eigen Pi-dagboekje schrijven. En JAAA, ik blijf hier, op mijn eigen vertrouwde Hart en Ziel-plekkie. Is me veel te dierbaar en ik hou niet van veranderingen.

Ik ga niet mee naar de andere site, voorlopig niet in elk geval, ik zie het allemaal wel.

Zolang de stekker er nog niet uit is getrokken...

Wat een prachtige dag vandaag!

Al vroeg naar het strand met man en hond, dochters sliepen zelfs nog!

We wilden de "drukte" voor zijn, hihi een handvol wandelaars noemen wij drukte, ook al wat zeilbootjes en een visser op de pier...

Heerlijk genieten mensen, van een vrije Hemelvaartsdag!

Voor mezelf betekent genieten: blij dat ik me weer hersteld voel!

Ik ervaar het als geschenk: energie voelen, evenwicht, innerlijke rust.

Oei, grote woorden, maar het is er, schijnbaar uit het niets weer terug. 

Mijn verstand zegt te weten hoe het komt, maar datzelfde verstand weet ook dat ik het heel zwaar had. Daar kon even geen verstandig denken meer tegenop.

daarom des te meer verwondering.

Ik omarm het met een glimlach.

Volgens mij krabbel ik op! Ik zing weer spontaan en ik voel weer energie!

Heerlijk.

Zo! 

en nu - na ploetertijd op PC voor werk-  even lekker HIER!

Snel dan hihi..bijna bedtijd. Even grappig over moederdag gister..

Zondagochtend, stel je voor:  6.10 in de ochtend... !!! taraaaa daar kwam trotse S. binnen met een groot dienblad. Voor mij en ook voor D. een ontbijt!

Echte koffie en brood met jam ( hihi gelukkig geen beschuit met pindakaas en koud sap zoals eens ) 

Zij had er zin in, wij zaten wel even beduusd te knipperen.

Ze zat vooral te popelen om haar giften uit te laten pakken door mij: haar zelfgemaakte armband ( heb ik momenteel nog knellend om ja ) en zelfgekochte wensketting met parel, die ik prompt ergens in bed liet wegrollen..

Hulpvaardige S. scheurde zo hard aan het dekbed dat ik nog net het ontbijt kon redden en daarna de slappe lach kreeg om de onzinnige situatie...

Zij mocht hierna TV kijken, wij nog even uitslapen...

Ben er nog hoor..dobber wat rond..

Hoe ik het aangepakt heb in die storm? heel hard gepeddeld met mijn kippekrachtarmpjes.

Zoveel tegenwind onderweg! zulke hoge golven, om bang van te worden!

Met de moed der wanhoop ben ik doorgegaan, ook al zag ik nergens meer land en was het al behoorlijk duister.

Toch, wat een wondertje: ben in rustiger vaarwater gekomen, daar dobber ik  en ha..kreeg zowaar net een helend zonnebad.

Iets om me in te koesteren, dat doe ik nu dan maar, te vermoeid om te kijken of ik al veilig strand zie.

Eigenlijk hoef ik daar niet over na te denken, ik weet gewoon dat het er is...vlakbij