Pret dagboek

Gisteren bijna vier uur geskate met zoontje en een vriendje van hem. Sinds we met kerst zijn gaan schaatsen is-ie gek op schaatsen en skaten -wat hij jarenlang pertinent weigerde- blijkt daar aardig op te lijken. Zaterdag rondje rond de plas hier en wat door de wijk gereden. Jeumig wat moest het lijf herprogrammeren. Duidelijk dat "het gevoel" er niet was.

Dit keer wél alert mee omgegaan en rustigaan op gebouwd. Hoef niet nog een keer zo'n smak als voor kerst. En zie: aan het eind van het uur ging het al heel behoorlijk. Toen ik zoonlief vertelde van een park in de stad dat hij wel kent, en dat de paden daar zo lekker glad zijn om op te skaten wilde hij er maar wat graag heen, zondag.

Wel gek toeval dat dan de volgende ochtend zijn vriendje belt met de vraag of hij wil skaten.

Het was heerlijk. Eerst het heen fietsen, daarna paar uur met die mannetjes bezig, leuk. Wel opvallend dat mijn zoontje paar keer boos werd als-ie het eng vond (van geen vreemde, helaas). En, dat-ie zei dat-ie na het boos worden zo'n hoofdpijn had en dat-ie dat niet fijn vond. En daar kwamen traantjes. Mijn jochie, met 8 al bijna volwassen en toch ook nog vaak zo'n klein hulpeloos kereltje.

Wel mooi was dat ik een keer moest corrigeren en dat dat heel goed ging. Wel duidelijk, maar niet te boos. Erg fijn dat het me lukte. Jochie had het ook gemerkt zei hij 's avonds.

Goh. Zit ik ineens in een gesprek met c/d over hoe hij overkomt als commentator/expert. Gisteren had hij analyse gedaan op ons vakgebied voor een radiozender. Vroeg-ie ineens wat ik ervan vond, nadat we het samen beluisterd hadden op kantoor (opname ervan).

Werd een mooi gesprek. Het is met name de menselijkheid, warme kant waar hij kan winnen. Hij weet ongelooflijk veel van de materie en kan zaken én goed analyseren én helder uitleggen, maar het mist wel ziel. Ik voel weinig verbondenheid met de prater, ik voel geen warmte, aimabel-heid in me opborrelen. Dat erkende hji ook. Objectief beschouwd wel iets wat riskant is, omdat als het alleen om kennis gaat en analyseren, dan is een concurrent die ineens net zoveel weet en goed kan vertellen net zo interessant. Noem het een pratend boek. Kan veel interessante dngen delen, maar ontwikkel er geen band mee. En andersom, zodra er naast kennis-surplus ook goed gevoel bijkomt, wordt het een sterk merk. Of beter: een sterk merk dat tegen een stootje kan.

Vervolgens vroeg hij hoe hij daarmee aan de slag zou kunnen. En ineens kreeg ik een flashback. Die vraag heb ik de afgelopen jaren met grote regelmaat aan een aantal mensen gesteld en nu, door deze vraag, zag ik ineens dat ik weliswaar nog niet aan het eind van mijn ontdekknig van dit pad ben, maar dat de "hoe"-vraag voor mij minder relevant is. Omdat ik het grotendeels nu gewoon doe en dus kennelijk in voldoende mate beheers.

Daarnaast deed het me inzien dat ik, met mijn geworstel van de afgelopen jaren, misschien wel bij uitstek de persoon ben om hem vooruit te helpen op dit vlak. Ik heb beide kanten gekend. De pure ratio, de worsteling naar meer gevoel en nu de effecten die het heeft en de -enorme- winst die het me oplevert.

Sjongejonge. Hoe je perspectief zomaar ineens volkomen verandert.

En weer zo samenvallend met bezoek aan de osteo die me toelichtte dat mijn vrouw en ik anders met dingen omgaan. Met name ten aanzien van voor jezelf opkomen. Zij veelal te laat en ik steeds vaker tijdig en niet zo vaak meer veel te laat. Alsof ik vandaag mag zien waar vooruitgang gemaakt is.

Wat wel een bijzonder feit was... is dat ik steeds opnieuw "you can deny me, you can decide to tun your face away, no matter 'cause there's... something inside so strong" door mijn hoofd hoorde in de 24 uur na het gejong met collega/directeur. Van LabiSiffre - something inside so strong. Prachtig nummer.

Maar ook toepasselijk. Waar het te ontmaskeren script met mijn plek innemen van doen heeft, niet meer in de schaduw zetten en als voornoemde dan een horkerige actie neemt en min of meer mijn belangrijkheid/aanwezigheid probeert te ontkrachten, dat dan uitgerekend dit lied opkomt.

Negeer me maar, kijk maar weg, het maakt niet uit want... er brandt hier een vuur in mij. En dat is het. Er brandt hier een vuur in mij, zo sterk, zó sterk.

Ik laat mezelf niet meer in de steek. En ik neem mijn positie in. No matter what. Got the brains to know it, got the balls to do it... and the heart to trust and rest assured.

Klein voorbeeld: vandaag c/d gebeld en verteld dat ik de verantwoordelijkheid van ons eerste evenement op me neem. "Oké, mits ik wel de inhoud mede kan vormgeven." "Tuurlijk" zei ik, "ik heb het over zorgen dat alles klopt en het goed verloopt, er zijn genoeg dingen waar ik jou en anderen zal inschakelen.". Zo. Meteen werk naar me toe getrokken. Daar ben ik wel trots op, dat ik actie neem zodra ik het zie. Got the brains, balls and heart. Yeah baby. Yeah.

Ben ik Roos of is Roos mij? Gek hoor hoe dingen soms ineens parallel lopen.

Zonet had ik gesprek met de partij die nu al tot twee keer toe is afgevallen in een sollicitatieronde. Tot twee keer toe koos ik voor de andere optie.

Twee weken terug was ik op een seminar en daar bleken twee jonge mannen van deze club ook aanwezig. Totaal verrast dat ik hun werkgever kende. Tsja, twee keer solliciteren, dat onthoud je wel. Leuk gesprek en op weg terug naar huis spontaan hun directeur gebeld. Leuke kerel. Heel ander hout dan ik, maar wel goed hout.

Ik zit er net, watertje, hij vraagt hoe het me bevalt en ik merk gedempt enthousiasme in mezelf. Misschien door het voorval van gisteren, maar... misschien ook wel meer. Maar eens even laten bezinken. Bood-ie me zomaar aan dat ik altijd kan komen, dat ze graag een ervaren vent naast hun jonkies zou hebben. Jaja, dat is toch een mooi aanbod.

En mooier: tot nu toe vond ik ze te weinig pro-marketing, maar inmiddels is dat aan het kantelen. Heb een aardige tegenzet gedaan: of ze me niet zouden willen inhuren als sparringspartner op het gebied van Marketing. Daar ging-ie eens over nadenken.

Benieuwd wat daar uit gaat komen.

Ik vind het ZO moeilijk. Werkgever had weer eens een tekst onherkenbaar aangepast. "Het is maar één zin" zei hij en ging weer eens in zijn "Ik heb gelijk"-spoor hangen. Bleef zijn redenering herhalen zonder ook maar enige verdieping in waarom het mij tegen de borst stuit, nul-komma-nul verdieping. Dat komt binnen. Net als twee weken terug toen-ie zo nodig als enige een contact voor zichzelf moest hebben.

Nou piepte ik weer met veel moeite eruit "Prima, doen we het op jouw manier" maar dat ik het er niet mee eens was was weer duidelijk. Ik kan 'm op zo'n moment zijn nek wel omdraaien. Net zolang tot-ie WEL luistert.

En dat zegt natuurlijk álles maar dan ook álles over mij. Ik wil gewoon dat ik er mag zijn.

Dikke l.. drie bier: ik BEN er. Ik BEN er.

Het is vooral het vooruitzicht dat dit maar BLIJFT gebeuren wat me dwarszit. Want DAT wil ik niet. En dus blader ik door vacatures. Dit is namelijk wel een heel typisch en heel naar karaktertrekje van hem. Dat ik meestal tussen hem en de andere man in het gezelschap zie gebeuren, maar zo nu en dan ook naar mij.

Ik ga in ieder geval geen teksten meer aanleveren die vernaggeld worden. Dan doet-ie het maar lekker zelf. Veel plezier jongen.

Het droomt wat af deze dagen. Die van gisteren ben ik goeddeels vergeten -nu dan, gisteren goed deel van de dag mee bezig geweest te ontcijferen zonder dat het lukte.

Die van vanochtend was stuk helderder. Hele nacht geen dromen, anderhalf uur voor de wekker werd ik wakker en dacht "laat er nog maar één komen". En jawel, die kwam dus.

Ik werk op een kantoortuin en kom wat later binnen dan collega's. Tot mijn verbazing zie ik een oude leermeester van me, met wie ik een aantal jaren terug gebrouilleerd ben geraakt en met wie ik nog een vredespijp-afspraak heb openstaan sinds begin december. Hij heeft kennelijk met een compaan van 'm gesprekken gevoerd met de directeur van mijn huidig werkgever. Er is een redelijke gezelligheid tussen hen, ik voel me wat ongemakkelijk omdat de man en ik nog niet gevredespijpt hebben en omdat ik niet weet wat er gaande is. Maar verder geen probleem, ik roep wat over en weer met anderen. Dan draait Brigitte Kaandorp haar hoofd om de hoek en roept me. Ik ben niet eens verrast (gek) en groet haar half omgedraaid op mijn stoel. "Wij zouden elkaar om 13 uur treffen" zegt ze. Vriendelijk en toch ook duidelijk dat ze het belangrijk vindt dat we ons daaraan houden. Ik ben kennelijk te laat. Ik loop achter haar aan de gang op en zeg dat ik dacht dat het geen probleem zou zijn. Zij geeft, wederom uiterst beheerst netjes en toch duidelijk aan dat het dat niet per se is, maar dat ze geen dingen voor elkaar kan krijgen als ze niet op afspraken kan rekenen. Ik zeg iets van "Je hebt gelijk, ik zal erop letten" en draai de WC-ruimte in. En voel bewondering voor hoe ze dat deed. Iets van "Goh, zó doe je dat dus als je succesvol wilt zijn" komt in me op.

Bijzondere droom weer.

De anderen in de droom, zowel huidige als vorige werkgever hebben een ruime mate van lossigheid in zich. Die waardeer ik, maar soms komt er ook he-le-maal níets door van de grond. Diezelfde lossigheid heb ik ook ergens in me. Erg grappig dat ze nu beiden + losse collega in 1 droom spelen. Duidelijk. En die Kaandorp, die ik alleen van tv ken en daar lossigheid ten top is, maar in mijn droom ineens een professionaliteit-ten-top toont MET vriendelijkheid. Ik werd er glimlachend van wakker. En snapte de boodschap wel.

Vast geen toeval na een weekend waarin ik alles maar wat heb laten waaien. Geen zin in veel. Het liep grosso modo wel redelijk ook, maar op sommige momenten was het onnodig gestress (als je te lang rustig aan doet...) en die rotzooi van de squashbaan van paar dromen terug is linea recta te vertalen naar de chaos die ik doorgaans op werkplek en in privé creëer.

Een stapel kleren op de slaapkamer (zelden zin om meteen op te ruimen), een stapel kranten ed op de tafel in de kamer en groeiende en dalende stapels papier, meestal in chaos op mijn werkkamer. En een zooi op mijn kantoor op het werk. dat verhindert dat ik kan spelen leerde die droom mij. Deze week ga ik opruimen. Denk ik.

Nu ik het zo opschrijf vind ik het ietwat beschamend. Het is overwegend te overzien hoor, thuis ook, maar ik vind het zelf te veel worden. Ik wil er gewoon vanaf. Alleen lastig met die zaterdagkranten waar allerlei interessante artikelen in staan en so much to do en so little time.

Maar een mooie droom was het. Heel bijzonder, al die dromen ineens.

En weer flink gedroomd, kennelijk is er werk aan de winkel.

Kostte wat meer moeite te onthouden. Één weet ik zeker. Ik zag een aantal mannen in een cabriolet zitten die op een talud stond en de onderliggende vaart in dreigde te zakken. Ze proberen met hulp van anderen om de auto terug op de weg te krijgen door hem in zijn achteruit te zetten. De wielen spinnen, de mannen aan de kant moedigen de mannen in de auto aan om alsmaar meer gas bij te geven. Het duurt een poos tot de auto grip krijgt. Maar dan gaat het ook goed mis. Doordat de wielen op volle kracht draaiden vliegt de auto nu er grip is zó de weg op... om door de snelheid door te schieten en vervolgens aan de andere kant vol in het water te plonzen. Teveel gas gegeven, te weinig gedoseerd, elke controle kwijt.

De andere droom speelde op een school. Het hoofd wordt door ouders onder druk gezet om kinderen over te laten gaan. Het is onverantwoord voor de kinderen, maar de ouders zijn zo bedreigend dat hij bezwijkt onder de druk. Vervolgens gaat het aan alle kanten mis. Zowel omdat de leerlingen hopeloos tekortschieten in het volgende jaar als omdat toezichthouders er lucht van krijgen dat het schoolhoofd met de regels gesjoemeld heeft. Hij dreigt zijn baan te verliezen en verliest alle aanzien. "Dat krijg je als je met de regels gaat sjoemelen" vloog het door mijn hoofd. Toen werd ik wakker.

Gebrek aan beheersing/controle en gesjoemel dat zich tegen je keert/een gebrek aan rechtheid van rug zie ik als thema's. Gezien Roos' vraag gisteren zou ik ook naar de mensen moeten kijken, maar van de automannen en de mannen op de kade heb ik geen individuele herinnering. Van de directeur wel. Die voelde zich bedreigd, zweet op het voorhoofd.  Maar ook hem zag ik vooral op een afstand, niet veel handelingen. Wel medelijden met hoe het hem verging. Hij wilde immers slechts zijn hachje redden toen hij doodsangsten uitstond. Hij koos de makkelijke weg? Om te ontdekken dat die uiteindelijk helemaal niet makkelijk was? Ja, ik had met hem te doen. Toen ik zag dat hij bedreigd werd én toen het zo als een boemerang bij hem terugkwam en hij alsnog verloor. Zelfs meer dan hij anders verloren had. Arme man.

Nou goed, laat maar 's even bezinken.

***************   Droom van gisteren   ***************

Dan de vragen van Roos bij de droom van gisteren. De mannen, welke delen van mezelf de mannen op de baan zijn. Tsja, pfoeh. Ik zou nooit zomaar bij iemand op de baan gaan staan, zelfs vragen om samen te spelen zou ik niet meteen doen. Alhoewel, misschien ook wel. Ben daar wel makkelijker in geworden.

Het eenzelvige van de eenling die er eerst bij kwam, ja, dat heb ik weleens. Dat ik in mijn cocon zit, afgesloten van de rest. Meestal denkend over werk, leven, andere zaken. Het is niet mijn hoofd-modus, maar ik kan hem wel innemen. Weinig ontvankelijk voor impulsen van buitenaf. Niet "in het nu".

De lompheid van de andere twee om me van de baan te proberen te duwen, nou, dat ken ik niet van mezelf. Niet letterlijk, ik zal niet bewust iemand van een baan drukken. Maar... rondom de logo-discussie hoorde ik de fysio wel zeggen dat ik als een tank overkwam die over hem heen reed. Dus anderen hebben dat gevoel wel eens bij mij. Ik heb die letterlijke omschrijving jaren terug ook een keer gehoord over mijn handelen. Sowieso schijnt mijn communicatie niet alleen woordelijk, maar ook non-verbaal heel duidelijk te kunnen zijn. Zéker als ik overtuigd ben van mijn gelijk. Geluk is dat ik dat niet zo vaak ben, dat scheelt. Maar áls het zo is is het kennelijk indringend. Hm. Weet niet of ik hier zo blij mee ben, maar ontkennen zou oneerlijk zijn. En feit is wel dat ik op zo'n moment ook slecht-tot-niet in staat ben om mee te gaan in een minder goede keuze. Ja. Dat is denk ik wel zo. De "ik heb gelijk"-stand. Ouch.

Hm.

Strijd. Maar waarvoor? Zo'n strijd winnen is een Pyrrhus-verwinning. Dat weet ik maar al te goed, en toch val ik er soms dus in. Goed om in te zien, helpt vast om er alert op te zijn en tijdig bij te sturen.

Dan squash, wat dat voor mij betekent. Vind ik een moeilijke. Las de vraag van Roos gisteren laat nog, en sindsdien zoek ik het antwoord. In ieder geval deed ik het altijd graag en vond ik het een heerlijke uitlaatklep. Drie kwartier volle bak sporten, tactiek én inspanning en ik was altijd erg voldaan naderhand. Maar het is ook heerlijk bewegen, bewegen, bewegen. Lekker. Ik word er ook wel vrolijk van als ik me nu in de squashzaal zie. Heerlijk ook als een mooie bal lukt. Spelen. Fitness is niets voor mij, ik vind het veel leuker om met/tegen iemand te spelen en dat het dan ergens om gaat. Lol is king en om punten spelen hoort daar ook wel bij. Verlies vind ik écht niet leuk, zeker als ik de ballen steeds niet lekker raak, maar als ik goed speel en verlies, daar kan ik beter mee overweg. Hm. Beetje veel aan het associëren zo. Maar samengevat is squash voor mij beweging, energie, spel, samen (ook al speel je tegen elkaar). En in die beweging, energie, spel en samen waren mijn rommel en de 3 anderen obstakels die (delen van) die opsomming onderuit haalden. Zelfs toen ik alleen stond toonde dat onvolledigheid. Ik deed het en haal daar ook wel enig plezier uit, maar samen is voor mij veel meer waard. Met iemand spelen en (ook) genieten van elkaars trucjes, slimmigheidjes en mooie ballen.

Wauw, ik krijg ineens heel erge zin om te gaan squashen.

Misschien verklaart mijn droom van vannacht wat.

Ik droomde dat ik op een squashbaan stond, alleen. Ik sloeg de bal zelf steeds en hield ook de stand bij. Alsof ik in mijn eentje een partijtje speelde. Ik voelde me prima. Wel was het aantal spullen dat me in de weg stond vervelend. Dat verbaasde me omdat ik mijn spullen altijd buiten de zaal zet. Maar goed, ze stonden er. Midden op de baan, dus ik schoof ze naar de kant, geen zin om ze buiten de baan te leggen.

Even later kwamen er 1 man op de baan meespelen. Dat wilde ik niet en ik vroeg hem weg te gaan. Dat kostte wat woorden, maar hij ging. Later kwamen er 2 mannen bij me op de baan staan en begonnen te spelen. Zij hadden pas na mij de baan gehuurd, maar omdat ik in mijn eentje was vonden zij dat zij wel op deze baan mochten en ik best op een andere kon gaan spelen. Dat vond ik niet. Wederom kostte het wat kruim, maar ik hield voet bij stuk en ze gingen.

Overigens vond ik het alledrie geen prettige types. De eerste had nog gekund, want die stond naast me ineens en daar nam ik de tijd om te wennen. Als het klikte had ik natuurlijk best met hem kunnen spelen. Maar hij was erg eenzelvig, louter op zichzelf gericht. Dan speelde ik liever zelf. De andere twee kwamen gewoon in mijn terrein, zeiden niets en al spelend leek het of ze hoopten dat ik wel vanzelf zou opkrassen. Dat deed ik niet.

Even later lagen er allemaal spullen, bouwmateriaal oid op de baan. Ik zag de deur ook open staan en dat er mannen aan het werk waren. Ik kon door de rotzooi nauwelijks spelen, maar kon niemand erop aanspreken. Geen idee wie het gedaan had. Kon dus niet anders dan zelf de zooi opruimen. Toen werd ik sluimer-wakker.

Dit soort dromen kosten mij veel energie merk ik altijd en in de sluimer-wakkerte realiseerde ik me dat het met terrein afbakenen te maken had. Misschien ook met herkennen, aanvoelen (mijn zuiverte?) van wat mensen willen, daarop vertrouwen en erop acteren.

Het voelde als een droom die de afgelopen dagen duidde. Nu alleen zelf de droom nog duiden.

****

Nabrander. Wat mijn spullen betreft (bovenaan de tekst). Bij het aan de kant schuiven legde ik ze eerst ergens wat heel onlogisch was (de zijmuur) en toen ik dat doorhad dacht ik "Oh, da's wel stom, dat had ik kunnen weten. Anderen zullen wel denken" en keek vluchtig naar de glazen wand of iemand het gezien had.

Niemand had het gezien, maar ik weet zeker dat als dat wel was gebeurd, dat ik mezelf dan flinke verwijten gemaakt had. En vermoedelijk ook een behoorlijke tijd lang ook. Terwijl ik er natuurlijk ook de schouders over op kan halen en basta.

Gmrblll, het blijft doorspoken.

Eerst iets anders: gisteren bijeenkomst bijgewoond over "nondualiteit" met Paul Smit. Al paar keer wat van hem gelezen, interessante zienswijze maar twijfel over de volstrekte afwezigheid van eigen inbreng. Er ging iemand het podium op die verteld hoe hij het binnen zijn bedrijf toepaste. Verklaarde doodleuk dat-ie soms mensen over de kling joech en behoorlijk onvriendelijk kon doen (naast langer betoog dat hij dankzij nondualiteit de betrekkelijkheid van dingen was gaan inzien en zich dus veel minder druk maakte). Dan zakt mijn broek af, dat je dat zo kunt vertellen. Zonder énige scrupules!  "Ja, want dat doe ík niet, maar het bewustzijn" BEetje vreemde interpretatie denk ik dan.

Al met al voelde het als een interessante visie, maar ook "weer" een visie. Niemand kent de waarheid, dat laat ik moeilijk los.

Dan de kunstenares etc. Zij zal toch ook goede bedoelingen hebben, blijf ik denken. Eerlijk gezegd heb ik niet ergens een signaal gehad dat zij een slecht mens is of vervelende dingen doet. Wel paar keer meegemaakt dat ze mijn woorden (die soms nogal direct en zakelijk kunnen zijn) zich erg aantrok en daar -ook nadat ik genuanceerd had- door bleef sappelen met de directe woorden. Daar maakte ze dan verhalen van die wat al te ver uit hun verband gerukt waren.

Voorbeeld: tav logo leek het in een discussie dat ze zelf ook niet helemaal overtuigd was. Dat benoemde ik en vervolgens zei ik erbij "Als dat zo is, maar dat kan jij alleen beoordelen, maar ALS dat zo is, dan moet je als hoeder van het kunstwerk daar ook gewoon eerlijk in zijn". Een goede vriendin zei dat dát wel érg direct is in zachte kringen.

Pfoeh, terwijl ik het nog netjes en met omhaal gebracht vind.

Maar het blijft rondspoken in mijn geest. Onrecht, zo voelt het. Stel nou dat ik het inderdaad wat hard geformuleerd zou hebben, dan nog, als ik dat inzie en ermee aan de slag wil dan verdient het toch een kans?

Eerlijk gezegd vond ik haar een hele bijzondere, nooit iemand meegemaakt die zó langzaam en omfloerst praat. En soms al pratend de weg kwijt leek. Dat was voor mij ook iets waar ik even overheen moest stappen en ik weet niet zeker of me dat gelukt is. Denk haast van niet. Maar de intentie was "Jij ligt ver uit mijn buurt, moet daar echt even aan wennen maar geef me even".

Maar dat het ver uiteen lag is duidelijk. Vooral het niet gunnen van een gewenningstijd vind ik lastig. Dat klopt voor mij ook niet. In de praktijk val ik echt wel mee. Soms zeg ik het wat rechtdoorzee, maar als je me kent weet je dat ik open sta voor feedback en het met de goede intenties doe, altijd.

Gisteren dingen besproken met de dame die me verder helpt. Voorval jeugd én bestuur liggen in elkaars verlengde. Gevoel van de verpleegkundige die ineens toch niet zo aardig bleek (of eigenlijk, niet op durfde te boksen tegen de artsen) en gevoel bij de kunstenares die heel zacht en vriendelijk doet, maar wel weigert de helft van de brug te bouwen en steeds opnieuw naderhand op van alles terugkomt.

Ik ben zuiver en voel dingen aan, daar ga ik op vertrouwen. Ik voelde aan dat er iets scheef zat met de kunstenares, steeds opnieuw. En ik voelde dat het niet bij mij was, maar bij haar. Of dat dan bij haar naar mij toe is of bij haar "in haar zelf" weet ik niet. Maar steeds voelde ik onrust in me zonder dat er contact geweest was en steeds opnieuw bleek dan 1-2 dagen later dat zich weer iets voordeed. Dat dat nu ophoudt is ook een opluchting, geen gedoe van haar meer dat beslag op me legt.

Het is toch wel wat bijzonders, met die dame die me verder helpt. Na een contact is er veel innerlijke rust. Weldadig. Zij vertelde van die zuiverheid in me, dat die heel sterk is. Én dat ik mezelf makkelijk in de steek laat. Dat is een stap die ik zet: bij mezelf blijven. Zoals rondom dat logo. Ben er nog niet helemaal, maar wel op weg. Soms twijfel ik aan mijn inschatting en dat blijkt dus ook jezelf in de steek laten te zijn. Het luistert nogal nauw, kennelijk, hahaha.

Al met al ging dát in de stichting goed, ik bleef bij mezelf én stond open voor verbinding. Jammer dat het vervolgens 5 dagen later alsnog klapt, maar dat past in het beeld. We zijn het eens, het voelt goed... "Ja maar, toch niet". Steeds weer een opmerking waar gedachten bij komen die een verhaal worden. Een verhaal dat in haar hoofd ontstaat en waar ik me dan tegen moet verdedigen. Terwijl ik me niet eens in dat verhaal herken. Vreemd. Ze lijkt me een beetje in de war soms, eerlijk gezegd.

Beetje vreemd dat ze dingen zei als dat ik in mijn ontwikkeling nog niet ver genoeg was om mee te doen. "NU nog niet he, NU..." Onmogelijke discussie want ik ken de waarheid ook niet. Maar opmerkingen als "Jij bent nog niet ver genoeg in je ontwikkeling" "Ik heb tot mijn afgrijzen ontdekt dat dit een ego-project van me is en ik me door niemand in de schaduw laat zetten" en "Ach, en je hebt wél een aantal mooie gesprekken met <haar man> gevoerd" deden me de haren te berge rijzen. Druppelsgewijs komen dit soort opmerkingen terug in mijn herinnering en zonder uitzondering lijken ze me meer over haar te zeggen dan over mij. Nu ik het lees zie ik strijd (jij bent minder ver dan ik), gebrekkige eigenwaarde (ik laat me door niemand in de schaduw zetten = jij zet me in de schaduw => maar ik was toch minder ver?) en geen enkel idee van waarom ik in dat project stapte (want die gesprekken met haar man had ik toch wel).

Gek. Dacht even te gaan schrijven dat ik er een punt achter gezet had. Kennelijk moest dit er nog even uit. Feit is wel dat ik het beloofde gesprek met haar man eigenlijk niet meer zo nodig hoef te voeren. Omdat het weinig toevoegt. Ik kom er geloof ik wel.

Rot is het. Voel veel verdriet. Gisteren boosheid en verdriet, vandaag vooral verdriet. Onrechtvaardig. Dat we verschillen van idee is één, dat we niet kijken of en hoe we daar uit kunnen komen is wat me zeer doet. Ik dacht dat we ook op dat punt voor verbondenheid kozen.

Nou snap ik best dat de kunstenares het niet volhield dat ze steeds wakker lag na vergaderingen, maar... dat is toch primair iets van haarzelf? En iets waar we het dan over kunnen hebben? Hoe is het voor jou, hoe is het voor mij en wat kunnen we doen om het voor beiden prettig te maken? Ik geloof dat met wat kantelingen in ieders  gedrag/aanpak een betere situatie bereikbaar was. Heb wel vaker iets aangepast voor mensen die last van mijn gedrag hadden. Zelfs als ik het er niet mee eens was dat het lastig gedrag was. Omdat voor mij volstaat dat een ander daar last van heeft. Mits ik mezelf geen geweld aandoe, houd ik daar dan rekening mee.

Dat ik die kans niet eens krijg vind ik zuur. Het is niet nieuw, totaal niet, maar moeilijk blijft het. Voor mij is verbinding échte verbinding, dus samen eruit komen als het niet zo loopt. Meestal is het niet veel meer dan dat je elkaar gewoon even niet zo makkelijk begrijpt. Maar dat ziet niet iedereen zo, lijkt het.

Dat het pijn doet is op zich goed denk ik, omdat ik juist meer moest gaan voelen, contact met mezelf, kleine ik. Dat lukt wel.

Het voert deels terug naar vroeger waar ik soms ook geen tweede kans kreeg, maar hallo, mag dat nu stoppen? Ik ben wie ik ben. Een groot hart en goudeerlijk. Geen nep-gedoe voor de lieve vrede. Omdat dat geen lieve vrede is, maar valse vrede.

Los daarvan: dat gevoel dat er geen tweede kans meer komt. Is dat een overtuiging? Net als dat ik "weer eens" een andere zienswijze heb? Twee "zie je wel"-etjes. Maar wie bepaalt of ik een tweede kans krijg? Ik zelf toch zeker? Er komt altijd een tweede kans. Misschien in een andere setting, zeer waarschijnlijk met andere mensen, maar hij komt.

En die andere zienswijze, yup, that's me. Misschien is het vooral de wijze van verwoorden. Mogelijk. Maar die andere zienswijze, that's me. Dat is nou eenmaal in me gebakken.

*********

Net nog even mail teruggelezen waarin ze me vroeg of ik gisteren tijd kon maken. Eindigend met de tekst "Ik heb je wat te vertellen en wil je iets geven zodat we door kunnen."

Na binnenkomst ging het direct over mijn vertrek en wat ze wilde geven was een gedicht van Nelson Mandela over loslaten. Tsja. Oneerlijkheid, dát is wat me steekt.

Kneiters. Daar zit je dan.

Ik werd eerst gebeld, later gemaild door de kunstenares. Ze wilde me iets geven. Liefst ook wandelen, wat we al paar keer besproken hadden om nog te gaan doen.

Niet blij mee, paste me eigenlijk niet goed, maar ja, ik was ook wel nieuwsgierig. En uiteindelijk was het wel te plooien.

Om kort te gaan: of ik mijn rol als voorzitter wil opgeven. Nadat we donderdag in mijn beleving een open bespreking hadden over hoe het liep en hoe we de onderlinge samenwerking konden invullen zodat die voor iedereen prettig was. Plus de -in mijn optiek onwaarschijnlijk mooie- afspraak dat we -als iemand het ergens echt niet in mee kon met de rest van het bestuur, dat we dan een andere mogelijkheid zouden kiezen. Met andere woorden, niet de meerderheid beslist, maar consensus. Waarbij niet iedereen even sterk voor hoeft te zijn, maar wel iedereen voor of onverschillig. Vond ik geweldig goed passen bij het thema van de stichting: we willen mensen van divers pluimage verbinden en daarom zelf alleen vanuit verbinding handelen.

Maar goed, het stopt dus. Onverwacht.

Forse teleurstelling die me veel verdriet bezorgde toen ik het hoorde en de uren erna ook wel. Nu weet ik het niet goed, wat ik voel. Onbegrip in ieder geval, dat ook.

Ben in ieder geval goed bij mezelf gebleven in het logo-verhaal.

Gek is wel dat zij en de fysio (haar man) op enig moment gingen zeggen dat het niet om het logo ging. Terwijl het mij daar wel louter om ging. Louter om het logo en de effectiviteit ervan als communicatie-beeld. Die vond ik zwak. Misschien had ik moeten vragen waar het hen dan wél om ging. Anderzijds: dat is háár verwantwoordelijkheid, dat aan te dragen. Niet de mijne om het uit haar te trekken.

Maar goed, ook toen ik aanbood om met kunstenares en logo-maakster te kijken hoe het op het laatste punt iets krachtiger gemaakt kon worden maakte dat -denk ik- niet wezenlijk verschil.

En sowieso kostte de manier waarop het nu ging me wel erg veel moeite. Met steeds maar weer terugkomen op dingen die maar steeds opnieuw herbeleefd en geïnterpreteerd worden, waardoor je maar geen punt achter een misverstand kunt zetten. Terwijl, zijn misverstanden niet aan de orde van de dag?

Maar jammer is het wel.

Buitengewoon prettige dag gehad.

Vrijdag vroeg een goede vriend of ik zondag (vandaag) een storytrail mee wilde lopen in een stad. Na wat geschuif kon het. Vanmorgen op tijd op (eigenlijk lekkerder dan blijven liggen/niksen). Iedereen de auto in, wij op weg. Daar aangekomen bleek dat we omtrent de dames en kinderen ieder een ander beeld bij de afspraak hadden. Zijn eerste voorstel was dat vrouw en kinderen bij zijn vrouw en kinderen konden blijven onder onze wandeling. Na wat ge-sms en geschuif zei ii ja tegen -in mijn beeld- het volledige verhaal. Daar had hij niet op gerekend en zij had inmiddels andere plannen.

Mijn vrouw, licht ziek, kon daar vervolgens slecht mee omgaan. Sowieso moeilijk voor haar, omgaan met plotselinge wijzigingen. Uiteindelijk was het te overzien. Zij ging gewoon terug naar huis wat ze eigenlijk toch ook wel prettig vond gezien haar lichte ziekerigheid.

Wij op pad en mijn zoontje zou ook meelopen. Nou hoef ik doorgaans weinig moeite te doen om hem leuk te vinden, maar met dit soort dingen laat hij wel heel goed zien waarom dat is. Vriendelijk, open, geïnteresseerd, enthousiast en op zijn tijd toch nog niet te groot om hand in hand met papa te lopen. Zelfs op enig moment ook de hand van die vriend van me vasthoudend. Zó lekker lief!

Het leuke van dit kind is zijn pientere, scherpe koppie. De wijze waarop hij steeds zaken onderzoekt, informatie opzuigt, ik smelt ervan.

Na de wandeling met de trein naar huis terug en dat is voor hem buitencategorie feest. Voor mij daarmee ook en daar zaten we. Tegenover elkaar. We kletsten wat en op een gegeven moment mengt het meisje aan de andere kant van het gangpad zich in ons gesprek omdat ze hem wel heel erg slim vind. Ze lacht zich rot om vragen die hij stelt en wat hij zoal weet en inderdaad, het is een vermakelijk kind. Niet extravert, niet op vermaken van anderen gericht (zoals mijn dochter dat wél is), maar van zichzelf wel heel... vermakelijk.

Bijna thuis wilde hij toch nog gaan schaatsen. En ook dat was heerlijk. Qua weer, maar ook om te zien hoe hij het doet, zich ondanks slecht ijs vlotjes over de enorme plas achter ons huis beweegt. Terwijl hij 6 weken geleden nog nadrukkelijk om de twee stappen steun zocht aan een reling of aan mij. Nu niet meer, joch gaat de hele plas over. Geen probleem.

Om na afloop met rode wangen het avondeten te eten en daarna samen voetbal te kijken, zijn lievelingssport (hoewel, schaatsen...).

Net zelf meditatie gehad (stadsverlichting). Prettige afsluiting. Kleine kink toen ik de kunstenares van het verbindingsproject (bij wie de meditatie was) vroeg of ze nog steeds prettig gevoel had na de vergadering woensdag. Daar wilde ze nu niet op ingaan, komt later nog. Dat is wel een dissonant op de dag. Dag blijft prachtig. Merk wel dat dit soort opmerkingen mijn scenario-denken op overdrive zet. Wat als, wat als, wat als. En als toch maar niet, etc. Kennelijk moet ik dat nog verder trainen, om dat los  te laten.

Voor mij is zo'n vergadering prettig en verhelderend, en erna is het klaar, bij haar gaat het gisten, kennelijk. En kan het zomaar weer terug op tafel komen.

Feitelijk is dat verder niet mijn verantwoordelijkheid. Ik ben verantwoordelijk voor wat ik doe, niet voor wat zij doet en wil, etcetera. Maar ik heb wel de neiging om vanalles te doen om haar tevredenheid overeind te houden. Maar het is niet aan mij.

Voor mezelf hoop ik alleen wel dat we dit soort gedoe snel achter ons kunnen laten en kunnen voortbouwen op vertrouwen. Opletten op grenzen en op mijn verwoording. Die is vaak erg direct. Een iets zachtere inkleding doet vaak al wonderen.

Verder maar vertrouwen op een goede afloop. "We komen er wel uit", die maar eens als uitgangspunt nemen.

Overigens met inzicht van gisteren vanavond al lekker kunnen werken met ons jochie. Gevraagd hoe het voor hem was als ik heel boos werd, dat ik erover nagedacht had (incl 2x zo groot, 3x zo breed en 4x zo zwaar van gisteren) en me levendig kon voorstellen dat het heel eng kon zijn als zo'n veel groter en sterker iemand dan ineens heel boos werd.

Hij beaamde het. En vertelde dat het nu veel beter was dan vroeger. "Wanneer dan?" -Toen ik nog heel klein was, ergens tussen de één en de drie jaar.

Toelichting: in die tijd hanteerden wij nav de nanny-programma's op tv de stout-stoel/hoek en soms een nogal rigide aanpak. Als hij er dan steeds uitliep was de correctie -zoals ik er nu naar kijk- veel te stevig voor zo'n klein joch. Zeker voor dit gevoelige, tedere en welwillende joch.

"Werd je daar heel verdrietig van?" -Ja. "Kun je dat nu nog voelen" -... ... "Kun je dat?" - Ik weet niet hoe. "Doe je ogen maar dicht, probeer weer voor je te zien hoe het toen was en voel dan maar hier (hart/buik) hoe dat voelt. En als je het voelt mag je het bij mij neerleggen, hier op mijn buik"

Hij sloot zijn ogen, ik probeerde mee te voelen. "Daar heb je het, of niet?" -Ja  "Oké, nou mag je het aan mij geven dan breng ik het voor je weg. (...) Is het nu weg bij je?" -Ja, alles is weg. (...) Voelt veel fijner, lichter nu.

Geen idee of het écht werkt, maar dit is ongeveer wat de dame van voor kerst en paar weken terug deed. Voelde wel echt iets en jochie leek ook lichter.

Hopelijk dit weekend ook tijd voor dochtertje.

Het script van gisteren lijkt verband te houden met het onverwacht op mezelf teruggeworpen worden en dan geen raad met de situatie weten. De angst die dat oproept. Maar ook de teleurstelling dat iemand die eerst aardig lijkt ineens gaat snauwen en me dan zomaar de adem ontneemt.

Ik was overigens 4 jaar, mijn vader had gelijk.

Vanochtend vertelde mijn moeder er nog iets grappigs over. Nadat de handdoek van mijn mond was en ik wat bedaard was schijn ik tegen de doctoren/verpleegsters gezegd te hebben "Wacht maar als mijn vader komt, dan ga ik hem vertellen hoe jullie tegen mij gedaan hebben en dan zullen jullie het weleens horen" -of woorden van gelijke strekking. Destijds natuurlijk lachend verteld door de behandelaars aan mijn vader. Hahaha, wat een bijdehand kind. Uhhuh, als je goed kijkt is het een signaal dat het kind zich groot onrecht aangedaan voelt. Lekker weglachen.

Voor het beeld: ik begrijp dat het zo gelopen is, zowel de handdoek als dit lachen om mijn opmerking. Heb er vrede mee dat het zo gegaan is, begrip vanuit de situatie, tijdsgeest, etc. Kan bovendien ook absoluut niet uitsluiten dat ik ook zo zou reageren. Maar nu vast niet meer, met dit inzicht.

Het voorval zou ook weleens mede oorzaak kunnen zijn waarom ik zo heftig reageer als mensen mij de mond willen snoeren. Daar kan dit menswezen niet zo goed tegen. Maar -vreemde paradox eigenlijk, het zou ook kunnen verklaren waarom ik desondanks best weleens terughoudend kan zijn in mijn reactie, met name als ik me niet veilig voel. Daar ben ik me al een tijdje aan het ontworstelen, maar gebeurt vooral bewust bekwaam zallikmaarzeggen.

En ook waarom paniek bij mij snel omslaat in boosheid. Al gaat dat verder. Mijn vader luisterde vaak pas als ik boos werd.

En een geknakt vertrouwen in mensen. Iemand die aardig deed ontnam me zomaar ineens de adem.

Of is dit teveel om door één voorval te worden veroorzaakt?

Hmm, begin nog even gelezen. Teveel verstandelijk beschreven, maar ik zie wel duidelijk de lijn tussen de totale paniek van destijds en de paniek die me nu soms overvalt als ik totaal op mezelf wordt teruggeworpen en ik denk dat ik het niet alleen kan. Met name in dat alleen, want dat was ik natuurlijk ook destijds op dat behandelbed. Omgeven door niet zo aardig handelende mensen.

22.14 u: Jeumig, nog één: ik moet rustig blijven, dan gaat het goed met me.

Vader even gebeld om wat meer beeld te krijgen bij het voorval, maar die wist er niet veel , meer van. Is overtuigd dat ik pas 4 was, ik niet maar misschien heeft-ie gelijk. Nog erger: 4 jaar. Da's nog een jaar jonger dan mijn dochtertje nu. En zo'n kind duw je dan lompweg een handdoek op de mond om het de mond te snoeren. Niet te geloven eigenlijk. En de vader, die zat in de wachtkamer, zo ging dat toen.

Als ik naar mijn dochter kijk, die vraagt nu nog regelmatig wat er morgen gebeurt en als ze ergens anders slaapt is ze nog weleens verbaasd als ze wakker wordt. En zij lijkt nogal op mij, uiterlijk en innerlijk. Kun je nagaan wat ik als vierjarige meemaakte toen ik onder 4-5 onbekende koppen met monddoekjes wakker werd, stevig werd vastgehouden, mijn ouders nergens te bekennen waren en ze met mijn arm bezig waren. Toen ik naar mijn papa en mama vroeg leek één van de hoofden nog wel vriendelijk (de zuster) maar die werd vervolgens ook al rap snauweriger en drukte uiteindelijk die handdoek op mijn mond. Geen lucht, paniek, PANIEK.

Had het er met mijn vader over, onderweg naar huis. Hij zei dat je nu wel in zou grijpen, maar ik betwijfel het of ik in zo'n moment adequaat zou handelen. Als mensen heel onfatsoenlijk gedrag vertonen kan ik nog weleens vastslaan, letterlijk de mond vol tanden hebben.

Nou goed, gedane zaken...

Doorpratend kreeg ik wel het inzicht dat je als volwassene alleen al door je gewicht en grotere postuur voor een kind een onmetelijke kracht bezit. Ik weeg tachtig kilo, mijn zoon net boven de twintig nu. Dat is nog maar een kwart van mijn gewicht en veel minder spiermassa. Bijna twee keer zo lang, zeker twee keer zo breed en 4 keer zo zwaar. Als die massa dan naar zijn eigen maatstaven erg boos is, hoe overweldigend moet dat dan niet zijn voor zo'n kereltje van 8. Of een meisje van 5 (die nog kleiner is en lichter). Of voor een mannetje van 4 met een gebroken arm en zonder zijn ouders. In een vreemde omgeving.

Ergens voelt het wat dommig dat ik me dat nooit gerealiseerd heb, maar ik heb er gewoon nooit zo naar gekeken.

Deed me wel beseffen hoe waar het is dat je als ouder niet meer kunt geven dan je op enig moment in huis hebt. Durf te zeggen dat het best wat is, wat ik in huis heb en toch ga ik soms dus tamelijk onhandig te werk. Zeker gezien mijn eigen ervaringen en mijn intelligentie. Dat zegt dus niet zo veel.

Gelukkig zijn er dit soort inzichten. Lieve kosmos, doet u mij daar nog maar een tonnetje of wat van,

En weer een link van nu naar vroeger die zich uit het niets openbaart. De klap op het ijs van net voor kerst kwam gisteren ter sprake in een gesprek met een bekende van me. Die zich met lichaamsgerichte psychotherapie bezig houdt. Vroeg me ineens of het ontnemen van de adem en de doodsangst die de klap bij me teweegbrachten herkenbaar voor me waren vanuit een vroegere situatie.

Meteen kwam er een beeld van vroeger op, maar ik schoof het opzij, dat was het vast niet geweest, nooit last van gehad en was vrij normaal. Maar verder terugdenkend kwam er maar niets nieuws, alleen steeds dat beeld. Zou dat het dan dus tóch zijn?

Als kind was ik linkshandig tot ik op mijn 6e (ongeveer) mijn beide polsbotten brak. Het gebeurde na het eten en toen de schade helder was bracht mijn vader me naar het ziekenhuis. Ik schijn onderweg in slaap gevallen te zijn en al slapend op het behandelbed te zijn gelegd. Ergens tijdens het aanbrengen van het gips werd ik wakker en nog steeds zie ik die mensen over me heen gebukt staan, met kapjes om en al. Niemand die ik kende, geen idee waar mijn vader was. Ik schrik van de onbekenden en weet niet wat er gebeurt. Links zie ik mijn arm liggen en ik kan me niet bewegen, wordt vastgehouden of zo. Uit angst zet ik het op een huilen. Enorm hard, kennelijk. Aanvankelijk word ik aardig toegesproken, maar omdat ik niet stop wordt het al snel onvriendelijker.

Het eindigt met een handdoek die geïrriteerd op mijn mond word gedrukt. De adem wordt mij ontnomen, letterlijk: mensen die mij niet kennen, die niet aardig tegen me doen snijden me de adem af, geïrriteerd. Ik raak in totale paniek tot ik me realiseer dat geen geluid produceren me kan redden. Ik maak minder geluid, langzaam krijg ik weer lucht. Maar de paniek woedt door, dat wel. Het is duidelijk dat ik mijn mond heb te houden, maar de paniek woedt verder. Daar stopt de herinnering.

Het kleine mannetje dat daar lag, ik heb zo'n medelijden met hem. Mijn vader heeft later, jaren later toen er familie op bezoek was weleens verteld hoe vervelend hij dat gevonden had, te moeten zien hoe er gehandeld werd zonder te kunnen ingrijpen.

Toen ik dit gisteren gewaarwerd, dit afgedekte stukje persoonlijke geschiedenis voelde ik me onstabiel worden, niet groot, maar het was er. Vanochtend vertelde ik mijn fysiotherapeut erover en die reageerde er erg heftig op, geschokt. Terwijl hij een rustige man is. Dat was wel een schok, om terug te krijgen dat het wél iets heel heftigs geweest is.

Ik schiet nu weer vol.

Later bespak ik het met een goede vriendin en ook zij was geschokt. Door de lompheid van handelen. En ook dat was een goede bevestiging voor me, bevestiging dat het echt wel heftig was.

Dat vind ik het lastige van wat je meemaakt. Soms denk je dat iets "normaal" is omdat je het meemaakt en niemand ertegen in verweer komt. Dus zal het wel normaal zijn. Nu, 35 jaar later, kom ik erachter dat het dat eigenlijk helemaal niet was, normaal.

Het is heftig. Erg heftig.

En mooi. Mooi dat het zich ontvouwt. Misschien zit hier een link naar de opstapeling van boos worden de laatste weken. Misschien naar de ongekende boosheid als mensen mij de mond proberen te snoeren. Ik weet het niet en ik ga dit keer de tijd maar eens zijn werk laten doen, het laten komen. Niet analyseren.

Realiseer me wel dat ik bij mijn dochter (die nogal intens is in voor- en tegenspoed) ook weleens haar de mond snoer (in de tegenspoed waarin ze nog weleens de kalk van de muren schreeuwt). En dat ze daar heel verdrietig om wordt, als ik dat doe. Verdorie zeg, arm kind. Ook al is ze 5, zal haar snel vertellen dat ik daar fout zit en dat ik me dat nu pas realiseer. Mijn dotje.

Vraag van MrsQ gisteren was idd goeie. Wat ik zou willen in een ideale dag is dat er ruimte is voor mij en mijn input en ruimte voor de ander en zijn input en dat beide gerespecteerd worden en daar niet, nooit, nee écht NOOIT bewust tegen gezondigd wordt. En dat ik dan vanaf gisteren ineens daar ook altijd vanuit ga, dat de ander er nooit BEWUST tegen zondigt. Misschien wel onbewust, maar dat is dan ook wat ik er meteen bij denk "Dat is hij/zij zich vast niet bewust" en dat ik het dan in rust, respect en liefde laat zien aan die persoon. Waarna die daar uitermate adequaat mee omgaat.

Aftiteling onder de klanken van Frank Boeijen's onverstaanbaar gemompelde lied "Welkom in Utopia".

En toch.

Gisteren vergadering van Verbindingsproject en mijn God, wat een mooi ding was het weer. Frictie tussen mij en kunstenares bleek terug te voeren naar te harde uitspraken van mij en van haar (deels actie-reactie). Ieder ervoer een verdrukt worden door de ander en reageerde erop door met dubbele kracht de grens af te palen... wat de ander (die onbewust tegen voornoemde punten zondigde) weer als onrechtvaardig ervoer, etc., etc.

Mij was in de tussentijd duidelijk geworden dat we in een bestuur van een verbindingsclub NIET het democratische principe van de meerderheid bepaalt kunnen hanteren als de minderheid daarmee iets moet doen/toestaan waarin hij niet mee kan/wil gaan. Verbinding met elkaar is net zo belangrijk als verbinding met jezelf. Zonder verbinding met jezelf kun je niet met anderen verbinden. En dus is meerderheids-doordrukken geen goede lijn als het een essentieel punt voor de minderheid is.

En dat is het mooie van deze 4 mensen. 1) dat het er vier zijn, met andere woorden: grote kans op gelijke stemmen en dan DUS de noodzaak om de dialoog te blijven voeren op zoek naar nieuwe oplossingen; en 2) dat bij bespreking van "hoe doen we het als 1 of een aantal mensen ergens niet in mee wil gaan" iedereen aangaf dat we niemand over zijn grens wensten de drukken. Wel uitdagen en prikkelen, maar niet er doorheen. Respect dus voor ieders grenzen als basis.

Vrijheid in verbondenheid. Verbonden met de groep, verbonden met jezelf en verbonden met elk individu, ook al is hij/izj een andere mening toegedaan.

En laten we eerlijk zijn: als wij de profeten van verbinding willen zijn, dan kunnen we ook onmogelijk  een andere insteek kiezen. Dat zou ons verhaal ongeloofwaardig maken.

En het grappige: ik heb vanaf dag 1 het viertal juist als een ultieme toets en teken van kracht gezien. De rest sinds gisteren ook.

Het is grenzen herkennen en daar mee omgaan, that's all. Tijdig aangeven en meer vanuit liefde reageren dan vanuit boosheid/strijd. Ben opgegroeid met strijd en die veren zitten nog in mijn dek. Uitplukken vraagt extra aandacht.

De heftigheid van de emoties is vaak gevolg van dingen wat te lang laten liggen. Als je een probleem ziet kun je er het beste meteen naartoe gaan las ik in het boek van Mandela. En dat klopt. Vaak doe ik het en soms wordt ik verrast door de emotie. Zat er gisteren aardig dicht bij. Te lang negeren, daar groeit het maar van.

Maarreh... uiteraard al wel voldoende in gang gezet om verandering te bereiken op de punten waar de emoties van opliepen. Dat dan weer wel.

Tijdens het ochtend-ritueel ineens een ingeving: zou het zo kunnen zijn dat die heftige emoties van de laatste anderhalve week komen doordat ik eerdere subtielere signalen te makkelijk terzijde schuif? Ineens zag ik een analogie met mijn val op het ijs en iets later de last van mijn nek. In beide gevallen schoof ik subtiele, maar duidelijke signalen van mijn lijf ("dit moet je nu even niet doen") achteloos terzijde.

De klap op het ijs resp. het vastslaan van mijn nek voelden vervolgens als een tot de orde roepen: "Oh, meneer wil niet luisteren? Dan moet je  het maar voelen!" Zeker die klap op het ijs deed me schudden op mijn grondvesten. Die nek erna was minder heftig maar even duidelijk; een laatste bevestiging, die hoefde niet extreem te zijn om goed binnen te komen.

Hetzelfde wellicht nu met die gevoelens. Rondom mijn verlenging stond ik bijna continu in over-stress, onveiligheid. Bij het ochtendritueel besefte ik dat ik in december én in januari herhaaldelijk van binnenuit het signaal kreeg om te zorgen voor alternatieven. Steeds genegeerd. Omdat ik moe was, omdat ik op dit werk wil focussen, omdat... vele redenen.

Dat vind ik dan wel het lastige in dit verhaal: twee tegengestelde signalen, welke dien je dan te volgen? Hoe herken ik het innerlijk weten, hoe onderscheid ik dat van de (hoofdgestuurde) paniek?

Mijn racket/script-dinges. vast geen toeval dat ik de laatste dagen met grote regelmatig erg boos wordt. Dat is mijn reactie als het me teveel tegenzit. Afgelopen week toen we een super-opdracht binnenhaalden bij een vooraanstaande Nederlander. Aanvraag ging via website en was bloedspoed. Omdat directeur er -bij mij weten- niet was belde ik meteen terug om in ieder geval de afspraak vast te leggen, dan was de opdracht veiliggesteld. Weliswaar is donderdag de dag dat ik voor mijn eigen bedrijf werk, maar dit is belangrijk! De inhoud kon de directeur dan later zelf verder afstemmen. Op dit moment kunnen we geen opdracht missen. Overigens kwam ik op voicemail van de bemiddelaar, daar stopte het voor mij even met het inspreken van een boodschap.

's Avonds sms van directeur dat de opdracht binnen was. Geweldig mooi succes en dus belde ik 'm even later terug. Typisch zo'n "oh wat GAAF"-gesprek als iets bijzonders je toevalt. Tot hij zei "een volgende keer als er zo'n direct aan mij gericht bericht binnenvalt wil ik het gewoon zelf oppakken". Het voelde alsof een Nilfisk-stofzuiger met volle kracht alle energie uit me wegzoog. Voelde mijn gezicht wit wegtrekken en een enorme boosheid opkomen. Korte inhoudelijke reden: het is tot nu toe al heel vaak gebeurd dat directeur en anderen te laat reageren op dergelijke berichten EN -belangrijkste- door snel te handelen zorgde ik dat we snel contact hebben en zaken kunnen vastleggen. Los daarvan: er wordt vaker een mail aan hem gericht die ook door anderen opgepakt kan worden (procedureel); ontlast hem en zorgt dat dingen kunnen doorgaan. En dat klanten het gevoel hebben snel en adequaat te worden geholpen. De gevoelsmatige heftigheid dan. Die was vermoedelijk het gevolg van oude pijn.

Inhoudelijk discussie volgde, maar ik vond het te sneu dat hij dit zei. Ook omdat hij al veel te vaak klanten voor zichzelf houdt. Terwijl hij al erg druk is en daarmee vaak bottleneck is in commerciële dingen.

Inhoudelijk genoeg tegenin te brengen dus, tegen die nieuiwe regel van hem. Maar hij hield voet bij stuk. Ik zei dat eht prima was, dat we het voorlopig wel zou gaan doen en dan merken we wel of het werkt of niet, maar hij voelde de irritatie wel. Uiteindelijk heb ik het een "agree to disagree" genoemd en het gesprek afgerond. Maar het bleef maar koken.

Dat is een patroon, want deze week is het me nog een paar keer vaker gebeurd. Ook nu ik dit tik en het toetsenbord steeds vreemde dingen doet. Eigenlijk niet vreemde dingen, maar ik heb na anderhalve week Mac een ander gevoel in mijn vingers en mis sommige toetsaanslagen.

Het patroon is: ik heb een sterke overtuiging van hoe het zou moeten. Een ander heeft geen -echte- aandacht voor mijn toelichting of walst er direct overheen. Dan word ik erg fel en boos. Het is in mijn ogen een grof onfatsoen dat dan opspeelt en dan ontplof ik. Letterlijk. Soms bijna schuim op de mond en alsmaar toenemende boosheid. Het put mij uit, dergelijke reacties van mij.

Maar het in liefde aanschouwen en er onaangedaan of zelfs maar iets minder aangedaan mee omgaan is geen sinecure. Vermoedelijk zijn de Zie-je-wel-s "Zie je wel, ik doe er niet toe", "Zie je wel, ik hoor er niet bij", "Zie je wel, ik snap het niet" en meer van dergelijk fraais. Mijn moeder zei nog weleens "Je hebt niets te willen". Soms als grap, soms niet, maar hij zou op deze manier weleens in mijn systeem kunnen zijn gaan zitten.

Had het ook -tot diepe schaamte- toen mijn zoontje nadat ik 4 keer gevraagd had om naar de auto te gaan zodat we naar huis konden ineens een sneeuwbal moest gaan maken toen ik dochterlief toesprak. Dat was één keer teveel zijn eigen gang gaan terwijl ik -na ze op genoeg fronten ruimte te hebben geboden- uiteindelijk dan toch écht naar huis wilde.

Het arme joch was zich alleen van geen kwaad bewust. Hij dacht gewoon wel even een bal te kunnen maken als ik toch zijn zus toesprak. Zit nog wat in ook.

Die boosheid vind ik wel vervelend, voor mezelf en voor hem.

Terwijl, als ik alerter ben dan geef ik vooraf aan: nu mogen jullie dit, maar als ik naar huis wil dan gewoon meegaan he. En dan gaat het eigenlijk bijna altijd wel goed.

*****

Toegift: het gebeurde heel veel afgelopen week. Soort van verzet tegen de werkelijkheid lijkt het. Maar toch ook wel grenzen aangeven. Bij mijn directeur vind ik al heel lang dat we minder snel lopen doordat hij teveel bij zich houdt. Teveel ik, te weinig wij. Gevolg: geen synergie, langzame groei. Maar op tijd naar bed is voor mij nu belangrijk dus ik stop.

In the words of Lao Tzu, “Do what you can, and then step back.”

Do what you can, with the wisdom and energy you currently have, and then accept that this is enough. For now.

Create the space for others to take ownership of their lives, and accept where they are. For now.

Find your passion, and be the change you want to see in the world, and accept that the world is becoming all it needs to be. For now.

Think globally, and act locally. In other words, balance a large perspective with sustainable actions.

Flink gezocht en gevonden. De theorie van geboden, verboden, etc. Meerdere keren in dagboek van starter dezes, maar dit is degene die ik zocht.

Ik heb de levensverhaal-opdracht niet in deze lijn uitgevoerd zie ik nu. Meer als: welke lijn zit erin, niet als: in welk verhaal raak ik toch steeds verstrikt.

De laatste 1-2 weken verzand ik herhaaldelijk in boosheid. Althans, dat is de verwijter in me. Het gaat niet zoals ik vind dat logisch is, of respectvol of waarderend en knal, de vulkaan stort lava uit. En die is heet. Maar... ook naar mezelf toe. Denk weleens dat de vulkaan zelf meer beschadigd raakt dan de omgeving.

Wat voor script(s) leef ik?

Straks thuis maar eens uitwerken.

5 geboden (= drivers)

• doe (de ander een) plezier
• doe je best
• wees perfect
• maak voort (Het Handboek: Schiet Op)
• wees sterk
• (een 6e: wees de beste)

Deze geboden komen uit de Ouder uit je ouders.

Deze geboden hebben wij allemaal ! Vaak heb je 1 of 2 dominante drivers. En vaak is het zo, dat de driver die bij jou het minst dominant is, bij je partner het meest dominant is.

Verboden (= stoppers)

• 1. besta niet

• 7. voel niet (voel wat ik ...)

• 2. wees jezelf niet

• 8. doe niet [s] / slaag niet

• 3. wees geen kind

• 9. wees niet belangrijk

• 4. groei niet op

• 10. kom niet dichtbij

• 5. heb geen behoeftes

• 11. hoor er niet bij

• 6. denk niet (denk wat ik ....)

• 12. wees niet gezond/ normaal

Deze verboden komen uit het Kind uit je ouders. Ze zijn veel destructiever en onbewuster

Programma: de ouder van je eigen geslacht laat zien hoe het moet (programma is de manier waarop je het doet). Met de ouder van hetzelfde geslacht identificeer je je het meeste; hij of zij is je voorbeeld. (Het gaat overigens niet om goed of fout)

Een herbeslissing moet je (weer) op Kindniveau nemen door in de ervaring te gaan en vandaaruit verder te gaan. 

Therapie:

• 1. Het bouwen van een relatie
• 2. Het contract
• 3. Het onderzoek van de huidige situatie en de relatie met het verleden
• 4. Inzicht in de ontstaansgeschiedenis van het script
• 5. De herbeslissing
• 6. De integratie (Geef jezelf de tijd en de ruimte om te veranderen)
• 7. Genieten van het resultaat.

Scriptmatrix van Steiner

De Drivers ontstaan uit Ouder boodschappen: "Je bent OK als....." In het script van het Aangepaste Kind vertaald naar: "Ik ben OK zolang ik ...."

De drivers weerspiegelen dus een positie van voorwaardelijk OK zijn. Het zijn uitingen van contrascript boodschappen

Voor elk van de driverboodschappen is er een antidotum [tegengif], allower genaamd.

Driver                                                            Allower

Wees Perfect                                                Zoals je bent ben je goed genoeg

Doe De Ander Een Plezier                            Doe jezelf een plezier

Wees Sterk                                                    Wees open en uit je behoeften

Doe Je Best                                                   Doe het maar

Schiet Op                                                      Doe het in je eigen tempo

Zodra je onvoldoende energie hebt om in je Driver te blijven begint het miniscript te spelen.

In de Driver ervaar je geen emotie (een soort robotachtige automatische reactie van het Aangepast Kind op de Ouderboodschap). Indien het niet lukt om te voldoen aan de gestelde voorwaarde zijn er drie reacties mogelijk:

- Stopper (Kenmerkende racketgevoelens op basis van Ik-, Jij+ : schuldig, gekwetst, bezorgd, nutteloos, in de war, beschaamd)

- Verwijter (Kenmerkende racketgevoelens op basis van Ik+, Jij- : beschuldigend, triomferend, euforisch, hatelijk,onberispelijk, woedend)

- Wanhopige (Kenmerkende racketgevoelens op basis van Ik-, Jij- : waardeloos, ongewenst, hopeloos, in 't nauw gebracht, onbemind, zinloos)

Het is een mythe om te geloven dat een ander je kan dwingen om je op een bepaalde manier te voelen.

Mensen hebben altijd de neiging om de wereld passend te maken bij hun script.

Miskenning is het onbewust negeren van informatie die relevant is voor de oplossing van een probleem. Iedere miskenning gaat gepaard met een overdrijving van een aspect van de werkelijkheid. Het passieve gedrag dat volgt op de miskenning (die op zich niet waar te nemen is) bestaat uit:

-Nietsdoen

-Overaanpassing

-Agitatie

-Onmacht of geweld

Deze miskenning kan met verschillende criteria ingedeeld worden:

- het gebied

            - zichzelf

            - de ander

            - de situatie

- het type

            - prikkels

            - problemen

            - opties

- het niveau

            - bestaan

            - betekenis

            - veranderbaarheid

            - eigen capacitieten

Die Roos. Mooi traject, leerzaam en wat herken ik veel in haar nieuwe werk. Het gevoel naar de buitenkant gestoten te worden. Of de angst daarvoor.

Binnen de stichting -die de verbinding met mensen beoogt te vergroten via kunstprojecten- heb ik het ook. Angst dat mijn afwijkende mening me naar de rand stoot van de groep. Zie je wel, ik heb weer eens een andere mening (onderliggende afkeuring van het feit dat ik ergens anders tegenaan kijk = afwijzing van mezelf). Het gaat concreet om het logo. Voor mij een belangrijk aspect omdat het een belangrijk communicatiemiddel is EN ik daar professioneel ook mee bezig ben. Ik heb daar nogal een mening over dus en nu is het zo dat zowel proces als resultaat rondom dit logo me niet bevallen. Proces: 1 iemand heeft op eigen houtje iemand benaderd voor een logo. Niet zo netjes als je een bestuur vormt. Daarnaast vind ik het resultaat rommelig en dus communicatief niet al te sterk. Specifiek is de naam in dit logo slecht leesbaar, zeker op afstand. Dat laatste maakt het minder effectief als logo en dat is voor mij in mijn werk vervelend omdat ik dan ergens een logo toesta dat to-taal niet past in wat ik propageer naar klanten (form follows function). Kortom: compleet dilemma zowel op inhoud als op "erbij horen".

Trouw aan mijzelf heb ik onverholen mijn mening over het ontwerp gegeven, maar de rest is pro dit logo.

"Zie je wel, ze staan niet open voor mijn mening. Zie je wel ik doe er niet toe, er is geen ruimte voor mij. Als ik dit toelaat werk ik mijn bedrijf te gronde, want ik pas niet toe wat ik anderen adviseer. En als ik geen ruimte krijg om mezelf te zijn, wat doe ik dan bij deze groep? Ik moet hier weg".

Tsjongejonge. Wat een destructie.

Stap vooruit is dat ik mijn geluid WEL laat horen nu. Dat heb ik lang niet gedaan. Maar als men eroverheen walst schiet ik toch weer in een "ziejewel".

En de strijd ik of de groep. Alleen kan ik niets, maar gekooid in een groep wil ik niets. Vrijheid in verbondenheid is wat ik wil. Maar dat werpt ook beperkingen op.

Ultieme vrijheid in een groep kun je vertalen naar: iedereen mag overal over meepraten en volstrekt zijn eigen mening hebben. Dat laatste sowieso. Maar er komt ook een punt dat je keuzes gaat maken. Dan eindigt de ultieme vrijheid om volledig je eigen mening aan te houden, om voortgang te boeken kan het zo lopen dat je consessies moet doen. Overal over meepraten is voor mij ook niet werkbaar, omdat het dan poolse landdagen worden. Soms laat je dingen gewoon lekker aan één van de leden over. Op administratief gebied kost me dat weinig moeite. Op communicatie-gebied oneindig veel meer moeite, zoveel is nu wel duidelijk.

Vervelend? Niet op zichzelf, wél dat we daar veel tijd mee kwijt zijn, doordat we nu met zijn vieren teksten aan het doen zijn. Dat schiet niet op en vind ik neit prettig werken. Maar op zichzelf geeft het me ook het -fijne- inzicht dat ik communicatie heel belangrijk vind (daar ligt dus mijn hart) én dat ik daar het voortouw in wil nemen in dit bestuur.

Toch wel mooi, dat ik in mijn levensverhaal het over licht zoeken (en vinden) had en dat ik sinds een jaar of zo dat om de hoek piepende lichtje als avatar heb.

Het voelt als op zijn plaats vallen. Dat stuk dan, want er is nog genoeg te gaan. Maar ik moet er anders mee om leren gaan. Niet zo trekken, meer ontspannen. Leuker voor mij, leuker voor de rest. Maar op de eerste plaats komt "Leuker voor mij".

Later meer.