Pret dagboek

Die camping, dat ís me toch een lekkere energiegever. Vandaag wat voorbereidingen getroffen, ja... ik geloof dat het wel begint te werken. Met zijn drietjes naar de winkel om dingen te regelen. Het ging niet altijd jofel, maar we losten het goed op.

Vervelend was gisteren dat m'n schoonouders moeite hadden met het feit dat ik op vakantie ga. Eigenlijk: ik vond het moeilijk me ervan af te sluiten. Want ik wil dit heel, HEEL graag. En dan de negativiteit van mijn schoonouders. Of de angst. Either way: wat wil je er nou mee? Het is wel behoorlijk herkenbaar, geen verdieping in hoe de ander (ik) ernaar kijkt en wat daar in zit, maar direct een mening hebben en die klopt. Punt. Dat doet asex ook.

"Gaat je dochter dat wel trekken, zo lang zonder haar moeder?" "Wat als ze heimwee krijgt?" "Dan moet je wel dat hele eind weer terug".

Tsja.

Ik zit er compleet anders in. Op de eerste plaats is mijn dochter een pure levensgenieter, die zal best haar dipjes hebben en d'r moeder missen, maar ook ten volle genieten van de vakantie. Ze leeft bij uitstek in het moment en maakt lol zoveel ze kan.

Op de tweede plaats: als het niet goed gaat kan ik haar opvangen en daar ben ik nu al op aan het voorsorteren. Door haar wat meer op te zoeken en het contact aan te halen. Heerlijk. Tuurlijk, ups, downs, prima, maar per saldo heb ik twee hele leuke kinderen en zij een leuke vader. We gaan stoeien, zingen, zwemmen en samen oplossen wat op ons pad komt. Zo zal het gaan. En we komen tevreden, uitgerust en vrolijk terug.

"Jij lijkt me (ook) een heerlijke man om van te scheiden". Dames, heren, hét citaat van 2012 is halverwege het jaar al bekend, hahaha. Mjin therapeute van jaren terug zei het, toen ik gisteren voor het eerst in jaren weer eens op bezoek was. Prachtige zin, ze zei het spontaan, niet bedacht. Het was als compliment bedoeld en zo hoorde ik 'm ook, maar merkte direct ook de dubbelheid in de woorden en moest erg lachen.

Ja.

Het was een mooi gesprek. Met eigenlijk de conclusie die ik vooraf al beetje getrokken had: "heb ik dit nog wel écht nodig?".

Centrale vraag voor mij was of ik soms in een ontkenningsfase zit ten aanzien van de scheiding. Dat bleek niet het geval. Mijn twijfel kwam voort uit het feit dat ik haar nog steeds heel graag zie (en daar vanalles bij voel) en ik haar eigenlijk heel mooi vind en ook de mooie kanten in haar karakter erg goed zie. Dat zou je kunnen duiden als een vorm van ontkenning dat we uit elkaar gaan. Maar nee dus. Ik weet gewoon heel goed dat het oude pad voor mij mordicus stopt en dat ik een nieuw pad kies. Met mijn vrouw heb ik veel op het oude pad gelopen en ik zie haar daar nog steeds op lopen: strijd-strijd-strijd. Maar dat maakt haar niet per definitie ongeschikt om het nieuwe pad te lopen. Alleen zal ze dat zelf moeten gaan doen, ik ga niet meer de fout maken om op haar pad te lopen in de hoop dat ze dan komt. Ik loop mijn pad en als ze daarop wil lopen is ze welkom, als ze daar met mij op wil lopen ook, ik zie wel wat er komt.

Katharen, waar ons woord "ketters" van is afgeleid. Even gewiki-d.

Geloofden in 2 goden, die van het kwaad en die van het goede. De slechte god was JHWH, de god van ehet oude testament die de wereld geschapen had en de geesten had gevangen in stoffelijke lichamen, ze vulde met ellende en lijden. De goede god was de God van Jezus, die liefde predikte.

De waarheid is mij onbekend, maar het laatste spreekt me wel aan. Net als hun kernwaarden:

• paratz: gelijkwaardigheid;
• convivenzia: verdraagzaamheid; respect voor de meningen van anderen;
• pretz: respect, edelmoedigheid, opkomen voor zwakkeren.

Pretz staat in wiki op de 1e plaats, maar wilde er hier mee eindigen. Pretz - dichtbij Pret, vandaar. Maar die kernwaarden, het zouden voor mij de bouwstenen van een nieuwe wereld mogen zijn.

En die goede god, die de liefde predikt... Het is bijna eng. Het heeft een rechtstreeks verband met het project waar ik gisteren op hintte.

Rillingen en kippenvel. Spookyyyhhhh...

En ineens verscheen daar de aartsengel Gabriël in de gedaante van mijn collega die me zomaar 4-5 puike campings wist aan te reiken in veel zonniger delen van La France en ook nog in Catharenland dat me al tijden enorm trekt.

La vie est belle. En ik ben dankbaar.

We naderen de terugkeer van bevlogenheid. Ik geloof daarin. Hoor berichten van boekhouder-mentaliteit-bedrijven waar de geest uit vertrekt door het gebrek aan... plezier.

Het wordt tijd voor de terugkeer van de pret.

En dan nog iets heel anders: ik geloof dat ik een sluimerend project van me ga opstarten. Sterker: deze zomervakantie neem ik er één van mee op vakantie. Het heeft te maken met een belangrijkere boodschap dan geld, status en macht. En meer kan en wil ik er nog niet over zeggen. Maar het is wel iets waar ik ongelooflijk warm van word. En gisteren herinnerde ik me weer dat dat iets is wat me helpt in moeilijke tijden: er ook een leuk project bij doen. Dus dat moest ik maar eens gaan doen.

Vannacht weer op het gezamenlijke bed geslapen. Omdat het matras fijner is, maar ook omdat ik... haar mis. Ik mis de warmte die haar lichaam afgeeft in de nacht. En het vertrouwelijke van daar heel af en toe tegenaan kruipen. Het gaf me altijd troost en een gevoel van niet-alleen zijn.

Kennelijk voelde ik me wel heel erg alleen de afgelopen dagen. En nog.

Het hoofd denkt vanalles en moet en wil vanalles. Voor mijn gevoel was dat twee weken geleden heel anders, hield ik me beter aan mijn afspraak met mezelf om één stap tegelijk te doen. Dat is gaan schuiven. Steeds als ik erover nadenk zie ik het moment terug waarop asex me vertwijfeld vroeg of ik dan he-le-maal geen onrust over de verkoop van het huis had. Die had ik op dat moment ook totaal niet. De dingen die ik moest doen had ik gedaan, de rest had ik niet in de hand en overall was ik redelijk tevreden met hoe we het aanpakten.

Alsof vanaf toen de zaak meer en meer is gaan kantelen. Alsof ik haar onrust op me ben gaan nemen, al is het maar ten dele.

Waar of niet, feit is wel dat ze weer aan het stapelen is. In de laatste jaren was mijn overlevingsoplossing dan om vervolgens me af te sluiten en te zeggen dat het "nu niet" kon. Dan kwam ze vroeg of laat wel weer een keer.

Nu is het toch weer wat anders, omdat ik wel met haar door een deur wil blijven kunnen en val ik in mijn valkuil van haar terwille zijn, desnoods ten koste van mezelf. Goed is dat ik gisteren al wel een voor haar belangrijk punt open heb aangegeven dat het voor mij niet op te brengen is en dat er toen bij haar wat openheid kwam. Dat het wellicht ook gewoon niet kon. Ook bij haar merk ik dat het veel is, te veel, eigenlijk.

Dat blijft hoe dan ook een goede weg, me beperken tot mijn eigen wensen, mogelijkheden en onmogelijkheden. Open voor haar wensen, maar wel met oog voor mijn grenzen. Op de eerste plaats van mezelf.

**********************
Getriggerd door Q trok ik de volgende kaart: http://www.eostresworld.be/medicijnkaarten/43.htm

Hoe bizar toepasbaar.

En inzichtgevend (of eerder inzicht bevestigend): aan mij heb je niets als het om ontmantelen gaat, ik moet ergens aan bouwen, iets creëren. Daar ben ik goed in.

Welnu, dat is ten volle gelukt. My God, heaven's gates poored open. Er zat nogal wat en het is nog niet allemaal weg ook. Wel fijn om het door te gaan. En genoeg zon tussendoor, als gezegd. Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat het nadat de sluizen open gingen niet meer heel zonnig werd. Meer continue dijkbewaking. Maar prima, ik had (heb) er vrede mee.

En het mooie is dat er ook een reactie vanuit asex kwam die wat fijner was. Eerste reactie dat dat ECHT niet allemaal door haar gedrag kon komen, want zo erg was het niet. Zo erg was het voor mij wel, maar dat heb ik maar laten gaan (in ieder geval: niet op gereageerd) en het was ook nogal veel, dus snap de reactie ook wel, als die vanuit schok komt.

En los daarvan is het sowieso niet alleen door haar, het is oude pijn die haar gedrag getriggerd heeft. Het zat er gisteren natuurlijk al aan te komen, prettig dat het nu kon vloeien.

In zekere zin is het ook heel mooi dat het gebeurde en zaken ineens meer aan het licht kwamen, ook voor haar.

(-:

Zie je wel, de zon blijft óók gewoon schijnen. Zonet kreeg ik dit citaat ineens in mijn blikveld "Wie wil, zoekt een mogelijkheid, wie niet wil, zoekt een reden" -russisch gezegde.

WEER zon, net als tekst hieronder over zoonlief. En net als dit filmpje hiernaast. Wow.

Gisteren liep ik met mijn zoontje even rond hier verderop. Kijkend, zoekend naar een reetje, maar die liepen er niet rond. Reetjes kijken vind-ie lollig, om het dubbele van het woord. Ooit een grapje van zijn vader, ietwat flauw dacht die toen zelf, maar het heeft voor jochie waarde, want nog altijd leeft het voort. Samen lachend het talud af, blonde haartjes in de zon. Dat zijn typisch die momenten van een ongeremd geluk. Dat je weet dit is bijzonder, dit is mooier nog dan mooi. Schoonheid zien in kleine dingen, en herkennen als 't er is, hoop dat dat bij mij mag blijven. Als een wijzer naar het licht.

En ook nu zal het vast wel weer een dag worden met stukken zon tussen de regen door. Dus laat ik beide maar ten volle beleven. Volle zon en volle regen, ik ga het ten volle beleven.

Slaap nu voor de tweede nacht apart. Op mijn oude matras van toen ik nog studeerde. Het geeft een gevoel van eenzaamheid. Vervelend zou je denken, maar ergens is juist dat ook wel goed. Als een brug naar het verdriet dat gezien moet worden.

Het verdriet van jaren te weinig (bijna geen) plezier met elkaar maken. Dat is niet de bedoeling van liefde. Of van leven.

Het verdriet van verlies. Het verdriet van angst voor wat gaat komen, ook al weet ik best dat ik me wel red. Verdriet dat ik niet gezien wordt zoals ik zelf denk te zijn. Ik ben geen held, maar ook geen boosaard. Ik ben soms onstuimig, maar ernstig goedwillend. Ik ben lief, zo lief. En soms ook niet, maar de onderstroom, dat is liefde. Ik weet het omdat ik in rust steeds weer terugkom naar constructief, creatie, liefde en harmonie.

Het bloedt verdriet in mij van binnen en dat mag maar eens lekker gaan. Het is nodig. Geen groot verdriet, geen theater, maar diep en oprecht verdriet. Om een niet bereikte droom.

Vandaag wil ik zachtheid en standje rustig. Wel de dingen doen die gedaan moeten worden, maar in standje rustig.

Gisteren was schoonmoeder hier. Op weg naar huis bedacht ik me dat ze weleens zou kunnen vragen hoe het is. Daar voelde ik veel verdriet bij, bij het antwoord dat ik dan had moeten geven. Want het gaat nog niet zo makkelijk. Omgaan met waar ik eergisteren over schreef. Maar het is goed, het raakt verdriet dat geraakt moet worden.

Nu lig ik op de zolder, beneden gaat het door. Oef, dit is wel zelfbeklagerig. Had gehoopt dat de kinderen wel bij me zouden komen kijken nu ze voor het eerst kunnen zien dat papa niet meer in het grote bed ligt.

Dansje had gelijk, ik ga dat verdrietige kind maar eens troosten. Al is-ie bij lange na niet zo depri als de opsomming in haar reactie. Het gegeven van nu triggert gewoon verdriet en dat mag eruit.

Het bloed onder je nagels vandaan halen, dat is wat ze doet. Misschien niet dagelijks, maar wel met stevige regelmaat. Nu ook weer. Er gaat iets mis met een bal die ik naar Rens gooi (hij schrok ervan en gooide hem daarna naar mij en toen viel die op een tafeltje waar wat op stond. En daar ging het spel weer. Een en al afkeuring in woord (kort, dat geef ik d'r) en daad (uitgebreid). Met de kinderen erbij.

Goed bezig. Zo ga je inderdaad alles in het werk zetten om er goed uit te komen.

Het ligt volledig op mijn bord of het in harmonie blijft of niet. Het is niet te geloven, het totale gebrek aan zelfbeheersing/verantwoordelijkheid nemen. Onverkort frustraties en boosheid botvieren op mij. En ik me maar beheersen, want geloof me, doe ik dat niet dan krijg ik dát vervolgens op mijn brood. Met twee maten meten, ze heeft het uitgevonden. Zelf de ene na de andere schoffering eruit gooien en vervolgens de ander kwalijk nemen als-ie dat niet pikt. Argh!

**********

Kookpunt weg, maar het is nog wel warm. Net haar op het bovenstaande aangesproken en het komt volgens haar door de stress van het huis en haar werk (ze is bezig met nieuwe baan en dat vroeg meer stappen dan ze gedacht had). En al die stress is dus excuus om zo los te gaan. Wat een onzin zeg. Dat je stress hebt, oké, maar heb het daar dan over.

Touché meneer Pret. Dat is altijd al het probleem geweest, ze heeft het nergens over en laat de spanning zover oplopen tot de band klapt. En dan verrast opkijken dat er vanalles gesneuveld is.

En de kernvraag I KNOW is dat het veel over mij zegt dat ik hier zo boos over word. Kennelijk raakt het me enorm.

Waar ben ik bang voor? Voor het moment dat ik het niet meer volhoud en iets doe waar ik spijt van krijg. Voor het moment waarop ik me hetzelfde gedrag ga toestaan als dat zij vertoont. Omdat het me tot hier zit. En dat ik daarmeeniet heb weten te voorkomen dat het een nasty scheiding zou worden.

En verder, wat maakt dat het zo raakt? Is het boosheid dat ze me verlaat? Is het een verdraaiing dat ik eigenlijk gewoon wil dat ze bij me blijft? Ik kan het me niet voorstellen, gezien de ongelooflijke lompheid. Ik wil een liefdevolle, voedende, bruisende relatie. Het eerste woord hebben wij nooit kunnen bereiken. So why bother? De andere twee zullen we ook niet bereiken. Maar constructief bouwen aan wat nodig is omwille van de kinderen en onszelf, dat lijkt me toch haalbaar? Hoe erg ze zich ook geërgerd heeft, ze heeft ook ongeveer evenveel van me gehouden toch? Die kant kun je toch ook bewust willen blijven zien?

Ik wel in ieder geval, maar zij kennelijk niet. Totaal niet. Wat een HORK zeg.

Gisteren een inspirerend gesprek met een radioman. Geen presentator, maar wel in die hoek actief. Inspiratie to-the-bone. Bakken energie, het bruiste in de kamer.

Vorige week een gesprek met een klant van ons. Verandermanager. Inspiratie to-the-bone. Ook bakken energie.

Morgen een inspiratie-workshop geven bij een grote bank, aan een MT met tegenstrijdige persoonlijkheden. Net voorbereidend gesprek voor gehad. Weer inspiratie to-the-bone. Het bruist in mij, het bruist in de ander.

Gisteren liet ik het door de pet zakken, bovenstaande. Minus de laatste uiteraard, maar daarvoor in de plaats kwam het eerste gesprek waaruit deze opdracht is ontstaan. En ook toen: energie, bruisen en inspiratie. De dame in dat gesprek vertelde me waar ze naar zocht en zei dat ik misschien wel de persoon was om dit te komen doen. Ik dacht van niet en zei dat ook. Wel een collega van me. Omdat die meer kennis van omgaan met mensen heeft. Althans, van de theorie daarover.

Ineens sijpelde er iets door de grijze massa: "Wat is de gemene deler in elk van deze voorbeelden?" ... los van inspiratie en bruisen bedoel ik. De gemene deler is... Pret.

Een goed moment was toen jongen er opeens vandoor ging. Als ouder alleen is dat moeilijker te handelen, voor mij in ieder geval. Heb hem verteld dat nu we met zijn drieën zijn het nog belangrijker is dat hij vertelt wat hij gaat doen. Omdat we met twee ouders nog één op de plaats kunnen houden en de andere kunnen laten zoeken, maar ik alleen krijg dat niet voor elkaar. Met het risico dat we elkaar gaan zoeken en allebei in paniek raken.

Het zal een boodschap zijn die ik nog vaak moet herhalen vermoed ik, maar het is goed dat ik de ans nu meteen benut heb om het uit te leggen. Nu kon het in rust en hij had er aandacht voor. Begrip ook, op zijn nonverbaal afgaande.

Weer een latje erbij gelegd, bij de vloer van onze nieuwe toekomst.

Gisterochtend alleen met de kinderen op pad geweest, naar een soort speeltuin in de buurt. Vooraf wilde dochter toch niet zo graag toen bleek dat mama niet meeging. Maar ze ging mee, uiteindelijk. Ter plekke kreeg ik ineens de rol die mama altijd had. "Kom je bij me kijken als ik spring?" Veel vragen, graag aandacht.

Eerste keer alleen op pad sinds de beslissing, of in ieder geval eerste keer naar iets als dit. Het gekke is dat het voor de beslissing gemeengoed was, ik deed dit soort dingen bijna altijd alleen, zonder AsEx. Omdat ze zelden zin had.

In die zin is er dus nauwelijks iets veranderd, ook al voelt het nu toch anders.

Het was leuk. Ik heb met ze gespeeld, ik heb ze zelf laten spelen en ik heb plezier met ze gehad. Toen ze zelf even uit het zicht waren heb ik gehuild, niet intens, meer een opwellen van tranen. Om... Weet niet meer precies waarom. In ieder geval toen ik schoonvader fijne vaderdag wenste. Het idee dat dat stopt vult me soms met verdriet.

Wat was het andere dat de tranen deed opwellen? ...Misschien het onrecht dat ik me voel aangedaan c.q. het niet-erkennen van mijn goede inborst, intentie en bedoelingen. Het niet gezien worden zoals ik ben, door haar. Dat blijft een lastig punt om los te laten, die verwachting/hoop. En daarmee stel ik me afhankelijk op, ik laat haar goedkeuring of afkeuring mijn dag bepalen. Nog altijd.

Zou ik dan toch in een vorm van ontkenning zitten?

Als ik mezelf vraag of ik me oud zie worden met haar dan is het antwoord "Nee" als het doorgaan op de oude weg betreft. En bij een nieuwe weg "Nee", omdat ik merk dat het voor haar niet meer op te brengen is. Maar of het onmogelijk is, dat weet ik niet zo zeker.

Gisteren met iemand over gesproken en die vertelde dat ze dat ook had, nog steeds, ook al was de relatie al een flinke tijd over.

Hoe het ook zij, ik wil stoppen met mijn plezier van haar humeur te laten afhangen.

Feit is dat ze soms dingen zegt die me raken ("ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud zo. Ik irriteeer me dagelijks aan ontelbare dingen bij jou"), maar ook dat ze zelden haar woorden waarmaakt. Het feit dat ze iets zegt maakt het nog geen realiteit. En toch maakt de voorstelling van haar woorden (de beelden die ik er direct bij zie) dat ik heel onrustig wordt. Waarom? Het zijn maar woorden en zeker in emotionele buien blijkt dat ze naderhand wel weer tot zinnen komt. Maar toch, steeds als het gebeurt schrik ik heftig, hetzij van de harde woorden, hetzij van het beeld dat ze oproepen.

Ik weet eigenlijk dat het doorgaans allemaal wel meevalt, dat de soep zogezegd niet zo heet gegeten wordt, maar ik kan er maar moeilijk rustiger onder blijven.

Wat meespeelt is dat ik erg voor harmonie ben en dat steeds meer toepas. Ik zie haar nog weleens strijd zoeken, regelmatig eigenlijk. Benoem ik dat dan draait ze meestal wel bij. Soms vroeger, soms later. Maar het slaat een wond in iets bij mij. Mijn vertrouwen of iets anders, wat dan ook, maar dat herstelt slecht. Het is ook een goede training, dat zie ik wel. Nu nog de goede manier van omgaan vinden.

Over die irritaties die ze benoemde: het verwart me dat ik haar eigenlijk vrij vrolijk meekrijg de laatste weken en haar opmerking daarmee mijn waarneming onderuit haalt. Zie ik het dan ZO verkeerd?

Dit keer kwam (zoals vaker) later een nuance dat "irritant" of "kapot irriteren" nogal overtrokken was. Meer dat het soms heel irritant is en vaak gewoon onhandig of iets dat zij anders zou hebben gedaan. Dat bedoel ik hiervoor: de grofheid der woorden waar de realiteit vele malen genuanceerder blijkt te liggen. Zwart-wit. Het is zoals zevaker handelt. Maar waarom? Geeft haar houvast? Ik weet het niet. Maar ik herken de woorden niet in hoe ze handelt en twijfel dan aan mijn inschatting "Zit ik er dan zó ver naast??".

Hoe het ook zij: het wordt tijd dat ik zelf ook plezier ga hebben ongeacht haar. Het is mijn toekomst, dat te bereiken. Dat lukt wel hoor, al zou ik een harmonieuze omgang daar graag bij hebben. Tegen een hoge prijs en mijn gevaar is dat ik daarin te ver ga.

Overigens donderdag nog kort gesproken met schoonzus die zondag bij ons was. Het gesprek kwam ook nog even op die zondag. "Maar je weet toch wel dat wij jou ook goed kennen?" zei ze. Deze vrouw.

Ze is één van de mooiste vrouwen die ik ken. Uiterlijk fraai, maar meer nog innerlijk. Met een innerlijke opgewektheid (terwijl ze fysiek ongelooflijk veel gedoe heeft), fermheid en ook zachtheid. Een combinatie die me mateloos aantrekt, al zal ik die brug nooit nemen. Maar mocht er een kopie rondlopen...

Kan me een vakantie herinneren waarbij zij met haar vriend bij ons langkwam en het zo uitkwam dat zij en ik met de kinderen inkopen gingen doen voor de barbeque. Eén moment staat me nog heel helder bij. Ik liep door de supermarché en zij stond bij het winkelwagentje waar dochter (toen nog een uk van anderhalf) in zat. Al lopende raakte me de prachtige uitstraling die ze heeft. Levensgenot, plezier, zin en energie om er iets moois van te maken. Haar fysiek past daar perfect bij, haar gestalte heeft een opgaande lijn, opgetogenheid in zich. "Het zal je vrouw mogen zijn" dacht ik, of woorden van gelijke strekking.

Op de weg terug naar de camping hebben we gevieren (kinderen, ik en uiteindelijk ook zij) kinderliedjes gezongen. Een mooi moment. Hm. Misschien wel omdat het even een gezin leek, zo gevieren. Maar vooral door het plezier op dat moment, in de auto. En het besef dat er ook vrouwen zijn die daar ten volle van genieten.

Donderdag vertelde ze dat ze mij beter kent dan mijn vrouw. Ik had dat kunnen weten, maar het voelde weldadig om het te horen. Als een erkenning.

Hm. Als je dan leest hoe ik haar omschrijf, dan heeft deze erkenning door deze vrouw extra waarde voor me.

Laatst had ik een reading en kreeg de tip mee om eens te kijken of wat ik in anderen waardeer, of ik dat ook in mezelf waardeer. Geloof dat bovenstaande me een mooie handreiking biedt. En ook: mooie dingen om in mezelf te waarderen.

Naast me ligt mijn zoon te lezen. De rust die er van hem uitgaat... een prachtig gezicht. Als hij maar een fractie beseft van de liefde die ik voor hem voel, dan zit het goed. Ik hoop maar dat hij dat voelt,

Vannacht hebben we samen in het grote bed geslapen. Zijn moeder had een feest en wilde vanochtend graag in zijn bed om wat langer door te kunnen slapen. Een mooi excuus om weer eens samen in één bed te slapen en dus legde ik hem gisteren in ons bed.

Je krijgt er natuurlijk nauwelijks iets van mee, maar de paar momenten dat je het merkt zijn wel goud. Je eigen kind, tenger, warm, in diepe rust, heerlijk om dat een nacht zo dichtbij te hebben.

Dit weekend maar eens heel goed voor mezelf zorgen. Sporten, het lijf is toe aan beweging, ik ben eraan toe.

Zondag vaderdag. Niet iets wat me erg boeit, maar misschien dat ik de dag maar eens benut om iets leuks met de kinderen te doen. Erop uit. Vaderdag als excuus gebruiken. (-:

Echte kracht is kwetsbaarheid. Durven zeggen dat iets je pijn doet. Het is zo vreemd dat dat bijzonder is, maar kennelijk is het dat wél.

Mijn leven vult zich verder en verder sinds ik deel wat ik voel, sinds ik toon wie ik ben. Het is een ongekende rijkdom. Geen verhullen, maar onthullen. Laat jezelf zien.

Well I've always had a wild imagination

And a see through heart

Which I know can be a wild combination

Like a flame forms from a spark

But don't be shy, be brave, little champion

It's better to live than to hide.

Bij elkaar

Ik zal jou nooit vertellen hoe mijn hart breekt
Breekt bij een klein gebaar of een woord dat jij spreekt
Hoe mijn hart dan breekt
Ik zal jou nooit kunnen zeggen hoe mijn hart breekt
Als bij een klein gebaar of een woord dat ik spreek
Ik jouw hart ook breek

Blijven wij bij elkaar
Om eelt op ons hart te kweken
Blijven wij bij elkaar
Tot dat hart niet meer kan breken

Zal ik jou ooit kunnen zeggen hoe mijn hart breekt
Als door een misverstand, er was niets aan de hand
Ik jouw hart weer breek
Zal ik jou dan vertellen hoe mijn hart breekt
Breekt bij een klein gebaar of een woord dat jij spreekt
Hoe mijn hart dan breekt

Blijven wij bij elkaar
Om eens dezelfde taal te spreken
Blijven wij bij elkaar
Tot het hart niet meer zal breken

Oeoehoeoe
Oeoehoeoe
Oeoehoehoeoe

Blijven wij bij elkaar
Om eelt op ons hart te kweken
Blijven wij bij elkaar
Tot dat hart niet meer zal breken

Blijven wij (Blijven wij bij) bij elkaar
Om eelt op ons hart te kweken
Blijven wij (Blijven wij bij) bij elkaar
Tot dat hart niet meer zal breken

Blijven wij bij elkaar
Blijven wij bij elkaar
Oh blijven wij bij elkaar

Pfoeh. Gisteren voordat de voetbalwedstrijd begon de vakantiepuzzel opgelost. We waren klaar voor we begonnen waren. Het was surrealistisch na de ontploffing zondag. We hebben er goed om gelachen. Of beter: zij moest er flink om lachen (wat uitzonderlijk is, meestal houdt ze de narigheid vast) en ik voelde het verdriet omdat het niet nodig was geweest. (Daar is wel wat tegenin te brengen trouwens, misschien was dit nodig om beide te beseffen waar het om gaat, hoe we verder willen in dit verhaal en dat we daarnaar te handelen hebben (en dat zondag een weg is die we allebei niet in willen)).

Maar goed. Opgelost.

Daarna begon ze te vertellen. Dat ze zich gewoon gierend over de kop gewerkt had in het weekend en daar zondag pijn van had. Waardoor het laagje beschaving (dat we allemaal hebben) sleets raakte die zondag en ze geen puf meer had om nuances op te brengen.

Ik was te moe om haar gebrek aan nuances weer op te vangen en voila, het verhaal van de zondag.

En dan gisteren samen op de bank en voorwaar, een prettig gesprek. Over meerdere onderwerpen. En vanochtend komt ze op de bedrand vertellen dat ze ook wel opziet tegen het gesprek over haar nieuwe functie straks. Omdat ze nu de vakantie moet gaan aankaarten en ze bang is dat ze haar eerder willen hebben op haar nieuwe plek dan past in onze plannen. Het lijkt bijna... een huwelijk?

Kennelijk is het voor haar heel erg moeilijk om dingen aan te kaarten. Dingen die voor mij "business-as-usual" zijn, of dingen waar ik maar gewoon inspring, zijn voor haar heel veel moeilijker. Snap het ook wel, ik heb gewoon regelmatig met hoogoplopende emoties te maken of strijdige belangen en dan los ik het wel op. De rust van de ervaring dat je er bijna altijd wel uitkomt. En dat het niet altijd in een slag lukt en dat dat oké is.

Mooiste was toen ze aangaf dat ze wel doorkreeg dat het belangrijk was dat ze haar gevoelens en gedachtes bleef delen. Vanuit mijn gezichtspunt lijkt dat het allergrootste euvel in ons samenzijn, dat ze dat steeds minder is gaan doen. En ik ook afstand ben gaan nemen. Allemaal begrijpelijk, daar niet van.

En laten we wel wezen: we hebben dat ook nooit goed gekund. Geen ontvankelijkheid voor elkaar, geen ruimte voor de ander, of beide. Het was er niet.

Het is zo zonde eigenlijk, van al die jaren, dat we dat hebben laten voortmodderen. Niet bij machte het te keren, niet bij machte te stoppen.

Het is de harmonie. Komt die onder druk, dan heeft dat effect op me. Nog meer dan ik dacht toen ik deze zin tikte.

Realiseerde me vanochtend dat dát is waar wij nooit goed in zijn geweest, in harmonieus samenleven. Het is wel mijn insteek geweest, maar ook ik heb daar wel steken in laten vallen.

Ook nu, op weg naar een scheiding, merk ik het. Ik kan veel hebben als het om zakelijke dingen gaat, om misverstanden ook nog wel. Maar merk ik strijd of een aanval, dan heb ik daar last van. Wel vreemd dat ik daar zelf vaak met strijd op reageer. Vroeger meer, nu een stuk minder, maar als ik niet oplet schiet ik erin mee. Alhoewel: het is nu eigenlijk nog maar weinig.

Kijkend naar waar ik gisteren over schreef, is het me dus weken lang gelukt om een goede modus te vinden in het omgaan met de strijdlust van mijn vrouw. Maar toen de vermoeidheid toenam lukte me dat niet meer en... ging ik de strijd aan. Op vol vermogen. En ik bereikte weer eens... niets. Of weinig. Behalve dat mijn grens duidelijk werd, maar dat was-ie daarvoor ook al.

De kern was dat ik de intenties van mijn vrouw niet meer vertrouwde. Hoe kun je constructief willen doorgaan en wel dit soort gedrag vertonen. Maar het is gewoonte. Onbewust onhandig gedrag. Dat gum je niet zomaar even weg.

Maar de kern onder dit alles is dat ik haar intenties niet meer kon rijmen met haar gedrag. Goed inzicht. Daar kan ik voortaan dus naar verwijzen in gesprekken. Vragen naar de intentie.

Ik geloof zeker in haar goede intenties en heb te accepteren dat haar verwoording daarbij nogal eens een stuk harder is dan ze bedoeld. Zoals over die enorme irritatie. Gisteren nog over gehad. Blijkt het niet eens zozeer irritatie te zijn, maar meer dingen onhandig vinden. Dat is het gros van wat ze lastig vind. Niet onoverkomelijk zegt ze, maar ze heeft er wel last van. Maar het woord "irritatie" vond ze nu, in rustigere terugblik, véél te groot.

En dan te bedenken dat dat één van de dingen was die me als eerste van haar deed schrikken, het gemak waarme ze "irritant" en "irritatie" gebruikte. In die tijdwaren dat voor mij woorden met een enorme lading (en zo sprak ze ze ook uit), kennelijk ben ik eraan gewend geraakt, want ik gebruik ze nu zelf ook vaker. Maar het is niet mijn taal.

Weer een vreemde veer in mijn dek gevonden. En wederom één die ik los ga laten.

Gisteren bemiddelingsbureau bezocht, met name op de financiele en juridische kant. Voelde niet fijn daar. Vooral vanwege het nadruppelen van de confrontatie en de wel heel harde woorden van zondag. En de verwarring over wat nou waar is en wat niet.

Naderhand over gesproken. "Kun je dan niet zien op basis van hoe ik me verder gedraag dat ik dat helemaal niet meen, dat ik het puur uit boosheid zeg?" vroeg ze. Daar heeft ze me vaker op gewezen, dat ik teveel naar woorden kijk en te weinig naar non-verbaal.

Maar als je sinds de beslissing met stevige regelmaat ook uitingen van frustratie en niet-ingehouden irritatie ziet, snap ik wel dat ik de overtuiging mis dat ze er constructief/positief in zit. Zeker in combinatie met wat opmerkingen op zaterdag dat ze er erg onrustig onder is.

"Heb jij dat dan niet?" vroeg ze, nadat ze over haar onrust verteld had. Het antwoord die zaterdag en de meeste andere dagen is "Nee". Ik vind het vooralsnog te overzien. Het tempo is behapbaar en er is voor mij vooral harmonie. Bij mij vlamt de onrust op bij dit soort signalen van haar (dat zij erg onrustig is en dan meteen erna dingen zegt als "ik weet niet hoe lang ik dat volhoud"). Volstrekt valide natuurlijk, begrijpelijk ook nog. Maar dat is voor ons beiden wel een kostbaar pad. En riskant in mijn ogen, hoe verder uit elkaar, hoe moeilijker elkaar nog te treffen, in overdrachtelijke zin.

Een tweede grote onrustgever zijn haar wisselende signalen. Enerzijds vertelde ze dat ze anderen vertelt dat het heel prettig harmonieus gaat (ik interpreteer "voorlopig houden we dit pad aan"), anderzijds vertelt ze dat ze zich werkelijk elke dag om de haverklap rót-irriteert aan mij (interpretatie: elke minuut met jou kost me karrevrachten energie, ik wil zsm eruit). Daar heb ik op de genoemde ontsporingen na niet veel van gemerkt en dat doet me bijna twijfelen aan mijn waarnemingsvermogen.

Maar terwijl ik dat tik denk ik dat het vooral haar beoordelingsvermogen is c.q. haar verwoordingsvermogen. Denk dat ze het zwarter interpreteert e/o neerzet dan ze het voelt. Zó erg zit ik er niet naast, daarvoor heb ik óók teveel ontspanning gezien, júist op de momenten dat we samen waren, vrijdag kijkend naar voetbal (zij met name!), maar ook in de gesprekken tussendoor. Het ging over het geheel bezien gewoon erg gemoedelijk. Nog los van dat ik me werkelijk geen beeld kan vormen van zó'n stapel met irritaties die ik veroorzaak. I ain't that bad, baby.

Curieus moment was toen ik vroeg "maar stel nou dat ineens alles anders word en je het eigenlijk heel leuk met me hebt, gewoon omdat je rustig en overwogen aangeeft wat je wel en niet wil, ik daar naar luister en de dingen die voor mij ook categorie "liever niet" zijn oppak en dat dat de zaak volledig omgooit. Dat we dan het ineens prima blijken te hebben samen, dan verandert dat toch alles?" Haar reactie: "Dan nog zet ik het door". Met aardig wat venijn. Heel duidelijk. Ik snap het voor geen meter, maar het is haar keuze. Maar houd het idee dat ze zichzelf overschreeuwt om maar een punt overeind te houden.

Ik ga daar verder niet aan pulken, ik ga het accepteren en koers verder op wat nu het verhaal is.

Realiseerde me later wel dat ze op de eerste plaats zichzelf heel erg te kakken zette bij haar familie. Uiteindelijk zeggen dit soort reacties (ook) heel veel over haar.

Kale feiten zijn dat ik het niet trek dat ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor een harmonieus samenzijn. Dat is vast niet de volledige werkelijkheid, maar zo voelt het wel voor mij. Dat zal ik met haar moeten bespreken.

Net als dat ik tempo moet gaan maken met mijn achtervang-constructie.

Reality knocking on the door. Gisteren schreef ik nog in reactie op Constanze dat ik niet aan bending over backwards deed. En gisteravond werd ik ZO boos, dat het misschien toch terug te voeren is naar teveel bending over.

Het begon al toen ik terugkwam van toneel. Mijn zwagers waren uur of anderhalf-twee eerder begonnen met foto's maken van het huis ivm verkoop, vriendin van één van de twee was er ook. Ik loop binnen, met wandelschoenen aan (toneel is buiten). Op enig moment zegt de vriendin dat er vanalles onder mijn schoenen hangt dat eraf valt. Dat had ik niet verwacht, aangezien het hele dag droog was geweest, anders had ik ze wel direct uitgetrokken.

"Hoe typerend! Hoe typerend!" schalt AsEx door het huis. Beetje flauw en sowieso niet zo fijn voor de anderen lijkt me, om dit soort steken te moeten aanhoren. En nog bezijden de waarheid ook.

Wat ik niet begrijp is dat je zo moet reageren als alle foto's al gemaakt zijn EN -nog belangrijker- ik zelf gewoon meteen de schade herstel. "Schade" moet ik zeggen. Wat grond op 3 plaatsen, tsjongejonge. Opgeveegd, weggegooid en het bestaat niet meer.

Maar niet in haar hoofd.

Als de rest weg is en de kinderen buiten vraag ik of ze dat nou nodig vind. Het gebruikelijke ritueel van er neit over willen hebben, maar ik geef aan wat ik hiervoor schreef. EN niet fijn voor mij EN niet voor de anderen EN... hoe erg is de schade nou. Ze biedt excuses aan.

Om kwart voor tien 's avonds begint ze over de vakantieplannen die ineens volslagen anders worden dan we eerder besproken hebben. Kennelijk miscommunicatie, en ik had net alles op mijn werk afgestemd. Ik baal, maar snap ook dat het niet anders kan. Sowieso dat we dit nog niet goed afgesproken hebben en dat wel moeten doen. Voor mijn gevoel geef ik vervolgens aan dat ik in redelijkheid wil kijken wat kan en geef een belangrijk onderdeel van mijn wensen aan; na de vakantie een halve werkweek, liever niet meteen vol aan de bak.

Ze stoot een soort lach uit, alsof ze geschokt is door wat ik zeg. Ik snap de verkeerde interpretatie en stuur bij: "ik zeg niet dat het per se zo moet en in die periode, alleen welke elementen ik belangrijk vind". En dat ik te moe ben om er nu in detail op in te gaan.

Maar het gonst door mijn hoofd en ik weet dat ik wel wat moet bespreken, ben benieuwd naar haar visie. Want als we al die tijd drie weken gingen, samen, dan kunnen we nu financieel onmogelijk allebei los ook drie weken weg. En dus ik ook niet 3 weken weg.

In het begin gaat het goed, maar dan wordt ze voor de zoveelste keer gepikeerd (ik heb dan nog twee-drie keer bijgestuurd) en begint haar hoge irritatie-stem op te zetten. Gebeurt als ze denkt dat ik iets onredelijks doe (ik heb ook zo'n stem als het mij gebeurt hoor).

Ik trok het niet meer en werd gewoon boos. Ik vind namelijk wel dat zij verantwoordelijk is voor haar eigen gedrag. En dat ze uitwassen als haar "Hoe typerend", maar ook het non-verbaal overduidelijk afkeuren van iets wat ik zeg of doe en zo kan ik nog wel even doorgaan, dat ze die zelf heeft uit te bannen. Dat zij daar verantwoordelijk voor is om dat te verminderen. Het legt een bom onder een constructieve toekomst, denk ik althans, omdat het nu volledig van mijn vermogen om daarmee om te gaan afhangt of het lukt en dat vind ik een niet juist. Het is aan haar. Net zo goed als dat het aan mij is om mijn onhebbelijkheden een beetje in banen te leiden.

Als ik haar vraag of ze zelf niet het gevoel heeft dat ze nogal vaak fors uit de bocht vliegt en of zij dat niet VEEL vaker doet dan ik is haar reactie veelzeggend. Alleszeggend. Haar reactie is helemaal top. "Ik heb gewoon vaak sorry gezegd om van het gezeik af te zijn, maar eigenlijk meende ik het heel vaak gewoon niet."

Ik geloof mijn oren niet.

"Sorry, maar dan neem jij je verantwoordelijkheid niet. Als je excuses aanbiedt waar je niet achter staat, wat streef je dan na? En vooral: hoe kan ik dan een beeld hebben van wat jij wel en niet belangrijk vind?"

Die vond ik toen al knap en nu ik hem opschrijf weer. Want feitelijk speelt ze dan een spel waar ik onmogelijk de regels van kan doorgronden.

Maar het wordt nog mooier. Een minuut of twee later vertelt ze doodleuk dat ze eigenlijk helemaal niet sorry heeft gezegd waar ze niet achter staat.

Tsja. Zegt u het maar dan.

"Ik vond dat heel fijn, je smsje. Ik vind het zo knap hoe jij dat allemaal verwoord", zei schoonzus, een paar dagen geleden. Ze kwam wat afgeven, het was de eerste keer dat we elkaar weer zagen na de boodschap. Ik was alleen thuis, dus er was alle ruimte. Het was een mooi compliment. Vermoed dat het nauw verband houdt met het schrijven hier. 4 jaar van regelmatig schrijven over wat je innerlijk beroert zal vast een bijdrage leveren.

Heb later de sms aan haar (en haar partner) en de berichten aan de anderen nog eens nagelezen. Het waren inderdaad mooie berichten, maar vooral erg open en waarderend naar de geadresseerden. Open over waarin ik ze waardeer en dat ze altijd een mooie plaats in mijn hart hebben.

Er kwamen mooie reacties op terug. Mooier dan ik gedacht had. De band is aan de nadere kant groter dan ik gedacht had.

Ik zei het nog tegen schoonzus: "Wat een gekke wereld is het eigenlijk, dat we dit soort dingen pas zeggen bij een scheiding of een begrafenis."  Of een huwelijk, bedenk ik me nu. Maar gek blijft het. Misschien is het bij anderen anders, maar in de werelden die ik ken vertel je niet zoveel over je innerlijk. Behalve ik, sinds een paar jaar. Verrassend is hoe daarna anderen ook openbreken.

Alsof ik als eerste de brug over moet en anderen dan pas volgen. Maar ze volgen dan wel.

Het maakt dat deze en andere gebeurtenissen die (huwelijk niet meegerekend) als "naar" en "verdrietig" te boek staan, voor mij ook een minstens even grote andere kant hebben van verbinding voelen met mensen, vaak ook met mensen met wie je niet verwacht een verbinding te maken. Dat een nare periode eigenlijk ook een hele mooie periode is.

In de afgelopen jaren heb ik het nodige meegemaakt dat "naar" te boek staat en het was ook vaak naar, maar in elk van die situaties zijn ook de prachtigste dingen gebeurd tussen mij en andere mensen. Doordat ik het schild om mij niet langer op kon houden, bejegenden anderen mij zonder wapens, met zachtheid en warmte. Het is voor mij de aanzet geweest voor een verzachting in mij die openheid tussen mij en anderen bereikbaar heeft gemaakt. En daarmee mijn vermogen tot verbinding met anderen maken vergroot heeft.

Minder zwart-wit, meer grijs. Vermoedelijk ligt daar een reden dat ik tegenwoordig ook mensen die ik niet zo aardig vind toch ook kan waarderen om andere eigenschappen, waar ik vroeger aardige en niet-aardige mensen had, niets er tussenin. Behalve mijn vrouw. Die was beide en daarmee onwijs ingewikkeld voor me.

Jeetje. Zo bezien is hoe ik haar door de jaren heb gezien symbolisch voor hoe ik mensen door de jaren heen heb gezien. Vroeger vond ik haar én heel lief én heel naar en probeerde ik het naar één van beide uitersten te krijgen (met name naar het nare), want mensen waren niet EN lief EN naar, het moest OF - OF zijn. En nu zie ik haar in nuance, met als basis haar goede inslag. Het zou ook kunnen verklaren waarom ik nu denk ook WEL met haar te kunnen leven, omdat ik haar goede inslag zie en beter met haar mindere kanten om kan gaan. Dat merk ik. Ik benoem het en laat het verder bij haar. Ik vind het niet fijn als ze dat doet, maar val haar daar niet op aan. Ik geef aan wat het bij me doet en laat het bij haar.

Maar de parallel tussen hoe ik haar door de jaren zag en hoe ik anderen -en mezelf- zag, dat is een inzicht dat ik niet verwacht had.

Een dag boordevol afspraken voor de boeg. Ons heb er zin an!

Ik-boodschappen en jij-bakken. De rijkdom van de ene is omgekeerd evenredig met de armoede van de andere.

Goed gesprek gehad. Het bevestigde wat ik al dacht: dat we gewoon erg goed bezig zijn in onze aanpak. Nog een paar aanscherpingen meegekregen waar ik in geloof (en zij ook), prima.

Mooiste vond ik een moment waarop ze iets aankaartte waar ze duidelijk een beeld bij had hoe dat zou moeten/wat beter zou zijn en waarbij ik voelde dat dat voor mij niet klopte. Heb dat aangegeven en daarmee zelf ruimte gecreëerd om het op mijn eigen manier te kunnen doen. Sterk voor de eigen wensen en mogelijkheden gaan staan dus. Ik herken sneller of iets me past of niet en ga daar dan voor staan. Vrouw ook overigens.

Tweede mooie is dat ik heb benoemd dat ik haar nog altijd als die prachtige vlinder zie die helaas lang in een harnas heeft gezeten (paar dagen terug wat over geschreven). En derde mooie is dat zij ten volle aangaf dat ik haar juist altijd heb gestimuleerd om daar uit te komen. Erkenning zonder dat ik daarnaar streefde. Ik was gewoon oprecht en kreeg toen dit als cadeau toegeworpen.

Ik zie haar echt als een mooi mens nu.

Aantrekkelijk zag ik altijd al wel, maar haar binnenkant vond ik nog weleens eng en vervelend. Nu benoem ik het als ze iets doet wat de harmonie verstoort (dus niet meer "Jij doet dat niet goed", maar meer "Je doet nu dit en dat heeft op mij dit effect" c.q. "daarmee neem je geen verantwoordelijkheid in dit proces") en dat werkt veel beter. Voor haar (voor deze vorm is ze ontvankelijk) én voor mij (het kan zich niet meer oppotten bij mij en mijn intentie van harmonie komt beter naar voren).

En ik erken haar daarmee als mooi mens én mezelf als mooi mens, die onderlinge het mooie spoor even dreigen te verlaten.

Onderling lijken we nu een ontspannen omgang te hebben die we in 17,5 jaar nooit wisten te bereiken. Gek is dat. Misschien is daar mijn (te) graag willen waar Estrella naar verwees wel mede debet aan geweest, dat dat al die jaren niet lukte. Dat ik te graag wilde dat het liep zoals ik dacht dat het moest lopen om het goed te krijgen en daarbij naast focus op mijn aandeel ook teveel focus op haar aandeel legde. Daar teveel verantwoordelijkheid in nam. Nu wil ik nog steeds vanalles, maar vooral op mezelf gericht en me beperkend tot wat ik in de hand heb: mijn handelen. En de rest probeer ik te accepteren. Ene keer lukt dat beter dan de andere, maar ik merk bovenal dat het me elke keer veel vreugde geeft te merken dat ik mijn aandeel zo mooi invul. Dat geeft enorme voldoening. Zelfs voordat een ander daarop reageert. Misschien zelfs wel ongeacht de reactie van de ander, of het resultaat. De dingen aanpakken op de manier waar ik in geloof schenkt me meer voldoening dan het al dan niet bereiken van het doel. Met als gratis bijverdienste een weldadige innerlijke rust. En een toegenomen innerlijk weten. Alsof ook dat een soort van spier is die getraind en onderhouden moet worden. En ik nu daar tijd in steek. Focus op "Wat kan ík doen?" in plaats van op "Hoe moet het gaan en wat is ieders rol daarin?".

Zo een afspraak bij het maatschappelijk werk alhier. Over wat wel niet goed is voor/met de kinderen. Ineens bedacht ik me dat ze nooit meer koffie zal zetten vanuit een soort gezelligheid, als ik thuiswerk. Het is geen groot drama, maar het stemde wel licht droef. Geen groot drama, maar ik was daar wel aan gehecht, aan dat ze dat deed. Ook al weet ik dat het maar soms écht leuk was.

"Ga je eigen weg" zei Strella. Geloof dat ik dat wel doe. Maar gek blijft het. Afgelopen zondagochtend zitten we gewoon koffie te doen en de jongste stelt een spelletje voor. We doen allevier mee en het is... prettig en gezellig.

Zo gek, dat dat kan terwijl je uit elkaar gaat. Mooi voor de lange termijn, maar nu ook weleens verwarrend.

Net als dat we later gevieren naar een organisatie "voor de kunst" in onze stad rijden die open dag houdt. Ook daar ziet het er allemaal heel normaal uit. Of eigenlijk, anders dan we het deden en veel dichter bij wat ik "normaal" zou vinden. Harmonieus, in overleg, met ruimte voor elkaar.

Heel gek.

De dag eindigde dan wel met een gesprek op de bank over het scheidingsplan etc, dus dat houdt het dan wel weer lekker nuchter. Maar gek blijft het. Een jaar geleden hadden we een weekend als we nu gehad hebben geoormerkt als "érg leuk".

Los daarvan: het is allemaal ook nog wel erg vers. Twee weekenden terug kinderen ingelicht, vorig weekend was ik naar Frankrijk met zwager, nu dit weekend. Dus nog kort allemaal en wat kan er veel gebeuren in zo korte tijd. En veel veranderen, zeker vanuit de kinderen bezien. "Papa en mama en wij" zal "papa en wij" en "mama en wij" worden.

Voor mezelf zijn het eigenlijk (op het weekend dat de kinderen het hoorden na) prima weken geweest. Ik zit op een incidenteel dipje na prima in mijn vel. Eigenlijk was na het bom-weekend alleen de terugkeer uit Frankrijk lastig. Maar verder zit ik er heel open, constructief en met genoeg vertrouwen in. Dankzij mijn besluit om 1 ding tegelijk te doen met name. Overzichtelijk houden. En ook dankzij de warmte die ik naar anderen blijf tonen, specifiek naar "schoonfamilie". Het geeft zoveel positieve energie terug. Meer dan ik verwacht had, opener ook dan ik verwacht had. Opener dan het de afgelopen 17 jaar geweest is. In ieder geval opener in de waardering. Door dat zelf open op tafel te leggen (mijn waardering naar ieder van hen) komt het zo mooi terug, dat is super. Bijzonder om mee te maken.

En naar asex ook. Ik vertel haar wat ik waardeer en geef rustiger aan waar ze ons proces in gevaar brengt. Dat laatste maakt het helderder en werkt beter, het eerste... Helpt me in ieder geval om haar te waarderen voor wat ze is. En dat gaat eigenlijk best makkelijk, haar waarderen.

Soms moet ik daardoor denken aan de gesprekken die ik jaren terug met een therapeute voerde. Zij zei altijd dat je, als je zelf goed in je vel stak, met iedereen kon samenwonen. Hoewel ik genoeg mensen ken met wie ik niet graag zou samenwonen en ik mijn asex daar lang ook toe rekende, merk ik nu dat de waardering de boventoon voert.

Zaterdag vroeg ik me mede daardoor ineens afvroeg of ik dan nu de staat zou gaan naderen waar die therapeute me destijds weleens over vertelde. Want de waarderende kant in mij voert steeds meer de boventoon.

Al denk ik nu ik dat schrijf ook meteen aan de momenten dat ik de kinderen terecht wees op onprettig handelen (daar was mijn geduld op een gegeven moment toch echt wel op en het oog voor het goede ook nadrukkelijk dicht) en op weg hierheen heb ik ook 2-3 automobilisten iets niet zo aardigs toegewenst vanwege risicovol rijgedrag. Nog wel wat te winnen dus. Maar óók al een hele grote wereld gewonnen. Iets om trots op te zijn.

Gisteren de kinderen opgehaald van school en het hele ritueel tot en met bed alleen gedaan. Niet omdat zij er neit was, ze was alleen een stuk later ivm werk. Goede oefening zou je kunnen zeggen, maar ik doe het wel vaker. En vind het leuk om te doen.

Het lijkt goed te gaan met de kinders en ik merk dat dat een hoop rust geeft. Over mijn onrust naar aanleiding van haar opbloeien heb ik me bedacht dat een goede vraag is of ik, als ik zeker zou weten dat het goed kwam met de kinderen, of ik het dan nog zou willen, verder met haar.

Dat is een goede vraag. Met een houvast gevend antwoord.