Pret dagboek

En langzaamaan komen de plannetjes voor leuke dingen met de kinderen, straks. Leuk hoor, dreaming it all up again. Heer-lijk.

Kreeg daarstraks nog een sms van een vriend die wat meer van de behoudzucht is, of het naar omstandigheden goed ging. Ik antwoordde dat het ongeacht de omstandigheden heel goed gaat, dat ik zin in de toekomst heb. Omdat het zo ten diepste voelt. Morgen misschien anders, maar vandaag is vandaag. En het voelt wel heel diep zo. Of zou die date dat allemaal triggeren?

...neuh. Wat komt is welkom, maar ik wil wel ook ruimte voor mezelf houden. En voor mij en de kinderen.

Wow, wat een dag. Liefde met de date, liefde met mijn schoonouders, inspiratie, bezieling en bevlogenheid in voorbereiding op een event waar ik 4x optrad (4x zelfde verhaal hoor) en tot slot die 4 presentaties die ontzettend goed verliepen. Prachtige feedback gekregen, waar ik alleen maar van kon dromen. En ik stuiterde vooraf al van enthousiasme voor het verhaal. Ja, dit wil ik vaker doen. Inspirerende verhalen vertellen.

Jeetje, wat een mooie dag. Ik wil maar niet naar bed. Pfoeh, hopen dat ik de slaap kan vatten.

Schoonvader (nog) is vandaag jarig, zondag vieren ze hun huwelijksfeest. Ik zal er niet fysiek bij zijn. Raar, maar de nieuwe werkelijkheid. Heb hem een sms gestuurd met warme woorden. Mijn woorden zijn warm.

Het rare is dat het zou kunnen dat ik zondag niet eens in mijn stad wakker wordt, maar ergens anders. Niet dat ik me daarop richt, het doet er niet toe. Maar er voelen dingen wel heel anders nu. Allemaal tijdelijk weet ik, vier jaar geleden dacht ik ook vanalles en dat stopte ook ineens. Het gekke is dat ik me daar nu niet druk over maak, of het doorgaat, stopt of nooit start. Er veranderen dingen in mij, mijn opstelling met name. En dan vooral met het serieus nemen van mijn binnenwereld en daarnaar handelen.

Dan maakt het ineens niet meer zoveel uit wat er gebeurt om me heen. Feitelijk vinden velen mijn situatie moeilijk en vervelend, iets wat ze zelf niet willen. Maar in mij brandt een licht steeds sterker. Ik weet ook nog niet hoe mijn leven er straks uit zal zien. Of het mee gaat vallen of niet. Maar waar ik lang de neiging had om het te willen weten, hoe eerder hoe liever, beweeg ik nu meer naar nieuwsgierigheid, ernaar uitkijken. Benieuwd wat gaat komen en hoe het gaat zijn.

Met de vloer en muurkleur (1 althans) al bekend begint het beeld zich te vormen en kom ik in de stand die me het beste past: het opbouwen en invullen van een beeld. Dan blijkt alles wat belangrijk leek (díe bank wil ik graag, díe lamp wil ik het liefst) allemaal minder belangrijk. Het wordt een huis van liefde, licht, kleur en openheid.

Jemig, dat rolt dan ineens uit mijn vingers en meteen ratelt de bovenkamer: past dat dan, die vier termen, op jou Pret? Ja, dat past is direct de conclusie en mijn god wat is het waar. En wat voelt het ge-wel-dig om dat ten volle bij mezelf te erkennen. Ik ben een man van liefde, licht, kleur en openheid. En warmte (oh wacht, dat zit al in liefde natuurlijk).

Ik begon deze tekst om het over de zondagse slaapplek te hebben -de mogelijkheid, gen wens- maar dit is een gratis cadeau. Super hoor.

Maar goed, dan nog even over de mogelijkheid. Wil ik het of niet? Ik sta ervoor open. In een eerder gesprek met deze dame vertelde ik dat ik merkte dat ik merkte dat warmte en steun al te lang uit mijn leven waren en dat ik voelde dat die behoefte toenam. Dat ik nu merk dat ik er aan toe ben om dat weer te hebben. (Of dat nu in vriendschapszin is of in relatie, het woord relatie alleen al doet mijn weerstand groeien). Belangrijk dus om de warmte naar me toe te halen bij vrienden die daarbij passen.

Mijn dierbaarste vrienden zijn degenen die warme autonomie hebben. Autonomie om altijd eerlijk de mening te geven, warmte om het met mededogen te brengen. In management-termen: hard op de inhoud, zacht op de mens. Je kunt me alles aandragen en ik sta er ten volle voor open, maar breng het met mededogen, respect, warmte, dat soort dingen. Doe het vanuit oordeel of irritatie en de deur is al op slot voordat je op de deurbel gedrukt hebt. Gebarricadeerd zelfs. Val me aan en ik verdedig me, nodig me uit en ik neem koekjes mee. Volgens mij ben ik daar niet uniek in. Ik leer steeds meer om zelfs bij een aanval koekjes te laten zien, als een weg die meer oplevert, dat is pure winst en die weg ga ik uitbouwen. Maar kijkend naar wat een natuurlijke reactie is, dan denk ik dat het gros van de mensen verdedigend reageert op een aanval. En aanvallend op een verdediging.

Terwijl strijd altijd dezelfde uitkomst heeft: een winnaar en een verliezer. Terwijl geen van beide zichzelf gunt de verliezer te zijn. Dus wat levert strijd dan op?

Warme autonomie dus. En ik weet behoorlijk precies wie dat zijn. Die autonomie is wezenlijk: want ze wijzen me onverbloemd op dingen die ik niet handig doe. Warme afhankelijkheid is me een gruwel, omdat het meelopen is, zonder verrijking. Niet goed voor mij, niet goed voor de ander. Ik wil samen sterker. Warme autonomie-mensen.

Vandaag wat van het padje. Gisteren gebeurde er vanalles tussen mij en een dame. Nou heb ik dat sinds anderhalf jaar wel vaker. Dat het lijkt alsof ik snel verliefd wordt op vrouwen. Terwijl ze lang niet allemaal mijn type zijn. Twijfel of het gevoel van verbinding is dat ik voel, dat ik dat verwar met verliefdheid, maar bij deze dame is het wel heel sterk. Gisteren zelfs HEEL sterk. En vandaag ook. Net voor de zomer al eens een gek/bijzonder moment met haar meegemaakt toen ik haar even hielp met een tuinhekje vastmaken. Dat ging in een rust en vanzelfsprekendheid... dat viel me meteen op. Echt een samen. Voelde toen al goed. Alsof het ritme gelijk was of zo. Weinig woorden, ook niet nodig.

Gisteren vlamde het op momenten wel heel hard op, dat gevoel. Zij raakte er ook door van slag. Ik minder, maar ik hoefde ook niets te doen, dat hielp.

Benieuwd wat dat gaat worden. Het voelt ergens heel goed, maar ergens ook heel vreemd, omdat ze niet direct een vrouw is waar ik vroeger naar zou omkijken. Van de andere kant is de realiteit ook dat ik nu een heel andere man ben dan 20 jaar geleden. Of 10, of 5. Daar zijn forse veranderingen doorgevoerd.

Benieuwd wat dat gaat worden. Maar eens lekker loslaten.

Goh, voel het zo wegfloepen, de spanning die ik eromheen gebouwd had -onbewust. Ik dacht laat maar los en hupsa.

Gisteren voor het weggaan nog even oogcontact en toen leek het of ik iets te lang in heur ogen keek. Weet niet of zij het ook gemerkt heeft, maar gezien sms-contact... Zaterdag heb we ineens een date. Het kan verkeren.

Mooi beschreven, maar ondertussen wel zenuwachtig voor een event van morgen waar ik moet spreken. Eigenlijk vooral omdat ik mijn boodschap nog niet gekozen heb. Van de andere kant: ik weet wel dat ik hier een sterk verhaal over heb. Dat ik het desnoods a l'improviste nog red. Het lastige is dat ik de doelgroep niet goed ken. Dat maakt het tricky.

Maar dan nog, het heet losdenken, nou, dat kan ik wel. Daar kan ik veel vragen over beantwoorden.

Vloer gisteren opgehaald en aansluitend hele diepgaande sessie waarin mijn basis werd gesterkt. Hoe symbolisch. Nieuwe vloer in nieuwe huis, stevige basis van de volgende fase in dit leven. Omgeving en innerlijke ontwikkeling in synch. Dit soort dingen blijven me verbazen, kan daar erg van genieten. Voelt als op een stroom zitten.

Merk ook dat ik me er gemakkelijker aan overgeef nu. Ja, weinig tijd voor rust, ja, weinig tijd even voor wat ik echt belangrik vind en waar ik eigenljik zsm mee wil beginnen, maar ik zie nu wel scherp dat nu het moment nog even niet is. Eerst de basis klaar (huis) en dan in die échte rust de volgende stap. Alles op zijn tijd.

En ondertussen komen er al wel wat voortekenen voorbij die lijken te duiden dat het werk-stuk ook wordt voorbereid. Die kosmos, ik geloof dat ik het begin te begrijpen.

Oh, nog een slot na het natuurlijke slot: merk ook minder angst voor wat gaat komen, meer nieuwsgierigheid en vertrouwen. Was belangrijk resultaat van gisteren. Voelt heel heel erg prettig.

Laminaat, wasmasjien, koelkast, kleur voor op 1 van de muren. Het wordt wat. Lekker dat het beeld zich aan het invullen is. Van het nieuwe huis bedoel ik uiteraard. Morgen kijken of ik stucwerk geregeld kan krijgen, afstem met makelaarmans. Het vordert best. Ja, prima dagje zo.

Wel een ontzettend gaaf ding gemaakt vandaag voor een beurs. Een kijkdoos waarin bezoekers hun werkplek kunnen zien, maar dan aangepast met een middel dat hun werk makkelijker maakt EN hun doelgroep meer betrokken houdt.

Was goed om vanmiddag en -avond mee bezig te zijn.

Leukste was toen dochtertje zei "Jij kunt wél leuk dingen knippen, papa!".

Het is ook wel écht een gaaf ding geworden. Zelfs vrouw was onder de indruk. Ik zelf ook wel. (-:

Na de openheid van gesprek met vader deze week weer de geslotenheid en vooroordelen van mijn werkomgeving ervaren. Dit is dus waar ik op stuk ga. Mensen die zaken niet aankaarten, mooi weer spelen en dan ineens ongenuanceerd hard uit de hoek komen. Zonder enige verdieping, louter vanuit vooroordeel.

Het geeft eilanden, afzondering en gebrek aan samenhang. Tussen mensen en in de resultaten. Het werkt gewoon niet.

Gisteren heb ik directeur verteld dat de beste en de slechtste verkoper van Nederland niet gebaat zijn bij louter commentaar krijgen, focus op fouten. Dat het leidt tot angst, verstijving, niets. Ik hoop dat-ie het in zijn debat-oren geknoopt heeft, maar reken er niet op. In woede gaan zijn oren dicht.

Hij heeft het verschrikkelijk druk en dat speelt al (te) lang, maar dan nog. Dit is geen doen en fnuikend voor mij.

Verder gaf het waterspoor ook inzicht in waar ik mijn tijd in wil gaan steken. Hoe essentieel het voor mij is. Omdat het me zo diep raakte. Mijn vader schrok van het verdriet denk ik, heeft vermoedelijk ook de woorden niet helemaal kunnen plaatsen.

Hij reageerde vooral op het verdriet. Gelukkig kon ik hem daardoor meegeven dat het voor mij heel fijn was dat te kunnen uiten. En dat het me enorm veel opleverde aan inzicht en bevestiging van waar ik naartoe te gaan heb. Diep verdriet is vaak ook heel goed, omdat het je (ook) laat zien wat je wél wilt.

Mijn vader stuurde een sms om te vragen hoe het is. Een paar dagen later spraken we elkaar. Ik was op weg naar kantoor. Het sms-antwoord was kort geweest. "Zwaar". En dat was het ook. Het had te maken met vorig weekend -is het echt nog maar één week geleden?- en met onzekerheid over de nabije toekomst.

Het werd een bijzonder gesprek, al werd ik later in twijfel gebracht of het wel klopte, wat ik aankaartte.

Het ging eigenlijk ook niet over het voorval. Dat was de aanleiding, maar al pratende liet hij soms wat dingen los. Mijn vader heeft de neiging om de koers in het midden te houden. Zeker nu. Begrijpelijk, omdat hij het contact goed wil houden, ook met haar.

En ook onbegrijpelijk. Omdat ik er niet in geloof. Ik geloof niet dat je een relatie goed houdt door dingen niet uit te spreken. Dingen die te hoog zitten, misschien ook minder hoog zittende dingen.

Hij hield ook nu de koers in het midden, maar zei wel "P, ik zeg je wel: ik heb niet voor niets met grote regelmaat tegen je moeder gezegd dat ik snel naar huis wilde als we bij jullie oppasten". Voor hem blijkbaar een duidelijke uitspraak, voor mij echter niet. Ja, dat hij het niet prettig vond bij ons, maar na eerder doorvragen leek dat ook op mijn conto te komen. Al die tijd (hij heeft het al vaak gezegd) heb ik dat gelooft. Het is ook wel erg open gesteld zo.

In dat telefoongesprek vroeg ik door, zei ook hoe ik het interpreteerde. Dat bleek volslagen mis te zijn. Hij bleek niet goed tegen de opstelling van mijn vrouw naar mij te kunnen. In ieder geval was dat met grote afstand de reden te willen gaan.

Al die tijd is dat dus niet gezegd. Al die tijd heb ik me alleen gevoeld. Al die tijd heeft het mijn onzekerheid over mijn handelen gevoed. Het werd een waterige weg tussen woonplaats en werkplaats.

Maar mijn God wat was het mooi. Omdat ik mijn vader nu kon vragen of hij voortaan volstrekt eerlijk tegen me wilde zijn. Of het nou fijn voor me was of niet. Dat hij zou stoppen met klagen over de wijn als de vis niet smaakt en andersom. Of het algemeen houden (het smaakt me niet zo) als hij precies weet welk van de twee niet goed is.

En daar zit ook mijn twijfel. Vanuit mezelf geloof ik heilig dat wegstoppen, niet benoemen uiteindelijk de relatie verstoort. Zelf heb ik een enorme hang naar eerlijkheid en openheid. Maar mag ik dat vragen van een ander?

Wacht, daar zit iets.

Meteen bij vragen voelde ik "Ja, maar niet verwachten". En daar zit voor mij een crux. Ik verwacht dan dat er wat mee gebeurt, met wat ik aankaart en daar zit het mis. Niet in het aankaarten, wel in het verwachten. Daar word ik dan ook weleens onprettig van naar de ander. Onder het mom "Je weet toch dat (ik dat niet fijn vind/ik het zo niet wil/het de relatie verstoort/etc)" raak ik geïrriteerd. En dat heeft met verwachtingen te maken. En dat is wat ik in vrijheid niet mag vragen. Wat ik ten diepste ook niet wil. Dat mensen iets louter om mij doen. Dan is het een vorm van dwang en daar houd ik niet van. Wil ik niet.

Ik kan mijn vader vragen om openheid en eerlijkheid, maar niet verwachten. Het valt hem niet altijd makkelijk, kennelijk. Vragen mag, maar ik wil niet (meer) verwachten. Hopen misschien, maar dat is het dan wel.

Andere mooie dingen van dat gesprek: het gaf me inzicht dat ik het al die tijd bij het rechte eind had. Dat ik mijn eigen gevoel mag vertrouwen. En dat ik dat ZELF te doen heb, niet me afhankelijk moet opstellen door te wachten tot mijn vader het bevestigt (zoals nu gebeurde). Of niets doen omdat mijn vader (of anderen) het niet bevestigen. Het is aan mij. En mijn gevoel klopte ook hier weer. Als ik wacht op bevestiging kan me dat immers 17 jaar wachten opleveren. Of langer, want het is nu pas bevestigd nadat ik zelf een andere koers gekozen heb.

En het heeft me opgeleverd dat ik open en eerlijk wil zijn en zulke mensen om me heen wil. Mensen die zeggen dat de vis stinkt als de vis stinkt en dat de wijn stinkt als de wijn stinkt. Ongeacht hoe dat voor mij is. Omdat ze écht betrokken zijn.

Eigenlijk wil ik voor dat stuk dus... mensen zoals ik. Voor dat stuk. Is een mooi liefdevol teken naar mezelf, dat iets zo wezenlijks voor mij ook in mij zit.

En dan uitgerekend vanmorgen een interview in de VK Magazine lezen met acteur Peter Blok, die vertelt "Nog altijd omring ik me met mensen die het fijn vinden om open te zijn". En ik wist meteen: dat wil ik ook. (En voor het beeld: dat heb ik ook op veel gebieden nu al. Dat is dus ook criterium 1 voor mijn volgende relatie.)

In aanvulling op gisteren:

Mijn ouders hadden het niet breed in die tijd en ik denk dat dat een grote rol speelde bij mijn moeder's reactie. Ik verwijt haar niets hoor. Het is vooral een constatering dat ik mijn eigen kompas kan volgen. Ik voelde immers direct dat het overdreven was, dat het niet klopte, de reactie in relatie tot het "vergrijp". Het sterkt me ook wel weer in het vertrouwen in mijn kompas. Dus zo bezien een cadeau dat ik dit inzicht nu krijg. En ik mag er ook op vertrouwen dat mensen niet zomaar de link losmaken. Dat deed mijn moeder immers ook niet. Alleen op dat moment was hij er even niet. Omdat ze zichzelf verloor, niet omdat ze mij wilde buitensluiten.

Hm. Zo bezien voelde ik dat de verbinding tussen ons verdween en ik plakte dat op mij, dat het door mij/mijn gedrag kwam. Terwijl ze waarschijnlijk de verbinding met zichzelf verloor en daardoor die met mij ook verdween. Ze was in paniek, klaar.

Net zo goed als ik zelf in paniek kan raken als mensen onaardig doen. Mijn vrouw, de man van voetbal, collega's, klanten. Dan raak ik mezelf ook kwijt. Of als het lang duurt voor ze reageren. Dat zit allemaal in mij zou je kunnen zeggen. Then again, dat dacht ik ook bij mijn moeder. En toen was dat niet zo. Het was haar paniek. In combinatie met mijn broze vertrouwen had dat dit gevolg. Maar het was haar paniek. En mijn reflex die dan verbinding zoekt ten koste van mezelf.

Ik voelde namelijk de verbinding verbreken en zie nu dat ik toen merkte dat die weer terugkwam in de afwijzing van mij. Daarin kon ik dan weer verbinding maken met mijn moeder (of vader in andere omstandigheden). Verbinding in de afwijzing van mij/mijn gedrag. Samen vonden we mij heel erg fout. Alles om maar verbinding te maken. Mezelf afwijzen om daar dan erkenning mee te winnen. Net als lange tijd in mijn huwelijk gebeurde. Eigenlijk heel erg zonde dat ik zover ben gegaan in mijn leven, maar dat is wel hoe het gegaan is. Goed om om te buigen.

Het is écht een cadeau, dit inzicht.

Ik wil alleen maar dat je van me houdt,

Ook al doe ik dingen fout

Dat je van me houdt,

Ook al ben ik stout

Dat je van me houdt

Niet negeren, afstand, koud

Alleen maar dat je van me houdt

Dat je van me houdt

Ongeacht mijn fout

Dat je van me houdt

Van mij houdt

Van mij

houdt

Mam, ik vind mezelf wel fout

Als je maar  weer van me houdt.

Lief ik vind mezelf fout

Snap dat je niet van mij houdt

...

2012

Vrouw ik vind mijzelf goed

Ongeacht of jij dat doet

(o:

Bijna niet geslapen en wat Sjoesj zegt klopt: het raakt me heel erg diep. Feitelijk vergelijkbaar met wat de dag ervoor op het voetbalveld gebeurde. Ik heb nog steeds moeite mijn grens aan te geven als mensen grof reageren.

Het is een echo van mijn vader, een herinnering aan een voorval met mijn moeder ook.

Ik zal een jaar of 7-8 geweest zijn. Ik moest brood gaan halen voor mijn moeder en liep met de portemonnee in mijn handen naar het winkelcentrum. Een vriendje liep mee. Daar aangekomen keken we onze ogen uit bij de snoepafdeling. Ze hadden snoepjes in een kartonnen doosje waar een UFO op stond. Wij dachten dus dat er een UFO in zou zitten. Het vriendje vroeg me om die te kopen en drong erg aan.

Ik durfde ergens niet, maar was ook erg nieuwsgierig. Wilde die UFO ook heel graag zien. Het leek me niet in zo'n klein doosje te passen, maar die afbeelding stond er wel op, dus...

Ik kreeg het er erg warm van en wist niet goed wat te doen. Het vriendje ging door met aandringen en uiteindelijk werd het me teveel. Ik kocht het snoep.

Toen we naar buiten liepen zat er helemaal geen UFO in het doosje. Gewoon dropjes en ook niet heel lekker. Ik was teleurgesteld.

Toen ik thuiskwam vertelde ik het eerlijk aan mijn moeder. Ik denk dat ik het bij de poort naar haar riep. Mama was boven aan het strijken. Ze reageerde woedend. Begon heel hard te roepen en te schreeuwen dat ik dat niet mocht doen. Dat ik niet goed snik was om dat te doen. En meer van die dingen. Ze was heel eg overstuur. Ik snapte het niet zo goed, maar zag wel dat ze erg boos was.

Ik weet nog dat ik het wel heel erg overdreven vond. Dat het zo'n ramp ook weer niet kon zijn, die paar snoepjes. Ik had nog geen benul van geld en geldwaarde, maar deze reactie leek me heel erg overdreven. Dat voelde ik wel heel erg sterk van binnen.

Volgens mij is zelfs mijn vader later nog van zijn werk naar huis gekomen, speciaal voor dit voorval en die heeft de zaak gesust. En in rust uitgelegd dat ik dat altijd moest vragen. Mijn moeder ondertussend heftig huilend in een ander deel van huis of kamer, dat ben ik even kwijt.

Ik voelde me buitengesloten, afgewezen, daar en toen, door mijn moeder. Alsof ik er niet meer mocht zijn, terwijl ik alleen maar lief voor een vriendje probeerde te zijn. Dat wilde mama toch ook altijd, dat ik lief voor anderen was? Het voelde alsof ik het huis niet meer in mocht, ik voelde de verbinding letterlijk doorgesneden worden. Er was geen contact meer. En ik kon het ook niet meer maken.

Het voelde als machteloos toezien hoe ik er niet meer bij mocht horen. Door iets dat ik met de beste bedoelingen gedaan had en waarvan ik de nadelen niet voorzien had.

Het voelde niet fijn dat degene die altijd lief voor me was nu ineens zo met me omging. Om iets dat ik niet expres gedaan had. Hoe kun je geen fouten maken als je (nog) niet weet dat iets fout is?

------------

Het heeft wel een band met mijn blauwe plek op overemotionele reacties van mensen, denk ik. (blauwe plek = overgevoeligheid bij mij). De overeenkomst is enorm. En ik voel bij het tikken veel spanning in mijn lijf.

Het is misschien dat wat in mijn relatie is gebeurd. Het is nooit een keuze van ons beide voor elkaar geworden. Van allebei niet. Dat is anders dan hierboven geschetst, maar verder klopt het. Mijn vrouw is zich gaan opstellen als degene die zonder aanwijzing op wat wél gewenst was mij afwees op fouten en weinig waardering had voor wat ik deed. Laat staan de intenties.

Tot op zekere hoogte snap ik dat de intenties niet alles goedpraten. Een stommiteit is een stommiteit. En een grove stommiteit is een grove stommiteit. Sterker, ik was daar altijd snoeihard over. Als je met de beste intenties een huis laat affikken, sta je wel zonder dak boven je hoofd, dus who cares for intentions?!?

Nu, met dit uitschrijven, besef ik dat het alleen een drama hoeft te zijn als het een drama is. Daarbuiten kun je gewoon aangeven wat er mis gaat of niet handig is. Of niet fijn. En zo iemand aan een inzicht helpen.

Het verklaart misschien ook mijn focus op wat er mis kan gaan, soms. En soms levert dat wat goeds op, maar soms ook alleen een hoop stress voor... niets. Voor een gulden voor een UFO-pakje. Zonder UFO. Al had dat niet veel uitgemaakt denk ik, als-ie er wél had ingezeten.

"Zo, ga jij eens lekker op de praatstoel zitten" zeg ik als ze duidelijk op weg naar een gesprek haar kleding van een stoel raapt en gaat zitten in de slaapkamer waar ik tegenwoordig alleen in slaap. In mijn hoofd zit een vrolijk kijkend mannetje dat oprecht positief kijkt naar wat er gebeurt en het pad klaarlegt voor een gesprek. "Ik sta open voor wat jij me wil vertellen", is de gedachte.

"Je hoeft niet zo cynisch te doen!" is de reactie.

Het vrolijk kijkende mannetje voelt een deur in zijn gezicht slaan en is even beduusd van wat er gebeurt.

Vrouw praat gewoon door, maar ik ben er niet bij. Voel van binnen wat er gebeurt en merk dat ik niet ontvankelijk meer ben. Dat ik gekwetst ben door deze behandeling en vooral door de impliciete boodschap die mijn intentie ter discussie stelt.

Ik onderbreek de vrouw en zeg dat ik het niet prettig vind dat mijn intentie ter discussie gesteld wordt en dat ik wil dat ze weet dat ik het positief en vriendelijk  bedoelde. "Ja, oké, prima" hoor ik, zonder enige bezieling in de toonzetting. Het eindigt met een veel te lange discussie etc.

Wat was er aan de hand?

Vrouw was gestressed omdat ze naar haar doodzieke oma wilde en in 10 minuten iets wilde aftikken.

Ik was ontspannen, omdat ik vandaag een dag voor mezelf heb waar ik flinke behoefte aan had. Die behoefte heb ik gevoeld en ik heb ernaar gehandeld.

Gisteren spraken we elkaar kort en was het voor het eerst in 2-3 weken dat er enig contact mogelijk was. Vrouw was post-stress na een spannende presentatie op donderdag.

Kennelijk was er nu weer stress en hup, alles in haar gaat op slot en uit verbinding.

Wat gebeurt er met mij op zo'n moment?

Ik voel me onrecht aangedaan en raak verward. Enerzijds wil ik haar helpen om naar haar oma te kunnen gaan, anderzijds wil ik dat ik met het respect behandeld wordt dat ik -en ieder ander mens- verdien. Het dilemma is: laat ik me honds behandelen en help ik haar toch? Of stel ik rücksichtslos paal en perk aan haar opstelling en help ik mits ik fatsoenlijk bejegend word?

Ik kom daar maar niet uit. Als ik help "no matter what" gooi ik mezelf te grabbel; ze zal doorgaan met ongewenst gedrag. Maar als ik niet help gooi ik andere ruiten in. En ik voel me zelf ook niet fijn bij dat ze niet tijdig bij haar doodzieke oma kan zijn. Het voelt als een lose-lose situation.

Denk ik dat een ander dit zou pikken? Ik denk het niet. Feitelijk doet het er ook niet toe, het gaat om mij. Ze heeft het met mij te doen. Het gaat om omgangsvormen die ik ongewenst vind. Sterker: waar ik genoeg van heb. Ik wil een respectvolle, open omgang. En een vermogen om verantwoordelijkheid te nemen als je dat even niet lukt.

Mijn god, wat zou ik graag willen dat iemand eens een tijdje meekeek en zijn mening gaf over wat er zoal gebeurt in dit huis, tussen de volwassenen dan met name. Om te weten: ben ik nou gek, verwacht ik te veel, of is de vrouw werkelijk met zo grote regelmaat zo ongehoord horkerig bezig?

Vandaag was het tussen vrouw en mij ineens weer zoals tot 2-3 weken geleden. Enige rust, af en toe verbinding, een "we lossen het samen op"-gevoel. En dat miste ik de afgelopen weken. Sterker,op een gegeven moment heb ik het ook uitgesproken en erkende vrouw het ook. Dat ze niet in verbinding was. Ook niet met zichzelf. Verdwaald in paniek, als ik het woorden moet geven. Een bekende trek. Steeds als ik daaraan denk, zie ik ons weer zitten in mijn studentenkamertje. Zij in paniek omdat ze die dag van alles en nog wat wil in veel te korte tijd. Voor zichzelf moet ze dat allemaal. En ik die haar hoofd in mijn handen neem en zeg dat ze helemaal niets moet, dat ze zelf kan kiezen. Het wordt gehoord, maar landt maar half. Het zal niet leiden tot ander gedrag, zoveel is wel duidelijk.

Ergens best verdrietig dat dat bijna 20 jaar later nog steeds een item is. Jammer voor haar, maar ook jammer voor ons, want het bezwangert de lucht zo.

Het triggert bij mij een "Misschien ben ik daar ook wel te gevoelig in". Dat "te" is een oordeel. Jammer en nutteloos, want zo ben ik en ik mag zijn wie ik ben. Daar wil ik voortaan achter staan, achter mezelf. Ik ben wie ik ben, ik leer van mijn fouten en ga vol goede moed verder. Die gevoeligheid heb ik, die hoort bij mij en maakt mij tot wie ik ben.

Feit is dat ik dingen goed aanvoel. Steeds beter ook.

Daarstraks nog, op het voetbalveld. We liepen naar het veld toe en ik voelde weerstand bij één van de mannen met wie ik samen het team begeleidt. Ik voelde het in alles, het voelde niet lekker en ik voelde het in contact met hem. Dat bleek -terugkijkend- een voorteken, voorgevoel.

Tijdens de wedstrijd floot ik en toen gebeurde het. Eerst hief de zoon van deze man zijn been onverantwoord hoog op. Het ging nét goed, maar was erg riskant. Ik twijfelde wat ik moest doen, maar het spel gaat dan door en voor je het weet ben je alweer verder.

Binnen een paar minuten was er een volgend duel om de bal en nu werd zijn zoon geraakt. Het leek een -stevig- duel om de bal, maar neits onoirbaars. Maar hij huilde. Nou doet-ie dat soms wat erg snel en ik had niets vreemds waargenomen. Dus doorspelen. "Hé <Pret>, daar kun je voor fluiten hoor!" schalt het over het veld. Daar kan ik niet goed tegen, trainers die discussies met de scheids aangaan tijdens het spel. Vertel desnoods in de rust -en in alle rust- wat je anders wil, dan kan ik er wat mee, maar niet onder het spelen en zeker niet op deze toon. Want je ziet de jongetjes meteen hetzelfde doen: zeuren over elk wissewasje.

Het erge is: afgelopen 2 jaar is het een aantal keer voorgevallen dat een tegenstander dit gedrag vertoonde en dan was hij er als de kippen bij om dat af te keuren. Nu doet-ie het zelf. Daar kan ik niet tegen, dat meten met twee maten. Ik voelde me boven een put hangen waar al mijn energie in verdween. En een ongebreidelde woede over dergelijk gedrag.

Wat ik niet handig deed is vervolgens de discussie aangaan. Weet je, op zo'n moment wil ik eigenlijk het liefst meteen het veld aflopen en er nooit meer terugkomen. En een ander deel in mij zou hem het liefst van het veld sturen of een hele forse discussie aangaan. Omdat ik dit gedrag -excusez les mots- haat en die woede eruit wil. Maar de discussie aangaan werkt niet. Ik snap wel heel goed dat ik het doe, want ik voel me in de steek gelaten door een "teamgenoot" en dan ook nog met een enorm kabaal zodat iedereen het ziet/hoort. Zo jammer, dit.

Wacht eens... Dit gedrag valt in hetzelfde putje als eerder mijn vrouw die "hoe typisch!" riep toen ik met zand onder mijn schoenen het huis binnenliep. Ook met allerlei anderen erbij.

Ik weet best wel dat dergelijk gedrag alles over de ander zegt en niets over mij, maar op zulke momenten komt er een onverzettelijkheid in me op dat wat er ook gebeurt, ik dit niet over mijn kant laat gaan. Jij mij te kakken zetten, ik eroverheen. Dat idee.

Terwijl ik weet dat het daarmee alleen maar erger wordt. Zo gek. Ik weet het heel goed, propageer het naar mezelf én naar anderen, maar kan het zelf niet altijd toepassen. Maakt dat mij ongeschikt om het te propageren? Dan meet ik toch ook met twee maten? Toen ik in de rust hem erop aansprak en hij maar door bleef ging beet ik hem op een gegeven moment toe dat hij zijn bek moest houden. Dat was de druppel voor hem. Ik baal daar wel van, dat ik dat zeg, maar wat moet je dan, als iemand maar doorgaat als een razende dolleman? Maar laten gebeuren? Weglopen? Weglopen voelt als verlies pakken. Als afgang. Daar springt mij ego in de bres. Maar feit is wel, dat deze uiting me precies naar het niveau trekt dat ik afwijs. Ik verlaag me dus tot dat niveau. Het lukt me niet erboven te staan. En daar baal ik van.

Het tweede wat me bezighoudt: wat maakt dat mensen dat bij sommige mensen wel uit hun hoofd laten en bij anderen het gewoon WEL doen? Heb het idee dat ik op dit punt vaker dan gemiddeld de sjaak ben. Terwijl ik dat niet wil.

Misschien is het een kwestie van mezelf vooraf UIT verbinding met anderen plaatsen. Misschien dat dat het is, meer afstandelijkheid uitstralen. Maar waarschijnlijk is het mijn twijfel waar de ander gebruik van maakt.

In ieder geval zal het helpen als ik meteen in neutraliteit aangeef dat dit gedrag me te ver gaat.

Wat triggert me dan zo? Een gevoel "jij mag geen fouten maken". Ik mag kennelijk ook van mezelf geen fouten maken. Of niet teveel. En de teller loopt al bij de eerste natuurlijk. Vanaf de eerste maak ik me al druk. Dat is zeker waar. Vanaf dat eerste te hoog geheven been maalde het al door mijn hoofd. "Hoe doe ik dit beter?-Wat zullen ze wel denken?-Ik moet het niet nog een keer verkeerd doen!"

Dit is wel ECHT een thema, realiseer ik me. En de kern is zelf fouten mogen maken van mezelf. Meer nog dan wat anderen ervan vinden.

Dat is ook wat mijn vrouw en mijn baas bij me triggeren: het moet perfect, het moet perfect. Maar dat hoeft helemaal niet altijd. Vaak is perfect juist verkeerd. Al was het maar omdat ik er door onderpresteer, door die druk. Het is negatieve druk versus positieve druk. Negatieve druk daar blokkeer ik van.

Dat is een groot thema, perfect moeten zijn, het perfect moeten doen. Terwijl de fouten ook nodig zijn. Ik moet mezelf maar eens gaan toestaan dat ik fouten maak.

Sideways: zonet begon dochter te jengelen en hield niet op. In het verleden zou ik op enig moment een snauw gegeven hebben dat het genoeg was. Nu zei ik dat ik er teveel last van had en dat ik daarom naar boven ging. Het effect was: rust in mij, geen frustratie over mijn eigen boosheid en ik kon gewoon door. Vrede met mijn oplossing.

Dus weglopen heeft ook zijn voordelen en minstens zo belangrijk: ik voel me goed over wat ik gedaan heb. Bovendien leer ik van eerder onhandiger gedrag.

Gisteren met zoon in onze tuin gebadmintond. Mooie momenten om zo met je kind wat te doen. Veel meer waard dan tv hangen. Het was een fijne avond. Ik had het rijk alleen en ondanks dat we wat laat thuis waren toch iedereen keurig op tijd onder de wol én... buiten gegeten. Het was niet heel warm, maar ze wilden allebei graag. Toch leuk, daar delen we iets.

Gisteren besefte ik het me niet zoals ik het nu besef, maar dochter naar bed brengen was ook heel prettig en harmonieus. Verhaaltjes lezen, zij in mijn poortje, hoofd op mijn schouder. Voor het slapen nog even afstrijken, kus, rust.

Tijdens badminton vroeg ik zoonlief of hij het jammer vond, dat we weggaan uit deze buurt. Dat vond-ie het wel. En ik -in alle eerlijkheid- ook. Niet vanwege de buurt/buurtopzet, wel vanwege onze naaste buren (schat van een buuv hebben we) en de vriendjes die dichtbij wonen.

Rationeel weet ik donders goed dat de kinderen én ik makkelijk contact leggen en dus ook wel weer een kring om ons heen krijgen in de volgende buurt. Het gevoel sputtert soms wat tegen. Het is misschien dat hechten aan mensen dat me parten speelt. De kans dat je contact houd is niet heel groot denk ik. Maar misschien ook wel. De toekomst zal het leren.

Wat de ruzie betreft: ze gaf nu eindelijk eens blijk van reflectie. Dat ze zelf "waarschijnlijk ook een bijdrage had geleverd" dat het zo heftig ging.

Feit is dat ze al weken worstelde met een presentatie die ze gisteren moest geven. En onder stress vertoont de bokkigheid van mijn vrouw heel nare trekjes. Sneren als "Ik zal blij zijn als ik hier vanaf ben" als ik aangeef dat ik iets wil (en dat niet in haar straatje past). Zomaar uit het niets. Denk wel dat ik daar gevoelig voor ben, dat ook. Of "Ja, eh, ik heb geen zin om het daar weer uren over te hebben". Een favorietje van d'r die ze meestal binnen no time erin gooit. En waarmee ze door de bank genomen de zaak júist rekt.

Is dat nou iets waar ik te gevoelig in ben of zijn het te vervelende manieren van doen? Ik ben daar nog niet uit.

En de dag erna weer ontspanning.

Zelfde type huurhuis gezien maar dan ingericht. Het blijft op sommige plekken behelpen, maar er is in ieder geval wel iets van te maken. Gelukkig maar.

Naderhand alleen knallende ruzie en dat dreunt na. Niet goed, niet fijn.

Hele grote OEF zeg. Vandaag huurwoning gezien die van buiten heel aardig leek, maar van binnen me kapot geschrokken. Alles kaalgetrokken, dus alles moet van vloerbedekking etc voorzien worden. Mijn god, wat een schok. Daar gaat WEER een stuk van het budget. In bloody vloerbedekking. Dan is er nog geen pepernoot aan leuke meubelen besteed. Mijn god, wat erg. Om te huilen. Moet even afschakelen in mijn verwachtingsniveau. Dat kost toch elke keer weer een enorme bak moeite. Verwachtingen die tegenvallen. Wat een mindfuckers zijn dat. Niet gezond voor een mens.

Meer in contact met anderen en met het leven, las ik. En ineens viel het kwartje. Van een frustratie van me.

Al een paar weekenden voel ik me in een niemandsland hangen. En de laatste week voel ik dat ook doordeweek. Niet continu, wel te vaak. Zou daar nu een hele lap tekst over kunnen spuien, maar doe dat niet. Want... dan doe ik precies datgene wat de frustratie veroorzaakt.

Meer in contact met anderen. Jij, Pret? Ja, ik. Afgelopen weekenden zit ik natuurlijk ook daadwerkelijk in een niemandsland tussen nieuw en oud leven. Tussen mét mijn 2e grote lief (oude leven) en op mezelf (nieuwe leven).. Na de vakantie is dat gevoel sterker geworden.

Het gevolg zijn landerige weekenden met een onbestemd gevoel. Landerig is soms lekker, maar niet in de combi met onbestemd. Ik isoleer mezelf dan, dus minder verbinding. Met kinderen, onder andere. Wachten op de werkweek, zoiets. Maar ook minder verbinding met mezelf.

Zondagochtenden in bed blijven, want moe van korte nachten. Ondertussen twee kinderen die zich beneden "vermaken" voor de tv. Uren vervliegen, zodat tegen het moment van opstaan de ochtend nog maar zo kort is dat je eigenlijk voor het middageten niets meer kunt doen. Die laatste restuurtjes dus ook door lanterfanten, etc.

Met einde dag het gevoel dat je vooral tijd hebt doorgebracht, maar weinig gedaan en weinig genoten.

Dat wil ik anders. Volgens mij is het simpel: door te doen. Eruit, brood smeren voor de kinderen en de dag lekker beginnen met wat dingen die moeten gebeuren. Zijn nog leuke dingen ook, wat wil je meer? Lammen, hangen, het is niet mijn ding, niet écht.

En aangezien ik vandaag het rijk alleen heb met de kinderen ook alle mogelijkheid om precies dat te doen. Dus de groeten, ik ga eruit. (en die moeheid, die komt vanavond wel weer)