Raazer dagboek

Het was een grandiioze dag in Artis. We picknickten heerlijk op een bankje bij de olifanten en kregen en passant een lesje olifantenkunde mee. Grandioos.

De paviljoens waren ook nog tot vrij laat open zodat ik mijn familieleden (de schildpadden) nog even kon begroeten.

Zowel heen als terug werden we qua openbaar vervoer zwaar gedwarsboomd door de Uitmarkt. Tram 14 reed vlak voor onze neus een heel andere straat in. Maar het kwam allemaal goed. Wel uren later dan we bedacht hadden. Maar toen we thuiskwamen stond mijn bed er nog en om kwart over zeven vanochtend verkenden we een heel stille Haarlemmerhout. Daar zijn we nu pas van bijgekomen.

Hoewel de kaartjes voor Spinvis in Artis alláng uitverkocht waren (dacht in mijn onschuld dat je die op de dag zelf wel even kon regelen) gaan B en ik toch naar Artis toe. Gisteren kookte ik lekkere hapjes om mee te nemen. We gaan fijn picknicken in het park dat tot na zonsondergang open is. Van de meeste dieren is dan allang niks meer te zien maar daar gaat het nu eventjes niet om.

Ik mag wel niet vergeten de gratis entreekaartjes voor Artis bij me te steken. Anders wordt het een heel duur uitje.

Ik heb niet genoeg durf om mezelf op die manier te etaleren.

Eén keer had ik naar het koor een paar mooie ludieke inbindprojectjes meegenomen (alternatief bindwerk dus). Daaruit kwam een aantal opdrachten voort om ouwe afgeragde boeken opnieuw in te binden. Niet gezegd: nee, ik doe alleen ludiek. Braaf de opdrachten aanvaard. Leverde enkele tientjes op en bijna een hartkwaal omdat ik niet goed genoeg ben en bijna een boek verpest had.

Ik accepteerde wel alleen boeken die niet van waarde waren (behalve gevoelswaarde).

Over het algemeen ben ik te, tja te wat???... , om met mijn vaardigheden te koop te lopen.

Vraag me niet waarom. Ik kan het niet duiden.

Ik piekerde nog even door over de sterren- (cult-??) status van mensen als Peter Nalitch (www.peternalitch.ru). Plotseling heeft iedereen het er over en iedereen heeft een mening. Iemand zet zijn zelfgemaakte clipje op het internet (mijn broer heeft dat ook eens gedaan maar zijn status is wel héél erg cult gebleven) en iemand anders pikt dat per ongeluk op. En die vindt er wat van. En die publiceert daarover. En dan gaat het balletje rollen. De muziek van Peter Nalitch is ongecompliceerd, vrolijk, humoristisch en een tikje folkie/jazz. Wordt ook niet bijzonder goed uitgevoerd, de zang bij voorbeeld laat te wensen over maar al met al klinkt het bijzonder energiek. Ik denk dat daar het geheim in schuilt. We zijn met ons allen de supergeproduceerde perfecte muziek een beetje zat. We willen muziek horen waarin enthousiasme en aanstekelijkheid de boventoon voeren. We willen geraakt worden, in dit geval opgevrolijkt. Diep in ons hart hebben we ook het idee dat wij ook zo'n CD'tje kunnen opnemen. Of onze buurman misschien.

Ik denk dat dat het geheim is van Nalitch's succes.

De voorbereidingen voor de verjaardag lopen gesmeerd.

Ik heb al voldoende gasten om de cateringdames tevreden te stellen.

Mijn broer trommelde nog wat muzikanten op die graag komen optreden (partner mag mee).

Als iedereen gezellig aan het eten is, draaien we muziek die we van Arrow Jazz afhaalden (jazzrock en aanverwante soorten, ook blues).

Als inswinger dan muziek van Peter Nalitch and Friends, een getikte Rus die door You tube in korte tijd de sterrenstatus toebedeeld kreeg. Zomaar gratis down te loaden. Het is een soort feestmuziek en een ratjetoe van russische folk, westerse jazz en nog zo een paar dingetjes.

Kortom: we hebben er echt zin in.

Maar de tussenliggende dagen moeten ook geleefd en beleefd worden.

Dus ga ik weer door met al mijn bezigheden.

We maakten er een lui weekend van. Veel op terrassen gezeten, en aan het strand (B. heeft geen tuin). Het is wel iedere week weer stressen (voor allebei) om het huis in acceptabele conditie te presenteren. Vroeger deden we dat in het weekend maar nu zijn we dan veel liever samen zodat alles doordeweeks en tussendoor (B. heeft nog een baan) moet gebeuren. Het huishouden is trouwens een eeuwigdurende strijd, je bent nooit echt klaar. Ruim je één laatje of kastje op, dan veroorzaakt dat een bult op een andere plek die later weer opgeruimd moet worden.

Deze week ga ik op mijn gemak de groenteconserven uit de kasten trekken en kijken of er iets weg kan. Vast wel! Sommige blikken dateren nog van vóór mijn verhuizing en zijn dus minimaal vijf jaar oud.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het merendeel van mijn kasten heel netjes oogt (wie kan mij dat nazeggen???) maar dat de troep zich op de eetkamertafel, het aanrecht etc., kortom héél erg in het oog lopend, bevindt.

Voorspelbaar: HD opende met een grote foto van Chris Jagger op de voorpagina. Commentaar:  "een charmant curiosum want het werd snel duidelijk dat grote broer Mick vooraan stond toen in het gezin Jagger het zangzaad werd uitgedeeld". Nooit Mick Jagger horen zingen, zeker! Nodeloos kwetsend commentaar vooral tegenover degenen die Jagger naar Haarlem haalden. Durf bijna te wedden dat de initialen van de schrijver CvH zijn.

Nog even terugkomend op de openingsavond van Haarlem Jazz. Geopend werd met de seniorjunior band waarin vaders en zonen/dochters muzikanten een spetterend optreden gaven. Ray Kaart speelde zowaar nog mee, alweer brozer geworden; zijn dochter zong de sterren van de hemel. Leon (Pittsburgh in the rain) de Graaff kreeg de zaal plat met Minnie the Moocher. En meer plaatselijk bekende ouwe en aankomende sterren. De jonkies, zenuwachtig dat wel, brachten het er uitstekend van af. Spain is me niet nogal een moeilijk lied om zomaar te vertolken. Maar het lukte grandioos.

Vanavond op Haarlem Jazz een optreden van Chris Jagger, het jongere en véél knappere broertje van Mick Jagger. Zoals gewoonlijk stond ik weer bijna helemaal vooraan om maar niks van het gedoe te missen. Leuke muziek, blues - swing - New Orleans - beetje ratjetoe. De muziek was niet bijster goed, wel heel sfeervol. Geen toegift hoewel het publiek enthousiast was. Niet enthousiast genoeg waarschijnlijk en eigenlijk vond ik dat ook wel terecht.

'k Zit in de tuin, waarvan de aanleg - als je dat tenminste zo mag noemen - de bovenbuurvrouw veel zorg baart. Ook de tuinman van linkerbuuv heeft zijn twijfels. Maar dit is mijn plan. Ik wil een houtwal creëren waarin allerlei beessies kunnen kruipen (b.v. mijn jaarlijkse kikkertje) maar dat ziet er natuurlijk niet uit. Eerst gooide ik alle snoeiafval achterin, maar dat wordt enkel vies bruin dus da's dan ook weer geen gezicht. Misschien helpt het om het in iig kleine stukjes te verdelen...

Dan, tja echt iets voor mij, kan ik geen afstand doen van mooie forse afgesnoeide takken. Vraag me niet waarom. Maar ik spaar ze. Iemand een idee voor een leuk takkendoel?

Mijn lieve Birmaantje heeft weer eens last van zijn darmen. De kreet Fip-virus is alwéér gevallen. Maar aan deze diagnose ben ik nog niet toe. 'k Heb weer een doos prikken mee tegen zijn misselijkheid want Birmaantjes laten zich niet gemakkelijk behandelen. En hij al helemaal niet... Hij zat drie jaar lang in een katerkooi en is dus nog steeds niet gewend aan het in handen van de mensen zijn. Jammer toch want verder is het een heel aanhankelijk en aanhalig dier.

De kattendokter van gisteren had veel ervaring opgedaan met Birmanen - geluk bij ongeluk - en noemde ze zelfs de Jack Russell onder de katten... Mijn ouwe Birmaantje - een poes en DUS in huis opgevoed - was toch wel wat gemakkelijker.

Dat zijn dan de wrede kanten van het kattenfokken. Want de katers zitten altijd apart in een eigen kooi. En dat terwijl Birmanen echte mensenvrienden zijn. Ik troost me dan maar met de gedachte dat hij zonder mij nog steeds in een kooi zou wonen.

(Nee dat is niet waar, dan zou hij bij een nadere kattenliefhebber terechtgekomen zijn.) Het is natuurlijk ook een beetje hypocriet om dan toch een raskat te willen hebben. Het zij zo.

De opdracht heet "De Nederlandse bescheidenheid".
Sterk staaltje. Toen bekend werd dat Toots Thielemans dit jaar de Concertgebouw Jazz Award 2009 zou krijgen, vond de omroepster het nodig te verklaren dat deze prijs al was gewonnen door allerlei jazzgrootheden. Jazzgrootheden??? ANDERE JAZZGROOTHEDEN zal je bedoelen. Of kan iemand geen grootheid zijn omdat hij Nederlander of Belg is?

Tijdje niet gehartenzield.

Het zomerweer maakt me lui en passief.

De weekends staan in het teken van B. en mijzelf.

Voor de derde keer achter elkaar dit jaar was mijn nichtje hier in NL. Voor de derde keer achter elkaar geen contact of belletje. Zelfs geen bedankje voor de poppenwagen. Ondanks alles wat erover gezegd en geruzied is blijkt ze niet in staat tot het onderhouden van contact. B. zegt: ze weten niet beter, maar ik blijf het een pijnlijke affaire vinden.

De uitnodigingen voor mijn feest begin september zijn de deur uit. B. maakte er een mooi kunstwerk van. Alles is nu rond. Ik hoef er niks meer aan te doen. Alleen de muziek uitzoeken. Maar daar heb ik alle tijd voor.

Volgende week begint het harde leven weer: ik ga op een fotocursus (als dat doorgaat) en op Italiaans conversatie en ons koor begint ook weer. Tweede weekend september: korenlint. Erg de moeite waard.

Mijn vijftigste verjaardag was een knalfeest met echte muziek en heel veel mensen. Maar wel thuis bij een bevriend echtpaar met een royale woonkamer. Zij zijn inmiddels verhuisd en ik ook. Ik heb nu zelf een riante woonkamer. Maar op de ochtend van mijn 50ste verjaardag werd ik geteisterd door een rugpijn die alle andere rugpijnen overbodig maakte. Dat kwam van de stress zei ome dokter. Ik kon de hele dag alleen maar zielig rondstrompelen en pas na de nodige sherries (prima pijnstiller!!!) werd het leven een beetje dragelijk. Dus deze keer maar niet zelf voor eten en drinken zorgen.

Bijna de helft van de gasten van toen is inmiddels overleden en bijna de andere helft daar heb ik inmiddels om andere redenen geen contact meer mee. Het beloofde dus een intiem feestje te worden dat met gemak in mijn woonkamer paste.

Tot ik ging tellen. Ojee, de meter stopt nu bij 45 personen. Dus geen sprake van huisfeestje met Indie-catering van de buren. Dit moet groots aangepakt worden!!!

En zo verzink ik regelmatig in diepe gedachten tussen borrelnootjes, parkeerperikelen, wie-wel-wie-niet-vragen, wat moet ik áán en andere brandende kwesties. De ruimte is al gevonden. En een boodschappenlijst hoef ik niet te maken. Een kaart lenen voor de Ven of hoe heet dat tegenwoordig is ook niet nodig.

't Gaat vast goedkomen en eengeweldig feest worden. Zonder rugpijnen deze keer.

Zo, we zijn weer terug van een weekend Groningen. Dat wil zeggen: allebei op ons eigen honk. Groningen is een leuke stad, met aardige mensen en veel mogelijkheden tot vermaak. Het enige probleem met uit eten gaan in Groningen is dat je niet goed weet welke keus je moet maken. Wij kozen gisteren voor Hemingway en dat was een heel goede keus.

Omdat we niet aan een vaste route gebonden waren, we hadden een soort zwerfkaart, gingen we vanuit Haarlem met de trein naar Den Haag en van daaruit naar Groningen. Het voordeel is dan dat je een reis kan uitstippelen die maximaal ontspannend is. Want als je aan het beginpunt van de route opstapt, kun je rustig een plaatsje zoeken. Ander voordeel, of misschien wel nadeel: je kan weer eens rondkijken op andere stations. Van deze ervaring werd ik niet bepaald vrolijk!!!

Als je op Den Haag CS wat wilt drinken ben je aangewezen op Burger King. Met het assortiment war daarbij hoort. Als je op Groningen CS wat wilt drinken ben je aangewezen op een tent van Douwe Egberts. Wat een verarming!!!

Gisteren regende het en was ik echt toe aan een bak hete soep. Nou niet bij DE dat snap je. Vanmiddag was ik erg mottig (slechte algehele conditie door onbekende oorzaak) en had ik behoefte aan kleine, voor mijn part zoete, troosthapjes. Niks daarvan. Hamburgers moesten het zijn of gefrituurde uiringen. Of andere vette happen ongeschikt voor mijn delicate toestand. Maar niks daarvan!!!

Met ongerustheid zie ik de toestand van de stationsrestauraties aan.

Waar DE en Burger King de macht hebben overgenomen, gaan eenvormigheid, beperkt assirtiment en ongezonde happen de boventoon voeren!

Wat een verdriet!!!