Raazer dagboek

Gisteren trokken we de stoute schoenen aan om de marathonvoorstelling over het leven van Annie M.G.Schmidt in de Filmschuur te gaan zien. Maar liefst 7 1/2 uur bioscoopbezoek, inclusief 3 pauzes.

Het verhaal is over 7 afleveringen verdeeld en wordt vanaf 3 januari ook op TV uitgezonden.

Woorden schieten tekort om deze voorstelling te beschrijven. Boeiend van de eerste tot de laatste seconde. Allemaal eersteklas acteurs die topprestaties leverden. Mooie muziek, prachtig ballet ... kortom: perfect (zoals de ene perfectionist tegen de andere perfectionist klaagde).

Het helpt zeker mee dat de stoelen in de Filmschuur heerlijk zitten.

Ook de vertoning op een echt filmdoek (ipv televisiekastje) hielp mee aan deze totaalbeleving.

Als je de kans krijgt dit ook in marathon te zien moet je dat zeker gaan doen.

Check wel van tevoren de bioscoopstoelen.

Een echte boom ... dat wilden we niet. De tuin staat er al vol mee, tot ongenoegen van onze straatgenoten.

Een kunstboom ... brr, daar moet ik niet aan denken.

Een omgehakte boom ... geeft naaldentroep en neemt heel veel ruimte in.

Daarom besloten we tot de aanschaf van losse takken. En wat voor losse takken ... Hopelijk weet Bewaarder van welke boom die kwamen. Het zijn deze keer echte levende takken (dus niet van porselein zoals de vliegenzwammen).

Morgen fijn de hele dag naar de Toneelschuur om Annie M.G.Schmidt films te bekijken.

Het verhaal van onze trouwringen.

We gingen ze uitzoeken, de keus stond al vast.

De juwelier nam keurig de maat en verzekerde ons dat de ringen vóór kerstmis geleverd zouden worden.

BW gng alvast het voorschot betalen, maar ... paniek ... waar was zijn portemonee nu toch? (In de zijzak van een nieuwe dus onbekende broek.)

Drie dagen later konden we ze al ophalen, maar hoe we ook wrikten en wrongen ... de mijne was gewoon te klein.

Terug naar huis, heel teleurgesteld want we hadden ons erg op het dragen van onze ringen verheugd.

Een paar dagen later liep ik spontaan de juwelier binnen om eens te vragen. Daarbij moest ik wel even de bon laten zien. Geen probleem. Maar de nieuwe ringen waren er nog niet.

Vanochtend vroeg kwam er een telefoontje van de juwelier. Ja hoor, de ringen waren er!!!

Maar, hoe ik ook zocht in ons, nog in staat van samenvoeging zijnde, huis: de bon voor de ring was en bleef weg. De paniek schoot direct in mijn rug. Maar ik vetrouwde toch op de goede afloop.

De juwelier herkende ons gelukkig direct. Dat viel mee.

En dat de bon zoek was, vond hij niet echt een probleem.

Want hij had de doorslag nog.

Toen hij werk ging maken van het graveren (als je dat niet meteen laat doen, wordt het later vaak vergeten en wij wilden absoluut recht doen aan ons bijzondere verhaal) vonden wij de originele bon bovenop het ringendoosje.

Ik had hem de vorige keer gewoon in de zaak laten liggen.

Kom je een wat oudere (maar nog steeds niet grijze) dame tegen met die een gloednieuwe trouwring draagt met drie steentjes in de vorm van een hart ... tja, de kans is groot dat je dan raazer bent tegengekomen.

Tot ziens!

Gisteren waren we in de voormalige Janskerk (nu rijksarchief) voor een uitzonderlijk mooi kerstconcert. (BW was lopend én zonder rollator). Uitvoerenden: het Wings Ensemble (onthoud die naam) en de Haarlem Voices onder leiding van Sarah Barret (ook onthouden). Prachtige stemmige kerstmuziek, subliem uitgevoerd met veel aandacht voor detail. Een warm bad!!!

Helemaal bovenin de kerk opende het koor met een bloedstollend mooie uitvoering van Es ist ein Ros entsprungen. Tergend langzaam (akoustiek in kerk!!!) met zeer gewaagde harmonieën die toch schitterend samenvloeiden. Spontane tranen!

Mooi kerstconcert. Om helemaal in de stemming te komen.

Sneeuw! Nu ook in Haarlem!

Arme Thuiszorgster die door de kou heen moet om BW te verzorgen!!!

Straks foto's maken en vanmiddag het kerstconcert in de Janskerk.

Overigens gaat het goed met BW. We zijn alweer samen de stad in geweest.

De taxichauffeur die ons nu al een aantal keren van en naar het ziekenhuis heeft vervoerd (we vinden hem stipt en sympathiek dus bellen we hem speciaal) is van oorsprong Turks. Hij geeft hoog op over de sociale gewoonten (in MIJN land, zegt hij steeds met nadruk) in Turkije.( Nu schort daar in Nederland op zijn zachtst gezegd wel het een en ander aan.) Ik weet niet waarom hj hierheen is gekomen.

Maar de discussie over de mensenrechten in zijn land ga ik niet aan.

Misschien een volgende keer wel...

't Is al een tijdje stil op mijn dagboek. Het leven gaat gewoon zijn gang, we zijn druk bezig twee huishoudens in elkaar te vouwen, en dan nog het medisch circuit.

Er blijft weinig tijd en energie over voor het hartenzielen.

Gisteren deed ik mee aan het Nationaal Dictee. Dat viel verdikkeme niet mee. We zullen het maar niet over de tekst zelf hebben (die is altijd achterlijk van inhoud en twijfelachtig van allooi). Ik bedoel maar. Een woord als bommelskonte. Als je niet weet dat het een plaatsnaam is (IS het wel een plaatsnaam???) hoe moet je het dan correct schrijven? Verder het standaardgezeur over koppeltekens, los of vast schrijven. Ik had maar liefst 26 fouten, waaronder 2 echte spelfouten en de rest standaardgezeur.

Dan hoe die vent dat voorleest. Blij dat hij met pensioen gaat. Sinds hij het nieuws leest kan ik er niet meer naar kijken. HIj zegt toch echt toendertijd terwijl je toenTertijd schrijft (die had ik trouwens goed).

En dan nog. Hoe men poogt uit te leggen waarom Jezussandalen met een kleine letter moet en de heer en zijn werken met een hoofdletter. Geen wonder dat er zoveel analfabetisme is met de spellingsregels van nu.

En wat moet er terecht komen van een land dat "geroerbakt" moet schrijven terwijl je op de lagere school ingedrild kreeg dat het "gebakken" moest zijn ...

Probeer daar nou eens de logica van te begrijpen.

En stadten (als in naar de stad gaan.) Welke gek heeft verzonnen dat het STATTEN moet zijn?

Zo snapt toch niemand er meer wat van?!?!?!?!

Volgend jaar neem ik vrij op het nationaal dictee.

Ik ga er nooit meer naar kijken.

En houd het op mijn eigen spelling.

O zo!!!

Gisteren ons eerste "optreden" als team. Het ging geweldig.

De tafel was al mooi gedekt met brandende kaarsjes erop toen de gasten arriveerden. Er werd meteen al levendig gediscussieerd (hoewel men elkaar gedeeltelijk niet kende) en de drankjes en hapjes gingen erin als koek.

Het eten was echt geslaagd (herfsttaart - heerlijk).

Het sinterklaaasspel met de door BW uitgedachte spelregels verliep heel goed. We hebben enorm gelachen! Alleen had iemand drie pakjes ingeleverd in plaats van twee en had Mr.Music waarschijnlijk per ongeluk zijn krasloten als prijs ingebracht. Daar hij inmiddels op weg was naar zijn optreden (bij ons om de hoek) hebben we de loten als extra prijs ingezet.

Ja, het was een geslaagde avond.

En de morning after: ik heb nog niet in de keuken durven kijken ...

't Is half negen en ik zit al geheel gekleed achter mijn machine.

Dit wordt dus beslist geen standaarddag.

Ik zit te wachten op de meneer van het bouwbedrijf die de nieuwe deurdrangers in ons blok komt nastellen. (Ik was voorzitter van de VvE, weet je nog?) Vandaar mijn onnatuurlijk aandoende vroegheid.

De plannen zijn klaar voor morgenavond. We moeten nog een paar boodschappen in huis halen. De pakjes zijn al binnen, alleen moeten er nog gedichten bij. Wat best lastig is. Want wij doen het sinterklaasspel waarmee iedereen 2 pakjes kan winnen. Je weet dus niet bij wie het pakje terecht komt. Maar eerst lekker een borreltje en een lekkere maaltijd (herfsttaart - zelf gemaakt). We zijn met 9 personen, misschien zelfs 10. Ik heb er enorm veel zin in. Geniet ook van de inbreng van BW, die ook een goed planner is, maar veel oog voor detail heeft.

De Hollandsche pot: ik heb er zo helemaal NIKS mee...

Vorige week maakte ik op verzoek van BW andijviestamppot. Vers wel te verstaan, en niks uit pot of zakje. Toen alles klaar was, stond er een lauwe blubberhap (iets teveel melk???) op tafel die acuut nog 6 minuten de magnetron in ging. Smaak: redelijk, maar niet in verhouding tot het maakproces.

Deze week per ongeluk (de witlof wordt niet meer per struikje verkocht) met 2 pronte struiken de beroemde witlof met ham en kaas gemaakt. Struikje voorkoken. Kaassaus maken (helemaal echt, niks uit pakje) maar met een ondeugdelijk recept zag ik later (veels te dun). Dan alles ook nog een keer een half uur in de oven!!! Op dat moment ontdekte ik dat er ook nog iets van aardappels bij gemoeten had. Pff... wat een werk, zeg! Geen wonder dat mijn moeder dat haast nooit maakte!

Aardappels koken: hoofdstuk apart. Uit aversie tegen de Hollandsche pot kookte ik tot op vrij hoge leeftijd nooit aardappels. Ook omdat die in het prille begin steeds mislukten. Pas met de magnetron lukte het mij een aardappel eetbaar op tafel te brengen.

Toch kook ik verder best  goed. Ook uitgebreid voor 10 personen met (op zijn Italiaans) drie hoofdschotels, of een drie- à viergangenmenu. Kreeftcappucino, ossobuco, hoe ingewikkelder des te leuker.

Maar die Hollandsche pot ... daar vind ik dus niks aan.

Ik wil jullie wat vragen.

Een gunst.

Wie mijn avatar bekijkt, ziet een heel mooie kat, een Heilige Birmaan. Dit zijn bijzonder lieve en zachtaardige katten, die weinig onderhoud nodig hebben en bovendien weinig springen en weinig klimmen. Het zijn echt menslievende katten.

Mijn eigen Birmaantje heb ik nu al meer dan twee jaar en hij is heel lief en aanhankelijk en ook dol op Boswandelaar. (Hij heeft als fokkater 3 jaar in een kooi gewoond maar is inmiddels kater-af en bijna helemaal gewend aan het leven in een mensenhuis.)

Nu staat er op Felikat Herplaatsing Raskatten een Heilige Birmaanse poes (red point), genaamd Heavenly, die een ander huis zoekt. Je betaalt enige bemiddelingskosten (symbolisch bedrag) en krijgt een goed gezonde kat terug.

Wie geeft Heavenly een nieuw tehuis vóór de kerstdagen?

De link van de site is http://www.herplaatsing.nl/