Rovi dagboek

vandaag de metafoor van het monster en het touwgetrek. heb het nog eens goed gelezen, het klopt wat daar staat. het gekke is dat het wel lijkt of het monster al gekrompen is tot een (nog steeds te grote) spin alleen al door het besluit dit te gaan doen en er bewust mee bezig te zijn en alleen daarom al uit die vicieuze cirkel naar beneden weer in een beweging omhoog te komen. maar..... niet te vroeg juichen.

vandaag was een goede dag. ik heb misschien daarom niet zoveel negatieve gedachten gehad die ik volgens de opdracht zou moeten onderzoeken. Hooguit over S, nee niet over S maar over ons. Mixed feelings is wellicht een beter woord, in essentie fout (verstand)maar het is er en het is wat het is. Verzet werkt ook niet, ik laat het er maar zijn.
Mijn mensen, het gaat steeds beter met mijn mensen en ik, nog steeds en dat is zo leuk. Het is zo fijn mensen te zien groeien, ze te stimuleren, ze door moeilijke punten proberen heen te helpen en ze dan zelf te laten constateren wat ze gepresteerd hebben. Ik ben er nog lang niet en met de een heb ik grote stappen gezet en met nog teveel geen of te weinig maar als we zo door gaan komen we er wel. Vreemd dat slechte voorbeelden aan de top (de spiegel) mij zo kunnen stimuleren het anders te willen doen.

grappig, ik heb een paar of misschien wel heleboel vaste gewoontes waar ik aan hecht en die ik nodig heb, maar ook een heleboel die ik niet zal missen als ze er niet zijn. Die waar ik aan hecht hebben vooral met me fysiek goed voelen te maken: op tijd en minstens 3x per dag goed eten bijvoorbeeld. Ik snap niet dat er mensen zijn die kunnen leven op 1 maaltijd per dag. maar goed, ik heb vandaag niet echt een van de hele vaste gewoontes doorbroken, ik ben net verhuisd en ben eigenlijk al behoorlijk bezig met een nieuw patroon te vinden voor een aantal vaste rituelen....

Regels over relaties met andere mensen:
ik houd er niet van als andere mensen zich op hun borst kloppen of de feitelijkheden zo verdraaien dat het hun verdienste is als er iets goed is gegaan en het aan anderen ligt als het fout gaat. Volgens mij zou het juist andersom moeten zijn, dan toon je respect.
Ik houd er niet van als andere mensen verwachten dat jij hetzelfde gedrag vertoont als zijzelf doen en je daar op aankijken als je dat niet doet, bijvoorbeeld dat je altijd attent bent in de vorm van kaartjes, telefoontjes etc. Iedereen heeft zijn eigen vorm van betrokkenheid tonen, het gaat er alleen om dat te er- en herkennen.

samenvattend: je moet, oké :-), MAG, iedereen altijd in zijn waarde laten en, zo makkelijk geschreven maar zo moeilijk uit te oefenen: respect in al zijn en haar vormen , mezelf incluis, ik bedoel dat ik dat ook richting anderen moet doen en dat valt niet altijd mee hoor, daar heb ik nog een hoop te leren!

Regels over wanneer je je slecht voelt:
ja, die geldt zeker voor mij: ik ga anderen niet lastig vallen met mijn problemen. moet ik misschien toch eerder doen, blijf ik niet zo rondcirkelen in mijn eigen spinsels.
Frustratie over dat ik dingen maar niet kan veranderen en je daar dan weer slecht over voelen en dan in zo'n cirkel naar beneden. Nou ja, da's zo ongeveer precies waarom ik hier nu zit te schrijven.

Regels over rechtvaardigheid:
rechtvaardigheid? die is er niet. ik heb me één keer slachtoffer gevoeld/ laten slachtofferen en daarna besloten dat nooit meer te willen zijn. cruciaal is het initiatief aan jezelf houden, je hebt altijd een keuze ook als je denkt dat je dat niet hebt, dan is dat namelijk je keuze en moet je daar niet over zeuren. zoiets. maar ja, dat komt ook misschien omdat mijn ex de ultieme slachtofferrol kon spelen en ik daar een beetje veel allergisch voor ben geworden.

Regels in relatie tot jezelf:
nou, volgens mij heb ik impliciet, maar eigenlijk ook wel expliciet al veel over regels in relatie tot mezelf geschreven. wellicht nog wat oneliners ter afsluiting: in de eerste plaats en boven alles: goed voor jezelf zorgen, pas dan kun je goed voor anderen zorgen. en waar zorgen staat, staat ook "houden". Keer op keer betrap ik me er op dat ik dat vaak tegen anderen zeg, maar te weinig of te laat tegen mezelf. waarom is dat toch zo moeilijk?
en de hekkesluiter: in ontwikkeling blijven! leren! openstaan! het vertrouwen hebben dat je - uiteindelijk - altijd weer uit je dip, en wijzer uit je dip komt.

nou ja, ik zei het gisteren al: als mensen mij zeggen wat ik MOET doen.

Oei, gevaarlijke opdracht op dit punt, vóór deze opdracht ben ik vorige keer namelijk afgehaakt en als ik de opdracht goed begrijp MOET ik nu dit doen, MAAR (o nee EN) MAG ik ook dit doen:

Ik MAG ook niks schrijven vandaag EN daarna toch doorgaan met de cursus.

Wonderbaarlijk inzicht gekregen vandaag: ik ben helemaal allergisch voor mensen die mij zeggen wat ik MOET doen (dat is niet het inzicht, dat komt later). Om die reden doe ik dat ook al jaren niet meer richting anderen, het werkt zelfs vaak averechts. Ik heb dan ook geleerd om anderen zelf keuzes te laten maken. Dat betekent niet dat ik niet dwingend kan zijn, integendeel (daar werken we nog aan :-) maar ik probeer me altijd tot advies te beperken. Het inzicht dat ik vandaag kreeg is dat ik tegen mezelf echter wel alleen maar zeg wat ik MOET doen. Dat is toch eigenaardig niet?
grappig hoe zoiets simpels als "-moeten- en -maaren-vervangen door -mogen- en -en-" je tot zo'n inzicht kan brengen!

misschien wat prematuur want de dag is nog jong, maar ik geloof eigenlijk dat ik al zover ben dat ik de zwerver(s) maar beter binnen kan laten komen. maar goed ik kan er nog 23,5 uur verder over denken..... tbc

bijna 23 uur later.......
dit is wat ik vorige week bij dag 3 schreef: "zaken accepteren zoals ze zijn is wellicht een betere strategie dan steeds maar tegen jezelf zeggen dat ze MOETEN veranderen. De grote vraag die overblijft is dan alleen nog hoe er dan ooit iets verandert. of is dat eigenlijk ook niet nodig? zou dat de essentie zijn? go with the flow?" En kijk wat ik vandaag meemaak:
vanavond tijdens een etentje aan iemand gevraagd hoe het met zijn sollicitatie stond. Niet goed dus want hij was, hoewel een interne kandidaat, nog niet eens op gesprek gevraagd. Ik was echter verbaasd over de emotie die die vraag losmaakte: de boosheid, de stemverheffing, de verontwaardiging, het eigen gelijk willen halen, de eigen invulling van hoe de ander iets wel bedoeld zal hebben. Waarom zie je/ik(?) bij een ander altijd zo helder dat hij moet loslaten (let it go, go with the flow) en een gevangene is van zijn eigen negatieve gedachtes. Omdat ik het zo goed herken? Werkelijk verbazingwekkend, in ieder geval een goede spiegel, zeker nu ik hiermee (ok, voor de 2e keer) ben gestart. Er zijn mensen die zouden zeggen dat dat geen toeval meer is. Zelf geloof ik meer dat het komt omdat ik er nu mee bezig ben en er dus voor open sta òm het te zien (voor wie het nog niet door- of gelezen had: mijn thema's zijn dus loslaten en positief denken). Vreemd overigens dat ik nu net doe alsof ik aan een publiek schrijf, maar het schrijft wel makkelijker weg zo.

conclusie voor deze dag: al was het dan geen zwerver maar een goede kennis, het was toch een hele passende afsluiting van drie dagen bossche bollen, of beter bewust géén bossche bollen!

dag 2 van de chocoladecake of eigenlijk bossche bol..... ik zal maar beginnen met heel eerlijk te zijn. Dit is take two van UJH. Ik was enthousiast begonnen, na 3 dagen chocola was ik helemaal misselijk (bij wijze van) en toen ik na een week de draad weer oppakte merkte ik dat je dan dus een week opdrachten hebt gemist, op zich goed want dat dwingt je (nee, dwingt MIJ) om er ook iedere dag verder mee te gaan, maar een waarschuwing vooraf zou ik wel hebben gewaardeerd tenzij..... dit part of the game is en de echte doorzetters dan maar dus opnieuw beginnen, like me. ok, nieuw profiel, zelfde thema's en verdorie weer die chocoladecake, drie dagen nog wel! De eerste dag heb ik een beetje gesmokkeld (gewoon de dagboektekst van het eerste profiel gekopieerd, als straf voor het feit dat ik niet vooraf gewaarschuwd ben, geeft wel voldoening!). hier de aangepaste tekst van de tweede dag.

ik merk dat ik eigenlijk zelden tegen mezelf zeg dat ik ergens niet aan moet of mag denken, ik constateer hooguit dat ik wéér.... ik vond het dus niet makkelijk om tegen mezelf te zeggen dat ik 3 minuten bewust niet aan iets (of eigenlijk iemand in dit geval want de chocoladebol moest vervangen worden door iets anders lekkers :-)) mag denken. na 10 seconden ben ik alweer met hele andere dingen bezig. Na 15 minuten denk ik o ja, ik zou 3 minuten daar niet aan denken. dus bewust ergens niet aan denken vind ik erg moeilijk, en ook me bewust zijn/ worden dat ik zoveel denk op een dag. ik denk dat dat wel de conclusie is voor vandaag. nou morgen moet ik geloof ik aan zwervers gaan denken, aantrekkelijk perspectief. zal de opdracht nog eens lezen....

dag 1: de chocoladecake
ik heb er een pure bossche bol van gemaakt, die vind ik veel lekkerder. 3 minuten daar aan denken is lang, maar ik heb um met smaak opgegeten. 3 minuten daarna er niet aan denken was niet moeilijk, ik dwaal makkelijk af naar andere dingen.