Starflake dagboek

Gaby's uitvaart.

Ik arriveerde gelijk met Gaby en haar familie bij de aula, haar dochter, Edo, en haar jongste broer lopend achter de kist. Er was veel belangstelling, de aula was aardig vol. Van de rode hoedjes waren er een stuk of twintig, allemaal in het paars met een rode hoed. Jongste broer Marcel was de eerste spreker: een emotioneel verhaal vol terugblikken op hun jeugd en Gaby's leven, haar veelzijdigheid, haar gretigheid naar het leven.
Daarna was de beurt aan Gaby's dochter; eveneens een ontroerend en emotioneel verhaal. Over haar vader, die Gaby verliet om met een Poolse vrouw te kunnen trouwen, die er in slaagde zijn 2-jarige dochter toegewezen te krijgen, over Gaby, die 70 km reed, zich in de bosjes verschool om haar dochter te kunnen zien, en dan weer 70 km terugreed, over Dochter's terugkomst bij Gaby op 6-jarige leeftijd, over haar jeugd en wat ze allemaal samen ondernamen. Ook over het feit dat zij en Gaby vaak moeite met elkaar hadden, elkaar niet begrepen, en hoe ze de laatste 40 uur van Gaby's leven tot elkaar gekomen zijn, wat een intense liefde ze toen voor haar moeder voelde.
De speech van Edo was ook ontroerend; ging over hun kennismaking en hoe ze toen tot 4 uur 's nachts gedanst hadden, over hun reizen en hun leven samen.
Daarna was de queen van de Red Hatters Woerden aan de beurt (RedHatters-jargon voor een soort afdelingsvoorzitter), en tenslotte was het mijn beurt.
Ik zette aan het begin van mijn speech een grote, rode hoed op, versierd met een grote bos rode en paarse veertjes en las mijn speech. Ik kende de tekst uiteraard goed, maar voelde de emotie zo dicht aan de oppervlakte komen dat ik mijn ogen op de tekst hield en las, in plaats van te spreken, de tranen wegslikkend, af en toe even oogcontact met Edo of een van de anderen. De foto van Gaby's triolet, gevat in een prachtige lay-out van Yeeha (zie evt. mijn dagboek van gisteren op allehenz, waar ze hem nogmaals plaatste), had ik tevoren mooi laten afdrukken. Bij het gedeelte in mijn speech daarover heb ik de foto omhoog gehouden en na afloop op de kist gelegd.
Na afloop was er koffie en gelegenheid tot condoleren, waarna ik naar huis ging.
Gedurende de gehele plechtigheid werden er foto's van de laatste reis van Gaby en Edo geprojecteerd, waar je haar aan boord aan tafel zag of rijdend op haar scootmobiel in de steden die ze bezochten. Toen ik donderdag van Edo hoorde over de mogelijkheid een beamer te gebruiken heb ik geprobeerd Yeeha te bereiken om nog een exemplaar in groot bestandsformaat te krijgen van de foto met de tekst: "Vaarwel Gaby, etc." Dat leek ons een mooie afsluiting om die foto aan het einde te projecteren. Het mailtje aan Yeeha kreeg ik echter onbestelbaar retour; dat was jammer, aan de andere kant: het was goed zo.

Heel veel dank aan jullie allemaal voor alle medeleven, liefdevolle berichtjes, mooie foto's, en steun; zoveel mogelijk daarvan heb ik aan Gaby (en Edo en haar dochter) doorgegeven. Mij heeft het ook heel veel gedaan. Dank daarvoor uit de grond van mijn hart.

Familie, vrienden en bekenden van Joke, mijn naam is xxxxx (Starflake), ik ben een vriendin van Joke.

Lieve Joke, ik richt me in de eerste plaats tot jou en zet als eerbetoon en laatste groet aan jou, mijn kleurrijke, flamboyante vriendin, RedHatter net als ik, mijn rode hoed op. Ik denk dat je dat wel leuk zult vinden.
Hoewel je het leven nu losgelaten hebt, weet ik dat je nog hier bent. Misschien kijk je van bovenaf toe? Of zit je al op mijn schouder, zoals je dinsdag zei, kijkend naar jouw afscheid, dat je zelf met zoveel zorg hebt voorbereid?

Verdrietig ben ik, dat jij er niet meer bent, en tegelijk blij, erg blij voor jou.
Je opdracht vervuld, bevrijd van pijn en lijden, mag je nu genieten van de pracht en schoonheid daar aan gene zijde; de andere kant van de sluier, zoals de engelen zeggen. Die er geweest zijn zeggen dat het er prachtig is, met onbeschrijflijk mooie kleuren. Jij wist het, en keek er naar uit.
Je opdracht vervuld, zei ik net, een opdracht, waar je je van heel klein af bewust van bent geweest. De opdracht een menselijke engel te zijn.
Dat was niet eenvoudig: menselijke engelen zijn zeldzaam, worden vaak niet begrepen, en deze weg naar spirituele ontwikkeling gaat dus meestal niet over rozen. Toch was jouw vertrouwen groot, vertrouwde je eigenzinnig op je eigen intuïtie, èn op de spirituele wereld.
Het aantal voorbeelden daarvan, dat mij alleen al van de laatste tijd bekend is, is legio en soms hilarisch, als je weer eens een beroep op de engelen deed voor een parkeerplaats in een drukke stad, het halen van een vliegtuig of het terugvinden van de sleutelbos van Edo. Maar ze hielpen je wel, en dat wist je.

De manier waarop je met je ziekte omging was bewonderenswaardig, verbazingwekkend, soms verbijsterend. Hoe je me bijvoorbeeld omstreeks kerstmis belde, ziek, met hoge koorts, hondsberoerd, één dag voor vertrek met een bus naar Duitsland. Je besloot te annuleren, het risico niet te nemen. 's Avonds opnieuw aan de telefoon, samen het er over eens om in deze omstandigheden niet op reis te gaan. De volgende ochtend ca. kwart voor 9 was je weer aan de telefoon, met een enorme herrie op de achtergrond. "Met Joke," klonk het opgewekt door de herrie heen.
"Waar ben je?" vroeg ik verbaasd. "In Didam, op het busstation. We vertrekken toch maar. Ik voelde me om een uur of 3 vannacht ineens een stuk beter, dus ben ik maar mijn koffer gaan inpakken, en daarna zijn we in alle vroegte naar Didam vertrokken."
"Maar je kamer in het hotel is geannuleerd," zei ik. Waarop jij zei: "Ik heb de engelen om hulp gevraagd, ik heb er een goed gevoel over, dus als de kantoren straks open gaan moeten die mensen maar even voor ons bellen." En ja, jullie kamer was nog vrij, en jullie hadden een heerlijke week.
Er zou een boek geschreven kunnen worden over je avonturen - misschien heeft Edo daar zin in als al je HartenZiel-dagboeken veilig gesteld zijn - variërend van strijd met instanties, narigheid met door jou als surveillant bij examens betrapte spiekers, tot mij bellen uit Zuid-Afrika, toen je daar gestrand was ivm vliegtuigpech, maar wel meteen een busje charterde en uitstapjes voor een heel groepje medereizigers begon te organiseren.

Om terug te keren tot je opdracht voor dit leven: je bent (en blijft) een voorbeeld voor heel veel mensen. Een voorbeeld van blijheid en levensvreugde, van hoe je op en top kunt genieten, van opgewekt en met humor met zó'n zware ziekte omgaan. In 2007 schreef jij het volgende: "Pijn en lijden kunnen in een oogwenk omslaan, door de dingen vanuit een ander gezichtspunt te bekijken. Als je eenmaal weet hoe je 'de knop kunt omdraaien', heb je een van de grootste ontdekkingen van je leven gedaan, want ons lijden is een groot obstakel dat op onze weg gelegd wordt, opdat wij leren wat we moeten leren."

Je hebt mensen bemoedigd die het zwaar hadden, je bent mensen die zieker waren dan jij tot steun geweest. Dus ja, missie geslaagd. Dat blijkt ook uit de vele reacties van al je Hartenziel- en Allehenz-vrienden op jouw verslechterende toestand en uiteindelijke overlijden. Toen ik deze tekst schreef, op de dag van je overlijden, had ik al meer dan 100 berichten via de site ontvangen, waarbij de reacties, en reacties op reacties niet eens meegeteld zijn. Kaarsjes, gedichtjes, foto's, wensen en medeleven voor jou.
Nu ben je er niet meer. Nooit meer eindeloze telefoongesprekken, nooit meer samen lachen. Nooit meer samen naar concerten of tentoonstellingen. Nooit meer telefoontjes, als je net geland was op Schiphol en in de bus naar huis zat. Je bent een unieke vriendin geweest, een hartsvriendin, en daar dank ik je nogmaals voor.

Tot slot wil ik allereerst mijn bewondering uit spreken naar Edo voor de wijze, waarop hij - in het bijzonder de laatste week - voor je gezorgd heeft; daarvoor heb ik veel respect. Wat Allehenz betreft: sommige van onze vrienden daar zien een rood hoedje langs waaien. Een ander heeft vorige week een klein rood hoedje geplant in het Stedelijk Museum in Amsterdam, als eerbetoon aan jou.
Dit verhaal wil ik beëindigen met een door jou geschreven gedicht.
Afgelopen zomer werd er op de site een traject met schrijfopdrachten georganiseerd. Eén van de opdrachten ging over het schrijven van een triolet. Hier volgt jouw prachtige gedicht, door je vrienden in een mooie lay-out gevat. En natuurlijk met een rood hoedje erbij. 

Roeiend in een houten bootje op het water bij Noorden
Ik ben gaan vissen met de visclub waar ik lid van ben
Er is de stilte van de optrekkende mist; af en toe wordt er een vogel wakker
Roeiend in een houten bootje op het water bij Noorden
Ik ruik de modder, de frisheid van het buiten zijn, de koeien op de kant
Roeiend in een houten bootje op het water bij Noorden
Ik zet het houten bootje vast met twee palen in de modder
De zon komt op en ik begin zachtjes te zingen,
ben nog nooit zo alleen en gelukkig geweest

Dag lieve schat, ik wens je alle goeds daar, aan de andere kant van de sluier, en vergeet niet - jouw eigen motto indachtig - : "Genieten Verplicht".

Gaby/8

1. Onderstaand het door Gaby zelf ontworpen bericht van overlijden, dat ik zojuist ontvangen heb.

2.

3.

Gaby/7

Ter herinnering aan Gaby.

22-09-2007

30-07-2009

24-02-2012

Gaby/6
Het is zo ver: onze reizigster heeft de andere kant van de sluier bereikt.
Edo heeft me zojuist kort gebeld dat Gaby om 11:30 is overleden.
Hij belt straks terug; zodra ik meer weet voeg ik dat toe.

Gaby/6 (vervolg)

Edo heeft me zojuist teruggebeld. Gaby was gisteravond en afgelopen nacht nog een beetje aanspreekbaar, maar vanmorgen niet meer.
Vanmorgen kwamen er twee artsen kijken; de euthanasie zou om 11.30 plaats vinden. Ze vroegen Gaby of ze nog steeds euthanasie wenste, maar hoewel er nog wel reacties waren als Edo haar lippen bevochtigde en hij veranderingen in pupilgrootte zag kregen de artsen geen antwoord op hun vraag, die ze wettelijk verplicht zijn te stellen omdat de patiënt bij wijze van spreken vijf minuten tevoren nog van gedachten veranderd kan zijn. Dit betekende dat de euthanasie niet doorging. Er ontstond een enorme discussie tussen de aanwezigen, w.o. Gaby's broer, die ook arts is, en de artsen. Dochter barstte in huilen uit, stond met haar rug naar Gaby toe. De discussie duurde geruime tijd. Plotseling ontdekte iemand dat Gaby niet meer ademde. Het was 11.30! Dus, zei Edo tegen mij, heeft ze tot het einde de regie gehouden. Dat vind ik eigenlijk wel een mooie gedachte.

De crematie zal - zoals het er nu uitziet - volgende week vrijdag 12 oktober plaatsvinden, om 13:00 uur, ergens in of bij Utrecht (dat is mij nog niet bekend).
Dinsdag j.l. heb ik Gaby beloofd jullie er van op de hoogte te stellen, dat er na afloop nog gelegenheid is iets te gebruiken in een restaurant en dat wie dat wil daar welkom is. En oh ja, zei ze, Edo moest er nog voor zorgen dat er op de kaart zou komen te staan, dat ze (ook voor wie dat wilde) graag witte bloemen wilde.

Zodra ik de kaart ontvangen heb zal ik die ook plaatsen.

Gaby/6

Het is zo ver: onze reizigster heeft de andere kant van de sluier bereikt.
Edo heeft me zojuist kort gebeld dat Gaby om 11:30 is overleden.
Hij belt straks terug; zodra ik meer weet voeg ik dat toe.

Gaby/5
Een bizarre dag vandaag, niet makkelijk om weer te geven vanwege non-verbale signalen. Zal proberen e.e.a. op te schrijven. Even terug naar gisteren. Ik schreef dat Gaby zei het overzicht kwijt te raken, dat haar hoofd overvol was, en dat Edo ook aan zijn grenzen gekomen leek. Mijn aanbod de volgende dag (vandaag dus) terug te komen, bij haar te zitten, en wat te helpen om Edo ook wat te ontlasten, werd door beiden dankbaar aangenomen.
Toen ik vanmorgen aanbelde werd er tot mijn verrassing opengedaan door Gaby's dochter (die dus gisteren inderdaad vervroegd van vakantie is teruggekomen), die echter meteen terug naar de woonkamer ging. Edo kwam me begroeten, zei dat de scanarts er was ivm. Gaby's verzoek om euthanasie maar dat ik gerust binnen kon komen. Hij hing mijn jas op en ging me voor naar de kamer, maar voor ik naar binnen kon gaan zei Dochter: Edo, ik wil de deur dicht hebben, en zo bleef ik achter in de gang. Daar heb ik ongeveer een half uur op een traptrede gezeten. Gaby was beneden in het bed in de woonkamer. Na een klein half uur vertrok er een meneer, die bij de deur nog een praatje met me begon, of ik familie was, etc. Hij was degene die de euthanasie-aanvraag moest beoordelen, maar zei dat hij niet wist hoeveel tijd er zou verstrijken tussen het uitbrengen van zijn rapport en het daadwerkelijke moment, schatte ergens in de loop van volgende week, maar vroeg zich af of ze dan nog in leven zou zijn. Toen deze arts al weer een poosje weg was realiseerde de in de kamer achtergebleven (mannelijke) arts, in gesprek met Dochter, Gaby en Edo, zich dat er nog iemand in de gang was, en zei dat ik best binnen mocht komen, mits ik niet aan het gesprek deelnam. Hierop kwam Dochter naar me toe en zei: "Je mag binnenkomen als je je mond dicht houdt!" Eveneens aanwezig bleek de (vrouwelijke) arts, die ik dinsdag al ontmoet had. Ik begroette Gaby, die vergeleken met dinsdag een nog verder verzwakte en enigszins suffe indruk maakte. Het gesprek ging verder; de arts zag geen redenen de euthanasie te weigeren. Dochter zei, dat Gaby begin volgende week als keuze had aangehouden om haar in het weekend terugkerende dochter nog te kunnen zien, maar, zei Dochter, ik ben er nu, en als ik mijn moeder goed begrijp zou het van haar ook morgen (vrijdag) mogen, waarop Gaby plotseling reageerde: "Liever vandaag nog!" De arts vroeg Gaby, nu haar toestand zo snel verslechtert, of ze bezwaar zou hebben tegen een overlijden langs de natuurlijke weg. "Nee," dat had ze niet.
Er werden nog wat formaliteiten ingevuld, en beide artsen vertrokken. Dochter excuseerde zich tegenover mij voor de gang van zaken, maar ik zei alle begrip te hebben. Heb Gaby vervolgens jullie berichtjes voorgelezen, als haar ogen even open gingen ook de foto's van Henrike, Coot, Kluuntje en Pluim laten zien; had de indruk dat ze alles hoorde, maar ze zakte iedere keer weer weg. Ze heeft nu een morfinepomp, en zo'n opblaasapparaat dat zône's van de matras oppompt en weer in druk vermindert tegen doorliggen. Vervolgens begon ik over de suggestie van Pebru om verpleegkundige hulp in te schakelen om de naasten te ontlasten. Dochter reageerde fel: "De rest wil ik niet horen, ik heb genoeg gehoord, en wil nu in mijn eigen energie blijven." Ze was een sterke vrouw, zei ze, die heel goed haar eigen keuzes kon maken en heel goed zelf kon beoordelen of ze dit wilde of niet. Ik zei zacht: "Dat weet ik, maar je weet niet hoe lang dit nog gaat duren, ik zei het alleen om je te helpen." Ze stond op en wilde me omhelzen, maar het was een afstandelijke omhelzing. Vervolgens vroeg ze me nu afscheid te nemen van Gaby, want ze wilde nu tijd alleen met haar moeder doorbrengen. Dus zat ik nog even bij Gaby, praatte zachtjes tegen haar, gaf haar een kus, en nam definitief afscheid, waarbij ze me nog even echt aankeek, maar niet meer sprak. "Heb je voldoende tijd met mama gehad?" vroeg Dochter enigszins schuldbewust. Ik antwoordde dat het goed was zo. Edo liet me uit, ongemakkelijk met de situatie.

Gaby/4
Eerst nog even over dinsdag. Sas vraagt naar de euthanasiewens. Als ik het goed begrepen heb was de dokter die dinsdag kwam een waarnemer, maar wel heel aardig, betrokken en zorgvuldig. Ik meen haar in het eerste deel van haar gesprek met Edo, toen ik nog niet erbij betrokken werd, te hebben horen zeggen, dat het belangrijk is dat Gaby zoveel en zo vaak mogelijk haar euthanasiewens benadrukt; ik had echter de indruk dat dit een beetje langs Edo is heengegaan; hij reageerde er in ieder geval niet op. Hij gaf wel aan tegenover de dokter (op haar vraag) van deze wens op de hoogte te zijn, maar had niet de indruk dat hij er erg enthousiast over is. Wat de dochter betreft, die was aanvankelijk niet te bereiken, daar is inmiddels contact mee geweest; ze komt dit weekend terug.
Vanmorgen Gaby kort gesproken, ze was slecht verstaanbaar, en er was verwarring tussen Edo en haar over de door de dokter voorgeschreven medicatie. Ze zei tegen me dat ze het overzicht begint kwijt te raken, dat haar hoofd overvol is en ze het niet meer bij kan benen. Afgesproken werd, dat ik er morgen weer heen ga om een beetje te helpen en Edo wat te ontlasten.
Vanmiddag tegen 4 uur opnieuw gebeld. Gaby klonk opnieuw verward en onzeker. Had gisteren niet begrepen dat ze morfine in de vorm van pleisters krijgt, en zich niet gerealiseerd dat de aangebrachte pleisters daarvoor waren. Veel schijnt het niet te helpen, ze heeft nog steeds aanzienlijk veel pijn. De buurvrouw was er, die als ik het goed begrepen heb probeerde te bellen met de apotheek over de vandaag door de dokter toegezegde zwaardere morfinepleisters; een verwarrend verhaal. Edo was een paar boodschappen doen; die heeft zijn grenzen bereikt, is mijn indruk. Dus ook daarom is het goed dat ik er morgen heen ga.

Voor alle duidelijkheid nog even: wat ik hier allemaal schrijf is op verzoek van Gaby; ik kan het zelf niet meer, waren haar woorden.
Wat de vragen mbt. de bloemen betreft: het verzoek dit boeket te regelen was afkomstig van Enter. Belangrijkste naar mijn gevoel was hierbij - zoals Enter al schreef - haar op de kortst mogelijke termijn onze gevoelens van warmte, waardering en medeleven te betonen. Daar was ik het volledig mee eens, had er zelf ook al over nagedacht. Wie dat dan uiteindelijk betaalt is niet zo belangrijk. Ik heb op dit moment niet zoveel zin in gedoe met rekeningnummers en wie hoeveel betalen moet, dus ik zou zeggen: laat maar zitten, het is wel goed zo.

Gaby/3
Vandaag van even voor elf tot even over drie bij Gaby geweest. Veel langer dan gedacht, maar het was nodig, het was goed, kon eigenlijk niet beter. Eerst naar de bloemist voor het laten maken van 2 mooie boeketten: één van jullie allemaal op Allehenz, één van mij (dat zat al in de planning, en had te maken met dingen die ik haar geschreven had de dag ervoor). Jullie boeket was voornamelijk paarsblauw (daar houdt ze van) met wit, bestaande uit een heel grote, paars en roze verkleurende bloem van de hortensia, met daarbij distels en paarse pluimpjes (geen idee van de naam) en ageratum, met witte gerbera's, witte phlox, witte wasbloem en wat fijn groen. Ze vond de bloemen mooi en was er blij verrast door. Na aankomst heb ik eerst een tijd boven aan haar bed gezeten, en haar al jullie uitgeprinte berichten (waar ze eveneens blij, verrast en dankbaar voor was) voorgelezen, want zelf lezen wilde ze eigenlijk wel graag maar had daar tegelijkertijd geen puf meer voor. Onderwijl was ze nog steeds van alles aan het regelen; Edo liep af en aan, naar boven en weer naar beneden, en weer naar boven: een bepaald opschrijfboekje voor haar inlogcode bij HartenZiel, koekjes en bonbons voor mij, de adressenlijst van haar RodeHoeden-club, een bepaalde mevrouw was altijd zo dol op Gaby's lichtgroene leren jas, dus Edo moest noteren waar die jas was en dat die naar die mevrouw zou gaan etc. etc. Vervolgens een tijdje met Edo aan de computer gezeten om te kijken of het lukte een begin te maken met het veilig stellen van Gaby's dagboeken; dat lukte, maar voor wat betreft de dagboeken op Allehenz zou Edo graag gebruik maken van het aanbod dat voor hem te laten veiligstellen. Vervolgens kwam de dokter, en heb ik beneden gewacht, intussen Edo helpend met opruimen en plaatsmaken, want er zou een bed gebracht worden dat beneden in de kamer zou komen te staan en daar was op dat moment nog geen plaats voor. Dit bleek nog een flinke klus te zijn! Koekjes en bonbons waren weer mee naar beneden, maar daar kwamen we niet aan toe. Na verloop van tijd kwam de dokter weer beneden en was ik getuige van het gesprek, waarin de dokter Edo bij praatte over haar gesprek met Gaby en ik daar ook in betrokken werd. Aan de orde kwamen verschillende medicijnen, w.o. langwerkende morfine, hulp bij persoonlijke verzorging, evt. nachtzorg, medicatie voor de pijnlijk ontstoken keel en de aften in Gaby's mond etc. Het was een chaotische dag: ene moment telefoon, toen een broer van Gaby + echtgenote, die afscheid kwamen nemen en eveneens enkele persoonlijke herinneringen uitzochten, vervolgens de Thuiszorgwinkel die het bed in elkaar kwamen zetten voor de anti-doorligmatras, daarna iemand van een verzekeringsmaatschappij. Nog een poosje bij Gaby gezeten, die nog een tas met wat cadeautjes voor me bleek te hebben: enkele boeken, een zijden tasje, een paar zijden shawls die ze in Barcelona nog voor me gekocht heeft. En sieraden. Een hele bak met sieraden, en ze stond erop dat ik wat uitzocht, en liefst alles wat ik mooi vond. Dat kon ik niet, maar na aandringen heb ik toch een paar dingen gekozen die me extra aan haar zullen herinneren. Daarna volgde opnieuw een intens gesprek van hart tot hart en bleek hoe moeilijk het was om echt afscheid te nemen, dat konden we ook niet, ook door de dingen die ze tegen me zei. Toen was het ca 3 uur, had Edo sinds de vroege ochtend nog niets gegeten, en werd het voor mij langzamerhand wel tijd weer naar huis te gaan. Zo lang ik bij haar in huis was ging het wel, maar ik kwam intens verdrietig thuis en ben dat nog.
Dank nogmaals namens Gaby aan jullie allen voor medeleven en bloemen.

Gaby/2
Vanmiddag heb ik Gaby gesproken, nadat ze terug was uit het ziekenhuis.
Maar eerst waren er problemen in de communicatie met de huisarts, die terug lijkt te krabbelen mbt. de gemaakte afspraken over euthanasie. Daarvoor zou in ieder geval nog een tweede arts moeten komen kijken, maar de huisarts lijkt tijd te rekken en suggereert andere pijnstilling, overgaand in palliatieve sedatie. Gaby vindt het vervelend dat er aan de gemaakte afspraken getornd wordt en nu opnieuw moet nadenken over wat ze wil, maar is nu in ieder geval begonnen met morfine. In het ziekenhuis is geen vocht meer afgenomen; dat heeft geen zin meer. Het wachten is nu op de komst van een waterbed; ze denkt dat dit morgen komt.
Ik heb haar jullie berichten en groeten overgebracht, waar ze blij mee was. O.m. Bixs vroeg om een adres; ze vindt het goed als ik dit in mijn blog op Allehenz zet. Allehenz is toch immers een besloten site, en het kan haar niet schelen om daar haar identiteit prijs te geven.

Tijdens ons telefoongesprek ca 15:45 moest ze afbreken wegens een ander telefoongesprek: de dokter, maar ze belde me later terug. De scan-arts (de 2e arts ivm. de euthanasie-aanvraag) komt waarschijnlijk donderdag of vrijdag en heeft gezegd palliatieve sedatie in haar geval geen goed alternatief te vinden voor euthanasie.
Enter verzocht me bloemen voor haar te bestellen namens Allehenz; dat wilde ik vandaag na het telefoongesprek doen, maar ze wil me morgen graag zien, dus ik neem ze zelf mee. Als ik aan haar denk moet ik huilen, en helemaal toen ik hoorde dat ze notabene een paar cadeautjes voor me heeft klaargelegd. Ik heb een heel stel goede vriendinnen, maar Gaby en ik hadden vanaf het begin meteen een enorme klik; zij is een hartsvriendin.
Gaby heeft nog een verzoek: of Enter (of iemand anders??) haar dagboeken op HartenZiel en Alle Henz kan kopiëren en veiligstellen voor Edo; ze is zich ervan bewust dat het veel werk is en biedt aan ervoor te betalen. Edo denkt dat e.e.a. goed beveiligd is waardoor hij er niet bij kan.