Stokroos57 dagboek

De wandeling naar het station was gevuld met geneugte, want er was geen haast en een fototoestel in mijn knapzak. Tijd om stil te staan bij wat er zoal langs een singelkant te vinden is. 3 seizoenen. Herfstbladeren, een verbrande kerstboom en bloeiende sneeuwklokjes. En ach ook voor wie goed kijkt een leeg blikje bier. Tenminste ik neem aan dat tie leeg was. Ik heb het niet gecheckt. Ik heb alles keurig zo laten liggen als het lag.

 

Op het station gelijk de Bruna in. Tja welk boek....???? Minstens 11,20 euro anders gaat het feest niet door. Allemaal aanbiedingen voor een tientje......Die boekhandelaars zijn ook niet dom. Het is het vervolg op 'eten, bidden, beminnen' geworden:' toewijding'.

 

Een minivakantie is een minivakantie, dus eerst een grote cappucino.

 

Dan de keus van de trein. Het eerste hangbord vertelde over Amsterdam en het tweede over Den Haag. Allebei goed, allebei zee. Zandvoort heeft het voordeel van aan het strand uitstappen, Amsterdam dus. De trein had als eindbestemming Den Helder en ik heb overwogen gewoon te blijven zitten tot het eind. leesvoer genoeg. Boot naar Texel kon ook nog en morgen terug komen, waarom niet? Omdat morgen het reizen op het boekenweekgeschenk niet meer geldt en ik blijf een Hollander.

 

Iedereen had bedacht naar Amsterdam te reizen, nog een goede reden om de overvolle trein te A'dam te verlaten.

 

De trein naar Zandvoort stond voor me klaar, instappen maar. De conducteur vond dat ik in het verkeerde boek zat te lezen.

 

Koud, koud, koud langs de kust. Gauw naar paviljoen Jeroen. Ons favoriete strandpaviljoen sinds ik mijn oudste zoon zo genoemd heb. Mosterdsoep hadden ze met ham en appel. Wat een vondst. Dat ga ik thuis ook eens uitproberen.

 

En met uitzicht over zee een heerlijke hoeveelheid bladzij's gelezen.

 

Op de terugweg zag ik overal mensen het boekenweekgeschenk lezen. En dan vind ik Nederland een leuk land, die zo'n actie verzint en waar zoveel mensen gebruik van maken. Ik voelde me wel een beetje vreemd gaan door dat andere boek te lezen.

met uitzicht

Een goed boek

Dag kerstboom, welkom lentebodes

Het voordeel van de vrijheid en het niksen is dat ik op ideeen gebracht kan worden en nog uit kan voeren ook. Ik hoor net dat het vrij reizen is als je het boekenweek geschenk hebt.

 

Op naar het station, boek kopen, boekenweek geschenk ontvangen en reizen maar. Niets houdt me tegen, niets hoef ik af te zeggen. Niets maakt, dat alles kan.

 

Misschien pak ik wel de eerste trein die gaat, laat me verrassen.

De laatste 2 opdrachten staan in de gebiedende wijs en dat stuit me direct tegen de borst. 'Doe iets goeds', 'wees Nieuwsgierig'.

 

De volgende heet 'minivakantie' daar had ik nog wel de gebiedende wijs kunnen waarderen. 'Neem minivakantie'....'ja baas'.

 

De nieuwsgierigheids opdracht had ik op afgerond gedrukt....maar nee geen felbegeerd vinkje. Ik had tenslotte ook geweigerd nieuwsgierig te zijn. Ik zit gewoon al stiekem in de volgende opdracht., Minivakantie. Ik vind dat ik daar dan al wel een vinkje heb verdiend. Met een zoen van de juffrouw natuurlijk. Das mooi 3 zoenen.

Wat heerlijk om het over niks te hebben, ik heb het gewoon nergens over

Misschien is de kunst van mijn niksen wel, dat ik de koers loslaat. Ik ben nogal koersvast. Als ik mag niksen laat ik alles los en hoef niks. Dan komen vanuit het onderbewuste verlangens naar boven, die ik gewoon mag volgen. De intuitie krijgt vrije ruimte.

 

Zo ga ik ook wel eens fietsen. Ik stap op de fiets en heb geen idee waar ik heen ga. Ik laat me bij elke kruising leiden door mijn gevoel, waar ik heen wil gaan. Ik heb zo wel eens staaltjes van "toevalligheden" ervaren. Of tewel ervaringen, die ik zo precies nodig had.

 

"Volg je neus" heet mijn methodiek van het niksen.

me, myself and I

stokroosherstellangweekend

Ik ben niet nieuwsgierig en ik vraag zeker niet door. Dat doe ik de hele week al en daar neem ik nu eens even totaal vrij van.

Ik ben heerlijk onverschillig en het interesseert me niks als iemand het moeilijk heeft.

Het is besmettelijk: allerlei politieke mensen gooien het bijltje erbij neer. Men gaat vaderen en kroonprinsen worden gezocht.

 

 

Ik constateer dat ik na een half jaar teveel werk, nu in een soort vacuum zak. Ik heb veel achterstallig werk. Ik heb veel tot "geen prioriteit" gebombardeerd en dat ligt in chaotische stapels en een overdosis aan niet verwerkte e-mails te wachten. Dat opruimen of eerst wat afstand nemen strijden om voorrang en nu in de weer moeten met een crisis past helemaal niet in mijn verwachting.

 

De motivatiemeter op een magere 5.

 

Ik had verwacht van gisteren tot en met maandag (shd) eens lekker afstand te kunnen nemen. Dat dat plan ruw verstoord wordt kan ik moeilijk accepteren.

 

Ook weet ik uit ervaring, dat als er een crisis met een client is, dat het overtollige werken past stopt als client is overgedragen. Voorlopig is het koorddansen tussen clienten behoeftes en personeelsbehoeftes en er veel zijn. De telefoon staat al 2 weken dag en nacht aan. Ik ga vanmiddag hoe dan ook alles overdragen aan de calamiteitendienst en de telefoon uitzetten tot dinsdag.

 

 

Vooral een uniek woord in de headline valt me op, dat die eeuwig blijven terugkeren. Ook de gewiste dagboeken blijven in google terugkeren. Kortom de eerste zinnen vooral nietszeggende prietpraat plegen en dan onderin het dagboek kan wat meer.

 

Ik vind het lastig.

Ik ben een beetje uitgepraat geloof ik. Motivatie om te werken is vandaag niet heel hoog. Ik heb behoefte aan eens comfortabel achterover leunen. Al ben ik dol op moeilijke dingen, ik ben nu verzadigd. Ik snak naar de innerlijke hangmat. Ik mocht deze week op een laag pitje en de werkelijkheid stookt het vuur weer op.

 

Verder is het weer even zoeken hoeveel er geschreven kan worden. Ik heb ontdekt dat als ik een vrij uniek woord gebruik, dat ik mijn dagboek overal op google tegen kom en nog erger bij de afbeeldingen en daar baal ik van.

 

Het maakt me weer bewust dat ik niet herkenbaar voor collega's of medewerkers kan schrijven.

 

En werk is een heel groot gedeelte van mijn leven en energie en ja waar zal ik het dan eens over hebben.

Gelukkig bevordert het thuiswerken toch de geestelijke creativiteit en ook nog de kapper tussendoor meegepakt.

 

Inenen had ik het en heb mijn analyse en plan van aanpak direct gemaild naar lg. Ik ben een poosje mijn eigen boekenkast ingedoken en jahoor, daar stond het boek dat me kan helpen. Competenties en hoe te sturen op gedrag en resultaat.

 

Ik heb een plan waar ik een heel jaar mee verder kan. Ik vind het erg hard werken om een cultuur in een team om te gooien. Ik ben al heel ver gekomen in 3 jaar. En ach ja, iets is natuurlijk nooit af, maar altijd in beweging. Part of the game.

 

Ik vind dus wel dat ik genoeg goed heb gedaan weer vandaag. Met beleid maken verander ik de toekomst voor een heleboel mensen. Ook nog de konijnenopvang te Oldenzaal een handtekening gestuurd. Zo kan die wel weer.

Dat had ik gedacht..... rustig thuis werken. Crisis losgebarsten. Een opname zien te regelen en alles dat daar omheen zit. Het zat er aan te komen, maar had van mij best tot volgende week mogen wachten.

De reacties op mijn bril zijn zondermeer positief. Ik ben er nu ook aan gewend en zie alles scherp. Lezen, pc, veraf. Alles is scherp. Wat een luxe.

 

Een collega zei:" een bril kan een sieraad zijn" en een andere collega zei:" ja bij lenzen kan je nooit eens een ander montuur kiezen, zo saai".

 

Wat is "zondermeer" eigenlijk een gek woord. Of moet het los...zonder meer. Ook gek! zondermeer is eigenlijk ronduit, nog zo'n gek woord.

 

Vertaal het eens in het engels.....  withoutmore en roundout.

 

Rare jongens die Hollanders.

Iets goeds voor een ander doen....... Ik heb net een thuiswerkdag voor mezelf gepland. Ik zal 's zien. Van te voren slaat mijn motivatiemeter niet uit bij dat idee. Ik heb een bijna lege accu en veel zin eens lekker egoistisch te zijn.

Mijn werk bestaat uit continu goed voor anderen zijn. Mijn vrijheid bestaat uit kluizenaar zijn.

Wat een gemene harde koude tegenwind zeg, juist toen ik naar huis fietste. Mijn voorhoofd doet nog zeer van de kou, ben toch al een 20 min binnen.

te herkenbaar, ik kom mezelf tegen op google

Zo, de innerlijke hangmat is uitgehangen.

 

De extra klus is overgedragen. Lg wilde me spreken en ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt mijn dilemma met het team rechtvaardighedisridders aan te kaarten. Samen hebben we verder gedacht. Ik heb ook gezegd even afstand nodig te hebben om te kunnen reflecteren en een plan te trekken.

 

Daarmee is haar fiat gegegen dat ik deze week op een heel laag pitje draai en de rust zoek. Begin volgende week wil ze weten wat mijn plan is en kijkt ze mee of we daar de zaak mee gaan vlottrekken. Fijn die steun!

 

En ik heb niet geschroomd om lekker in de zon eerder naar huis te fietsen. Mezelf de ruimte tot reflectie geven. Nu een muziekje van Maria Mena op, biertje erbij, even loslaten, innerlijke hangmat uit.

Even naar een andere werkelijkheid......

Jammer, weer te vroeg wakker. Op maandag slaap ik gewoonlijk heerlijk tot de wekker en vandaag is het helaas weer over. Dan moet ik op zeker moment naar de wc en dan begint het denken over het werk natuurlijk. Ik heb nog moedig wat zen gedaan en tot 10 geteld...het mocht niet baten. Ondertussen heeft Kaatje door dat ik wakker ben en begint vrolijk aan de deur te krabbelen.

 

Dag, dag, nieuwe dag

 

Wel een verwachtingsvolle dag. de Locatie overdragen en verder kantoordag. Allerlei hijgende zaken wegwerken.

 

Voor mijzelf zou het goed zijn als ik vandaag even geen interactie met personeel hoef te hebben. Personeel wil altijd graag aandacht van de manager. Maar ja, zij hebben 1 manager. Ik tig man personeel. Soms zuigt het leeg en dan heb ik afstand nodig. Ik ga dus vandaag als het ff kan voluit de manager op afstand zijn.

 

Als het ff kan

Als het ff kan

ja dan

3 zaken vandaag waarover ik tevreden en positief ben:

- compliment van zowel opvolgster als lg over mijn heldere analyse over de situatie op waarneemlocatie
- waarneemteam nogmaals geinstrueerd bij grotere zaken de manager te bellen. Dat hebben ze wel gepakt vandaag.
- het fitproject gaat als een tierelier

stap 1: lastig probleem.... lastig, wil hier niet echt over anderen schrijven. Ik zit ermee, dat ik boos ben op een medewerker, die onprofessioneel gedrag laat zien. Mijn boosheid zit meer in haar onbereikbaarheid. Ze vertoonde dusdanig gedrag, dat ik vrij snel alle regels van feedback kwijt was en haar hard en duidelijk confronteerde. Ik moet haar confronteren, want ze draagt er zorg voor dat er ruis in het team ontstaat en ze zorgt ervoor dat een client in de war raakt. Ze ondermijnt mijn gezag en ze is niet goed bezig voor de client. En ze kan de feedback niet pakken en wordt een groot verdedigingsfront. Ik heb haar hard aangepakt. Ik zit daar mee. Maar ja, misschien moest ik deze harde noot wel zo kraken. Ik doe het liever anders.

stap 2: besteed hier 3 tot 5 minuten je volle aandacht aan...... pfff doe al 3 uur niks anders.

Stap 3: denk aan je piekmoment...de euforie afgelopen donderdag, die overigens ook eruit bestond dat ik een andere medewerker niet had kunnen bereiken en toen wel. Nadat ik ook haar het vuur aan de schenen had gelegd, kwam er beweging en doorbraak.

Stap 4: dan kom ik er toch op dat ik deze harde noot moest kraken en dat er hopenlijk binnen korte tijd een doorbraak volgt. Ik heb met haar een functioneringsgesprek afgesproken binnenkort. Dat is een goed vervolg. Haar onbereikbaarheid moet ze zelf oplossen. Die feedback heb ik haar vanmiddag nog wel kunnen geven. Dat ze dusdanig alle poorten sluit, dat ze niet bereikbaar is.

Deze methode heeft me opgeleverd, dat ik stop met twijfelen aan mijn aanpak. Het was niet fijn, maar wel noodzakelijk. Bovendien heb ik ene goed vervolg gegeven door een functioneringsgesprek te plannen. Ze zal me vervloeken vandaag. Part of the game...zucht.

1. Belangrijke gebeurtenissen waren voor mij de afgelopen tijd...successen, na worstelingen iets goeds bereiken. De grote hoeveelheid complimenten die mijn kant uitkomen. Vanmorgen bij openen mail meteen weer 2. Contact met collega's. Er samen bijna doorheen zitten en elkaar steunen. Weten dat ik heeeel veeeel aankan. En dat het tijd is wat meer achterover te leunen en mijn prive weer meer ruimte en aandacht geven. Het voor mezelf constateren dat ik in staat ben leiding te geven, dat ik talenten heb voor dit vak. Soms moet ik hard zijn, maar het blijft mensenwerk en daarom vind ik het leuk.
2. De belangrijkste winst van dit traject tot nu toe is..... nog meer snappen van mijn energielevel
3. Wat mijn motivatie deed toenemen is...... uhhh, die was al hoog, ik begon met een 10...... Ik denk het beseffen en geloven dat ik het echt kan, dit vak. Ik krijg nu echt zoveel complimenten overal....dat het bijna eng wordt. Flow. Regie terug nemen dat verhoogt ook de motivatie.
4. Wat mijn motivatie vooral deed afnemen, is..... geen invloed lijken te hebben op ondersteunende diensten. Een team dat steeds als rechtvaardigheidsridders probeert de regie over te nemen. Gemiereneuk van andere afdelingen rondom het bestellen van 2 wasmachines....... ondersteunende diensten die altijd de problemen groter maken,,, grote ergernis.
5. Wat mijn gevoel van mislukking deed onstijgen, is..... ruim 3 jaar geleden. Toenmalige organisatie en lg vonden dat ik het niet kon.... coordineren. Dat was worstelen, maar eigenwijs als ik ben ging ik solliciteren en werd ik uitgenodigd voor een vacature manager..... en aangenomen. Met opgeheven hoofd kon ik vorige werkplek vertellen, dat ik een andere baan had. En 3 jaar later blijkt dat ik groei en bloei. Daar speelde in mee, dat ik goed heb opgelet of ik thuishoorde bij mijn volgende werkplek. Ik voel me hier thuis en ik kan uit de verf komen.
6. Wat heb ik gedaan om te laten gebeuren wat ik wil, is... de regie pakken. Daar ben ik voor aangenomen:-)
7. Wat ik vooral wil vast houden, is het plezier en de rust op zijn tijd.
8. Wat mij nog helemaal niet lukt , is..... als ik echt boos ben, dat niet in mijn feedback te laten meespelen. Of is het gewoon goed, dat ik gewoon boos ben. Daar ben ik dan vandaag ook even niet uit.
9. Het traject wordt voor mij een groter succes als ik ...... beter voor mezelf zorg, ook thuis.

Vandaag was ik niet aardig tegen een medewerker. Ik ben er ook niet om aardig gevonden te worden. Maar leuk vind ik het niet om dit te moeten doen.

 

Als ik dat allemaal loslaat, kan ik wel bedenken dat ik iemand het spoor laat zien van zelf verantwoordelijk zijn. En soms moeten dan harde noten gekraakt worden.

Er is iemand die mijn start vrolijk maakt: Kaatje. Ze probeert de sneeuwvlokjes te vangen. Dat is nog eens pro actief naar de sneeuw kijken.

Gauw even in het henz dorp kijken dacht ik en toen raakte ik toch weer hier vastgeplakt. Zeker na de bijzondere ontmoeting gisteren.

 

Maar eigenlijk moet (en niet wil) ik de vergadering van zo meteen voorbereiden. De maandagochtendblues. Al is het werk nog zo leuk, op maandagochtend vind ik de omslag maken niet vanzelf gaan. Ik ben bijgeslapen, ik heb leuke dingen ervaren. Mijn mindset is gereset en wil nu niet terug in de werkstand.

 

Over 3 uur ben ik dat allemaal al weer vergeten en is het full speed ahead.

 

Vanaf morgen ben ik de extra locatie weer kwijt. Wel vervang ik deze week een andere collega en zit ik vandaag op 5 locaties en de rest van de week op 4. Ik verlang naar de relatieve rust van gewoon mijn eigen 2 locaties.

 

En dan sneeuwt het ook nog....... OV? Fietsen is veel fijner......

Ze belde op mijn mobiel om iets te vragen over de halte, waar ik haar zou oppikken. Een heldere stem en samen nemen we "kordaat" beslissingen. Laten we het maar houden zoals we het al bedacht hebben, anders lopen we elkaar mis.

 

Een blind date. Maar niet zo heel blind. Virtueel kennen we elkaar al goed van henz.

 

Toen we elkaar toch met gemak hadden kunnen mislopen, een klaterende lach bij ons volgende telefonische gesprek. Dat spreekt me aan, een klaterlach bij mogelijk  mislopen.

 

3e telefonische kontakt, want internet heeft fout geinstrueerd. Ik leg haar uit:" het water aan je linkerhand houden, dan loop je me tegemoet".

 

4e contact:" ik zie geen water, ik loop nu op de BIltstraat". "ok ik ga net de hoek om"...."ah ik zie je, het regenboogvest".

 

Vervolgens hebben we zo'n 2 uur lang gepraat, gelachen, herkend, huppelende varkens in de modder bekeken, veel Biksjes geaaid en tuintjes bewonderd en een lekkere lunch op. Zij is nu op haar reunie.

 

Een bijzondere ontmoeting met Kwikzilver, pluimpje punts.

Ik zit net de foto te bekijken van haar moeder en dan kan het niet anders of de kleintjes gaan heel veel grijs hebben. Kaatje is bruin getijgerd en de vader is grijs getijgerd. En dit is haar moeder.

Wat fijn, dat vrij vlotjes na het opstaan het licht gloort. Ook al ben ik er vroeg bij.

 

Ik kom weer tot rust. Zo'n spannende werkweek gaat ook wel gepaard met minder goed voor mezelf zorgen. Na de adrenaline snoep ik meer en drink ik meer en slaap ik minder. Een weekendje onderduiken maakt dat ik meer slaap, gezonder eet en geen alcohol behoef. Dat was wel nodig voor het hele systeem voel ik.

 

Kaatje wisselt deze week tussen dat ondeugende pubermeisje dat ik ken, de krolse dame en nu soms ligt ze met een tevreden moeke blik en de pootjes onder zich gevouwen. Ik zie door dat ondeugende meisje heen de a.s. moeder doorbreken.

 

Ze hangt ook ineens niet meer altijd over de schouder te knorren, maar kiest ook de schoot. En dan weer heeft ze volledige gekte en springt en rent door de tuin als een dolle. Ze straalt in ieder geval veel leefplezier uit.

 

Op de foto is ze nog heel jong afgelopen zomer

Ik heb hem op..... de nieuwe bril.

 

Multifocus en ik beweeg nu mijn hoofd om te kijken hoe ik jullie het scherpste kan zien.

Afgelopen donderdag aan het eind van de dag was ik euforisch. Ik kon mijn geluk niet op, was blij en trots op mezelf. Allerlei spannende zaken hadden een goede wending genomen en mede door de inspanningen de dagen ervoor. En midden tussen alle spannende zaken waar in het werk mijn aandacht naar toe ging, was ik ook nog in staat een goede presentatie te leiden waar mede collega's veel aan gaan hebben.

De euforie begint op de fiets. Op de fiets naar huis, Dat fietst veel sneller! Enorme energie brak er los. En thuis ga ik vieren, biertje erbij, even op henz jubelen.

Opgelucht was ik ook. En het geeft een enorme boost dat ik dit vak kan.

Gisteren realiseerde ik me dat het eerste compliment wellicht niet zo expliciet was. Ik zeg ook zelden:"mijn complimenten". Wel laat ik snel mijn waardering blijken. Maar wie weet niet zo duidelijk. Al weet ik wel zeker dat mijn lichaamstaal dan ook heel duidelijk is.

 

Ik zei tegen de droomjuf, dat dankzij haar ik die 3 weken doorhad. Is dat voldoende compliment?

 

Om die reden 's avonds met liefste vriendinnetje in de kroeg er eens een lekkere schep boven op gegooid. Dat was wel grappig voor mezelf. Uitbundig in toonaarden als:"knap hoor". haar acties bejubeld.

 

Complimenten uitdelen is voor mij niet vreemd. Ik kan hooguit eens observeren of ik het expliciet genoeg doe.

nu nog stiller. Ik kreeg net een telefoontje van een medewerkster, dat ze kanker heeft. Ze heeft de uitslag net gehoord. Ik heb haar pas woensdag voor het eerst gezien, omdat ze bij mijn waarneemlocatie hoort. Evengoed vind ik het een intense ervaring om iemand te spreken, die net een uurtje weet, dat ze kwaadaardige kanker heeft.

Ik ben nog helemaal verrast en ontroert door de 2 dromen die zijn geduid. Ik koos "willekeurig" 2 dromen, die meer dan toevallig verbonden bleken. Ik koos de droom van afgelopen nacht en toen er nog tijd over was, die van enkele weken terug, die ik hier ook had verteld.

 

In die droom was ik uitgerekend en mijn zus moest 3 weken later bevallen. Vannacht droomde ik van een klein levendig kindje door de postbode gebracht en bleek bij het duiden, dat het exact 3 weken later is.

 

Mijn onderbewuste voorzag al dat ik (mijn dominante kant)3 weken later van een klein levendig kereltje zou bevallen (klein animusje). Allemaal lijnrecht te verbinden met de euforie van gisteren en de bereikte resultaten.

 

Na de droomduiding kijkt ook altijd nog een astrologe naar de kaart en opnieuw ook daar frappante verbanden. Dat agressie momenteel irl en droomwereld naar boven komt past ook in het beeld.

 

Ik ben er even stil van.....................

Complimenten geven. Toevallig was deze week complimentendag en toevallig had ik deze week 2x een collega bijna of helemaal huilend aan mijn tafel omdat onze lg alleen maar zegt wat niet goed is en nooit wat wel goed is. Ze is idd zuinig met complimenten. Ik heb het wel eens gevraagd in een functioneringsgesprek en sindsdien doet ze het regelmatiger. Tegenwoordig is ze naar mij echt royaal erin en dat bevestigt mijn gevoel, dat ik lekker draai en het motiveert me nog meer uit mezelf te halen.

Ik geef mezelf 2 complimenten over gisteren:

- de vorige week nog volledig onbereikbare dwarse medewerker/collega bereikt
- ik heb een goeie presentatie ge organiseerd op het mt

ha, ha ik wil er eigenlijk wel 4 doen....:-)

Ik zal vandaag kijken wie ik een welgemeend compliment ga geven. Het is een andere dag, straks droomgroep. In het werk is complimenten geven makkelijker en doe ik regelmatig.

Na veel geworstel is de euforie des te groter. Ik heb 2,5 probleem van de 3 getackeld. Mijn motivatiemeter stijgt weer naar 9,5.

 

Ik zat deze week echt in situaties waarin ik het even niet meer wist, mijn energie zakte en de boosheid steeg. Een groot gedeelte daarvan is dus weer in een spoor gezet en ook mooie 1-2tjes gemaakt met collega's en lg.

 

En ach eigenlijk is dit precies waarom ik dit werk zo leuk vind. Ik heb het liefst schijnbaar onoplosbare problemen. Ik piep en zucht en weet het even echt niet meer. Soms ga ik ook nog even wat spoken 's nachts en dan hoppa heb ik het weer gefikst. Euforie! Avontuur maakt mijn werk zo leuk. Van routine raak ik verveeld.

 

Daarom was ik zo'n jobhopper en daarom klopt dit vak bij mij. Ik hoef niet meer te jobhoppen, ik kan binnen het werk steeds dat nieuwe aangaan.

 

En behalve mijn eigen euforie heb ik ook minstens 3 mensen ook euforisch kunnen maken, waar ik ook euforisch van kan worden....... tralalalala

Ik ga mezelf op een heel andere manier in een vriendelijke mindset toveren. Ik ga die lekkere croissantjes bakken in de voor mij moderne oven. Ik heb het fornuis van ex overgenomen. Ik had nog een gasoven uit het jaar 0. Die was prachtig, maar niet in te stellen. Nu heb ik zowaar een electrische oven met allemaal knopjes:-)

Ik heb de meditatie 4 minuten gedaan en toen geconstateerd, dat ik nu in de verkeerde mindset ben. Ik ben boos op iemand en dat valt nu niet weg te mediteren en ik heb een stijve nek, die alle aandacht vroeg. Verkeerd moment dus.

De medewerker wiens houding en gedrag ik afkeur zal ik eerst moeten spreken voor ik aardig en liefdevol en vriendelijk en nog een heleboel ben.

Ik ben hardstikke van de zen en ditmaal irriteerde me de opdracht om mededogen te hebben. Er moet dus eerst iets uit. Een stevige feedback naar iemand met de afspraak dat ze dat stukje functioneren anders gaat doen. Dat botst dus nu. In dit geval zal mededogen de situatie verlengen, die ik niet kan toestaan.

Mijn brief aan het team is goed gevallen. Daar ben ik erg blij om. De instructie werd als duidelijk ervaren en tevens was er begrip te lezen voor de moeilijke situatie. Mijn ingeving eerder naar huis te gaan en mezelf ruimte voor reflectie te geven is erg goed uitgepakt. Dit had ik midden in de hectiek niet kunnen verzinnen.

 

Weer geleerd of meer bevestigd: als ik dreig te verzuipen in de hectiek en de regie dreig te verliezen: afstand nemen en ook mijn onderbewuste de kans geven mij van advies te dienen.

 

De zaak beweegt de juiste kant op, morgen weer verder.

Coach Wies stelt me een aantal vragen bij 1 mrt. Oa of mijn gedrag als kind bij tegenslag meespeelt in mijn gedrag nu. Dat denk ik zeker. Mijn jeugd was niet makkelijk en de beste overleving was aanpassen. Ik ben het tegenovergestelde van verwend opgevoed. Dan dram je niet door, dan zou ik zelf geweld hebben ervaren.

 

In die zin ben ik eerder een muis, ware het niet dat ik op latere leeftijd het plezier van invloed ben gaan ontdekken. Ook ben ik als kind niet echt bij de pakken neer gaan zitten. Ik zocht mijn heil buiten het ouderlijk huis. Ik had altijd vriendinnen waar ik terecht kon. En ik kon goed leren. Ik zocht dus mijn kansen.

 

Minet heeft ook een rol gespeeld in mijn ontwikkeling. De trouwheid van een dier voorkomt eenzaamheid. Voor Minet deed ik er altijd toe. Was het op school niet leuk dan was er thuis een vriendinnetje, waar ik niks aan uit hoefde leggen, die er gewoon was.

 

Tegenslag was wel iets dat bij het leven hoorde, zo heb ik het als kind opgevat.

 

Verder stelt Wies nog een vraag. Dat als iemand zich als een rechtvaardigheidsridder tov mij opstelt dat dat ook een vorm van tegenslag is. Ja dat klopt en heb ik juist gisteren weer scherp ervaren. Ik reageer secundair. Ik reageer eerst "verstandig".

 

Ook ervaarde ik uitputting en besloot op tijd naar huis te gaan. Alleen zijn en reflectie heb ik dan nodig. ' s avonds wist ik hoe ik de regie terug kan nemen en ik heb een mail naar het team gestuurd met instructie. Met begrip hoe moeilijk het is, maar ook duidelijk: zo gaan we het doen. Ik heb een team vol rechtvaardigheidsridders en een crisis situatie. Dat is best tegenslag ja. En ik voelde me te moe om adequaat te reageren of zelfs maar lg te bellen.

 

Pas vannacht ging ik wakker liggen en ervaarde ik boosheid. Over 2 situaties lag ik me alsnog op te winden.

 

Primair reageren was als kind onveilig en heb ik danig afgeleerd. Nu ben ik soms verrast als ik wel primair reageer. Ik ben in de leerstijlen van Kolb een echte observeerder en dat maakt dat ik bij tegenslag eerst afstand neem en reflecteer voor ik actie onderneem.

 

Na de vorige woorden, terwijl ik een koppie thee inschonk, schoot mij mijn droom van vannacht binnen. Ik ben erg met geweld bezig realiseer ik me. Ik droomde dat ik mijn vader verdedigde, terwijl anderen mij erop wezen, dat hij toch echt met die knuppel dat hondje te lijf was gegaan.

 

De crisis op locatie heeft ook met geweld te maken. Het raakt me. Ik heb besloten degene die steeds slachtoffer is en getraumatiseerd raakt een andere locatie aan te bieden. Het team rechtvaardigheidsridders is het daar niet mee eens. Ik kan en ga hier niet alles uit leggen, maar ter geruststelling: aan de daderkant wordt ook gewerkt. Maar eerst het slachtoffer veilig heb ik besloten.

 

tegenslag ja en ik ben degene die dit in goeie banen behoort te leiden. Vandaag weer verder.

Mijn liefste vriendinnetje, die jarig is stond op de stoep, net nog. Dat was een toevalstreffer, daar heeft ze patent op. Altijd schrik ik eind feb, dat ze al bijna jarig is. Vanmorgen overwoog ik uit het werk dan langs haar te fietsen spontaan. Ik werk haar kant uit. Ik was op het werk zo moe van alles en op het huilerige af, dat ik spontaan besloot gewoon naar huis te fietsen om 3 uur al.

 

En wie dient zich aan de deurbel aan...? De jarige... wat een kado. Zij werk weer mijn kant uit en dacht nog: belachelijk, dat ik aanbel, want Stokroos kan nog niet thuis zijn.....

 

Heerlijk zo'n vriendin met patent op toevalstreffers. Vrijdag luiden we haar verjaardag nog eens in onder het genot van een zwaar tapbiertje.

Waar al die poesjes bleven...... Mijn vader was hoofd van de school en we woonden naast de school. Een grote klantenkring dus.

 

Mijn moeder heeft toen ook een zwerfpoes naar binnen gelokt, die een vast plekje achter het keukenfornuis had. Die zijn we altijd zwerfpoes blijven noemen. Mijn moeder lokt nog steeds poezen naar binnen. Er is altijd wel een buurtpoes, die graag ook bij mijn moeder komt.

 

 

Van mijn 6e tot mijn 18e was Minet mijn trouwste maatje. Minet was een Zwart poesje met witte neus en witte sokjes. Minet was mishandeld in haar eerste gezin door een verknipt meisje. Mijn moeder had besloten, dat we Minet overnamen. In het zwembad heeft datzelfde meisje mij proberen te verzuipen omdat ik haar poesje had gestolen. Achteraf met wat ik nu weet....... wat een beschadigd kind.

 

Minet was het liefst overal waar ik ook was. Als ik naar de meisjesvereniging ging (denk erom niet lachen, jaren 60) liep MInet helemaal mee en wachtte 2 uur voor de deur tot ik er weer uit kwam. Als ik boodschappen moest doen, wachtte Minet bij de oversteek tot ik weer terug kwam. Ze snapte dat oversteken niet veilig was.

 

Minet had elk jaar in het voorjaar 1 nestje. Elk jaar had ze precies 4 poesjes. Allemaal zwart en wit. Met wat ik nu weet van krolsheid en nestjes en meerdere katers....denk ik dat zij 10 jaar lang dezelfde partner heeft gehad.

 

Ik heb wel eens omdat ik niks van sex wist, zo´n kater van haar af gejaagd. (zeg maar dat verhaal van die hondjes, de ene duwt de andere) Mijn moeder greep ook al niet in en legde niks uit.....

 

Altijd als ze moest bevallen, zorgde ze ervoor dat ze in mijn buurt was. Ik ging dan naast de doos zitten, die voor haar klaar stond en dan beviel ze keurig in de doos. Eens is ze ´s nachts onder mijn bed bevallen. Onder mijn bed stond een ingeklapt bed en ik werd wakker van gepiep. Wat een verrassing!

 

Als ik weg liep van een bevalling volgde ze me tot ik weer naast de doos zat.

 

Tijdens mijn eindexamen vwo, moest MInet bevallen. Haar laatste nest. Ik moest de lastige keus maken en ging naar het examen. Toen ik ging studeren het jaar erna en uit huis ging...is MInet overleden.

 

Mijn allerbeste vriendinnetje in mijn jeugdjaren.

Als ik zo de opdracht vervul, merk ik dat ik daar voor mezelf niet zoveel vragen over heb. Wel hoe ik met de rechtvaardigheidsridders kan omgaan. Met de muizen vind ik het makkelijker.

Ik ben erg flexibel bij tegenslag. Ik kijk snel naar de winst in de nieuwe situatie. Ik kijk ook of ik invloed weer daarop heb of beter kan accepteren en weer wat kan maken van de nieuwe situatie.

Toen ik lg inlichtte over mijn grenzen, zette ze me wel weer voor een nieuwe keuze. Ze complimenteerde mij en liet het probleem toch bij mij. Ik heb over die situatie geoordeeld, dat ik idd de casemanager ben, dus het in handen hou en ik heb haar wel gevraagd mede probleemhouder te worden. Dat accepteerde ze.

Ik ben niet de muis, noch de rechtvaardigheidsridder. Ik zoek wel wat ik met de nieuwe situatie wil. Als iets niet lukt ben ik vrij nuchter en ik mag falen van mezelf. Oordelen als iets niet lukt.......kweetevenniet. Misschien ben ik nu al zo gewend aan mijn invloed en mijn rol, dat frustratie niet meer nodig is. Invloed hebben is echt fijn!

Nu eens kijken of ik weer in de routine kan komen. Hoe een saaie regenzondag toch nog kleur kreeg.

 

Ex is naar Denemarken, huis is overgedragen. Het was leuk om deel te zijn van het afscheid van zijn huis en nu ben ik weer blij om heer en meester van mijn eigen huis te zijn.

 

Werk vraagt natuurlijk gewoon weer de nodige aandacht. Door zo met prive bezig te zijn heb ik wel even de nodige nuchterheid en relativering in werk....... en vragen een aantal situaties om onmiddelijke actie. Dat is mijn werkende realiteit.