Strella dagboek

Oudste zoon (18) heeft sinds kerst verkering met S. Een leuk en vrolijk meisje. Wij vinden het leuk als ze bij ons is, want dan laat zoon zich van zijn beste kant zien. Als ik hem normaal vraag iets voor me te doen zegt hij eerst 'Nee' en doet het dan toch. Als zijn vriendinnetje er is, doet hij het zonder zeuren.
Gisteravond belde haar moeder.  Ze maakte zich zorgen over haar dochter die voor het examen zit en nog van alles moet doen en teveel tijd doorbrengt met zoon. Ik denk eigenlijk, pfff, het kind is 19 en oud genoeg om voor zichzelf te zorgen. Maar goed, wij vanochtend een gesprek met het stel, dat ze nu even al haar energie moet steken in school. En mijn man, die leraar is, was ook nog zo lief te zeggen: ' Als ik je ergens mee kan helpen, dan moet je het maar zeggen.'  Het meisje beloofde wat bedremmeld (wat een heerlijk woord) haar best te gaan doen.
Ik moest wel even denken aan Bagrosa, die me laatst waarschuwde over schoonkinderen met 'Als ze met een koffer voor de deur staan, moet je ze terug naar huis sturen'.  

Weer terug van het repetitielokaal. Het begint ergens op te lijken.

Vanuit niets iets maken met een groep mensen. Het blijft boeiend en vooral spannend. Soms buikpijnspannend en slapeloze nachten spannend. Het zal wel goedkomen, het komt altijd goed. Als je ergens vertrouwen bij nodig hebt, is dat wel tijdens het repeitieproces. Erop vertrouwen dat het goed komt.

Het leek alsof ik nog steeds met mijn dochter in Parijs zat, daarom maar een nieuw stukkie. Kort, want ik heb het eigenlijk te druk met baan, eigen onderneming, gezin, sociale verplichtingen, en vooral de muziektheaterproductie (zie de andere site). Te druk, want ik voel me opgejaagd, en dat is niet fijn. Het zijn vooral die vergaderingen 's avonds die me de das omdoen.

Nog een paar weken en dan wordt het weer wat rustiger. Denk ik.

Parijs met dochter is leuk.