Dagboek van 'ulrike-wild'

12 december 2008 - (25 reacties) Dames en heren, Dit is het dan. Diegenen di...(25 reacties)
11:59

Dames en heren,

Dit is het dan.
Diegenen die het einde van de opdrachten hebben bereikt zijn (h)eerlijk assertief.
Ik wil jullie nog een laatste beeld en een loesje meegeven:
Het meeste leed komt toch uit alle kopzorgen en vrees die we hebben ten opzichte van de ander.
Vrees is een vlucht - of vechtreactie. Onze voorouders vreesden de leeuw in de woestijn. (dat schreef ik al eerder). Maar besef dat de kans zeer groot is dat de leeuw dezer dagen figuurlijk niets meer voorstelt dan een doodnormale huiskat. Die misschien blaast en krabt en bijt. Die misschien ook wel degelijk lief en aardig is een kopje geeft. Of een die gewoon ongeïnteresseerd wegloopt. Meer kan niet gebeuren. Maar alleen als je goed kijkt, eerlijk nadenkt en erop afstapt zul je dat weten.

Lef, heb je er soms voor nodig.

Ik ga nu afkikken! En ik zal jullie echt missen. Vooraf heb ik hierna uitgekeken, en tot mijn grote verbazing vond ik het nog veel leuker en verrassender dan ik had gedacht. Als ik nu hier rond lees ben ik ontroerd, trots, blij en enthousiast wat jullie zo allemaal bereiken. Uit eigen kracht. Dank dat jullie mij het vertrouwen hebben gegeven je van de zijlijn te begeleiden!

En als je het bevalt - spread the word. Vertel collega's en vrienden ervan als je denkt dat zij ook hier iets aan kunnen hebben. De opdrachten blijven staan! En het is waardevol voor een boel mensen.

En mocht je graag nog meer oefenen in het echt: als je werkgever een training betaald op het gebied van persoonlijke effectiviteit zijn er veel leuke en geïnspireerde collega's bij Schouten en Nelissen! Kijk eens op de website www.sn.nl

Als je je meer wilt verdiepen in conflicten en tegenstellingen en hoe met deze omgaan of ze oplossen:
Ik heb een boek geschreven en een waaier: het gaat weliswaar over conflicten op het werk, maar eerlijk gezegd maakt de context weinig uit. Je hebt er iets aan voor alle levenssituaties.
Vuurhaarden pyromanen en brandweermannen. Uitgeverij Thema, ISBN 978.90.5871.346.9
We komen er wel uit ( waaier). Thema, ISBN 978.90.5871148.9

Een hartelijk dank aan de Volkskrant redactie, alle personen die hierachter met veel inzet en creativiteit hebben meegewerkt. Mij is tot mijn eigen verbazing trouwens duidelijk geworden dat ook op het web sprake is van een (groeps-) dynamiek. Mensen reageren op elkaar. En reageren met elkaar en brengen processen in gang. Delen meningen, beelden veronderstellingen en scheppen een werkelijkheid. En deze dynamiek is mooi - maar kan ook uit de bocht vliegen. Het is uitermate belangrijk dat dit beheerst en bewaakt wordt. En dat doet de internetredactie zeer zorgvuldig en daarvoor dank en hulde.

Dank aan Floris voor het onbekommerd meedoen in de films, dank aan mijn collega's Marleen en Moritz die tegenspel hebben geboden.

Mij rest niets anders dan jullie een prachtig, gezond en vitaal 2009 te wensen. Het ga jullie goed!
En een plenaire dank voor alle lieve groeten!

En blijf vooral (h)eerlijk assertief.

Tot ziens in deze of en andere werkelijkheid.

Ulrike

< 10 december
Reacties - 0 coachreacties 25 reacties van deelnemers
- pleine - 12 december 2008, 12:34
  Beste Ulrike,
  Dank voor je laatste reactie gisteren.
  Ik heb niets toe te voegen aan wat ik gisteren al schreef. O ja, toch nog iets: ik ben nu niet heerlijk assertief, maar gewoon eerlijker assertief. Maakt dat verschil uit?
  Nogmaals heel hartelijk dank voor alles.
  groet van Pleine
- levensmoed - 12 december 2008, 12:56
  Beste Ulrike,dank voor deze cursus ook namens mijn psych.Ik hoop dat er een vervolg op deze cursus komt,het zelf doen wanneer het jouw uitkomt en de laagdrempeligheid en het kunnen meelezen heeft me geholpen inzicht en overzicht te krijgen.
  
  groet L
- marlyn - 12 december 2008, 13:02
  Ook al was ik niet altijd even serieus met de opdrachten bezig vond ik het een erg fijne training.Goede opdrachten en de timing daarin.
  Dank voor je ondersteunende en prikkelende aandacht bij deze of gene.
  Ook voor jou een héél goed 2009 voor nu.
- suus68 - 12 december 2008, 13:14
  Hallo Ulrike, ik heb zojuist opdracht 11 bekeken en de podcast beluisterd. Deze vind ik echt super, je eigen film regisseren en merken dat je het echt zelf in de hand kunt hebben, mits je je mentaal goed voorbereidt. Erg bedankt hier voor! (En voor alle andere reacties en opdrachten ook).Die groepsdynamiek, valt mij ook op, ik lees expres niet al te veel van anderen want je kunt je er helemaal in verliezen. Er gelden hier blijkbaar andere grenzen dan 'live'...Hartelijke groet, 'Ingalise'
- lucius - 12 december 2008, 13:53
  Dag Ulrike,
  
  Dank voor je betrokkenheid en de goede adviezen. Prettige feestdagen en alvast een heel goed nieuw jaar gewenst.
  
  Lucius.
- kenavo - 12 december 2008, 14:28
  Wat toevallig! Ik schreef een gedicht en lees nu net de titel van je boek. Allebei over brandweermannen.
  Ik dank je voor de inspiratie van de cursus.
- bezigebij - 12 december 2008, 16:16
  Dank, allerbeste Ulrike, voor je coaching! Dank aan alle makers van deze cursus. Een heel goed initiatief. Zal er zeker reclame voor maken (doe ik overigens al). Deze cursus vond ik zeker effectief. Ook heel erg leuk met heerlijke humor.
  
  In mijn dagboek heb ik geschreven wat ik er aan gehad heb.Dat van die groepsdynamiek heb ik ook sterk ervaren. Fascinerend!!!! Wat een kracht en wat een dynamiek!
  
  Verder zal ik heel veel leuke mensen met geweldig mooie namen echt gaan missen. Ik heb heel veel gehad aan jullie feedback. Zal jullie missen! Wens jullie alle goeds. En hopelijk komen we elkaar nog eens tegen op HenZ of in het 'echt'. Liefs, BB
- balloon - 12 december 2008, 17:42
  leven is meervoud van lef, en dat heb ik op verschillende momenten deze 4 weken ervaren en daar ga ik mee door. dank je wel ulrike voor je blogs en je coaching ,ik vond het altijd heel helder en stimulerend en vriendelijk. want dat heb ik ook geleerd en vaak gelezen dat assertief zijn vriendelijk kan zijn, dat je vriendelijk weerbaar kunt zijn en dat dat vriendelijk is naar de ander en zeker ook naar mijzelf. een beetje meer vriedelijkheid naar mijzelf en geen angst voor de ander, dat verandert veel. dank je wel ulrike en alle medecursisten van wie ik de verhalen het mogen lezen. groeten van balloon
- kenavo - 12 december 2008, 18:53
  Soms een vuurtje stoken in die Bretagne? Ik doe niet anders, het is onze verwarming!
- anwar - 12 december 2008, 19:40
  Afgesproken Ulrike. Dank voor alles!
  Hopsofie
- gabriella - 12 december 2008, 20:10
  Hoi coach! Dankjewel. Voor de leuke, creatieve en inspirerende opdrachten waardoor ik me uitgenodigd heb gevoeld om ook - voor het eerst - contact met anderen te zoeken. En dat is leuk!!!!!!!!! Dankzij jou veel lieve, leuke, aardige, slimme mensen ontmoet! Veel warmte ook. Kluppies! Geestverwanten. Zielsverwanten misschien wel? Ook zoveel herkenning! Iedereen loopt tegen hetzelfde op. En..last but..etc..weer meer inzicht gekregen in mijn eigen gedrag, nieuwe manieren aangereikt gekregen over hoe dat gedrag te veranderen, als ik dat zou willen en gezien dat ik op een aantal aspecten assertiever ben dan ik zelf dacht. En..fun was het ook! Adios. G.
- lentekriebels - 12 december 2008, 23:35
  Hallo Ulrike,
  Het blijft hard werken, maar al struikelend kom ik verder! Dank je wel!
- Voor_ik_vergeet - 13 december 2008, 12:38
  Dag Ulrike,
  
  Dank voor dit traject, ik heb veel van je geleerd. Ook doordat je uitstraalt wat je vertelt. Dank dus daarvoor,
  
  groetjes Pomtidomti
- Harapan - 14 december 2008, 11:03
  Dag Ulrike,bedankt voor dit traject,ben nog net niet klaar maar heb er wel wat aan gehad.Alle goeds voor nu en toekomst.Warme groet van Peper
- liesje7 - 14 december 2008, 12:48
  Dag Ulrike,
  Ik ben nog niet aan het einde van dit traject, maar vind het wel aardig. Ik weet niet zeker of ik kan het kan afmaken, want rond de kerst vertrek ik voor ca. 10 dagen naar het buitenland. Maar goed alles is meegenomen.
  Ik vind het leuk te lezen, dat je er zelf zoveel plezier aan hebt beleefd. Het ga je goed.
  Hartelijke groet,
  Liesje
- uitjehoofdnl - 14 december 2008, 14:15
  Ulrike,
  
  ben nog niet klaar, maar de training heeft al zeer veel effect gehad op m'n leven.
  
  Bedankt voor je bijdrage hierin en voor de heldere voorbeelden in tekst en beeld tijdens deze training.
  
  Je gaat voorlopig nog niet uitmnhoofd :)
- i-vonne - 14 december 2008, 16:36
  Dag Ulrike, dank voor de inspiratie, de eenvoud van het gegeven en de haalbaarheid en creativiteit van de opdrachten. Je vormgeving van je blog is erg bruikbaar voor later als geheel. Humor, grenzen, DOEN, wat zou het , wat heb je te verliezen? Leuk en goed te herinneren. Succes met je werk..
  The proof of the pudding.... niet duits maar toch....
- simone8 - 16 december 2008, 09:33
  bEDANKT VOOR DIT LEUKE TRAJECT. jE HEBT HET AFWISSELEND EN SPEELS OPGEZET EN DAT VOND IK ERG PLEZIERIG. eEN HARTELIJKE GROET, SIMONE
- evaw - 16 december 2008, 19:50
  Dag Ulrike, bedankt voor je inspirerende cursus. Lekker dicht bij de grond, duidelijk en met haalbare stappen. het heeft me veel stof tot nadenken gegeven. Het ga je goed en vanaf hier fijne feestdagen en een gezond en heerlijk 2009 toegewenst.
  
  evaw
- rana30 - 23 december 2008, 21:04
  Beste Ulrike,
  Nu ik het traject (bijna) af heb wil ik je bedanken. Ik vond het een leuk traject en hoewel ik niet helemaal in de doelgroep val heb ik er toch veel aan gehad.
  Fijne feestdagen, veel succes gewenst met je werk en
  alle goeds voor 2009,
  hartelijke groet Tikka
- maria-dolores - 31 december 2008, 11:37
  Hoi Ulrike,
  weet niet of je hier nog komt lezen, maar ik wil je toch een heel goed 2009 wensen. en bedanken natuurlijk :-).
  ciao,
  Maria-Dolores
- jurk - 22 januari 2009, 11:19
  Ulrike,
  Zag dat deze cursus eigenlijk al is afgesloten. Ik weet niet of je nog de vragen beantwoort, maar ik ga deze cursus toch doen in de hoop dat er verandering komt in mijn eigen houding naar anderen toe. Hoe kan ik het zover krijgen dat mensen naar mij luisteren en dan ook nog echt luisteren en mijn mening mee laten tellen....
  ben benieuwd...
  MO
- _peter1 - 25 januari 2009, 16:27
  Ulrike
  Bedankt voor je coaching. Ook ik heb wat aan mijn cursus assertiviteit gehad. Het heeft mij tenminste een nieuwe opdracht opgeleverd. Daar heb ik weer een nieuwe uitdaging in gevonden. Verder ben ik nu bezig met beslissen doe je zo en train je eigen talent. Veel succes met de verdere werk en bedankt.
  Peter
- boszicht - 15 maart 2009, 17:01
  Ik heb je filmpje gezien, Ulrike. Je komt heel toegankelijk over. Alle daagse situaties waarvan je denkt: Waarom voel ik mij eigenlijk verantwoordelijk of schuldig voor het ingebreke blijven van anderen?
- thomm - 16 juni 2009, 10:34
  van deze zijde wens ik je naast alle mooie werkzaamheden en verplichtingen ook een kunstzinnig 2009!
  
  thom
Wil je reageren? Log dan in
10 december 2008 - (coachreactie) (13 reacties) Hallo vrienden van (h)eerlijk asse...(1 coachreactie) (12 reacties)
18:02

Hallo vrienden van (h)eerlijk assertief en andere lezers,

Jaaa, het neigt tot een einde.
Eerst huishoudelijke mededeling: ik zal tot vrijdag ochtend reacties geven op vragen ( dagboek), dus stel ze als je ze hebt! En ik zal vrijdag ochtend het laatste blog schrijven! Ik zal het echt missen!
Ik lees zo nu en dan in de dagboeken ontzettend leuke gedichten! En verhalen. Geweldig. Ga zo door.

Pleine geeft in haar reactie op het blog aan dat ze verwacht dat als boosheid spontaan in haar opkomt ze dan weer alleen naar adem staat te happen. Daar wil ik op ingaan - op de verwachting dat bepaalde 'stimuli' ook in de toekomst bepaald automatisch gedrag zullen uitlokken - zodat het lijkt alsof we sinds de Pavlov'sche hond niets zijn opgeschoten! Dat zal tot een zekere hoogte gebeuren. Bepaalde triggers lokken bepaalde reacties uit. Maar alles wat je hoeft te doen is in eerste instantie opmerken. En vervolgens in die situatie een time-out nemen. Soms een echte (bijvoorbeeld even naar WC gaan) soms een time-out van enkele seconden. Een paarseconden zijn namelijk genoeg om je toe te spreken. Om je toverspreuk en tegengif te gebruiken. Om diep adem te halen. Om de schouders naar achteren te duwen en de stem aan te zetten. In dit traject heb je hopelijk geleerd welke facetten erbij horen als je gedrag wilt veranderen. Ik heb al vaker geschreven- als je weet wat je doet, kun je doen wat je wilt. Als je snapt hoe de motor loopt of vastloopt kun je hem repareren. Als je begrijpt hoe de blijkbaar automatische reactie in gang komt - door gedachten en door fysiek gedrag - kun je deze stoppen. Je hebt vrije keuze, anders dan dieren. Je kunt je verstand en je wil gebruiken. Als het goed is heb je lastige situaties in de fantasie-oefening al een keer in je voorstelling geoefend. Alles wat je moet doen zijn deze nieuwe fantasieën actief tot leven brengen. Soms zal het je niet lukken. Nou en? Dan doe je het achteraf. Volgend keer gewoon beter. Zolang je blijft nadenken, reflecteren en oefenen is er niets aan de hand.

Ook wil ik hier nog wat culturele opmerkingen plaatsen over assertiviteit.

Besef dat directheid - iets met zoveel woorden duidelijk zeggen - ook erg Nederlands is. Niet in alle culturen kun je assertiviteit op die manier uiten. Ik maak een verschil tussen assertief zijn en de vorm hoe je de assertiviteit overbrengt. Bij de vorm spelen omgangsvormen en culturele codes een grote rol. Überhaupt werkt het in andere culturen anders: ze hebben andere waarden en dus ook andere ideeën wat belangrijk is, waarover je je dient druk te maken, wat je als een gegeven beschouwd, waartegen je in verzet hoort te gaan en ook hoe je relaties onderling regelt. Let daarop als je ergens elders vertoeft of te maken krijgt met andere culturen in NL. En ook hier: wees benieuwd, verwonder je en oordeel niet, wees gevat op onverhoopte dingen en wees stressbestendig!

Ik wens jullie een mooie avond en tot morgen�

Groeten Ulrike

< 09 december 12 december >
Reacties - 1 coachreactie 12 reacties van deelnemers
- pleine - 10 december 2008, 18:12
  Beste Ulrike,
  
  Ben ik er net zoals gisteren weer als eerste bij.... Wat zullen ze wel niet denken? :-)
  Hartelijk dank voor je antwoord op mijn spiegelvraag. Is wat je aanroert ook in een of ander boek terug te lezen?
  En ook dank voor je opmerking over "wat te doen als ik echt boos word". Ik geloof dat ik maar tot 5 ga tellen, dat is al een heel eind.
  Ik vind het jammer dat je a.s. vrijdag al "vertrekt". Ik kan nog zo veel van je leren. En waar vind ik nou gratis en voor niets een zo geduldige coach?
  hartelijke groet van Pleine
- lucius - 10 december 2008, 21:45
  Je hebt mijn moeite scherp gezien en benoemd, heel verhelderend! Hartelijk dank ook voor jouw regelmatige bijdragen in je blog.
  
  Die tip vandaag, hoe je recidive aanpakt vind ik erg goed geplaatst. Op enigerlei moment moeten we uit deze proeftuin in de praktijk onze moed beproeven; en dan helpen deze praktische adviezen!
  
  Groetjes, en wie weet tot ziens in het Bommelse,
  
  Lucius.
- balloon - 10 december 2008, 21:52
  dag ulrike, ik ben vaak helemaal niet zo direct en weet vaak niet direct wat ik van iets vind, ik luister veel naar anderen, maar ben het ook weer lang niet altijd eens met ze. soms kom ik terug op een situatie omda tik niet eerder heb gezegd wat ik wilde. Soms hou ik alsnog mijn mond omdat ik denk dat het erop terug komen de zaak zwaar maakt. het lijkt dan net of iets voor mij een enorm probleem is. Hoe vind jij dit verhaal van mij overkomen? groetjes van balloon
- kattengek - 11 december 2008, 09:30
  Hallo Ulrike,
  
  Wat ik heel moeilijk vind is de balans vinden tussen assertief zijn, dus voor jezelf opkomen en aan anderen denken. Ik zie overal 2 kanten aan. Soms is het duidelijk als iemand echt een grens overgaat, maar vaak denk ik ook achteraf, was het nu echt zo erg. Ik voel me dan weer schuldig. Soms kies ik bewust voor een ander en voelt dat juist goed. Ik vind het lastig daar mee om te gaan en probeer een beetje te geven en te nemen. Ik denk dus altijd heel erg na over wat ik zeg en doe en wil het anderen ook graag naar hun zin maken maar weer niet ten koste van mezelf. En wat als je allebei voor je zelf op wilt komen? Misschien heb jij nog tips voor mij?
  
  groeten,
  Kattengek
- uboac - 11 december 2008, 13:05
  Hoi Ulrike, ik heb eergisteren op een begrafenis kunnen oefenen om op mensen die ik alleen maar vaag ken af te stappen en een gesprek te beginnen. Als je begint met een glimlach is het niet zo moeilijk. Maar ik heb me ook een tijdje gedragen zoals gewoon in groepen: terughoudend en observerend. Je kunt dan zoveel leren van anderen en over anderen, alleen door te zien wat ze doen en hoe ze zich gedragen. Misschien leer je ze beter kennen dan door met ze te praten. Je woorden heb je beter onder controle dan gestik en mimik. - Voor mij vind ik deze mix van oud en nieuw gedrag best.
  Ik wil ook nog zeggen dat me de manier hoe je dit traject hebt geconcipieerd erg goed bevalt, voor al omdat je de inhoud met humoor overbrengt. Als men over zijn eigen gedrag kan lachen is het niet erg meer. Groetjes Uboac
- Coach ulrike-wild - 11 december 2008, 16:33
  ...en nog even een oproep: ik had wat opdrachten uitstaan tot vrijdag, ik hoor graag of het gelukt is!
  
  groetjes en die een vraag hadden kijk in je dagboek!
  Tot morgen, Ulrike
- tarifa - 11 december 2008, 17:28
  Hoi Ulrike,
  
  Ik vroeg je laast iets over faalangst....ik ben nu aangekomen bij de opdracht dus heb het wat omschreven;
  Ik wil alles heel graag goed doen, dus ik ga eerst alles uitgebreid onderzoeken voordat ik met een antwoord kom, of met een nieuwe taak begin. Durf het anders niet aan.Denk aan alles wat er mis kan gaan bij de taken die ik tot nu toe heb vermeden, en heb kunnen vermijden op mijn werk. En dat ik, als het mis gaat, meteen een stommeling ben en misschien wel ontslagen wordt.
  Iets anders:Heb iemand om wie ik veel gaf wel eens aangesproken op gedrag en die wilde toen meteen het contact verbreken......en dat wilde ik ook niet, dus ik werd bang om iets te zeggen....niet handig nee.
  
  Ben benieuwd naar je reactie,
  groetjes,
  Tarifa
- kattengek - 11 december 2008, 20:05
  Hallo Ulrike,
  
  Bedankt voor je reactie. Daarom is het denk ik ook zo lastig om balans te vinden omdat het afhangt van de situatie, de persoon, hoe je jezelf voelt enz. Ik probeer ook naar mijn gevoel te luisteren, maar dat is vaak zo tegenstrijdig en wisselend. Ook wil ik juist gespecteerd worden om hoe ik ben en op mijn werk moet ik altijd worden zoals zij dat willen. Ik relativeer soms wel te veel weg denk ik. En als ik iets zeg, ben ik vaak geirriteerd en merken mensen dat aan mij. Dat zijn dus wel valkuilen. Ik vind het een erg leuke en leerzame cursus. Bedankt voor de coaching en succes verder.
  
  groeten,
  kattengek
- pleine - 11 december 2008, 20:16
  Beste Ulrike,
  
  Ik zou je nog verslag doen van mijn boosheidactie in de kwestie "mokkende collega" n.a.v. kritiek van mijn kant. Nadat ik dat boos worden dus drie keer "droog" had geoefend voor de spiegel, was de prakrijk nog net geen "eitje", maar het ging me gemakkelijker af dan ik had gedacht. Dit keer was een door mijn mokcollega op mijn bureau gesmeten overstromend kopje koffie mijn deel en toen werd ik pas écht kwaad. Ik heb tot tien geteld, de kale boom voor het raam in al zijn kaalheid bewonderd en toen gezegd dat ik dit geen stijl vond, mét bijpassend gezicht, mét doorstromende adem. Hij stond echt beteuterd te kijken en toen kwam zijn reactie: "Maar zo ken ik jou helemaal niet." Tja, of dit nou winst is, weet ik niet en er moet zeker iets gebeuren in deze impasse, maar mijn voordeel is dat ik beheerst kwaad heb durven worden. En hij ging een doekje halen om de gemorste koffie op te vegen.
  Nog een vraagje op de valreep: Is er een boek over lichaamstaal dat je kan aanbevelen? Ik ben ergens op deze site een titel tegengekomen, maar kan hem niet terugvinden.
  Rest mij nog om je te bedanken voor al je raad, tips en wijze lessen. Ik vond het een hele goede cursus met zeer bruikbaar - want op de prakrijk gericht - materiaal.
  Ik wens je heel veel succes bij je werk bij Schouten en Nelissen en hoop dat jij hier op deze site ook nog eens de cursus conflictmanagement mag geven.
  Hopelijk tot ziens/lezens,
  
  hartelijke groet van Pleine
- huub7 - 11 december 2008, 22:19
  Ik wil je alleen even bedanken. Het is een mooi systeem de H&Z-trajecten en veel mensen hebben er baat bij. Ik had er baat bij. Ik heb je blogs en veel commentaren gelezen. Je hebt H&Z met H&Z gedaan - bedankt
- saartje_3 - 11 december 2008, 23:56
  Hi Ulrike,
  Bedankt voor jouw blogs. De cursus was boeiend, met leerzame soms komische filmpjes. Het is verhelderend om te zien hoe het werkt, toepassen wordt weer een ander verhaal. En als ik kritiek mag oefenen: het tijdsbestek had van mij wel iets ruimer gemogen.
  groeten S.
- uboac - 12 december 2008, 09:07
  Hoi Ulrike, bedanktvoor je reactie. Ik zal verder proberen niet zo streng tegen mezelf te zijn. Ik ben benieuwd hoe het traject verder gaat. Tot nu toe heb ik er veel aan gehad. Bedankt voor dit leuke en leerzame traject.Uboac
- eenie - 12 december 2008, 11:14
  Beste Ulrike,
  
  Bedankt, ik zal je missen.Ik heb veel aan je cursus en coaching gehad, en je "to the point" opmerkingen bij mij als bij andere cursisten
  Ik was niet de beste leerling van de klas...het gedicht heb ik nog niet geschreven...
  Hopelijk tot ziens opmhart en ziel,
  Liefs,Enie
Wil je reageren? Log dan in
09 december 2008 - (8 reacties) Hallo coaches, adviseurs, steuners, vrienden en co...(8 reacties)
18:08

Hallo coaches, adviseurs, steuners, vrienden en confronteurs van elkaar�

Nou die vraag (zie vorige blog!) leeft dus wel. Leuke bijdrages, en mijn vraag verder zou zijn, onderzoek je eigen rol! Waar ligt jouw leerpunt? Moet je de ander meer aangeven wat jij wilt, moet je meer confronteren, meer steunen? In wezen gaat die ook erom hoe wij ons in relaties verhouden! En hoe wij afstemmen op de ander. Adviezen geven is leuk, als de ander geadviseerd wil worden! En niet goed als de ander volwassenheid en initiatief moet leren. Steun geven is op den duur niet het enige antwoord. En alleen confronteren werkt ook niet. Schept afstand.

Verder wat lossere gedachten op vragen van jullie:
De ander 'vergeven' als je het toch niet in de verste verte kunt begrijpen en na voltrekken ( Peppiev)? Tja, dat is nou de kern van 'vergeven'. Het is namelijk makkelijk als ik het kan begrijpen, maar juist lastig daar waar mijn inlevingsvermogen tekort schiet. En juist dan vaak nodig! Wat trouwens niet heet, klakkeloos slikken. Maar pas als ik van binnen enigszins heb losgelaten neem ik een besluit in vrijheid wat ik kan doen, wat effectief is en wat niet.

En d vraag of ontspanningsoefeningen een trucje zijn� ( hetty)
Ik benader het omgaan met mezelf als een grote box met gereedschap die ik toepas op mijn bedieningspaneel. Wat is de mens? Wat is de psyche en hoe werkt ze? Kijk hier rond in alle leuke blogs en columns en artikelen van de top van de wetenschap, overal een facet, een kader om erna te kijken, overal leuke waarheden en kennis� en uiteindelijk weten we het niet. Dus wat verwachten jullie van de "lessen"? de sleutel? Die alles opeens "echt" verandert? Wat is echt waar niets blijvend is, het allerminste wij zelf? Dus wees blij met gereedschap, ken je bedieningspaneel en ga daar slim mee om. En als iets niet werkt, weg ermee. En als iets werkt is het leuke dat het soms nog veel onverwachte gevolgen kan hebben in onszelf - dank zij het feit dat ze onszelf maar zo gebrekkig kennen.

En als we onszelf iets beter willen leren kennen en het juiste bedieningspaneel is eerlijkheid de beste weg. Onszelf heel eerlijk onze gedachten bekennen. ( heel eerlijk= (h)eerlijk??? ) Die vaak ongelooflijk zwart-wit zijn, vooral daar waar ze ons ellende bezorgen. Vraag je dus vaak af wat je 'eigenlijk' denkt. Te vaak relativeren we, voordat we in de put hebben gekeken. Maar relativeren heeft pas zin als we echt weten wat we denken.

Ik schrik bijna als ik zie hoe ver sommigen al met de opdrachten zijn! Hoe snel de tijd vliegt! Stel je vragen!!!!

En erg leuke gedichten!!!

Have fun en wees heerlijk.

Groeten van Ulrike

< 08 december 10 december >
Reacties - 0 coachreacties 8 reacties van deelnemers
- pleine - 09 december 2008, 19:12
  Beste Ulrike,
  Ik ben op jouw aanraden met geschreven tekst boos, met opgeschudde veren voor volume in de spiegel gaan staan kijken. En... ik moest zo lachen om mezelf.
  groet van Pleine
  P.S.Nu kan ik boosheid dus oefenen. Maar wat als boosheid écht spontaan opkomt? Ga ik weer naar adem staan happen.
- i-vonne - 09 december 2008, 20:29
  Ja klopt Ulrike, spiegelen, liefdevol, zet je in beweging. Aanval voelen hierbij heb ik soms wel. Vooral als het persoonlijke kritiek is, terwijl ik geen relatie ervaar op dat moment. Maar voldoende om het niet te kunnen negeren. Bij sommige mensen is dit. Als ik er functioneel wel iets mee denk te 'moeten'.
  Mooi hoe je relativeert en het bedieningspaneel benoemt.
- huub7 - 09 december 2008, 21:04
  Hallo Ulrike, Bedankt voor je reactie - ik heb gereageerd in mijn dagboek op 8-12. Maak "ruimte innemen" een onderdeel van "mijn bedieningspaneel". Ik ging er al vanuit dat (h)eerlijk. "heel eerlijk" was, vooral met betrekking tot kijken naar je eigen gedrag en de gedachten daarachter. En ook dat het -(h)eerlijk gezegd- niet morgen meteen al zal werken. "Gereedschap" is een handige term - iets waar je naar kan grijpen als het nodig is. Om te "oefenen" wanneer het niet vanzelf komt.
- sylphia - 10 december 2008, 01:12
  Hi Ulrike,
  Ik vond de opdracht met het gedicht erg leuk om te doen. Na wat drempelvrees heb ik een leuke tijd gehad toen ik ermee bezig was en ook nog een helend gevoel gekregen. Wat fijn! Wil je mijn gedicht ook lezen?
- lucius - 10 december 2008, 01:50
  Dag Ulrike,
  
  Gisteren heb ik opdracht 3 gedaan. Het is fijn om te ervaren dat er "buiten" mensen zijn die me "binnen" raken.
  
  Ontmoetingen die me raken helpen me even uit mijn allenige staat, dan besef ik me dat ik een deel ben van een veel groter geheel en we allemaal geboren zijn uit dezelfde bron.
  Het maakt me (weer) bescheiden, dankbaar en gelukkig; het geeft weer kracht, moed en zin om de verbinding te houden met binnen en buiten.
  
  Ik vraag me af wat relaties voor me betekenen, hoe heb ik dat "geregeld" in mijn leven? Ik heb mijn 2 volwassen kinderen die met hun partners elders in den lande wonen,mijn moeder in het verzorgingstehuis, mijn broers en zussen verspreid alom en een enkele vriend en vriendin die ik maar mondjesmaat zie. Geen vaste partner, al jaren niet meer... ik mis dat...
  
  Mijn werkdoel hier, is "trouw zijn aan jezelf". Misschien ben ik dat teveel, teveel focus op mijn allenigheid en teweinig op mijn behoefte om te "zijn". Dat laatste krijgt een extra dimensie in relaties, het contact met die ander, geraakt worden.
  In relatie wordt heel je wezen in trilling gebracht: je denkt, je voelt, je reageert, je existeert. Relaties zijn "buiten" jezelf, maar relateren aan je "binnenste". Relaties testen daarmee het lijntje met jezelf! Als relaties niet lekker lopen, zou je dat aan het denken moeten zetten; "hoe staat het met mezelf?".
  
  Mijn relaties lopen niet allemaal even lekker, vooral de vrije relaties niet. Als ik mezelf daarop wat beter bevraag, merk ik dat ik "bang" ben om mezelf te verliezen in zo'n contact. "Oud zeer" speelt daarbij een rol, maar ook een enorm verlangen naar verbinding met die ander, beiden best bedreigend voor mijn zelfbeeld.
  
  Reden om het open te gooien en mezelf te laten zien in mijn gevoelens en behoeften, liefst zonder daar een ander mee te kwetsen. Ik merk dat ik aan het "verschuiven" ben, naarmate de verbinding met mezelf op gang komt.
  
  Het gesprek hier op H&Z en de bijzondere anonieme ontmoetingen helpen me om het helder te krijgen en geven me moed om me elke dag weer in de ogen te kijken en uit te komen voor mijn diepste wensen en behoeften. Ik hoef me niet te schamen, ik mag er zijn!!
- pleine - 10 december 2008, 14:43
  Beste Ulrike, ik heb nog een vraag over dat spiegelen. Ik heb ergens een keertje gelezen dat het spiegelen, het aannemen van dezelfde houding van een gesprekspartner ook een bepaalde positieve uitwerking op deze persoon kan hebben. Ik weet niet meer wat dat precies was. Hij voelt dat je bij hem betrokken bent, naar hem luistert of zoiets. Klopt dat inderdaad?
  En dan nog een vraag: als ik tegenover iemand zit die z'n rechterelleboog op tafel zet, zet ik dan mijn linkerelleboog op tafel? Dat zou spiegelen zijn in de natuurkunde. Of doe ik het dan met mijn rechterelleboog?
  Ik hoop dat je me antwoord wilt geven.
  hartelijke groet van Pleine
- rissi - 10 december 2008, 16:07
  Ik krijg de podcast niet geopend, kan hem niet luisteren. als ik hem aanklik wordt hij niet geladen. Kan ik ook op andere manier de podcast luistern?
- luus3 - 10 december 2008, 16:55
  Hallo Ulrike,
  dank voor je reactie van gisteren in mijn dagboek. Ik probeer voor vrijdag hier nog op in te gaan. Vandaag eerst mijn gedachten laten gaan over wat ik van deze cursus heb geleerd. Voor mijn uitgebreide verhaal hierover zie mijn dagboek!
  Ulrike, ik wil je bij deze alvast van harte bedanken voor deze geweldige cursus inclusief alle tips en adviezen hoe om te gaan met assertiviteit. Ik heb er zeker wat van opgestoken!
  Groet, Luus
Wil je reageren? Log dan in
08 december 2008 - (12 reacties) Hallo dames en heren, Ja, kritiek geven en krij...(12 reacties)
18:10

Hallo dames en heren,

Ja, kritiek geven en krijgen is toch steeds weer één van de lastigste dingen waarmee we kampen. Komt geheid in ieder training en coaching terug! Aan de gevers-kant blijft de onzekerheid bestaan dat iemand het verkeerd, verdraaid of niet opvat. Ja dat blijft. Geen recept in communicatie of interactie is 100%. Daar moeten jullie mee leren leven. Helaas. Maar als je het risico wilt uitschakelen, kun je alleen 100% vermijden. Die afweging moet je maten. Tolereren en verdragen dat het niet ALTIJD super werkt, of er nooit/te weinig van zeggen?

Mij puzzelt soms ook de vraag of sommigen niet te sterk het 'zoeklicht 'en de aandacht hebben op de situatie niet minder lukken, minder geslaagd zijn, een kleine tegenslag betekenen. En deze uit vergroten. Teveel toekennen aan betekenis voor je ego ( dat betekent dat ik een mislukking ben), te grote consequenties veronderstellen ( dit is een ramp en onverdraaglijk!) . En de grap is - als je zegt dat het erg is, is het ook zo. Jij definieert je eigen "rampen". Maar zijn het rampen of veel meer kleine struikelsteentjes? Die gewoon erbij horen?
Ik heb ooit musici geïnterviewd over hun plankenkoorts en hoe ze daarmee omgingen. Iedereen had plankenkoorts. En iedereen had meegemaakt dat je ook een keer flink de fout inging op toneel. Maar de ene groep, die goed omging met plankenkoorts had dit als een gegeven beschouwd wat gewoon gebeurt. Wat wel vervelend is en ook weer kan gebeuren, maar ja, vaker gaat het ook best goed. De ander groep had een vergelijkbare situatie mystiek uitvergroot! Verschrikkelijk en wat een ramp en schaamte! En daardoor niet plankenkoorts maar faalangst aan over gehouden. Hoe meer we iets proberen uit te sluiten, hoe erger we het maken!

En wat ons helpt is steun en ook confrontatie met onze eigen rol. En daar kom ik Lucius ( zie blog van gisteren).
We hebben steun en vrienden nodig om ons soms sterk te maken door ons ook zwak te mogen voelen. Te spiegelen. Dat is erg mooi. We hebben ook vrienden nodig die ons behoeden om alleen maar in het dal te blijven zitten en ons zielig te voelen. Want een ding is steun en weer verder, een ander is slachtoffergedrag. Soms is deze positie verleidelijk, maar in feite hebben we er niets aan! We kunnen altijd wijzen naar de boze buitenwereld, maar die blijft vrolijk ronddraaien. Dat is weer de kwestie van "waar heb ik op invloed"? Niet op de (soms boze, of hinderlijke) buitenwereld, maar wel op de manier hoe wij daarmee omgaan. En ja, redders willen zich ook graag gekend voelen en geven graag goed advies en steun. Maar confronteren met de eigen rol is lastiger.

En wat doen jullie het liefst? Confronteren, advies geven of steunen?
En wat krijg je het liefst? Steun, advies of graag ook liefdevolle confrontatie die je wijst op je eigen rol? Eerlijk??

Ik ben benieuwd!

Tot morgen!!!

Enjoy, maak van rampen struikelsteentjes!

Ulrike

< 07 december 09 december >
Reacties - 0 coachreacties 12 reacties van deelnemers
- luus3 - 08 december 2008, 19:10
  Hallo Ulrike,
  
  wat gaat de tijd toch snel zeg, alweer bijna het eind van deze cursus. Nu zien of ik zonder opdrachten en ruimte tot het stellen van vragen ook zelf bezig kan blijven met assertiviteit!
  Vandaag de opdracht over het gedichtje maken. Ik dacht eerst 'ow, hellup', maar toen ik er even voor ging zitten, kwam er gelukkig wel enige creativiteit naar boven. Resultaat in mijn dagboek te lezen.
  Je vraag over confronteren, advies of steunen. Ik denk dat dit voor mij wel af hangt van de mate waarin ik de betreffende persoon goed ken. Onbekenden zou ik persoonlijk niet graag confronteren met hun gedrag, zelfs bij bekenden zou ik dit eerlijk gezegd lastig vinden. Ik ga dan eerder voor het geven van advies, of steunen. Die laatste lijkt me overigens het makkelijkst.
  En wat ik zelf het liefst zou krijgen, dit is ook wel afhankelijk van de situatie denk ik. In bepaalde situaties heerlijk klagen, dan is het fijn om daar begrip/steun in te krijgen. Advies krijgen kan ik ook fijn vinden. Lastig soms wel dat ik dit soms verwacht, maar niet durft te vragen. Ik heb wel eens dat ik loop te klagen, en daarin steun krijg, maar dan eigenlijk liever advies zou willen hebben.
  Confrontatie zou ik lastig vinden denk ik. Ik denk dat ik dan snel in de verdediging zou schieten, terwijl het juist ook heel nuttig is en je er iets aan kunt hebben.
  Groet, Luus
- liesje7 - 08 december 2008, 21:32
  Hoi Ulrike,
  Dank je voor je reactie in mijn dagboek.
  Ik heb een vraag. In het algemeen, zeker als ik mij daarop het ingesteld, kan ik wel op iemand afstappen. Waar ik wel moeite mee heb is op recepties en netwerkbijeenkomsten, op het moment dat ik sta te praten, goede opmerkingen, c.q. vragen heb. Meestal komt het erop neer, dat een ander mij iets vraagt en ik antwoord. Dus ik sta van alles over mezelf te vertellen en de ander blijft een gesloten boek voor mij. Dat nu zou ik wel eens willen doorbreken. Heb je een goede tip voor mij?
  Alvast bedankt voor de moeite.
  Liesje
- huub7 - 08 december 2008, 22:08
  Hallo Ulrike, Mooi verhaal over het "mystiek uitvergroten" en helemaal waar.
  En die redders......... Dan zie ik vooral mensen die een ander juist in de slachtofferrol houden vanuit een superieure positie. (De "vakkundige" begeleiding van MD bijv.) Een geriefelijke positie waarin je eigen rol buiten schot blijft.
  Maar als je het minder groot maakt dan zit in velen van ons wel een beetje de impuls om de ander te willen "redden". (En dan natuurlijk de erkenning te krijgen die een held toekomt :-)) Je gezonde verstand zegt alleen dat je veel goed bedoelde adviezen achterwege moet laten, omdat het een vaak averechts effect heeft. En soms zelfs schadelijk kan zijn.
  Ikzelf steun het liefst (speel de held) en wordt het liefst (zonder adviezen) gesteund, maar ik weet dat confronteren beter is. In de confrontatie zit soms (misschien) wel meer echte interesse en mededogen.
- i-vonne - 08 december 2008, 22:27
  Ulrike, de vraag alleen al is confronterend.....!!
  Vroeger steunde ik, daarna adviseerde ik en dat ging samen met confronteren geloof ik. Confronteren doe ik vooral als ik me veilig voel of als ik in die professionele rol zit. Persoonlijk steun ik nu liever dan ik adviseer. Wat.... eigenlijk gaat het in elkaar over in de ideale situatie.
  Krijgen: gesteunde confrontatie. Vanuit het hart in het hart.
  Op dit moment zit ik middenin geweldloze communicatie!
- rana30 - 08 december 2008, 22:28
  Beste Ulrike,
  Bedankt voor je reactie van gisteren. Ik had bij je eerste reactie ook niet gedacht dat je me wilde aanvallen maar ik vond je formulering nogal direct, ik dacht dat komt wellicht omdat het Nederlands niet je moedertaal is, zo had ik dat ingeschat. Maar ik zie nu dat ik daarop heb gereageerd alsof ik werd aangevallen.
  Dat ken ik wel van mezelf, gauw aangevallen voelen, dat vind ik vervelend en wil het afleren.
  Nu schrijf je dat woede ontstaat uit een niet vervulde eis aan anderen. Heel mooi gezegd, ik zou zeggen: woede ontstaat omdat je je zin niet krijgt, en je kunt nu eenmaal niet altijd je zin krijgen in het leven. Nu zeg ik het heel direct! In het contact met onze vader is hij degene die snel boos wordt.
  groeten Tikka
- droomkoningin - 09 december 2008, 10:54
  Hoi Ulrike,
  
  Maak van rampen struikelsteentjes!
  Wat mooi gezegd! Die schrijf ik op om te onthouden.
  
  En wat ik hier nu vooral meekrijg met dit traject:
  Mens, durf te leven. Durf je nek uit te steken.
  Misschien gebeurt er wel eens wat onplezierigs. So what?
  Al doende leert men. En vaak valt het allemaal best mee wat er gebeurt.
  Je kunt niet altijd alles naar je hand zetten.
  Maar je kunt wel aangeven wat jij denkt, voelt en vindt.
  En daardoor de ander de keus geven, een kans geven, om met jou rekening te houden.
  Doe je uit angst of voorzichtigheid dit niet, dan gebeurt het zeker niet.
  Want inderdaad we denken te vaak en te veel voor anderen. Maar de meesten van ons kunnen geen gedachten lezen! Dus durf te leven. Neem risico. En neem je kans!
  En zo brengt dit traject mij heel veel!
  
  Lieve groet, Gonneke
- Harapan - 09 december 2008, 11:37
  Hoi Ulrike bedankt voor je reactie en ik maak (h)eerlijk assertief wel af. Daarna heb ik besloten om een time out te nemen en ja een beetje te veel hooi op mijn vork. Door de afgelopen trainingen hier heb ik wel meer inzicht in mezelf gekregen en vind het prettig om met anderen zo via deze weg te communiceren. We zijn toch een zelfde doelgroep en dat verbind je met elkaar en tegelijkertijd kun je het ook weer loslaten.bedankt gtoeten Peper.
- lena54 - 09 december 2008, 12:18
  Beste Ulrike,
  Wat kun je het beste doen in het volgende geval: Ik heb een zus met 'lange tenen' en die heel slecht tegen kritiek kan. Ik ben erg voorzichtig met haar, denk vaak 'ach, laat maar' maar als ik er zelf last van krijg, probeer ik haar te vertellen wat voor mij vervelend is. De enige reaktie die ik meestal van haar krijg is: 'moet jij nodig zeggen, jij doet dat ook' of iets van die strekking. Zij kaatst onmiddellijk de bal terug en schiet in de verdediging. Ik vind het moeilijk om dit te doorbreken. Wat is wijs?
  Groet,
  Lena54
- _peter1 - 09 december 2008, 12:55
  Hallo Ulrike
  Bedankt voor de reactie over het boek: beren op de weg. Dat kende ik ook wel. Vandaag heb ik mijzelf bij de kladden gegrepen op aan alternatieven voor mijn huidige werk te zorgen. Of er wat uitkomt moet blijken. Had mij aangemeld als trainer voor een computer cursus. Verder op een oproep van een baan op mij vakgebied gereageerd en mijn manager 2 in mogelijke vervolg opdrachten getipt.
  Ik zit niet stil en het kan niet zo dat resultaat steeds uitblijft.
  Peter
- mchr - 09 december 2008, 16:11
  Hallo Ulrike, las je interessante weblog en ook je reactie aan Peppiev. Mijn motto is: niks menselijks is mij vreemd. Overigens zal ik a.s. zaterdag aan jouw woorden denken bij mijn optreden bij het kerstconcert. Daar ben ik ieder jaar weer zenuwachtig voor. GEdachten als 'ze zullen vast horen dat ik niet goed kan zingen' verpesten mijn lol in het zingen. Plankenkoorts hebben zelfs professionals schreef je. Dan mag ik het ook hebben. Groet van Mchr.
- tarifa - 09 december 2008, 17:16
  Wat doe je tegen faalangst? Dat is zo'n verlammer! Als je daar eenmaal mee te maken hebt gehad ben je elke keer bang dat je weer iets 'fout' doet. Waardoor je bang bent iets nieuws op te pakken.
  groet van Tarifa
- pleine - 09 december 2008, 17:22
  Beste Ulrike,
  
  Heel hartelijk dank voor wat je op 8 december in mijn dagboek van 7 december schreef.
  Natuurlijk heb ik je raad opgevolgd. Ik vrees echter dat ik toch boos moet worden op die collega, aanspreken op zijn gemok en er op wijzen dat ik het fijn zou vinden om profesioneel te kunnen bijven samenwerken had geen ander resultaat dan het dichtslaan van een deur in mijn gezicht. Ok, boos zijn dus.... alleen boos zijn gaat mij heel slecht af. Mijn adem gaat stokken, ik ga rare zinnen zeggen, ik lijk er in te stikken. Vraag aan jou: hoe word ik netjes assertief boos zonder dat ik me belachelijk maak?
  groet van Pleine
Wil je reageren? Log dan in
07 december 2008 - (12 reacties) Hallo beste mensen, Op deze zon overgoten zonda...(12 reacties)
12:32

Hallo beste mensen,

Op deze zon overgoten zondag (althans waar ik woon) ... en met het heerlijke vooruitzicht - lekker naar buiten en wandelen - weer eens dank voor jullie reacties en mijmeringen en vragen.

Over de opdracht kritiek geven vraagt Luus zich af hoe het tot een onderhandeling kan komen als de ander niet open staat. Helaas is het dus zo, dat in de meeste situaties het de ander vrij staat zich iets aan te trekken - spreek al überhaupt open te staan - voor de kritiek of niet. Meestal kunnen we dus geen legitiem "machtsmiddel" inzetten om iets af te dwingen. Dus je kunt alleen maar de boodschap brengen en dan kijken. En dat zie ik al als een aanbod tot een soort "onderhandeling". Op een onderhandeling kan de ander ingaan -of ook niet. Dat hoort erbij. Of de ander hierop ingaat hangt ook af hoe sterk en overtuigend ik iets breng. Hoe duidelijk ik maak waar ik last van heb, hoe stevig, en als het begrijpelijke irritatie is mag die ook hoorbaar zijn. Maar wees voorzichtig met de dosering van boosheid. Emoties beïnvloeden, en boosheid of frustratie kan het effect hebben dat de ander terug deinst of ook in de aanval/verdediging schiet en zich dus verweert - ook bijvoorbeeld door te negeren.
Weet namelijk ook, dat ook 'de ander' - zoals ook jullie - mogelijkerwijze vooral last en dus schrik heeft van kritiek KRIJGEN! Ook onder "de anderen" schuilen perfectionisten die in een zwart gat dreigen te vallen. En vervolgens om hun gezicht te redden op de vlucht slaan of de kalasnikov pakken en even terug schieten. We willen allemaal ons gezicht waren! En dat kan betekenen dat de boodschap enigszins vertraagd op een goede manier wordt opgepakt.
Herhaal kritiek niet meer dan hooguit 2 keer! Laat het dan zitten. En beslef dat veel mensen onhandig kritiek geven. Stel de kalasnikov daarom even uit�.

Ook leuk is jullie discussie naar de x-factor. Ik ben het helemaal eens met stokroos. Uitstraling kun je beïnvloeden. Als je weet hoe je uitstraling kunt creëren dan kun je het maken. De grap is, dat dit ook gevolgen heeft voor je gevoel! Dus zelf al voel je je zwak en huilerig, als je de energie opbrengt en "toneel speelt" ga je je vaak ook beter voelen. Je lichaam en je geest zijn eens. Dus je kunt je emoties ook van die kant beïnvloeden!
Sommigen hebben uiterlijk of in gedrag iets "mee", waardoor ze assertief/ zelfbewust en energiek over komen, zelfs al voelen ze zich niet zo. Ikzelf maak dit vast aan tastbare zaken, zoals lichaamshouding, spierspanning, kleren, schoonheid en weet ik wat nog meer. (Dus - Peppiev- ik maak het niet vast aan niet tastbare dingen als levensenergie, maar dat staat je vrij om wel te doen). Deze zaken zij wat mij betreft allemaal te beïnvloeden, maar je moet weten WAT het is. "Als je weet wat je doet kun je doen wat je wilt" � maar als je maar weet WAT je doet�
Omgekeerd hebben we van de dagen dat het goed gaat - of dat we gelukkig verliefd zijn - en een geweldige uitstraling hebben, omdat we anders lopen, anders kijken, anders lachen, anders spreken�
En om nu op de vraag van Hopsofie te komen, hoe zich verliefdheid verhoudt met assertiviteit en hoe IK dat heb gedaan� ( en best uitdagende vraag, nietwaar???)
� Nou met veel moeite ben ik wat ouder en wijzer geworden, maar niets kan desastreuzer zijn voor assertief gedrag maar ook niets beter dan verliefdheid!! Ja, wat wil je ook als één persoon heeeel belangrijk voor je wordt en de vraag "hoe zou diegene dat nou vinden" - de aller, allerbelangrijkste wordt??? Het is alleen te hopen dat de keuze wie nou zo belangrijk is voor jou, en van wiens oordeel je jezelf compleet afhankelijk maakt, enigszins verantwoord is en past bij wat je bent! En DAT is een vraagstuk apart. Daar heb ik in ieder geval met toenemende leeftijd geleerd wat beter te kijken en te kiezen. Maar in het Duits heb je een spreekwoord wat ongeveer heet "laat ons de dag niet voor de avond prijzen" �
En wat is zo positief aan verliefdheid met betrekking voor assertiviteit? Dat het andere situaties relativeert! Dat het lef toe kan nemen jezelf te zijn�

???

Ben benieuwd!
Morgen weer meer. Stel je vragen! Ik ben er nog tot vrijdag!

Groetjes en geniet van het weet.
Ulrike

< 05 december 08 december >
Reacties - 0 coachreacties 12 reacties van deelnemers
- kenavo - 07 december 2008, 13:08
  Hallo Ulrike, bij het geven van kritiek is humor een waardevol middel om de ander niet kwaad te maken.
  Ik maak soms alleen een kleine pantomime, om iets duidelijk te maken.
  Wat betreft uitstraling; ooit ben ik op straat beroofd. Erna had ik het gevoel dat ik gekrompen was.
  En weet je wat zo bijzonder was; de mensen waren zo aardig voor me. Net alsof ze voelden dat ik dat nodig had.
- pleine - 07 december 2008, 15:18
  Beste Ulrike,
  Ik kom terug op wat je op 30 nov. in mijn dagboek schreef n.a.v. het geven van kritiek. Kritiek geven is één, maar wat moet ik nou met iemand die ná mijn kritiek blijft mokken, me niet gedag zegt, demonstratief de andere kant uitkijkt als ik hem passeer in de gang, de deur voor mijn neus laat dichtvallen enzovoort. Dit is me op mijn werk overkomen en met deze persoon in kwestie word ik geacht nauw samen te werken. Ik hou niet van hem en hij hoeft ook niet van mij te houden maar voor het werk zou het wel handig zijn als we gezamenlijk door meerdere deuren kunnen. De kritiek heb ik wel degelijk volgens de "regeltjes" gebracht.
  Ik zou het fijn vinden als je me hierin kunt leiden.
  Fijne zondag nog,
  groet van Pleine
- liesje7 - 07 december 2008, 18:45
  Dag Ulrike,
  Ik ben nog maar kort bezig met het traject omdat ik eerst helemaal gelukkig gezond heb afgemaakt. Merk wel, dat het het blog minder voor me doet, omdat het blog uiteraard ingaat op de verdere opdrachten. En ik moet zo terugzoeken naar het blog passend bij de opdracht waar ik mee bezig ben.
  Deze opmerking is geen kritiek en zeker niet op jou, maar ik wilde het toch even kwijt.
  Ik ga gewoon verder met de opdrachten met of zonder blog.
  Groet van Liesje
- maria-dolores - 07 december 2008, 19:08
  Hallo Ulrike,
  ik heb alleen een voorbeeldje van klein en onbeduidend assertief gedrag :-). ik kreeg van een verkoopster (die toevallig druk met iemand aan het kletsen was) te weinig geld terug, of in elk geval léék het me te weinig. meestal zeg ik dan niks, tenzij ik het zeker weet, maar dit keer ben ik het na gaan tellen terwijl ik daar nog stond. verkoopster een beetje aangebrand, ik glimlachend: ik wéét niet, maar het lìjkt me een beetje weinig... bleek inderdaad 50 cent te kort te zijn.
  
  vind het geen probleem er iets van te zeggen tegen verkoopsters die ik ken en aardig vind, of die zelf aanmoedigen dat je aangeeft als het volgens jou niet klopt, maar heb moeite met mensen die er waarschijnlijk ongeduldig of gepikeerd op zullen reageren. een klein overwinninkje dus dat ik er toch iets van heb gezegd.
  
  wil ook even melden dat ik dinsdag een paar dagen met vakantie naar Duitsland ga. misschien kijk ik dan wel eens op H&Z, maar ik weet niet zeker of ik dan in kan loggen.
  
  ciao
- tanguera - 07 december 2008, 19:45
  Beste Ulrike, NEE, OF NEE WE HEBBEN AL EEN AFSPRAAK?
  Een goede vriend van me, die mijn man ik allebei graag mogen, vroeg vandaag of we zaterdag komen voor "surprise"avond (klinkt als sinterklaas - suprise). er worden meer mensen uitgenodigd. Klinkt aardig, toch? Helaas zijn we geen van beiden gesteld op het gezelschap van zijn vrouw. Mijn partner en ik hebben allebei veel moeite gedaan om dat van ons zelf te MOGEN vinden. Ik heb, voor ik mijn partner leerde kennen, heel veel energie gestoken in tóch leuk gaan vinden, steken onder water negeren, ronduit akelig egocentrisch - en slachtoffergedrag, opdringerigheid en grenzeloosheid relativeren, kortom hem het plezier doen ook met háár vriendjes te worden. Het mislukte grandioos. Ik was er uiteindelijk niet meer tegen opgewassen. De ervaring leert dat desgevraagd duidelijk zijn niet helpt. Maar ook, dat hij het zo graag wil dat hij na enige tijd toch weer pogingen in het werk zal stellen. Zoals nu. De verleiding is enorm om de "zachte" manier te kiezen en aankomende zaterdag niet te kunnen in plaats van niet te willen. Ze zoeken het tijdstip wel uit hoor: haar moeder is net gecremeerd. Ik heb een mooie kaart gekocht en die van ons samen met een welgemeende tekst aan hen gestuurd. Ze waren er, vertelde hij me, heel blij mee. ULRIKE HELP!! want we willen hem niet kwetsen, maar er zeer beslist zaterdag niet naar toe. Voorlopig kom ik erop uit dat onze opdrachten misschien niet voor alle situaties geschikt zijn. Dat werkelijk kwetsen nu toch ook weer de bedoeling niet is. Vooral als ik van tevoren weet dat ik zal gaan kwetsen met alle gevolgen van dien, is het misschien toch maar beter dat er al iets anders in onze agenda staat?
  
  Aan anderen die deze opdracht doen of al gedaan hebben: Wat zou jij doen? Maak je zoiets wel eens mee? Zou je gewoon WEL gaan bijvoorbeeld?
- lucius - 08 december 2008, 00:58
  Dag Ulrike,
  
  Gisteren heb ik ongevraagd kritisch maar welgemeend op iemands dagboek en de mensen die daarop aansloten gereageerd. De dagboekbijdrage stond werkelijk "bol" van dramatische gebeurtenissen en de reacties waren zonder uitzondering meegaand en steunend, ondanks het thema "(h)eerlijk assertief" geen sprake van verhelderingsvragen of goede stimulerende feedback. Ik ergerde me aan de mate waarop dit systeem bij mij de "dramadriehoek" opriep:
  
  De dagboekschrijfster die zich met haar verhalen in mijn beleving als "slachtoffer" neerzet omdat ze een zeer eenzijdige kijk geeft op de belevenissen en zichzelf daarbij niet kritisch ondervraagd in het licht van de opdracht om te werken aan assertiviteit.
  De contribuenten die het allemaal "heel erg" vinden en haar in zekere zin complimenteren, de "redders".
  En uiteindelijk ikzelf, die geconfronteerd met zijn eigen innerlijke strijd om bij zichzelf te blijven zich hevig verleid voelt, om als "aanklager" het systeem te prikkelen om zich te distantiëren van het drama en in te stappen op de mogelijkheden die het dagboekdrama biedt om te oefenen met assertiviteit, opkomen voor jezelf, feedback geven en kritiek...
  
  Mijn doel en belang was om te werken aan mijn eigen gevoeligheid voor de dramadriehoek, in mijn beleving een "zieke" manier van communiceren waarbij de deelnemers op bedekte wijze hun eigen problemen projecteren op de anderen en zo in een vast patroon gevangen raken.. Ik heb daar zelf veel negatieve ervaringen mee, ik zit met deze vrouw in een netwerkje en ik voelde me geraakt.
  In mijn reactie heb ik vooral stimulerende vragen gesteld, mijn gedachten eerlijk geuit en een welgemeend advies gegeven in het licht van onze betrokkenheid bij onze eigen doelen. Hierdoor denk ik dat ik bij mezelf heb kunnen blijven en een "volwassen" positie heb kunnen innemen (een manier om ùit de dramadriehoek te geraken).
  Toch merk ik dat mijn "betrokkenheid" bij bovengenoemde situatie me raakt, ik vraag me af of ik er goed aan gedaan heb om me ongevraagd te bemoeien met mijn "(h)eerlijk assertieve" collega...?
  
  Voor meer info over de "Dramadriehoek": http://www.12accede.nl/rollen_en_dramadriehoek.html
- anwar - 08 december 2008, 08:04
  Beste Ulrike,
  Dank je voor je openhartige antwoord op de delicate liefdesvraag.
  
  Groeten,
  Hopsofie
- jaume - 08 december 2008, 11:57
  Hoi Ulrike,
  
  Ik heb deze cursus gedaan omdat ik vooral moeite heb met een collega die nare opmerking maakt naar mij toe. Ze doet het niet heel vaak maar toch vaak genoeg om mij heel gespannen en ongelukkig te laten voelen op mijn werkplek (die ik verder erg leuk vind).
  
  Vaak merk ik later pas echt dat ze een vuile opmekring heeft gemaakt en mocht ik het WEL merken, weet ik niet wat ik terug moet zeggen?
  
  Mijn vraag is hoe ik op haar moet reageren, dwz welke woorden kan je gebruiken, welke lichaamstaal. En hoe kan ik reagereen als ik niet precies weet WAT het is dat me zo kwetst. (Ik heb hier iets meer over geschreven in opdracht 4).
  
  Ik ben benieuwd naar je antwoord.
  Groetjes,
  Nina
- eenie - 08 december 2008, 13:11
  Dubbelcultuur (Michand) speelt voor mij ook absoluut een rol in dit coaching, ik kom oorspronkelijk uit Frankrijk, ik vind assertief willen zijn echt iets Nederlands. Franse gedragen zich anders, als ik in Frankrijk ben is het soms moeilijk om van het een soort gedraag naar het ander te switchen .
- Harapan - 08 december 2008, 16:08
  Hallo Ulrike.Zomaar even iets van mij. Ik heb gemerkt dat ik toch assertiever ben dan ik dacht. Hier en daar is wel wat te verbeteren en lees af en toe bij anderen hoe die iets oppakken. Ik was na voorgaande trainingen afgerond te hebben naar voluit leven gegaan tot er iets in mijn situatie gebeurde;op naar (h)eerlijk assertief.helemaal oké was het niet en eigenlijk had ik dat moeten weten want voordat ik aan deze trainingen begon had ik met mezelf de afspraak gemaakt:één voor één. Had dus beter naar mezelf moeten luisteren want het einde van voluit leven werd me teveel en heb dat eigenlijk niet goed afgerond.Dus ben ik niet echt tevreden over mezelf en wat geprikkeld naar mezelf toe. ben ik nu te streng voor mezelf? Ik vind het wel leerzaam en leuk om aan deze trainingen mee te doen en na deze even adempauze en dan wellicht een andere. Ook de anderen bedankt voor reacties en tot lezens.groeten Peper.
- _peter1 - 08 december 2008, 17:01
  Hallo Ulrike, Gisteren en vandaag ben ik bezig met opdracht 4. Anderen vragen stellen en hoe doe je dat. Op zich gaat dat wel maar op mijn werk zit ik best on onzekerheid. (volgende maand geen werk en de helft van het huidige inkomen) Ik werk op basis van een soort freelance constructie bij een detacherings bureau.. Er is nog geen concreet uitzicht op een vervolgklus, maar verwachtingen zijn niet echt negatief. Mijn vrouw is helemaal in paniek en verwijt mij dat ik helemaal niets doe aan deze situatie. Zelf ben ik het daar niet helamaal niet mee eens maar kan haar ongerustheid niet mee wegnemen. Op mijn werk doen ze er op zich alles aan om mij alsnog ergens te plaatsen, echter nog zonder resultaat. Zelf ben ik daar ook had mee bezig. Ken jij handvaten voor mijzelf en mijn partner om deze onzekerheid beter te managen ofwel beheersbaar te maken en zijn daar boeken over?
  Peter
- maria-dolores - 08 december 2008, 17:29
  Hoi Ulrike,
  
  bedankt voor je reactie! dat 'ik haat ze' in mijn gedichtje was vooral voor de 'plot', om het een beetje spannender te maken :-).
  
  ik ga een paar dagen naar Saarbruecken, daar ben ik nog nooit geweest.
  
  ciao
Wil je reageren? Log dan in
05 december 2008 - (7 reacties) Hallo beste mensen, Wat leuke verhalen weer. Da...(7 reacties)
20:50

Hallo beste mensen,

Wat leuke verhalen weer. Dank daarvoor en ga maar door geslaagde voorbeelden of mislukte voorbeelden met vragen te plaatsen - leren we allemaal van.
Ik ga nu even niet in op alle positieve verhalen en bedankjes, zeg alleen in het algemeen - ga zo door!

Het laatste verhaal van Michand vind ik heel boeiend want denk ik voor ons alleen heel herkenbaar. In mijn ogen is assertiviteit geen statisch iets, geen recept - "staat je iets tegen, wees ALTIJD assertief "-
Dus zitten we met de afweging van wel - niet doen. Daar helpt geen handboek, alleen zelfkennis. En soms achteraf - kennis en les voor de volgende keer. Ik kan me goed voorstellen dat het niet erg aantrekkelijk is midden in de nacht in Groningen stampei te maken zonder een duidelijk alternatief te hebben. En soms is ook het zeggen van stoornissen al teveel moeite, want zinloos. Waarschijnlijk was het gunstigste moment het meteen geweest - je komt in een rokerige kamer en denkt neee!!! - maar helaas, daar was iemand vriendelijk geweest en in ons nestelt de idee dat we die toch niet mogen teleurstellen. En daar gaat het mis.
Maar stel je hebt al 10 hotels geprobeerd, dan is het misschien eieren voor je geld kiezen? Of plannen bijstellen? Soms is het heel legitiem inspanning en uitkomsten af te wegen - maar ken je valkuil van vermijden en uitstellen. Soms is het heel legitiem om de ander even voor te laten of hem een plezier te doen - maar ken je valkuil van "pleasen' om ieder prijs. Soms is het heel legitiem iets niet aan te durven - maar ken je huisgemaakte rampscenario's. Dus ik stel Michand graag weer de vraag terug - waar zat jouw valkuil? Of ben je achteraf toch tevreden, want alles bij elkaar had je weinig andere keuze die de moeite waard is geweest?

In dezelfde richting gaat het "wanneer mag ik iets voor mezelf willen/ wanneer stel ik me achter in een relatie" ( hallo Maria Dolores). Geven en gunnen is iets heel moois. En soms heeft het de ander harder nodig dan jij. Maar zit er een hulpverleners patroon? Ook dat is ok, mits je bewust daarvoor besluit. En niet uit angst handelt of geen secundaire doel daarmee nastreeft: de eis respecteer me hiervoor, vind me aardig, wees dankbaar� dus alle appellen die hierin kunnen schuilen. Dan geef je niet om te geven maar om te nemen. En daar gaat het vaak mis.
Soms ontstaan rare vriendschappen. Nauw bezien zijn het geen vriendschappen, want de een is aan het werk en de ander geeft niet terug op de gewenste manier. Dus als je steeds aan het investeren bent, stop ermee en kijk wat er gebeurt. En zoek anders nieuwe vrienden� Niemand 'ken" je trouwens helemaal, we verzwijgen allemaal dingen voor elkaar, maar als we teveel niet laten zien, zijn we niet in contact. (Ninxx en Peppiev).

En schaamte� is niet iets wat ons overkomt. Je schaamt je, dus dat is een actie. Die begint in je hoofd, daar vertelt je ergens een stemmetje dat het heel vreselijk is wat je nu overkomt en dat dit alles te maken heeft met jou waardeloos gedrag! Stel - die stem krijg je tot zwijgen. Stel die vertelt alleen, dat wat er nu gebeurt wel jammer is en niet wat je had gehoopt. Een andere uitkomst. Wat voor gevoel heb je dan? Wij maken dingen erg door ze als vreselijk en onoverkomelijk te bestempelen. Maar nauw bezien overleven we dit allemaal best goed.

Dus je ziet, assertiviteit is een rare balans tussen jezelf echt serieus nemen en ook tegelijk tegen een stootje en een ongemak kunnen en je relativeren.

Zien jullie de weg nog?

Groeten van de "wegwijzpiet" ( ik heb geleerd dat dit in NL bestaat)

Ulrike

< 04 december 07 december >
Reacties - 0 coachreacties 7 reacties van deelnemers
- ninxx - 05 december 2008, 21:37
  Beste Ulrike,
  Dank voor je reactie op mijn profiel. En dank voor de deadline die je me gegeven hebt (binnen die week wil ik je laten weten dat ik de boodschap heb overgebracht). Ik worstel er al maanden mee, dat ik deze vervelende persoon moet benaderen. Maar mijn zus zei terecht: als je het geld terug wilt, dan moet je actie ondernemen, en anders moet je het laten rusten. Ik wacht nog steeds tot hij over de brug komt, maar dat gaat niet gebeuren. Het vraagt om actie van mijn kant. En je hebt gelijk, soms kunnen we assertief zijn en toch de deksel op onze neus krijgen. In ieder geval hebben we dan ons best gedaan! Ik merk dat ik alleen al door jouw blogs en reacties te lezen, minder bang voor deze persoon word. Het is idd slechts een loser met een grote mond. Niets meer en niets minder. Daar hoef ik niet nerveus van te worden... eigenlijk. Dank je!
  Hartelijke groet,
  Ninxx
- paulpol - 05 december 2008, 21:47
  Hallo Ulrike,
  
  Mooi dat je ons daar nog eens op wijst, je moet jezelf dus niet al te serieus nemen, maar ook weer niet alleen maar voor een "piepvol" aannemen.
  Ik zie dankzij jouw verhaal nu in dat humor een belangrijke factor is in het wat meer assertief in het leven staan. Ik mag het allemaal wat "losser" en speelser aanpakken. Dat ga ik nu voortaan doen.
  
  Paul
- Linda115 - 06 december 2008, 12:22
  Dag Ulrike,
  
  Dank voor je antwoord. Ik zal het via een andere weg proberen.
  
  Groet,
  Linda115
- rana30 - 06 december 2008, 12:56
  Beste Ulrike,
  Dank je voor je reactie gisteren op mijn blog.
  Je schrijft dat het niet in het burgerlijk wetboek staat dat de ander mijn verzoek serieus moet nemen. Deze opmerking komt nogal cru op mij over want ik ben van mening dat we het in dit traject over gevoelens hebben en niet over rechtspraak. Het is de manier waarop je het zegt die zo op me overkomt. Want op zich is het wel zo dat ik in zulke situaties het gevoel heb onrechtvaardig behandeld te worden, en daardoor voel ik me niet serieus genomen. Het lijkt me dan nodig dat ik mezelf afvraag waarom ik dit gevoel heb. Als ik besef dat dit meer met vroeger te maken heeft dan met de realiteit van vandaag dan kan ik vervolgens tegen mezelf zeggen dat ik het anders moet opvatten en anders moet reageren.
  Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel!
  Vriendelijke groeten, Tikka
- luus3 - 06 december 2008, 20:47
  Hallo Ulrike,
  ik las opdracht 12, en heb na aanleiding daarvan een vraag. Je hebt het er over wie zijn/haar gedrag moet veranderen, en dat hier niet een sluitend antwoord op is, maar een onderhandeling.
  Hoe kan je in onderhandeling gaan als je jezelf wel wilt uitspreken, maar een ander hier niet voor open staat? Ik merk namelijk dat een bepaalde ander zich gaat verdedigen of zich helemaal niet uitspreekt. Ook al geef ik een duidelijke ik-boodschap af, als daar helemaal niet op in word gegaan, vind ik dat erg vervelend. In zo'n situatie is het niet een onderhandeling, maar moet ik me maar voegen naar de ander. Heb je hier tips voor?
  Groet, Luus
- flop - 06 december 2008, 21:43
  Hallo Ulrike,
  Ik heb een probleem. Ik volg de cursus (H)eerlijk assertief. Nou, laat ik mij dan ook maar eens assertief gedragen en je mijn probleem voorleggen. Ik heb het al in een eerder filmpje meegemaakt, maar nu bij Opdracht 9, zijn er weer Engelstalige filmpjes. Wil ik er wat mee kunnen, moet ik dat dus goed kunnen volgen. Kunnen de filmpjes niet ondertiteld worden?
  Ik hoor graag van je.
  Vriendelijke groet van Flop.
  
  Opdracht 9, The Great Dictator (1940) van Charlie Chaplin, As Good as it Gets (1997) met Jack Nicholson, en een fragment uit The Client (1994), met actrice Susan Sarandon.
- anwar - 07 december 2008, 07:18
  Ulrike,
  What about assertief en verliefd. Hoe verhoudt de per definitie wankelige tweede zich tot de zelfverzekerde eerste? Als het niet zo indiscreet was zou ik vragen: hoe doe jij dat/heb jij dat gedaan?
  Hopzovie
Wil je reageren? Log dan in
04 december 2008 - (17 reacties) Hallo allen, Zelfs digitale pepernoten vallen n...(17 reacties)
17:37

Hallo allen,

Zelfs digitale pepernoten vallen nu mijn blog binnen! Wat er allemaal kan�

Ik heb van een collega een leuk voorbeeld gehoord voor assertief gedrag. Ze is ziek en zij krijgt een mooie bos bloemen toegestuurd. Na 2 dagen zijn deze bloemen helemaal dood. Dus gaat ze naar de winkel ( was tenslotte een duur boeket) en laat het boeket zien. Gewoon vriendelijk. En ze krijgt een mooi ander ( duurder!) boeket mee, want dát was natuurlijk niet de bedoeling. ( hallo therese, hartelijke groeten en beterschap!)

Ze had het ook kunnen laten zitten en zich ergeren ( zie je wel, alleen maar geldzakken). Of deze actie wel willen doen, maar vervolgens zich van alles in haar hoofd halen (ze zullen vast wel niet..) en het dan laten.
En voor de duidelijkheid - je kunt ook een andere reactie terug krijgen. Ik ben eens afgedropen in een dure winkel, waar ik heb aangekaart dat een handtas verf had afgegeven op een jas. Ja dat kan,
En dan kan ik nog dreigen ( de consumentenbond!!!) of het gewoon laten. Loont verder de moeite niet.

Maar in essentie gaat het erom dat het vaak wel de moeite waard is om iets aan te kaarten. En vervolgens te kijken wat er gebeurt en dan loslaten als er niets gebeurt. Je houdt minimaal een goed gevoel over je eigen assertiviteit aan over. Je 'wint' uiteraard niet altijd - ook al heb je gelijk, of is het rechtvaardig. Dus als je acties te afhankelijk zijn van "ik moet me daarmee ook doorzetten, ik moet winnen, ik moet effect hebben " dan worden ze lastig uit te voeren. Want dat ligt niet onder jouw volledige controle.

Wie heeft nog meer voorbeelden over zulke succesvolle assertieve acties? Laat het ons weten!

En� soms hoor ik nog bij sommigen de verwachting doorheen dat deze cursus een toverspreuk inhoudt! Als je doorheen bent zijn al je zorgen, angsten en schroom weg. Of dat ik ergens iets kan zeggen, en dan ben je verlost van "ik moet het perfect doen" en alle drempelvrees die daarmee samen gaat. Nee, helaas. Weg is waarschijnlijk niets, maar je weet welke gedachten drempels veroorzaken, en je kunt deze gedachten bevechten. En dat vereist een actieve houding. Van jou! Doen! Anders denken, in discussie gaan met jezelf, jezelf overtuigen, dingen proberen ook al is er een drempel�

En voor morgen� wens ik jullie lieve zwarte pieten. Die je niet meer aan jezelf geeft en niet meer aan anderen. Die pepernoten strooien en met Sinterklaas na het rijk van de fabeltjes terug gaan.
En een heerlijke wereld achterlaten!

Tot morgen..

Ulrike

< 03 december 05 december >
Reacties - 0 coachreacties 17 reacties van deelnemers
- pleine - 04 december 2008, 20:26
  Beste Ulrike,
  Dankzij je boeketverhaal ga ik morgen eens assertief aan de slag. Ik laat je weten wat er gebeurt en zal ook loslaten als er niets gebeurt. Dat was goed dat je dat nog even benadrukte.
  groet van Pleine
- garfo - 04 december 2008, 21:38
  Hallo Ulrike,
  Ik heb een hele lieve vriendin, ze heet Uli en is ook Duitse. We kunnen ons geen betere ambassadeurs wensen!
  Dank voor je aanmoedigingen, ik ga zeker door...
- rana30 - 04 december 2008, 21:43
  Beste Ulrike,
  Wat je nu schrijft over reclameren over een slecht product uit een winkel, dat is iets dat ik herken. Als ik oprecht van mening ben dat het terecht is dat ik klaag, ga ik dat ook doen. Ik kan het ook op een nette manier duidelijk maken waarom ik klaag. Maar als er dan helemaal niet meebewogen wordt voel ik me afgescheept, niet serieus genomen en wordt ik erg kwaad. Voel me dan onjuist bejegend. Het is de laatste jaren wel veel mider geworden door therapie, maar bij sommige onderwerpen blijft het toch moeilijk. En wat spullen betreft denk ik nu vaak: laat maar zitten ik neem de moeite niet eens meer. Niet assertief dus.
  vriendelijke groeten van Tikka
- marilouise - 04 december 2008, 22:11
  HAllo Ulrike,
  
  Dank je voor deze wijze woorden.
  Vorige week voelde ikmij heel onplezierig omdat ik het met een vriendin niet eens was maar niets zei,na een week heb ik het alsnog gezegd en ik voelde mij opgelucht.
  En wat betreft gedachtes zijn de boeken van Byron Katie leuk om te lezen .
  Hartelijke groeten Marie Louise
- Linda115 - 04 december 2008, 22:45
  Hallo Ulrike,
  
  Graag je advies over mijn huidige situatie.
  Ik heb al paar jaar lang dat ik in vicieuze cirkel verkeer wat betreft mijn loopbaan.
  Ik heb een goede opleiding gevolgd, maar zie dat ik niet doorgroei omdat ik mezelf niet weet te profileren door mijn gebrek aan assertiviteit. Ik ben onzeker, zet mezelf niet graag op de voorgrond, maar ben wel een doorzetter, die hard werkt om haar doel te bereiken.
  Soms twijfel ik of de opleiding die ik heb gekozen werkelijk bij mij past, omdat het bijbehorende beroep één is waarbij je jezelf duidelijk op de voorgrond moet plaatsen en "aanwezig" moet zijn.
  
  Ik ben nu bezig met het zoeken van een baan die echt bij mij past. Op dit moment doe ik werk waar ik niet tevreden mee ben, omdat ik zie dat ik weer stilsta en mezelf niet verder ontwikkel. Van tevoren wist ik wel dat dit werk niet mijn ideale keuze was, maar ik had dringend een baan nodig en dacht dat ik toch de ruimte zou krijgen om me te ontwikkelen door andere taken naar mij toe te trekken. Dit is helaas niet het geval.
  Aan de ene kant wijt ik het aan mezelf, dat ik op het werk niet de ruimte neem en andere taken mij toe eigen, en anderzijds aan de functie zelf. De baan die ik nu uitoefen, is op zich druk genoeg. Het vereist zoveel tijd en aandacht dat ik geen kans krijg om andere dingen erbij te doen.
  
  Tevens komt bij dat ik al een leeftijd heb van boven de 40, waarbij het lastiger wordt om een nieuwe baan te vinden en de huidige terugval van de economie maakt mijn positie op de arbeidsmarkt nog moeilijker.
  
  Heb je een suggestie hoe ik het bovenstaande zou kunnen aanpakken?
  
  Alvast bedankt!
  
  Groet,
  
  Linda115
  
  P.S Ik volg ook het traject "Weer plezier in je werk". Daarin krijg je een beeld van mijn werksituatie.
- lentekriebels - 04 december 2008, 23:18
  Hoi ULrike,
  
  Da's ook toevallig. Ik had net in mijn dagboek een assertieve actie in een winkel gepubliceerd toen ik het verhaal van jouw collega en de bos bloemen las. Ik heb mijn verhaal gekopieerd uit mijn dagboek. Hier is het:
  
  Gister een computerspelletje geruild in de speelgoedwinkel. Dit spelletje was al gebruikt door iemand anders. De jongen achter de toonbank zei: 'ik reset hem wel even'. Waarop ik zei, 'nee ik wil een nieuwe'. Toen zei hij, 'ja maar dan is ie echt weer helemaal goed'. 'Nee' zei ik: 'ik heb betaald voor een nieuwe en niet voor een tweedehands'. Toen werd ie pissig, maar ik ben vriendelijk en rustig gebleven en toen heb ik een nieuwe gekregen.
- ninxx - 04 december 2008, 23:34
  Beste Ulrike,
  Ik loop erg achter met de opdrachten, maar worstel met een probleem waar je al eerder een reactie op hebt gegeven (Dank daarvoor! Het plaatste e.e.a. weer even in een beter perspectief). Zou je misschien mijn dagboek bijdrage van vandaag willen lezen en me een eindje op weg willen helpen?
  Hartelijke groet,
  Ninxx
- floris001 - 04 december 2008, 23:44
  Beste Ulrike, in antwoord op jouw reactie op mijn dagboek van gisteren: ik heb het niet eens door, dat appel. Het gebeurt, het overkomt me en ik heb het pas achteraf in de gaten. Het gereconstrueerde, onuitgesproken appel dat op mij uitwerking heeft, is dat een beroep wordt gedaan op mijn 'zachte' kanten: help me, wees lief. Maar ik zou graag op het moment zelf de werking van dit mechanisme in de gaten willen hebben en zo meer de vrije keuze hebben om te doen wat ik wil, in plaats van achteraf het gevoel te hebben: ik ben er in getuind...
- pika_pika - 05 december 2008, 03:35
  Hallo Ulrike
  
  In mijn dagboek de uitkomst van het telefoontje over het huwelijkscadeau - sluit aan bij wat je hierboven beschrijft.
  
  Ik wilde vragen of er iets bij je opkomt over het verband tussen assertiviteit en schaamtegevoelens. Ik heb het idee dat ik en zo te lezen velen met mij uit angst voor een negatieve reactie maar liever hun nek niet uitsteken. In mijn geval omdat ik het idee heb dat een negatieve reactie zo enorm veel schaamte teweegbrengt, dat ik eenvoudig niet weet hoe ik daar mee om kan gaan. Ik maak het vast erger dan het is in mijn hoofd. Een tip?
  
  Alvast bedankt!
  Pika Pika
- _peter1 - 05 december 2008, 08:13
  Hallo Ulrike
  Afscheid nemen van uitstelgedrag is niet zo eenvoudig als ik eerst dacht. Het betrof bepaalde klus die ik zomaar even kon afhandelen. Ik heb deze wel uitgesteld omdat ik er toen geen zin in had en uiteindelijk meer tijd er zorg zou kosten als ik aanvankelijk dacht. Ik heb deze klus in stukjes geknipt en ga deze vandaag afhandelen. Gebruik daar wat tips van timemanagement bij.
  Het voordeel van uitstelgedrag is: he nu even niet of dat kost me nu te veel tijd, ik heb er nu geen zin in. Kortom ik zat er tegen aan te hikken.
  Bedankt dat je mij deze vraag gaf, zodat deze mij aan het denken zette,
  Peter
- uboac - 05 december 2008, 08:57
  Hoi Ulrike, bedankt dat je niet in het Duits heeft gereageerd. Dat is niet mijn bedoeling anders was ik niet op H&Z. Het U in Uboac staat overigens voor mijn naam. Dag naamgenoot. -
  Ik denk altijd als ik iets probeer te reclameren of te ruilen: je kunt alleen maar winnen: of het blijft zoals het is (boeket en de bijbehorende winkel vergeten) of het word beter (nieuw boeket, winkel anderen aanbevelen).
- loui - 05 december 2008, 11:25
  Beste Ulrike
  
  Ik had gisteren twee assertieve reacties met een positief resultaat.
  De eerste is dat ik terug ben gegaan naar de kapper omdat ik niet tevreden ben over de knipbeurt. De kapster probeerde me op een ander been te zetten maar was met mij van mening dat het belangrijkste is dat ik er tevreden mee ben.We hebben een nieuwe afspraak gemaakt en hij gaat er serieus iets aan doen.
  
  de tweede ervaring; ik ben bij de bedrijfsarts teruggekomen op een opmerking die zij in het voorgaande gesprek had gemaakt. Het blijkt dat ik deze opmerking anders had geïnterpreteerd dan bedoeld. Ik ben blij dat ik het heb aangedurfd en ik de weg in de communicatie weer vrij heb gemaakt en dus kan loslaten.
  
  Het bewustzijn dat ik de keuze maak om iets wel of niet aan te gaan helpt me daarbij.
  
  hartelijke groet
  Loui
- ninxx - 05 december 2008, 13:05
  Mijn moeder is met de leeftijd steeds assertiever geworden, maar omdat zij ziek is stuurde ze mij in haar plaats om assertief met een te vroeg bedorven product terug naar de supermarkt te gaan. En hoe plezierig het resultaat; uiterst vriendelijk geholpen en zonder enig probleem het geld terug gekregen. Ik zelf had het product gewoon in de vuilnisbak gegooid, om een dergelijke situatie te vermijden.
  
  Wat ik me nog afvraag; zijn er mensen die gebrek aan assertiviteit, of onzekerheid, weerspiegeld zien in vriendschappen? Ik merk al sinds jaar en dag dat ik veel moeite moet doen om vriendschappen in stand te houden. Het initiatief voor afspraken komt vaak van mij. Het lijkt soms alsof ik in niemands leven verschil uitmaak. (Niet om zielig te doen, ik vraag me echt af op welke manier ik hier zelf verantwoordelijk voor ben.) Misschien verwacht ik teveel van vriendschappen of misschien stop ik er zelf minder in dan ik denk...
- rosalyn - 05 december 2008, 14:22
  Hoi Ulrike,
  Mooi stukje weer, dat over jezelf een actieve houding aanmeten en DOEN!!
  Dat ga ik ook steeds meer inzien en ben ik stap voor stap aan het uitvoeren. Die drempel blijft vóór me liggen als ik er nooit over heen ga. En erover heen gaan sterkt me dan weer om het een volgende keer ook weer te durven. Moed doet groeien.
  Ik volg dit traject niet (wel "Help! Heibel!") maar lees je blogs regelmatig en wilde toch even aan je laten weten dat ik ze erg inspirerend vind.
  Lieve groetjes. Rosalyn
- liefke - 05 december 2008, 14:53
  Beste Ulrike,Dank je voor je reactie en advies. Ik ga bewuster op mijn intentie letten waar ik de dingen doe en zeg. Positiever en assertiever vanuit mijn gevoel. Hopelijk gaat dat werken en me/ons veel opleveren. Zo niet dan gaan we voor een relatiecoach.
  Ik heb trouwens van iemand gehoord dat als ik boos kijk, ik echt heel indringend overkom door mijn donkere ogen. Ik wist dat niet. Ik wist wel dat mensen heel gauw bij mij kunnen zien hoe de pet er bij mij bijhangt (vanaf 100 meter al zei een middelbare schoolleraar)en dat vind ik wel eens heel vervelend, want ik kan dan niet eens doen als of er niks aan de hand is, als ik geen zin heb om dingen helemaal uit te leggen aan iedereen. Maar nu weet ik dat ik wel mag; niks zeggen of minder dan anders.
  
  In ieder geval een leuke en gezellige sinterklaas toegewenst.Groetjes, Liefke.
- maria-dolores - 05 december 2008, 15:34
  Hallo Ulrike,
  assertieve acties, daar moet ik even over nadenken. vaak is het bij mij puur geluk of toeval, dus dat ik ergens iets van zeg of een vraag stel en de mensen dan 'vanzelf' aanbieden me tegemoet te komen, of anders uitleggen waarom ze dat NIET kunnen... voor mij is het meestal het belangrijkste om gewoon te weten hoe het zit, of het normaal is dat een boeket na twee dagen al verlept, of hoe het zit als ik met de bus geen aansluiting heb. dat dan gewoon vragen (zonder boos te worden) is voor mij al tamelijk assertief en soms moet ik mezelf dan wel een zetje geven, zo van: ik kan het toch gewoon vragen.
  
  je vraag in mijn dagboek: hoe het met mij en het traject gaat? ik vind het een leuk traject omdat ik daardoor op het idee word gebracht dat ik vaak toch nog iets assertiever op kan treden. heb vandaag wel iets in mijn dagboek geschreven over de diepere redenen waarom we soms juist niet voor onszelf op durven komen, in mijn geval bv. tegenover mensen die ik zielig vind of die het écht heel moeilijk hebben, waardoor ik dan ineens weinig moed over heb om dingen 'voor mezelf' te willen.
- balloon - 05 december 2008, 17:22
  dag ulrike, mijn assertieve actie wordt een verzoek doen aan een collega of zij wellicht werkdagen wil ruilen met mij. Het gaat om een periode van 3 maanden,dus niet kort. Ik ga het vragen en sta open voor ja of nee. Ik kwam opeens op het idee dat ,als zij ja wil zeggen, dit voor mij erg leuk zou zijn. Als ze nee zegt heb i het tenminste gevraagd..., groetjes balloon
Wil je reageren? Log dan in
03 december 2008 - (9 reacties) Ha allen, Zo dat heb ik geweten met m'n oproep ...(9 reacties)
19:05

Ha allen,

Zo dat heb ik geweten met m'n oproep voor vragen! Goed zo! Ik heb heel efficiënt me doorheen gewerkt en hoop dat ik niemand heb vergeten. Sommige dingen doe ik nu hier plenair.
Ga zo door.

Ik lees wat vragen/discussie bij/over het "nee zeg filmpje".
Want wat te doen als de ander nou eens een noodsituatie heeft? Moet je niet meer argumenten geven?

Mijn uitgangspunt is dat ik voor mijn behoeften en belangen verantwoordelijk ben en de ander voor die van haar/hem. Dus als zij/hij de auto nodig heeft en ik ben de laatste redding, verwacht ik dat zij/hij dat aangeeft ( en meestal doet iemand dat meteen of is het glashelder uit de situatie). En dan kunnen we onderhandelen hoe we dat oplossen, of ik kan nog steeds toegeven. Er zijn namelijk voor sommigen van ons 2 valkuilen:
- het eigenlijk, liever niet. Dat geeft al ruimte. De deur staat op een kier! En sommigen duwen dan de voet ertussen. En dan is de deur al veeeel lastiger dicht te doen.
- De argumenten. Argumenten kunnen aangevallen worden. Vooral als het smoezen zijn geeft dat problemen. "Nee, zaterdag kan niet!" Zegt Floris eerst. "Ok, maandag dan?" Is het antwoord! En als het zaterdag niet kunnen NIET de werkelijke reden was, dan hebben we een probleem.
We mogen iets niet willen! En daarvoor hoeven we niet een hele batterij van goedgekeurde argumenten te hebben. Dus spaarzaam met argumenten en beredenering omgaan.
Verder mag je alles doen, ook liever niet zeggen, maar wordt dan niet boos als de ander doordouwt. Besef - je hebt de deur eerst op een kier gezet!

Een grote struikelblok voor jullie ligt bij het verantwoordelijkheidsvraagstuk tussen "mij en de ander". Simpel gezegd: voor mijn openheid ben ikzelf verantwoordelijk en de ander is verantwoordelijk voor ZIJN openheid over belangen en behoeften. Pas DAARNA kunnen we kijken of de oplossing een "we" beïnhoudt of een toegeven of een voet bij stuk houden. En het is niet jouw verantwoordelijkheid ieder ander een "teleurstellings- en frustratievrij" bestaan te verzorgen. Jullie hebben allemaal teleurstelling en frustratie overleefd, nou alle "anderen" daarbuiten zijn ook niet van porselein.

En dat geldt ook voor grenzen. Ik ben geen speurhond naar de grenzen van anderen. Ik wil best kijken en horen, maar het houdt ergens op. En ik ben ook niet verantwoordelijk om iedereen zijn ruimte te laten toekomen. Dus als ik adrem ben - hebben meestal mensen daar plezier bij. En als ze het teveel vinden? Ik kan het niet lezen in hun hoofden - zeg het me maar! Het is aan te bevelen van de apenrots omlaag te klimmen als we feedback daarover hebben gehad, en we zijn het daarmee eens. Of weten dat het in een specifieke situatie een valkuil is ( ha Maria Dolores). Maar zo lang dat niet het geval is�

Ook bestaat er volgens mij een enorm grote behoefte om anderen ( en de wereld liefst!) te veranderen. Als er een cursus was - hoe verander ik de ander, hoe krijg ik ultieme invloed dat die eindelijk zegt en doet wat ik altijd al wil� ik ben erbij! Helaas� nee. Beïnvloeden kunnen we wel en dat proberen we zo nu en dan - via eerlijke assertiviteit - , maar beïnvloeding is beperkt. Invloed heb ik op mezelf: hoe IK denk, hoe IK handel, of IK loslaat, of IK doorga, of IK iets tot een ego-vraagstuk maak of het gewoon bij een klein ongemak houdt. De rest is hopen op de echte sinterklaas.

Bladwijzer noemt het geheel een spel! Wat bestaat uit eerlijkheid en transparantie en volwassen zijn. Mooi gezegd. Doen.
Enjoy!

Ulrike

< 02 december 04 december >
Reacties - 0 coachreacties 9 reacties van deelnemers
- Freewomen - 03 december 2008, 19:12
  Jouw opmerking over dat je geen relatiecoach bent ervaarde ik zeker niet als kritiek hoor integendeel
  Ik bedoelde als je me punten geeft ga ik het proberen als positieve kritiek
  En inderdaad ik ben een opkropper, maar vecht er wel tegen is ook een mooi leerpunt hi,hi
  
  Hierbij wens ik u een fijne avond
  Gr M
- Johanna - 03 december 2008, 19:29
  Ik voel me altijd ter verantwoording geroepen en denk dat ik dus teveel argumenteer en beredeneer naar de ander. Eens uitproberen om minder uit te leggen, te argumenteren.
- liefke - 03 december 2008, 21:45
  Beste Ulrike,
  
  Dank je voor je reactie en advies. Ik kreeg van mijn beste vriendin het advies om voor mezelf op te komen, niet zijn buien als zoete koek te aanvaarden (ik ben geen bliksemafleider/deurmat), me niet daardoor van streek te laten maken (een rustige Boeda te blijven: ik hoor dat je boos bent, want je schreeuwt zo hard tegen mij.) en bij mezelf te blijven (ik ben een goed mens en hij/zij mag mij aardig behandelen). Ook goed advies lijkt me. Wat vindt jij ervan?
  Gisteren was mijn man niet te genieten, maar vandaag was hij ontspannen en dan is het een stuk rustiger en prettiger. Vroeger had hij niet zo grote afwisseling van pieken en dalen, daar is hij echt in veranderd. Ik weet niet zo goed hoe ik dat moet interpreteren en mee om moet gaan. Het maakt zo'n groot deel uit voor de sfeer thuis en hoe we met elkaar omgaan. Bovendien word ik er onzeker door, vooral over hoe zijn gevoelens tegen over mij zijn en hoe het nu met ons verder moet (wel/geen gezamenlijke coaching/therapie of wat dan wel?)? Ik zie mijn man/onze relatie wel zitten als het goed gaat, maar in de slechte tijden doet het mij ontzettend pijn en dan denk ik dat moet zo niet doorgaan, anders gaat het mis.
  Ik vind het maar niks die extreme wisselingen in zijn gedrag. Het is een rare tijd waar we doorheen gaan. De ene dag denk ik aan gemeenschappelijke coaching en de ander dag denk toch maar niet? Ik weet niet goed wat nou wijsheid daarin is. Ik wil wel zo-wie-zo voor mezelf aan mezelf werken, zodat ik hem en anderen meer goed zelfbewust, zelfverzekerd, positief en liefdevol assertief kan benaderen. Hopelijk werkt dat ook door op hem en anderen, waardoor het allemaal wat liefde-voller, positiever en prettiger voor me en ons gaat. Hopelijk is dat afdoende, anders grijp ik terug op gemeenschappelijke coaching. Wat vindt jij?
  
  Al vast bedankt voor je reactie.
  
  Met vriendelijke groet, Liefke.
- fenn - 03 december 2008, 22:30
  Hai Ulrike,
  Dank voor al die zinvolle dingen. Mijn grootste probleem is dat ik het zo moeilijk en eng vind om de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gedrag te nemen. Ik hoor veel liever dat iemand het goed vind voor ik me op een bepaalde manier opstel. Als iemand vindt dat ik te gesloten ben, word ik direct opener of andersom. Ik pas mij als een kameleon aan aan mijn omgeving en de mensen met de grootste bek, de assertiefsten. Ik weet me geen houding te geven als het iemand niet uitmaakt wat ik doe. Ik wil van iedereen een gedragscode en kopieer het gedrag van de anderen om zeker hun goedkeuring te ontvangen. Inmiddels heb ik een burn out en ben ik zo moe van alles. Ik wil mezelf worden, ook als die niemand bevalt. Heb je een tip, een motto, waardoor ik me beter verantwoordelijk kan maken voor hoe ik handel, zonder het aan anderen over te laten hoe ik iets aanpak?
  
  Groet, Fenn
- _peter1 - 03 december 2008, 22:38
  Beste Ulrike,
  Dat in relatie vechten en gelijk krijgen niets oplost heb ik de laatste maanden ook al gemerkt. Wat het tot nu toe (laatste dag) heeft opgeleverd is dat we samen weer praten en hoe wij gezamelijke problemen moeten oplossen. Ik was met mijn werk en dingen buiten ons huwelijk om op dood spoor gekomen. Andere dingen moet je accepteren. Ook gaan dingen mis door gebrek aan een goede communicatie. Er is ook dat innerlijke stemmetje dat zoveel kritiek op mijzelf levert. Want zonder dat stemmetje kan ik meer bereiken.
  Wat ik wil is straks ook op die rots sta, zodat ik trots op mijzelf kan zijn over wat ik bereikt heb. Dat kan mijn relatie ook ten goede komen.
  Bedankt voor je reactie,
  Met vriendelijke groeten, Peter
- eenie - 04 december 2008, 10:43
  Beste Ulrike,
  Bedankt voor je aardig reaktie gisteren. Jou opmerking helpt me vooruit, die is ook een goede manier om niet steeds weer de zelfde teleurstellingen mee te maken, bedankt!
  lieve groet van Enie
- voluitpetje - 04 december 2008, 13:34
  Tringgg!
  
  WHAM!
  
  (Zomaar, een handje pepernoten voor jou)
- luus3 - 04 december 2008, 14:17
  Ha Ulrike,
  heb me niet laten afleiden hoor door je accent. Ik vond dat je duidelijk en rustig praatte op de Podcast, prettig om naar te luisteren.
  Groet, Luus
- uboac - 04 december 2008, 16:07
  "Ook bestaat er volgens mij een enorm grote behoefte om anderen ( en de wereld liefst!) te veranderen." Dat is misschien iets wat men moet onthouden als men gevoelig is voor kritiek en zich dus niet assertief opsteld. Ik ben gevoelig voor kritiek. Ik merk dat ik kritiek altijd te serieus neem en te persoonlijk opvat. Ik vraag mezelf wel af of de kritiek terecht is en weet misschien dat dit niet het geval is. En toch ... ik word geraakt. Ik zal proberen de vaak onnozele adviesen of krietik van anderen als een soort ongereflecteerd behoefte te zien. Dat bevrijd me van de persoonlijke betrokkenheid.
  Bedankt, Uboac
Wil je reageren? Log dan in
02 december 2008 - (14 reacties) ha allen, vandaag alleen een mededeling! ik h...(14 reacties)
13:28

ha allen,

vandaag alleen een mededeling!
ik heb - in tegenstelling wat sommigen denken - niet een vaste groep coachees. Ik reageer op vragen in mijn blog, en soms kom ik iets surfend tegenmoet. Dus geheel lukraak, kun je zeggen. Diegenen die vaak reageren in het blog hebben een streepje voor - die zullen vaak aandacht krijgen. Dat is ook een oproep aan iedereen - heb je iets belangrijks, laat het dan niet van de toeval af hangen maar stel me een vraag ( heel assertief!)

Tot morgen weer.
Ulrike

< 01 december 03 december >
Reacties - 0 coachreacties 14 reacties van deelnemers
- christe - 02 december 2008, 13:33
  Ulrike, bedankt voor je reactie. Dank voor je antwoord en ik zal mijn best doen of de desbetreffende persoon gemotiveerd is deze cursus te gaan doen. Het zou goed zijn.
  Mijn eigen assertiviteit beleef ik toch anders dan nader tot elkaar komen. Vanaf het begin dat assertief in de mode kwam had ik daar altijd het gevoel van de 'gebekte' bij, of zo assertief dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Vandaar mijn principe: doe vooral zoals je voelt dat je moet doen en maak geen vertoning van je optreden. Maar ja soms moet er inderdaad even aan de bel worden getrokken. Als ik dan maar net op tijd alert ben!
- carlien1989 - 02 december 2008, 16:15
  hoi Ulrike,
  ik ben student en heb donderdag een tussenevaluatie met mijn studiebegeleider en werkbegeleider.
  ik vind dit best wel eng omdat ik weet dat het niet goed gaat, hoe kan ik me het beste op z'n gesprek voorbereiden? want ik zie er nu erg tegenop.
  
  Gr, Carlien
- Derozenzullenbloeien - 02 december 2008, 16:42
  Hallo Ulrike, Nog heel erg bedankt voor je reaktie. Sterkte bij je mooie werk, en alle goeds, Connemara.
- uitjehoofdnl - 02 december 2008, 17:47
  Ulrike,
  
  dit is de eerst keer dat ik je een vraag stel, maar ik hoop desondanks dat je hem wilt beantwoorden.
  
  Ik doe deze 'cursus' assertiviteit omdat ik een paar weken geleden zelfs ziek thuis zat omdat ik teveel over me heen liet lopen.
  De grote druppel die de spreekwoordelijke emmer deed overlopen was een voortdurend conflict met een collega of eigenlijk zelfs een stagiaire die ik begeleiding geef.
  
  Vandaag (een uur geleden) kwam het weer tot een confrontatie, waarbij ik dit keer wél weerstand bood tegen datgene wat er gebeurde. Ik zal je niet met de inhoud lastig vallen, maar deze was qua lading hetzelfde als vorige keren. Ik vind dat ik juist heb gehandeld dit keer, want ik voel me niet benadeeld en ik houd er op zich geen slecht gevoel aan over. Daarbij heb ik ook niemand gekwetst door me buitensporig hard op te stellen.
  
  Wat echter nog niet lekker voelt nu is dat de stagiaire in kwestie zich nu zo rot voelt door mijn toedoen.
  
  Heb je misschien een tip wat ik hieraan kan doen?
  
  Alvast bedankt!
- paulpol - 02 december 2008, 19:39
  Uitjehoofdnl
  
  wat je zelf doet daar ben je zelf verantwoordelijk voor, dus als je mensen kwetst, moet je daar dan ook actie in nemen om het goed te maken (luister goed ik heet geen Ulrike) Soms komt de confrontatie wel van erg ver... en moet je bij jezelf te rade gaan of je niet een toontje lager had moeten zingen.
  Goed je hoeft ook niet "gut ge gut" de vrede te bewaren, maar een beetje mild mag je voor een stagiaire wel zijn
  
  Ik hoop dat je hier wat mee kunt
  
  Paul
- Geerd - 02 december 2008, 20:31
  Dag Ulrike,
  
  Schreef het net nog aan een van mijn vrienden en en bedenk dan he, hoe wat en vooral hoe anders!!
  
  Als ik me slecht/vervelend/shagrijnig kortom negatief voel heb ik absoluut geen behoefte om assertief te zijn. Dan doet er niets meer toe. En weet uit ervaring als ik blij/zingend/positief door het leven ga, is of lijkt 'Nee' zeggen helemaal niet zo moeilijk. Maar juist als ik me slecht voel lijkt assertief zijn belangrijker dan wanneer ik me positief voel.
  Kortom hoe kan ik dat, op cruciale momenten, ombuigen?
  Geloof dat het een warrige mail is.
- uitjehoofdnl - 02 december 2008, 20:47
  Paulpol,
  
  bedankt voor je reactie. Ik neem de volledige verantwoordelijkheid voor mijn acties. Ik ben zelf van mening dat ik heel redelijk ben geweest in het verleden en vandaag ook weer.
  Als begeleider moet je ten allen tijde het hoofd koel houden en je geduld bewaren. Dat hoofd koel houden is soms lastig dat geef ik eerlijk toe, vooral als je zoals vandaag een middelvinger krijgt.
  Desondanks ben ik nog steeds redelijk gebleven vind ik. Ik heb alleen last van een klein beetje schuldgevoel gek genoeg.
- pleine - 02 december 2008, 21:54
  Beste Ulrike,
  Dank voor je reactie van 30 nov. op mijn vraag. Daar moest ik even heel hard over nadenken.
  Ik ben benieuwd naar de opdracht over kritiek geven. Ik hoop dat daarbij ook aan de orde komt hoe je de door jou bekritiseerde medemens op een nette assertieve manier "nazorg" kunt bieden, zodat je in een later stadium samen door allerlei deuren kunt.
  groet van Pleine
- nieneke85 - 03 december 2008, 09:42
  Hallo Ulrike,
  Ik loop momenteel stage en ik wil graag meer initiatief tonen door zelf aan te geven wanneer ik het voortouw wil nemen. DIt lukt mij nu nog niet echt goed. Vaak stelt mijn stagebegeleidster mij nu voor om zelf iets te doen. Ik baal hier dan wel van omdat dit dan iets is wat ik zelf ook had kunnen bedenken. Hoe kan ik hier een volgende keer op inspelen.
  groeten Nienke
- _peter1 - 03 december 2008, 14:55
  Hallo Ulrike
  Dit is nog maar mijn eerte stap.
  Wat wil ik bereiken?
  weerbaarheid, besluitvaardigheid, grenzen stellen
  , emoties tonen en aanwezig zijn.
  - Wat wil je straks kunnen?
  kunnen zeggen en handelen in mijn eigen belang,
  men een ander mij gevoelens kunnen delen en ook begrip voor de ander tonen.
  - Wat wil je durven?
  Niet bang zijn als de ander mij wil overtroeven op grond van kennis op positie. Kunnen terugkomen op een eerder besluit. Ook zwakte kunnen uiten, fouten toe kunnen geven zonder afgefakkeld te worden. Een open mind hebben voor een ander en daarbij mijn eigen scores even laten.
  - Wat zeg je?
  Ik ben het niet met u eens, of ik ben niet gelukkig met uw conclusie want ..., Ik zal er nog over nadenken en u hoort nog van mij. Ik heb dat en dat fout gedaan of ik heb dat en dat vergeten. (we zijn niet allemaal perfect)
  Ik luister wel, kom maar met je problemen.
  - Wat doe je (niet)?
  Ik zeg ja, terwijl ik eigenlijk nee bedoel. Mij groot (stoer houden) en er om heen draaien, of mij eruit praten. Nog veel bezig zijn met mijn eigen stukje.
  - Hoe klinkt je stem?
  In alle gevallen zacht , onzeker en afwezig.
  - Hoe is je houding?
  Onzeker.
  - Hoe zie je eruit?
  Onzeker
  - Hoe loop je erbij?
  Ik loop gebogen
  Kortom wat is er dan aan jou te zien en te horen? Hoe merkt een ander dit?
  Een ander ziet gewoon dat hij niet zeker is van zijn zaak.
  
  Vandaag sprak in mijn vrouw nog. Ze had spijt van hoe ze gister tegen mij tekeer ging. Aanleiding was een klacht bij KPN waarbij ze mij maar lieten wachten en wachten.
- sylphia - 03 december 2008, 15:23
  beste Ulrike,
  assertief zijn in direct contact gaat nog wel. Maar wat als je zwart wordt gemaakt er wordt over je geroddeld. Niemand zegt ooit direct in je gezicht iets, maar via via hoor je soms iets. Wat kan je daar aan doen. Niets van aantrekken maar weer?
- luus3 - 03 december 2008, 16:26
  Hallo Ulrike,
  ik zag dat je mijn vorige vraag in je blog verwerkt hebt. Fijn om hier over te lezen! Wat klinkt het soms toch simpel hoe je de dingen om schrijft, nu nog voor mezelf de lijn doortrekken naar de praktijk.
  Al schrijvende vandaag in mijn dagboek kwam ik tot een vraag. Ik merk dat ik in groepen met vertrouwde/bekende mensen makkelijk assertief durf te zijn, dan in groepen met voor mij onbekende mensen. Voor mij zit hier wel een logica in. Ik durf meer me zelf te laten zien bij bekenden dan bij onbekenden. Hoe kan ik er voor zorgen dat ik me bij onbekenden ook meer op mijn gemak voel, en meer van mezelf durf te laten zien?
  Nog een vraag over het spiegelen. Ik vind het namelijk wel lastig hier zelf het voortouw in te nemen. Zijn er misschien mensen die hier tips voor hebben? of die deze opdracht al hebben uitgevoerd?
  Is het dan ook de bedoeling dat als je het voortouw neemt mensen jou hierin gaan spiegelen? Zo ja, heb je hier zelf wel invloed op?
  Groet, Luus
- bezigebij - 03 december 2008, 18:52
  Ja Ulrike! De winst zit er inderdaad in dat er NIETS maar dan ook NIETS is aan te merken op mij. Ik ontspring de dans (ik word niet ter verantwoording geroepen). En ik ben het ZOOO met jou eens: het werkt best bevrijdend als je gewoon fouten MAG maken; als het blazoen best een beetje besmet mag zijn met vlekjes! (en dat dan de wereld niet vergaat!)
- freewomen - 03 december 2008, 19:04
  Ik weet dat je geen relatie coach bent, maar ik wilde even aangeven waarom ik vaak die boosheid heb en zij gaan (schoonfam) over mijn grenzen heen.
  De boosheid heb ik overgehouden aan een lange O.K aan mijn hart en ik ervaar de laatste tijd dat dat tegen mij werkt gewoon prive als zakelijk
  Vroeger ook al een cursus gehad, maar je leert altijd bij. Enne ik zal dit als positeve kritiek ervaren
  Gr M.
Wil je reageren? Log dan in
01 december 2008 - (16 reacties) Hallo dames en heren van de virtuele wereld. Ik...(16 reacties)
17:37

Hallo dames en heren van de virtuele wereld.

Ik val met de deur in het huis: de apenrots. (opdracht 9). Of jullie daar nou belandt zijn of niet - geeft niet. Luus 3 stelt een leuke vraag hierover op het blog van gisteren.
Ja, er zijn een boel mensen die van nature ruimte innemen, "dominant" of initiatiefrijk zijn. Veel praten, extravert zijn, luid praten, adrem zijn, snel antwoord geven, snel een voorstel hebben, kortom - ruimte nemen. Soms charmant en fijn en lief en soms opdringerig. De grap achter de apenrots is meestal diegene: hoe meer de een overdonderd, hoe hoger die in de ladder klimt, hoe meer de ander "naar beneden" wordt geduwd. Dat is gewoon sociale interactie. Op dictatoriaal gedrag hebben we allemaal de impuls - volgen. (Nou bijna allemaal, want ik ken ook genoeg mensen met een autoriteitscomplex die vervolgens ook heel snel de impuls hebben het gevecht om de leiding aan te gaan.) Impulsen zijn gewoon onbewust en heel snel. Maaarrrr: als we ze door hebben kunnen we er wel iets mee doen. We hoeven namelijk niet te volgen, we hoeven de leiding niet aan een ander TE GEVEN, we hoeven de ruimte niet TE GEVEN. Want je kunt zeggen "hij/zij neemt" - maar ook "ik geef".
Wat kunnen we doen om het terug te draaien? Pak terug. Neem ook initiatief, zeg iets, praat wat harder, maak je groot, maak gebaren. Ruimte wil veroverd zijn! En als jij niet verovert gaat er altijd iemand anders mee door.

Wat zijn voorwaarden?
Vooral - dat je het de ander niet kwalijk neemt! Ik hoor nog zoveel teleurstelling her en der in de dagboeken en blogs dat het niet vanzelf gaat! Dat de anderen niet onze behoeften en gedachten lezen en ons de ruimte, die we toch zozeer verdienen, niet gewoon geven! Sinterklaas deelt uit!
Met díe instelling blijf je een slachtoffer. Dat is soms heerlijk, maar eigenlijk gaat dan teveel van het leven aan je voorbij. Pak je verantwoordelijkheid voor JOUW ruimte terug en besluit wanneer je ze een ander GEEFT ( dat mag ook! ) en wanneer je deze zelf wilt innemen. En doe dit. En stop met het kwalijk nemen dat anderen niet vanzelf doen. Inmiddels zijn jullie allemaal oud en wijs genoeg om te weten dat DAT meestal niet gebeurt. Heb lef en ja, energie is nodig!

Speel ermee. Soms is het een beetje armpjes drukken. Dat kan vanuit frustratie - maar ook vanuit een vrolijke competitie. En die is makkelijker als je het de ander gunt dat hij nou eens anders is�.

Groeten! Klim in de rots!
Morgen waarschijnlijk geen tijd voor blog, maar overmorgen ben ik weer van de partie�

02 december >
Reacties - 0 coachreacties 16 reacties van deelnemers
- tanguera - 01 december 2008, 17:57
  Hallo Ulrike, hier ben ik nog even, vooral omdat je morgen niet kan. Ik heb opdracht vijf vastgelegd en wil graag 2 t.m. 4 nog doen. In mijn dagboek? Alleen: war vind ik dat toch? Sinds de eerste opdracht lijkt het buiten mijn bereik te zijn. Groetjes, Tanguera
- spinnetje12 - 01 december 2008, 18:12
  Hallo Allemaal!
  Gisteren opdracht 3 proberen te doen. Heb 2 mensen een verzoek voor samenwerking gestuurd. Maar geen reactie.
  Wie mag ik een aantal vragen stellen en wie wil er met mij samenwerken? Vind het ook leuk om andere mensen te leren kennen en hun ervaringen!
  Kom op laat je horen dan laat ik je ook in mijn hart meekijken
  Groetjes spinnetje12
- bezigebij - 01 december 2008, 20:25
  Oh, Ulrike toch, wist ik maar waar mijn winst in zit bij dat sterke gevoel van verantwoordelijkheid..... Belangrijk voelen? Ja dat willen we, denk ik bijna allemaal; ik dus ook maar bij dit punt wil ik juist liever niet opvallen of scoren of wat dan ook (heb gevoelens van angst/bedreigd voelen). Het heeft met schuld te maken (denken dat al het onheil komt door mij en daarom, om te bewijzen dat het niet mijn schuld KAN zijn of is, voorzien (sterk je verantwoordelijk voelen) wat er allemaal aan me kan worden toegeschreven zodat de schuldvraag zo min mogelijk aan de orde komt (probleem heb ik al opgelost). Gevolg is dus dat ik de problemen ga oplossen voordat er een schuldige kan worden aangewezen). Dat is mijn grote winst, 'vrees' ik. Bizar, he?
- Paulpol - 01 december 2008, 21:08
  Ja dat is het, het is een spel dat je moet spelen, misschien ben ik wel altijd te serieus, en denk ik in een groep nou ja dat kan die ander ook mooi zeggen dat had ik nou ook net willen zeggen. Dus zo nu en dan een beetje voordringen... als je je wilt laten zien.
  Bedankt
  
  Paul
- suus68 - 01 december 2008, 21:38
  Dag Ulrike, dank voor je reactie in mijn 'dagboek'! leuk om te merken dat je ook bij de mensen die je niet officieel coacht mee leest. En mee denkt. Goed voor het gevoel er bij te horen en serieus genomen te worden.
- balloon - 01 december 2008, 21:44
  dag ulrike.je had mij ook geschreven over ruimte durven innemen, en het hield me bezig. Zo was ik van plan om de ruimte die ik voor mijzelf heb gecreerd, nl voor mijn koor te staan, ook werkelijk in te nemen en ervan te genieten. De spanning zit er in dat ik voor mijn gevoel de ruimte uit handen geef. Ik wil verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen ruimte. De remmende gedachte dat de ander het beter weet dan ik wil ik achter me laten. Daarmee beperk ik mijn ruimte. En vervolgens schaam ik me daar weer voor, en sluit me af voor de ander.
  
  Wat is een tegengif tegen het idee dat de ander het beter weet dan ik?
  
  Dat tegengif heb ik nog niet gevonden.
  
  voor beeld: vanochtend liep in mijn klas met kinderen vanalles anders dan normaal. Ik werk sinds 4 weken in deze klas en het gaat goed. Ik werk met een fijne collega. Eigenlijk moet ik haar aansturen,maar zij werkt al veel langer met deze kinderen dan ik en weet veel. Ik leun dus ook nog gedeeltelijk op haar. Maar vanochtend ,toen er opeens veel mensen in de klas waren , zwemlessen niet door konden gaan en het onrustig was nam zij opeens een besluit: we gaan gewoon niet meer naar het zwembad toe, het is al te laat en erg onrustig, vindt je dat goed? vraagt ze aan mij? Ik ja Prima. Maar ik voel me falen omdat zij het juiste besluit neemt, een knoop doorhakt die ik eigenlijk moet doorhakken. Ik voel me bekeken als een slap persoon ,door haar en de andere collega die er ook bij was .
  groetjes balloon
- lentekriebels - 01 december 2008, 21:49
  Ulrike, Dank voor je wijze woorden over hoe ik om kan gaan met mijn cynisme naar mijn ex. Vergeven -ik heb het even opgezocht - is loslaten van de hoop dat het anders kon of anders moest, loslaten van boosheid, beschuldigingen en oordelen. Vergeven is loslaten van de pijn en het verdriet. En ook: je voorstellen dat je zelf die fout(en) kon maken (als je in diezelfde omstandigheden zat, in diezelfde omstandigheden was geboren en/of opgegroeid)Dit geeft me weer richting. Het is me veel waard dat wij normaal met elkaar om kunnen blijven gaan, vooral voor de kinderen, maar ook voor mezelf. Het maakt mijn leven prettiger en ga me dan beter voelen over mezelf.
- eenie - 01 december 2008, 22:20
  Beste Ulrike,
  Al gaat het in echte leven zo, word ik toch een beetje depri van. Al je niet voor jezelf opkomt dan wordt je genegeerd, wordt er over je heen gelopen...
  Groet,
  Enie
- liefke - 01 december 2008, 23:31
  Beste Ulrike,Dank je wel voor je reactie. Het zet me tot nadenken en dat is goed. Ik kan je al een situatie geven. Als ik iets fout doe (bijvoorbeeld te laat klaar zijn om naar een gemeenschappelijke afspraak te gaan) dan doet hij heel boos en ongeduldig; wanneer leer je het nou eens?! Zo boos dat het mij emotioneel pijn doet en als ik dat zeg, zegt hij weer dat hij niks met mijn gevoelens te maken heeft en het niet dit keer om mijn gevoelens gaat, maar om de zijne. En die opmerkingen doen me ook weer pijn. Als de disscusie tussen ons doorgaat dan zegt hij gauw van "Ik wil hier niet meer over praten. Einde disscusie." Of ook wel eens: "Als je nu doorgaat, dan word ik onzettend boos."Ik heb het gevoel dat hij moeilijk kan vergeven en wat doe ik daar dan weer mee? Een andere situatie is dat hij best wel vaak bepaalt wat we gaan doen in het weekend en waar we dan heengaan. Ik wil al een tijdje naar iets specifieks, waar hij geen zin in heeft. Tot nu toe heb ik nog niet het voortouw genomen om niet met z'n vieren er naar toe te gaan, maar alleen met mijn oudste kind. Eigenlijk wil mijn jongste er ook heen, maar die is wat te jong om er naar toe te gaan. Het kan wel, maar dan heb ik mijn mans hulp wel nodig.Een derde situatie is als een van onze kinderen iets fout doet/niet luistert en hij er (voor mijn gevoel) te fel op reageert. Soms zeg ik er gelijk iets van, soms achteraf, maar het gebeurt mij (iets te vaak) dat ik er niks van zeg, omdat ik bang ben dat die felle reactie tegen mij gericht wordt. Meestal zegt hij ook tegen onze kinderen (3 en 5 jaar oud) wanneer doen jullie nou eens gelijk wat ik zeg/vraag en niet na 3/5 keer? Ja, het is goed om aandacht voor elkaar te hebben, te luisteren en direct te reageren, maar niet zo slaafs en dit kan je toch niet helemaal al van kinderen van die leeftijd al verwachten? Je kan ze er geduldig in begeleiden en dan leren ze het met de tijd wel, vind ik. Soms zeg ik ook tegen onze kinderen dat pappa het wel te fel zei en dat zij dat ook tegen hem mogen zeggen, maar dat het wel de bedoeling is dat ze op zijn vraag/opdracht gelijk reageren.Heb ik toch in eens drie situaties voor je. Meestal heb ik de neiging om hem gelijk te geven, niks te zeggen en klein teruggedoken terug te trekken en naar beneden te kijken. En dat kan hij alleen met zijn woorden en houding bewerkstelligen.Ja, ik vraag me ook af wat ik kan doen om mezelf sterker in mijn schoenen te laten staan en ik weet niet zo goed wat dat zou kunnen zijn.Ik kijk uit naar jouw reactie.Met vriendelijke groetjes, Liefke.
- rupsjenooitgenoeg - 01 december 2008, 23:37
  Beste Ulrike,
  Ook maar eens een berichtje plaatsen. Ik ben de 'cursus' gaan doen, omdat ik in sommige situaties assertiever wil zijn. De opdrachten hebben me aan het denken gezet en het wordt me steeds duidelijker dat ik meestal wel assertief (genoeg) ben, maar ik er bij sommige personen veel moeite mee heb. Vind het best lastig om aan te geven waar dat aan ligt. Vaak zijn het mensen die wat dominanter zijn, die veel ruimte innemen. Ik vind het dan lastig mijn eigen ruimte te claimen of het aan te geven als ze iets doen waar ik last van heb. Ik reageer dan meer subassertief (zoals een vriendin opmerkte). Maar het zijn juist deze situaties waarin ik wil groeien. Hoe komt het dat ik 70 procent van de tijd prima in staat ben assertief te zijn, maar ik me bij sommige personen laat ondersneeuwen? Er zal ongetwijfeld iets van angst achter zitten, maar wat kan ik hiervan leren? Heb je tips voor me? Alvast bedankt!
  
  Groet,
  Rupsjenooitgenoeg (volop aan het groeien om die vlinder te worden!)
- pika_pika - 01 december 2008, 23:57
  Hallo Ulrike
  
  Bedankt voor je reactie in mijn dagboek - leuk om te merken dat je meedenkt.
  Helaas werk(te) ik voor een piepklein bedrijfje en hier in Engeland betekent dat dat er van een bedrijfsarts geen sprake is. Maar ik spreek wel af en toe prive met een begeleider en het wordt hoog tijd dat ik daar een afspraak mee maak om me te helpen met het hier en nu. Ben erg obsessief bezig met 'het onrecht dat me is aangedaan' en persoonlijke rancune - waar ik niet beter van word. Tegelijkertijd is het allemaal nog zo rauw en van nu dat ik daar ook niet een twee drie klaar mee ben.
  Al met al vertrouwen in de toekomst, soms meer, soms minder. En tsja, leren, leren, leren. Vooral om bij mezelf te blijven - daar zijn we weer. Ik merk dat die drempel erg hoog ligt voor mij, zelfs als ik niets meer te verliezen heb.
  
  Tot gauw!
- simone8 - 02 december 2008, 09:25
  Hallo Ulrike,
  Bedankt voor je adviezen en ik zal proberen ze in de praktijk te brengen.hartelijke groet, Simone
- deondante - 02 december 2008, 10:43
  Hallo Ulrike
  Ik begrijp wat je zegt in je blog over de ruimte terugpakken. Alleen wat doe je als je blokkeert? Iemand reageert steevast met een gevat antwoord, of "dat had je allang zelf kunnen zoeken" of een antwoord waaruit blijkt dat de hele wereld om haar en haar familie draait en dus "back off" - en dat doe ik dus. Ik blokkeer en heb vervolgens moeite met mezelf omdat ik dat doe. Weet niet wat ik zeggen moet als iemand zo reageert; sterker nog; ik ga proberen nóg vriendelijker en behulpzamer te zijn, hetgeen in feite alleen maar nog minder respect oplevert. Hoe ga je met zo'n situatie om?
- lena54 - 02 december 2008, 12:00
  Dag Ulrike
  Ik wil eigenlijk even reageren op de nieuwe video 'hoe assertief ben jij?'. Heel leuk voorbeeld weer omdat het zo herkenbaar is. Ik train mezelf hier ook in maar betrap mezelf er vaak op dat ik dan omstandig ga uitleggen waarom niet. Alsof ik er een aantal redenen voor moet geven waarom niet, terwijl dat helemaal niet hoeft natuurlijk. Daarom was het filmpje meteen weer een opsteker want Floris zegt gewoon "ik leen mijn auto nooit uit" punt. Ga ik toepassen!
  Groet,
  Lena54
- _peter1 - 02 december 2008, 12:57
  Hallo Ulrike, Via de video "hoe assertief ben jij" ben ik bij deze site terercht gekomen. Wat compleet nieuwe voor mij is deze on-line cursus assertiviteit.
  Dat kom ik direct met de duer in huis over mijn doelstellingen: weerbaarheid, emoties tonen, makkelijker besluiten kunnen nemen en er voor een ander zijn.
  Dat is een hele mond vol.
  - Ik wil mij weerbaar op te stellen. Ofwel een anders stelling ter discussie kunnen brengen.
  Ik zeg dan dat het niet met je eens ben. Of dat ik het niet eens ben met kritiek van ean ander.
  Dat rond vaak uit ik een kringetje blijven draaien waar je niet uitkomt. (welles/nietes)
  Mij stem klinkt harder en ik heb het gevoel dat ik mij moet verweren. Dit ontstaat vaak na irritaties met mijn partner. Daar komen we vaak niet uit. Ofwel mijn versie van assertief zijn werkt dan niet.
  Groet, _peter1
- maria-dolores - 02 december 2008, 18:23
  Ulrike,
  grappig dat jij bij 'dominant gedrag' ook dingen noemt als: ad rem zijn, snel een idee hebben of snel antwoord geven. dat zijn dingen die ik vaak best leuk vind, maar waarvoor ik me dan een beetje schaam, inderdaad zo iets van: ik doe maar liever een beetje minder, want anders komen de anderen niet aan de beurt...
Wil je reageren? Log dan in

Terug naar vandaag

< Vorige maand Volgende maand >

Coach Ulrike Wild

Ulrike Wild

Dagboekarchief

Dagboekbijdragen

Goede voornemens?

Laatste bijdragen

Ook op Hart en Ziel