Vieke dagboek

De schoonheid van een februarituin............ mooi

Goed om van je te horen! En ik heb de indruk dat het wat beter met jou gaat. Niet leuk van de huwelijksprikkelingen van de kinderen. Maar positieve bijkomstigheid is wel dat jij nu eindelijk enige waardering krijg. Dat heb je nu eindelijk wel verdiend. Zo zie je maar, al dat gezeur van hen, enige tijd geleden, heeft naar het lijkt een crisis als achtergrond. En dat werd toen op jou afgereageerd. Tenminste, zo denk ik dat nu te zien. Maar wat weet ik nou helemaal.....? Mooi zoals je dat zegt: “de poolkou opgetrokken…”. Daar wordt ik nou blij van om dit te horen. Je mag weer meedoen, je bent belangrijk. En een sollicitatie, dat klinkt ook goed. Zo zie je maar, een nieuw jaar met nieuwe kansen, het kan toch. Gaat het met je man nu ook weer goed, of nog steeds aan het revalideren?
Met mijn dochter gaat het voorspoedig en de logeerpartij van Teun hier was een groot feest. Wat hebben wij hier enorm van genoten. Twee jaar en 4 maanden, maar kent bijna alle muziekinstrumenten al bij naam te noemen. Het is zo’n gezellig en makkelijk ventje. Het kletst me de oren van de kop en heeft ook al gevoel voor humor. Maar de eerste dag heb ik 1 keertje het mormol van 15 kilo opgepakt en moest ik meteen weer extra naar de medicijnkast lopen. Kleine jongetjes laat ik voortaan lopen… Gelukkig was Joop thuis en heeft hij steeds het tilwerk gedaan. Hij heeft weer een glansrol kunnen vervullen. Intussen heb ik nog iets zwaardere pijnstillers gekregen. Sinds een paar dagen gebruik ik morfinepleisters. Ik kreeg zulke bijzondere dromen! Nee, met het lijf wil niet echt lekker gaan. Afgelopen week zat ik met mijzelf in de prut. Ik vond mijzelf een zeurpiet en een zwak figuur, vond dat ik flinker moest zijn. Raakte echt een beetje somber over de gezondheidsituatie. Het lijkt zo hopeloos. En dat is het ook wel natuurlijk, het wordt nooit beter. Het valt me zo tegen om nu al zo beperkt te zijn. Daar had ik me niet op ingesteld. Had me voorgenomen om een fitte, zeurloze bejaarde te worden. Dat gaat dus niet lukken. Pijn vreet energie en daardoor ben ik futloos en moe. Hopelijk gaat het nu met deze leuke pleisters een betere kant op waardoor ik weer aan het werk kan en makkelijker de deur uit kan. Gelukkig is alles via internet te koop en hoef ik niet meer te shoppen. Maar eens een tentoonstelling bezoeken of zo, zou wel leuk zijn. Bovendien ben ik gevraagd voor deze zomer om weer in Tsjechië te exposeren. Ik probeer het uit te stellen, weet niet of ik zoveel nieuw werk kan leveren. Dus twijfel, twijfel…. Maar om weer even op de huidige situatie terug te komen: sinds een paar dagen pleisters begin ik weer een paar lichtpuntjes te zien. Er is geen andere weg dan doorgaan en nogmaals doorgaan.
Ik ben blij weer van je gehoord te hebben en ik weet dat we steeds aan elkaar denken, ook al is het soms even stil aan de andere kant. We vergeten elkaar niet. Mooi toch!?

Ik geef aan bovenstaande de voorkeur! Ben geen schaatser, nooi geweest ook. Mijn Joop wel, gaat morgen een toertocht doen. Met mij is een tot een week na Cuba goed gegaan. Toe kwam langzaam aan de oude kwaal weer in alle hebigheid terug. Heb deze week nauwelijks kunnen werken. Verhoogde dosis pijn medicatie. Maar ik heb nu een heel lief klein jongetje van 2 jaar en 4 maanden te logeren. En dat doet me alles vergeten waardoor de dingen plosteling draagbaarder worden.
Fijn, dat je man redelijk aan het opknappen is. En ook fijn dat jij zorgverlof hebt, zodat jij hem kan helpen. Maakt het extra fijn dat het voor jij ook goed is om langere tijd afwezig te zijn van het werk.
Houd je goed en keep in touch! Groetjes, Els