Vlijm dagboek

Aan de muur tegenover het tafeltje waar wij zitten hangen ingelijste posters. Op één ervan het overbekende plaatje van Einstein met uitgestoken tong. Op een ander Humphrey Bogart, tussen Marilyn Monroe en Lauren Bacall in. De dames zitten in degelijke fauteils. Monroe heeft een wit gehandschoende hand op een wat versleten armleuning gelegd. Bogart lijkt tussen de fauteils op een krukje te zitten. In zijn handen iets wat zomaar een shaggie in wording zou kunnen wezen, maar wat het wel niet zal zijn. Monroe lacht uitbundig en heeft haar hoofd zo gedraaid dat haar volle mond en witte tanden goed uitkomen. Bogarts bovenlichaam is naar Monroe gedraaid en zijn blik is gericht op haar decolleté. Bacall lijkt het geamuseerd gade te slaan. Ze is, in ieder geval op deze foto, veel mooier dan Monroe. Daarom zal ze ook wel geamuseerd kunnen wezen.

Einsteins doordenken over de constante lichtsnelheid heb ik nooit kunnen volgen tot in de gekromde ruimte-tijd. Ik had het herhaaldelijk geprobeerd, tot een slim nichtje van nog geen twintig me wazig aankeek. Ik gebruikte begrippen verkeerd en aangezien ik geen idee had hoe ik ze anders moest gebruiken, begreep ik dat ik het beter op kon geven.

Een exacte wetenschapper heb ik een tijdje willen zijn. Met een hoofd vol formele modellen zou ik over straat lopen, schoppend tegen steentjes, om opeens tot een briljant inzicht te komen.

Nog langer geleden wilde ik acteur worden ("Een acteur wòrd je niet, maar bèn je", zei een bekend Nederlands acteur in een interview), na te hebben getriomfeerd in een hoofdrol tijdens een schoolvoorstelling. Een jaar later was de regisseur van de schoolvoorstellingen minder tevreden over me. 'Je bent teveel met meisjes bezig,' zei hij, terwijl hij me misprijzend aankeek door een bril met een zwart montuur en dikke glazen die zijn ogen sterk vergrootten.

Ik kijk nog eens naar de posters en probeer een inktvisringetje en wat van de carpaccio met pesto. Het ringetje is te vettig en de pesto komt uit een potje.