Ya_ya dagboek

Antibiotica en ibuprofin houden de pijn draaglijk, maar die is niet weg dus. Toch wel meer energie, fietstochtjes naar de markt, plantjes kopen, terras opfleuren. Dat is wel weer lekker om mee bezig te zijn. Ik vaar er wel bij dat het allemaal weer klein mag. En ben me al te bewust van de noodzaak daartoe, kon gisteren mijn auto ergens niet vinden waar ik hem had geparkeerd. Zulke dingen dus.

Net kwam even de zon door, was er bijna blij van. Helaas, nu weer weg, dus met boek in de zon op mijn terras zit er voor vandaag niet in lijkt het. Nu maar een stukje wandelen met de mp3 speler, ook altijd goed voor het humeur.

12 April ging ik naar de tandarts, er moesten twee gaatjes worden gevuld. Sinds die dag heb ik kiespijn. Rond die tijd was ik ook weer begonnen met langzaam weer wat contact met het werk, omdat ik wilde voorkomen dat de drempel voor terugkeer te hoog zou worden.

Gisteren was ik bij de Bedrijfsarts en kon ik alleen maar huilen. Zo ver weg ben ik weer. En toen hij zei 'is dat wel goed voor je herstel dat werken' was ik eigenlijk alleen maar opgelucht.

Ik heb iemand nodig om me te vertellen wat goed voor me is. Dat doe ik dan.
De tandarts durfde ik niet te bellen ondanks de enorme hoeveelheden paracetamol en ibuprofin die ik nodig had om de dag door te komen. Vandaag antibiotica gekregen. Ik hoop maar dat dat gaat werken. Wat een energievretende geschiedenis is dat. Ik moest huilen bij de tandarts, van de pijn.

Mijn huid is dun, alles komt extra hard binnen. Volgens de bedrijfsarts was er letterlijk iets met gevoeliger zenuwen. En nu zenuwpijn van de kies.

Ik hoop dat als de pijn zakt ik weer wat energie heb. Nu gingen de dagen zo snel voorbij, kostte alles moeite en was niets leuk.

Dicht bij mezelf blijven en voor mezelf zorgen, wat is dat toch eigenlijk moeilijk.

Gisteren kreeg ik voorlichting over rouw, over de fasen van rouw en over de taken van rouwarbeid. Die taken zijn belangrijk om me bewust van te zijn, ze geven ook aan dat rouwen niet alleen passief is, maar dat je wel degelijk actief ermee om kunt gaan en zodoende het proces versnellen. Vandaag vertelde iemand een verhaal over iemand die in twee dagen een volledige rouw had doorlopen, waarna ze daarna door kon gaan. Volledig actief ermee bezig zijn.

Nou zit ik wel met de vraag bij dat soort zaken of je dan geen fasen overslaat, of je niet meedoet in de ratrace waarin verdriet en ongelukkig zijn uitgesloten wordt uit de belevingswereld. 'gij zult niet slachtofferen, gij zult niet zwelgen'. Dat zijn overtuigingen die ik heb. Die maken bij mij dat ik geneigd ben tot ontkenning. De tussenweg vinden, de zaken onder ogen zien en handelen, die vind ik nog wel lastig. Het schijnt onmogelijk te zijn fasen over te slaan in zo'n proces. Van links naar rechts oversteken kan wel, mensen doen het soms ook noodgedwongen, maar dan blijft de scherpte van het verlies heel groot, en onvoldoende verwerkt. Zo werd mij gezegd.

Een site met informatie over: http://www.rouwen.berseba.nl

De taken van rouwarbeid:

1 Aanvaarden van de werkelijkheid van het verlies (fasen: verdoofd, ontkenning, verlangen, woede, angst/schuld)

2 Ervaren van de pijn (fasen: verslagenheid, depressie, verlies ten volle beseffen)

3 Aanpassen van de omgeving zonder de overledene (fasen: nieuwe vaardigheden en rollen leren)

4 opnieuw investeren in andere relaties (fasen: herstel en groei, ontdek nieuwe krachten in jezelf/hulp aan anderen)

Het helpt, om te lezen over rouw, om te zien hoe ik nu sta in dat rouwproces, welke taken ik al heb gedaan.

Ik bedenk me ook steeds dat een deel van dit proces al dertien jaar geleden is begonnen. Voor een deel. Nu voor een deel helemaal nieuw, en voor een deel opnieuw te doen. Rouwen is verlies verwerken. Ik bedacht me ook, nu met alle aandacht voor scheidingen, dat in die situaties er ook veel meer aandacht zou moeten zijn voor de rouw. Bij een overlijden word je ook min of meer gesteund in de verwerking door de rituelen die er zijn. En door de aandacht van anderen.

Goed bezig: boeken gekocht en gelezen, gesprekken erover gevoerd, hulp gevraagd, bewegen. Aandacht voor lichaam, hart, verstand en ziel.

Rouwen is hard werken las ik laatst. Nu een half jaar onderweg, op een woensdag 6 maanden geleden veranderde ineens alles. Ik ben er weer huilerig van deze dagen. Dochter wil (een deel van) de as verstrooien deze week. Allemaal momenten weer. Mijlpalen ook. En verwerkingsmomenten.

Ik las het boek van Connie Palmen, Logboek van een onbarmhartig jaar. De titel alleen al vind ik prachtig. Het is een mooi boek, een vergelijkingsboek ook. Wat ik wel herken en wat niet, waarbij ik denk 'oh dat heb ik gelukkig niet' of 'jee, zij heeft dat ook'. Zij schrijft met grote passie, met een soort dwangmatigheid in relaties. Heel anders dan ik.

Wat me het meest bezig houdt in haar verhaal is het verlies van 'wij', en de 'ik' die dankzij de 'wij' bestond. Dat verlies heb ik jaren geleden al gehad, verwerkt is      misschien een te groot woord. Maar de wij als in ouders-van, de wij als in ooit-elkaars-grote-liefde, die wij, die ben ik nu pas kwijt. En moest ik gisteren ineens huilen, bij een verhaal over kleinkinderen.

Ben wel heel voorzichtig aan weer aan het beginnen met werken. Baby-stapjes nog, was al trots dat ik mail geopend had. Mezelf tijd gunnen voor herstel, met mildheid kijken naar mezelf en naar hoe het zo gekomen is.

Vandaag niet werken,vandaag ga ik wandelen en naar de kapper.

Weer een kast geruimd, ongeveer een meter papier weggegooid. En op de fiets naar de markt, weer een goed fietstochtje en leuke plantjes gekocht. Ik was al zo enorm lang niet meer op de markt geweest, in mijn herinnering is het ruim twintig jaar geleden. Ik vond het leuk weer eens, dat rondkijken en eten kopen voor weinig. Het kledingdeel hebben we overgeslagen, misschien doe ik dat later nog eens. Maar is ook niet de reden voor me om naar de markt te gaan.

Het fijne van met de fiets gaan is dat je geen parkeerplek hoeft te zoeken, geen stress van verkeersdruk enzo. Ik verbaas me zo enorm over mezelf, over dat ik dat al die jaren niet deed dat soort dingen. En weet wel waarom, in ieder geval de laatste jaren had het te maken met het vermijden van drukte en mensenmassa's. Nu ga ik met een vriendin, op de fiets en richt me eigenlijk vooral op haar, loop achter haar aan.

Wat is er toch eigenlijk veel te doen, als je niet de hele dag bezig bent met werken. En als je alleen maar bezig hoeft met dingen doen waar je energie van krijgt.

Bij het opruimen merk ik dat ik nog niet de puf heb om dingen voor mijn werk te lezen. Ben normaal vakidioot, lees van alles en verdiep me overal in. Nu niet dus. Ik stapel het op of gooi het weg omdat ik denk dat lees ik toch nooit meer. Is wel goed voor het loslaten en ruimte scheppen. Dus wat Roos schrijft klopt wel, mijn wereld is echt nog erg klein, en kennelijk laat ik nog heel beperkt informatie toe. Wel weer mooi, dat de geest zo werkt.

Had ik toch geheel de aankondiging van Pluisdag gemist. Beter wel misschien, had toch geen goed idee geweest erheen te gaan nog, in het kader van klein houden.

Gisteren heb ik bijna anderhalf uur gefietst, en weer een kastje opgeruimd en administratie gedaan. In het kader van goed bezig. De hapto heeft behandeld gericht op de angst, de angst/zenuwen voor het weer contact opnemen met het werk en het weer beginnen. Ik weet te goed dat werken bijdraagt aan energie opbouw, als je dat werk dan wel goed regelt. Daarvoor nu afspraken, morgen een en donderdag een.

Het is weer lekker weer vandaag, goed om buiten te zijn en om verder op te ruimen.