Zonne55 dagboek

Een heel bittere pil voor zoon: hij is afgewezen voor de sportopleiding die hij zo graag wilde gaan doen. We kunnen pas volgende week informeren naar het hoe en waarom, maar ik denk, en dat heb ik hem ook gezegd, dat er heel veel aanmeldingen zijn en dat ze dan de besten eruit kiezen.

Ik ben er zelf ook shaky van, want wat nu. Plan B, de horeca-opleiding wil hij absoluut niet doen, zeker niet na alle info die hij vorige week bij het inschrijven kreeg. Ik ga navragen of hij dat alles wel goed begrepen heeft, want een opleiding die zeven dagen per week in beslag neemt met willekeurig twee dagen vrij, dat bestaat, naar ik tot nu toe weet, niet.

Ik heb hem naar zwemmen gebracht, hij was te ontredderd om met de fiets te gaan en ik vind het al klasse dat hij toch is gegaan.

Voor die opleiding hoef ik het niet meer te doen, zei hij. Nee, maar wel voor jezelf, zei ik. O ja....

Zojuist gebeld door m'n huisarts met de uitslag van de onderzoeken. Het komt er op neer dat ik vanaf nu mijn steun en toeverlaat sinds jaren de deur moet wijzen. Oftewel geen wijn meer drinken. En als me dat zelf niet lukt, dan komt de Jellinek in beeld. Okay, ik heb nog een halve fles staan, die spoel ik door de gootsteen en ik ga solo. Mijn motivatie: ik wil nog heel lang van mijn zoon genieten en hem bijstaan.

En natuurlijk ben ik onderweg naar mijn droombaan :))

Wat ik eigenlijk gehoopt had was dat het probleem weggesneden kon worden en dat ik een paar dagen vertroeteld zou worden in het ziekenhuis. Maar nee, ik moet er (weer) zelf tegenaan.

Nou goed, ik laat het maar even bezinken.  

Ik ben van de rijdende trein afgesprongen en bekijk alles even van een afstand. Maandag wordt er een echo van mijn buik gemaakt en dat vind ik behoorlijk spannend. Ik hanteer altijd de methode: maak je niet ongerust voordat daar werkelijk reden toe is maar nu moet ik dat toch regelmatig tegen mezelf zeggen.

Zoon heeft een uitermate spannende week achter de rug: afgelopen maandag examen (hij denkt zelf dat hij dat goed gedaan heeft), woensdag kennismaken op ROC Horeca (plan B en hij vond er geen r... aan) en vanmorgen de toelatingssporttest voor de ROC-opleiding die hij het allerliefst wil doen. Hij heeft het goed gedaan zei hij en volgende week hoort hij hoe of wat.

Donderdagmiddag was ook nog de rapportbespreking en hij is enorm gegroeid in de jaren op deze school, heeft een fantastisch rapport.

Ik ben werkelijk supertrots op mijn spruit en ik ben ook heel blij dat ik me achter hem heb geschaard met het volgen van zijn wens want school ziet hem het liefst op de Horeca-vervolgopleiding. Ach, dat kan altijd nog. Als hij dit toelatingsexamen haalt en de opleiding gaat doen en het blijkt niets voor hem te zijn is er altijd nog die mogelijkheid.

Goh, zei zoon, die test moest zo zwaar zijn, maar ik kon alles makkelijk! Ja, ja, zeg ik, maar je hebt er ook wel hard voor getraind en deze week zelfs nog extra voor basketbal en zwemmen!

Mooi dat hij nu direct het gevolg merkt van zijn harde werken.

Als ik zo naar de laatste bijdragen kijk is er niemand meer bezig met de DBR.

Is die met de live-event afgesloten? Ik had begrepen dat 27 juni de einddatum was. Of is er nog wel een opdracht door Huub gemaild??

Ik ben heel blij dat ik naar Huub's Event ben gegaan en alle beren die ik onderweg ernaartoe zag opdoemen resoluut aan flarden heb geschoten ( idee voor een game?)! Het was een prachtige avond met alle IRL ontmoetingen met H&Z vrouwen en mannen en Huub, de charmante, boomlange, Ibiza-gekleurde captain die ons ontspannen en uitnodigend door de avond loodste. Het meditatie-concert dat ongemerkt een uur deed verstrijken op lieflijke tonen van diverse muziekinstrumenten en stemmen. "Als je helemaal opnieuw mag beginnen, maar wel met je tot nu toe opgedane kennis, hoe zou jouw leven er dan vanaf morgen uitzien?" een doordenker die ik even noteerde.

De bezielende en verrassende presentatie van Pret: volg je intuitie en kom in actie!!! Reken op niets, hoop op alles!!! en: Durf te vragen!!!

Pret, die Huub en H&Z verenigd heeft met zijn DroomBaanActie. Ineens voelde ikzelf iets van vrijheid: je moet niet bang zijn, maar je ideeen volgen, durven, doen!!

Door Serial Entrepeneur Boris maakte ik kennis met Zaagmans, degene die op woensdag de week doormidden zaagt. Schijnt een bekende uitdrukking op saaie kantoren te zijn, hilarisch toch?

Een indringend optreden van Steffen Morrison, een bescheiden maar zeer getalenteerd zanger: stem op hem via Edison.nl. Hij is genomineerd en zit bij de 10 kandidaten daarvoor, super!!!

De droom van Maarten Oosterhoff, een spiritueel centrum op Costa Rica met als doel de lichtjes weer terug te krijgen in de ogen van zijn gasten, mooi! En te volgen op Droominactie.nl. Hij is al jaren bezig met die droom, heeft intussen zijn maatje daarin ontmoet, de nodige tegenslagen gekend en een kindje gekregen, en hij gaat maar door, dat centrum komt er!!!

De sprankelende pitch van Yeeha, waar Huub een leuke presentatie op de muur van had gemaakt met muziek, I'm walking on sunshine, yeehaa!!

Zo nerveus dat ze erbij moest gaan zitten, maar yes, she did it, en hoe!!!

Een pitch over het Leefkringhuis in Amsterdam Noord, door wie weet ik niet meer, maar ik ga daar eens kijken, want het is voor mij heel dichtbij.

Estrella, die als schrijfster haar pitch had opgeschreven en boeiend voordroeg.

Coot, altijd bezig met hart voor de zaak, harten schilderen, beschrijven en die alles wil publiceren in een boek en dat gaat haar lukken!!!

Hennys die spontaan ons de rust en stilte toewenste waar de avond zo indringend mee begonnen was.

En als hekkensluiter Onno die een passie heeft voor bergwandelen en daar meer mee wil gaan doen. Hee, zegt Huub, mijn vrouw heeft dat ook en die.....enz.enz.enz.

en wie weet weet wat daar weer uit voortkomt......

Ja, een prachtige, inspirerende avond, compleet met lekker eten, drinken, muziek,  goed gezelschap en een cadeautje van twee boeken toe.

O ja, er kwam nog een verhaal van iemand die iets met golfen heeft en daar steeds verder mee zijn droombaan realiseerde en dat was met Web 4.0 maar toen moest ik intussen toch echt een sanitaire stop houden dus naam en toenaam kan ik hiervan niet geven.

Hilarisch in de tram onderweg naar CS met Bixs: ik ben er nu door haar achter gekomen dat Pluis de kat van Roos is en niet een of andere rare man die op die manier zijn db op H&Z bijhoudt...Ik schiet weer in de lach om mijn niet-weten daaromtrent, dan krijg je echt rare gedachten.......

Dank je wel Huub, voor deze fantastische avond en fijn dat ik mijn DBR-genoten nu als echte reisgenoten heb meegemaakt.

De opdracht die we vanavond moeten insturen: van de drie genoemde scenario's is dit de mijne: Het ~onderzoek-scenario:
Je hebt nog niet echt een concreet idee hoe jouw droombaan eruit ziet. De inzichten die je hebt opgedaan over wat jij te bieden hebt en wat voor jou belangrijk is, dienen zich nog verder uit te kristalliseren. In jouw minuut vertel je hoe je dat gaat aanpakken, welke hulp je gaat inschakelen en wat je doelen daarbij zijn.

Hoe zit het met jou? Ben jij in staat om de optimale combinatie te vinden tussen je eigen wensen, dromen en belangen en die van je werkgever, je klanten of je netwerkpartners? Voelt het werken voor jou ook als die dans, als in de liefde, wanneer beide partners echt gelijk en evenwaardig aan elkaar zijn?
Wat is voor jou de juiste werkvorm en verbondenheid met anderen om de optimale hefboom op je talenten en dromen te zetten?

Ik zit dit voor de 10e keer overnieuw te lezen en nu daagt me iets: ik ben hier te oud voor. Dat bedoel ik niet negatief, maar deze manier van werken zoals Huub die voorschotelt die krijg je nu als jonkie met de paplepel ingegoten en ik ben heel anders in werken opgegroeid.

Een baas was een baas en die kon je carriere maken of breken. In plaats van dat mijn baas dacht, goh, Sociale Academie, dat is een aanwinst als mijn werknemer dat doet, gaf ie me gewoon geen toestemming. Klaar. En ik had toen de guts niet om daarom weg te gaan, ja, jaren later pas.

In m'n werk ben ik heel wat op m'n bek gegaan in mijn strijd tegen onrecht; vooral de hierarchie van het ziekenhuis pikte dat niet en dan werd ik maar weer overgeplaatst naar een nog ellendiger afdeling. Maar de mensen voor wie ik ben opgekomen dat zou ik zo weer doen, ongeacht de gevolgen.

Eigenlijk zou ik weer tegen onrecht moeten strijden, meer als dat ik al doe. Maar in welk werk doe je dat? In elk werk natuurlijk, ook in het verpleeghuis bij het vrijwilligerswerk.

Hier ga ik eens wat dieper over nadenken, van onrecht kan ik behoorlijk warm lopen en ervoor gaan om dat aan te pakken.

Het podium laat ik aan me voorbij gaan; ik heb even gedacht om die kans aan te grijpen om te voelen hoe het ook alweer is om in de belangstelling te staan, maar naar de Event gaan vind ik al spannend genoeg en hopelijk als ik eenmaal de drempel over ben, wordt het nog leuk en interessant ook.

19 juni 2005. Vaderdag. Een prachtige zomerdag en we gingen met pa naar de tuin, dat wilde hij zo graag. Ik heb hem met de auto opgehaald en tot vlakbij de tuin gereden. Met zijn stok kon hij net dat kleine stukje lopen tot aan de stoel die mijn moeder al voor hem had klaargezet, met dikke kussens erin, voetenbakje en parasol. Zus en haar vriend waren er ook en mijn zoontje, die met hen meegereden was. We dronken thee, babbelden wat, trokken wat onkruid en knipten wat heg weg.

En grapjes, altijd een paar grapjes tussendoor. Pa gaf me nog instructies over de dennenboom die eigenlijk als struik aan het groeien was; knip daar in december een paar mooie takken vanaf voor je moeder, die zet ze dan in een vaas. Waarom?Tuurlijk pa, komt in orde. Na anderhalf uur werd hij moe en gingen we opbreken. Mijn moeder liep met mijn vader naar de auto. Onderweg keek hij nog een keer om en zei: dit zal ik nooit meer zien...Eenmaal thuis is hij ingestort, mijn moeder heeft hem in bed gelegd en daar is hij eigenlijk niet meer uitgekomen. Een paar dagen later werd dit een ziekenhuisbed met verpleging erbij, alles thuis want dat wilde hij graag. Op 28 juni is hij overleden. En die vaderdag lijkt nog altijd gisteren te zijn.

Het ~onderzoek-scenario:
Je hebt nog niet echt een concreet idee hoe jouw droombaan eruit ziet. De inzichten die je hebt opgedaan over wat jij te bieden hebt en wat voor jou belangrijk is, dienen zich nog verder uit te kristalliseren. In jouw minuut vertel je hoe je dat gaat aanpakken, welke hulp je gaat inschakelen en wat je doelen daarbij zijn.

Drie scenario's, het gaan!- vertaal- en onderzoekscenario. Ik ben volop met onderzoek bezig en weet nog niet of ik maandag het podium zal bestijgen.

Ik ben wel vast voornemens te gaan, al is dat tot nu toe alleen, want ik heb nog geen aansluiting bij anderen gevonden. Ik weet dat Yvon, Bagna, oh oh Marie en Liefdevanmijnleven niet gaan en dat Yeeha, Estrella, Bixs en Constancee wel gaan en verder vraag ik me eigenlijk af waar de overige 40 droombaanreizigers zich bevinden. Ik heb wel in diverse dagboeken, waaronder de mijne, gevraagd hoe we ons herkenbaar maken of dat mensen liever anoniem blijven. Maar nog geen reacties gehad. 

Voordat ik me, net als op school, weer buiten clubjes voel staan, bedenk ik me nu maar dat ik een grote meid ben, heel goed in staat om alleen naar dat Event te gaan en dan misschien nog leuke mensen te ontmoeten ook.

Een samenvatting van de volgende opdracht, die ik van Yeeha doorgestuurd kreeg; ik heb nog steeds een communicatie-probleem met Huub en weet ook niet of hij mijn huiswerk wel ontvangt. Nou ja, ik ga gewoon door, belangrijkste is toch dat ik zelf bezig blijf en dank zij hulp van het H&Z front lukt dat nog steeds!

Het ~gaan!-scenario:
Je weet precies wat je wilt, welke acties je moet ondernemen, welke hulptroepen, middelen en kennis je nodig hebt. Het enige wat je moet doen is in actie komen/ blijven. Je gebruikt jouw minuut om te vertellen hoe en wanneer je dat gaat doen.

Het ~vertaal-scenario:
Je hebt ideeen die je verder gaat onderzoeken en ziet ook nog wat beren op de weg. Je hebt de behoefte om meer hulptroepen om je heen te verzamelen, om je ideeen te toetsten, verder uit te werken en om je beperkende overtuigingen het hoofd te bieden. In jouw minuut vertel je hoe je dat gaat doen en met behulp van wie.

Het ~onderzoek-scenario:
Je hebt nog niet echt een concreet idee hoe jouw droombaan eruit ziet. De inzichten die je hebt opgedaan over wat jij te bieden hebt en wat voor jou belangrijk is, dienen zich nog verder uit te kristalliseren. In jouw minuut vertel je hoe je dat gaat aanpakken, welke hulp je gaat inschakelen en wat je doelen daarbij zijn.

De laatste fase van de reis
Deze fase is cruciaal en op momenten ook lastig. Het is het moment dat het dromen met de realiteit verbonden moet gaan worden. Als je tenminste in actie komt, want het was Einstein die ooit de definitie van waanzin formuleerde: 'Hetzelfde blijven doen en andere resultaten verwachten.'
Als jij wat anders in je loopbaan wilt, zul je wat anders moeten gaan doen....

Hoe zit het met jou? Ben jij in staat om de optimale combinatie te vinden tussen je eigen wensen, dromen en belangen en die van je werkgever, je klanten of je netwerkpartners? Voelt het werken voor jou ook als die dans, als in de liefde, wanneer beide partners echt gelijk en evenwaardig aan elkaar zijn?
Wat is voor jou de juiste werkvorm en verbondenheid met anderen om de optimale hefboom op je talenten en dromen te zetten?

Deze opdracht ga ik in het weekend uitwerken.

Ik zou het erg leuk vinden om jullie mede-droombaanreizigers maandag te ontmoeten maar weet niet hoe jullie eruitzien en hoe we elkaar kunnen herkennen.

Zullen we iets afspreken met naambordjes/hartjes/avatarnamen opgespeld?

Willen jullie ontmoeten of liever anoniem blijven?

Wat zijn jullie ideeen hierover?

Gisterenavond kwam er een hele leuke vrijwilligersvacature mijn mailbox binnen en ik heb niet geaarzeld, maar meteen mijn CV met motivatie gemaild. Drie dagen per week meewerken aan tv-reportages over ondernemend Afrika, positief belicht. Assisteren bij montage, productie en research.

Ik zag me daar werkelijk al helemaal zitten.

Vanmorgen bij de eerste mailtjes al antwoord dat ze net iemand hadden aangenomen.... Huh, hoe kan dat nu? Meteen daarover info gevraagd en blijkt dat ze die adv al drie weken hadden staan en dat ze vergeten waren  'm te verwijderen.

Stom, weer eens blij met een dooie mus.

Oke, opstaan, afkloppen en weer doorgaan....

Dan is een open sollicitatie toch een betere optie, maar dan moet je zo goed weten wat je wilt en waar je dat wil doen en zover ben ik nog niet.

Heeft er iemand al iets van Huub gehoord over de volgende opdracht?

Ja! Om 23.10 uur zag ik de maan zoals op bijgaande foto, die overigens niet van mij is. Jammer dat het voor het grootste deel niet te zien was, maar dit toch mooi ff meegepikt!

De opdracht:

Hoe kijk jij tegen deze thema's aan?
Is zelfstandig ondernemerschap duurzaam iets voor jou? Of kies je liever voor de verbondenheid van een organisatie. Of een derde weg wellicht, verbonden met andere zelfstandig ondernemers?

En hoe zit het met de werk/ prive balans? Ben je iemand anders tijdens je werkuren, die (een deel van) zijn/ haar persoonlijkheid in de parkeergarage laat, voordat je aan het werk gaat? Of is werk net zo'n privé aangelegendheid als voor de passanten die Marijn tegenkomt?

Ik ben absoluut geen zelfstandig ondernemer. Ja, ik voel me wel vaak zo in alles wat ik doe om mijn zoon op de rails en mijn moeder in beweging en mijn huishouden draaiende te houden, maar ik hou niet van de 24/7 beschikbaarheid die daarmee gepaard gaat. En ik mis heel erg collega's, vooral collega's die mij wat uit handen nemen en die het initiatief eens overnemen.

Ik wil het liefst deel uitmaken van een organisatie waar ik achter sta (goed doel, non-profit) en dan een vast aantal uren per dag waarvan ik de werktijden zelf mag bepalen. Dat bedenk ik nu ter plekke, maar lijkt me ook eigenlijk ideaal!

Werk/prive balans, dat vind ik een moeilijke vraag. Ik weet dat ik van mijn vrijwilligerswerk de mensen die indruk op me hebben gemaakt mee naar huis neem (in gedachten) en daar nog over doordenk en vragen stel aan de coordinator.

Zoals over de vrouw die op bijna iedere vraag antwoordt dat ze graag dood wil. Ik kan me dat in haar situatie voorstellen en wil dan ook graag weten wat het beleid van het verpleeghuis is; nemen ze haar serieus, helpen zij haar, overleggen zij. Dat kan me echt bezighouden en dat doet me ook weer denken aan de verpleegopleiding waar dat zo erg werd dat ik ermee moest stoppen, voor mijn eigen bestwil.

Ik ben daar nu verder mee, door leeftijd en ervaring (ineens word ik gebeld door de Wibra dat ze m'n moeders portemonnee gevonden hebben, jemig, super heee!) eh, waar was ik ook weer.... o ja, leeftijdservaring, maar ik kan beter niet al te emotioneel heftig werk doen.

Dus eigenlijk zou het voor mij goed zijn om mijn taken als moeder, mantelzorger en huishoudster te combineren met een paar uur per dag aan werkzaamheden die totaal anders zijn. Dus dan moet het iets zijn waarin ik niet hoef te zorgen, niet achter de pc hoef, niet telefoneren naar vervelende instanties, niet budgetteren, niet schoonmaken, geen boodschappen doen, niet koken, niet afwassen.

Ja duidelijk, ik moet weer terug naar de boerderij....

Haha, maar aangezien ik dat al gedaan heb en weet dat dat niets voor mij is, dan blijft over.......

Omdat ik van alles lees over wat er mis is met het DroomBaanReis-traject van Huub, dat het niet aansluit, dat het te zweverig is, dat er taalfouten in staan, dat het te hoog gegrepen is, dat het te laag gegrepen is, dat de opdrachten niet aankomen, dat de 20 juni Event te ver, te kort, te lang, te duur is met trein en/of auto, wil ik even een positief tegengeluid laten horen.

We krijgen alles voor niets: de cursus, het boek, de begeleiding van Huub, het Event op 20 juni, met eten, drinken, vermaak en nog een boek. Is dat dan niets waard, behalve het gemopper en gezeur?

Zou er ook iets van waardering afkunnen voor degene die de Hart & Ziel site heeft overgenomen en meteen, ondanks de beginnersproblemen die dit met zich meebrengt er een nieuw traject voor ons tegenaan gooit met veel meer tastbare , gratis ingredienten dan we ooit gehad hebben?

Huub laat ons in alle opzichten delen in zijn overvloed en ik zeg: dank je wel, je hebt me daarmee iets heel waardevols geschonken, wat nog wortels en blaadjes moet krijgen, maar het zaad zit in de grond.

De "deel-je-talenten-opdracht" aan Huub verzonden. De tekst uit mijn db van gisteren gekopieerd en vermeld dat het niet tot delen gekomen is.

Ik heb zomaar het idee dat ik de aansluiting met de wereld waarin werk en vrienden en vrolijkheid en geluk en talenten aanwezig zijn kwijt ben.

 Ik ben denk ik te introvert voor de talenten-wereld van hee, wat ik me nu toch heb bedacht, zullen we even een hapje eten dan laat ik het je zien/horen. Ik ben ook gewoon moe van het altijd maar op zoek zijn naar die werkgever die mij nodig heeft, het gevoel niet het leven te leiden wat ik wil en oh God hoe kom ik hier ooit uit.

Ik bedacht me tijdens het was ophangen dat ik wel altijd heel goed wist wat ik niet wilde: het leven van mijn ouders: getrouwd zijn en altijd ruzie hebben en de kinderen daarin betrekken om partij voor ze te kiezen. Dat deed mijn vader trouwens niet.

Ik ben niet getrouwd en heb een zoon die nooit verscheurd is geweest door dit soort emotionele aanslagen en die weet dat hijzelf degene is die voor zijn geluk moet zorgen want dat kan je niet van een ander vragen/verwachten.

Zover dan over talenten.

Op naar de volgende opdracht.

De volgende opdracht: door te delen wat je hebt, je talenten, passie en dromen beschikbaar te stellen op een manier dat anderen er iets aan hebben, zul je ervaren dat er geen schaarste is. Je zult ervaren dat je een bron van overvloed aanboort. Hoe meer je deelt, hoe meer je krijgt, hoe meer er van blijkt te zijn.

Deel de komende dagen  jouw unieke pakketje aan dromen, talenten en passie heel gericht met anderen. Doe dat op een manier zodat die ander daar ook echt iets aan heeft. Zoek daarvoor dus de juiste mensen op, die ook echt gebaat zijn bij dat wat jij te bieden hebt.

Als droom heb ik een wereldreis te maken met een camper, maar heeft het zin deze droom met jullie te delen? Ik weet het niet.

Een passie van mij is dat ik niet tegen onrecht kan, maar is dat iets om te delen? Weet ik ook niet.

Een talent van mij, tenminste, ik denk dat het een talent is, dat ik graag dingen opzoek, uitzoek, onderzoek. Op Google, via de mail, telefonisch.

Natuurlijk kan iedereen googelen, maar het gaat erom of je tijd en zin hebt om dat te doen. En dat heb ik. Als mijn zoon roept, mam...weet jij... dan zit ik al achter de pc.

Dat kan en dat wil ik ook voor jou doen, als je iets wilt weten, bijv. de kortste route naar je vakantiebestemming, waar de beste video-camera het goedkoopst is, welke nieuwe webshops er zijn.....waar je kleine teckeltjes kunt bekijken.....je kunt het zo gek niet bedenken of ik zoek het voor je op.

Met Estrella als voorbeeld heb ik een gmail-adres aangemaakt. Je kunt je zoekopdrachten tot 19 juni mailen naar zonnegloren55@gmail.com

Ik ben benieuwd enne...zegt het voort!

He he, zowaar een dag zonder L&D! Komt denk ik omdat ik een afspraak op de school van zoon had, dus ik had geen tijd om weg te zinken, maar heb vooraf wat huishoudelijke taken gedaan, vervolgens ontspannen naar school gereisd (bus en tram) en een fijn, verduidelijkend gesprek over het komend schooljaar gehad. Zoon heeft vandaag zijn sollicitatiecertificaat gehaald met een dikke tien! Hij zocht vanmorgen zelf zijn kleding uit: nieuwe spijkerbroek, wit hemd en zijn nieuwe Nikes (dank je o/ma) en ik vroeg voor de lol of hij ook nog een nieuwe onderbroek wilde. Ja hoor, graag zelfs.... Da's mijn kind :)

Hij vertrok om 7.00 uur op de fiets naar zijn vriend, kreeg van diens vader een stropdas en toen waren de heren er helemaal klaar voor.

Vanmiddag zag ik hem terug op school met een knalrood, fluwelen dasje en het stond 'm super!

We gaan dus voor de sportopleiding en als hij niet voor de testen slaagt gaat hij nivo 2 in de horeca doen.

Mocht hij toch slagen voor de sporttest en erachter komen dat die opleiding niets voor hem is, dan kan hij terugvallen op de horeca-opleiding.

Eenmaal thuis meteen z'n pgb-begeleider gebeld en geregeld dat hij zoon wat extra begeleidt, vooral basketball vindt hij lastig. 

Wel even schrikken dat hij al op 1 juli vakantie krijgt, maar intussen heb ik ook begrepen dat hij op zijn stage gevraagd is om te blijven werken; daar ga ik natuurlijk nog achteraan!

Verder is het kontakt met captain Huub hersteld en heb ik de mail met de volgende opdracht gekregen, fijn, ik hoor er weer bij.

En morgen komt er iemand naar mijn stapels administratie kijken en gaat aan de hand daarvan een vrijwilliger zoeken om me te helpen.

Dank je wel, Constancee ♥♥♥!

Volgende opdracht (met dank aan Estrella):
Weet jij inmiddels wat belangrijk voor je is? Wat wil jij bijdragen? Waar klopt jouw hart een slagje sneller van? Als je precies weet wat je te brengen hebt, wordt het eenvoudiger om dit in concreet werk en vervullende tijdsbesteding om te zetten.
Iedereen is uniek, maar weinigen weten op pakkende wijze exact te beschrijven wat hen uniek maakt. Alsof de zak met goud op je rug hangt en anderen veel beter zien wat erin zit.
Pak je opdrachten tot nu toe er eens bij, de uitslag van de Talentenanalyse quickscan, het leuke dingen boekje, de terugblik op de dingen waar je trots op bent, de resultaten van je ontmoetingen, je jeugddromen, het vuur. Kun je in een paar pakkende zinnen beschrijven wat jou uniek maakt en wat jij te bieden hebt?
Wees niet te bescheiden. Ik weet allang dat jij uniek bent en iets bijzonders te bieden hebt.

Lijkt wel op een Elevator Pitch :)

Ik ben een helper en los graag problemen op om mijn medemens op gang te helpen.

Ik ben kritisch, heb een flinke dosis humor en veel doorzettingsvermogen.

Ik heb behoefte aan afwisseling en actie om niet verveeld te raken. Alle acties met betrekking tot hulp aan ontwikkelingslanden, natuur en milieu doen mijn hart sneller kloppen.

Ik kan niet tegen onrecht en discriminatie in welke vorm dan ook.

Ik hou van schrijven, fotograferen en filmen en dat sluit eigenlijk wel aan op een jeugddroom om journaliste te worden.

Ik werk graag samen maar als ik taken "moet" doen dan word ik dwars.

Graag overleg en eerlijke verdeling, ik heb verantwoordelijkheidsgevoel zat.

Liefdeloosheid en onverschilligheid, vandalisme en agressie, machtsmisbruik en gegraai horen niet in mijn wereld thuis, daar gaat de wereld aan ten onder.

Eigenlijk wil ik de wereld redden, maar misschien moet ik op iets kleinere schaal beginnen.

(tot zover het huiswerk aan Huub)

Dat ik dit nu zo achter elkaar opschrijf verbaasd me na deze dag waarop ik mezelf de hele dag heb dwarsgezeten. Om me een taak te geven heb ik vuilnis en een grote zak oud papier (helaas nog niet van de stapels) weggebracht en vervolgens met de auto drie flinke zakken vol kleding en schoenen naar het Leger. Als traktatie en om even iemand te spreken heb ik daarna de auto laten wassen. De wasserette is compleet verbouwd en dus ook duurder geworden. Ach, dit doe ik toch niet iedere dag. Kom ik thuis, valt dezelfde deken van lamlendigheid en depressie weer over me heen. Dit moet niet veel langer gaan duren; ik word er zelf bang van.

Bedankt voor jullie lieve en ondersteunende reacties op mijn uitbarsting van gisteren! Fijn dat ik het hier even kwijt kon en dan nog adequate reacties en raad krijg ook. Vandaag hou ik me rustig want de energie is nog 0,0 en de tranen zitten hoog. Nog geen nieuwe DBR-opdracht gekregen dus daar hoef ik ook niets mee. Jullie wel trouwens?

Bijgaand een aantal foto's van mijn donderbui. Nee hoor, vulkaanuitbarsting in Chili, maar zeer indrukkend. Liefs ♥♥♥!

Lamlendigheid troef vandaag. Ik wil niet meer iedere dag tegen dezelfde rotzooi als gisteren oplopen, struikelen over de spullen waar ik geen plek voor weet, altijd alles maar alleen doen, weer de beugel van zoon moeten opzoeken die hij ergens heeft neergegooid, weer die rot-afwas die altijd maar terugkomt en nooit klaar is,  opgeroepen worden door moeder omdat weer haar portemonnee gerold is, ja mam, hang die tas dan ook niet aan je rollator, weer een berichtje krijgen: afwezig vanwege vakantie, over 14 dagen terug, waar doen die mensen dat van, waar halen ze de tijd en het geld vandaan, ik kan dit jaar niet eens op vakantie, krijg het er spaans benauwd van dat ik straks maanden met een zoon zit die niet wil werken en moeite heeft zichzelf te vermaken, jeeezuss, en ik dan en mijn DBR dan? Bleh en altijd maar doen of er niets aan de hand, neen, mam, beetje moe, gaat wel weer over, neen jongen, ligt niet aan jou, zal ik je straks eens inmaken met een potje uno?!

Leven moet toch meer inhouden dan iedere dag de sleur van de steeds opnieuw terugkerende ellende van rotzooi en afwas? Huis in de fik steken zal me niet verder helpen, met een rugzakje de wijde wereld intrekken ook niet want er zijn twee mensen afhankelijk van me; heel hard gillen ook niet, want dan komt de nieuwe buurvrouw weer langs dat ze graag om 23.00 uur wil slapen.

Ga dan werken hoor ik roepen; ja graag, waar is die baan waar ze om me zitten te springen, waar ik niet te oud, te duur, te on/ervaren voor ben? Ga dan sporten of lekker wandelen, alleen? Nee!!! ik heb geen zin meer om dingen alleen te doen ik doe altijd alles al alleen en ik ben het zat om me alleen op de wereld te voelen.

Zelfs hier voel ik me alleen en ga dan twijfelen of ik rare dingen schrijf of onaardige of gewoon niet interessant ben, bleh. Ik ben gewoon alles even helemaal zat.

Gelukkig is het streven van Huub zo weinig mogelijk verschil te maken tussen werk en prive, mailde hij net terug. Oke, dan kan ik de lijsten samenvoegen voor een completer beeld.

Fijn voor de natuur dat het zo regent ♥!

Beste Huub,

Zojuist viel het kwartje bij me: de leuke dingen lijst moest natuurlijk met werk te maken hebben, ik voel me nu echt dom. Maar goed, dit is de aanvullende lijst die meer met werk te maken heeft, al kan ik mijn droombaan er nog niet uit tevoorschijn toveren.

Waar ik blij van word:

- uitdaging

- creativiteit

- problemen oplossen

- informele sfeer

- zelfstandig werken

- zoeken/opzoeken/speuren

- enthousiaste/gelijkgestemde collega's

- me inzetten voor een goed doel

- teamwork

- zelf te regelen werktijden

- goed, daadkrachtig overleg ipv ellenlange vergaderingen

- beslissingsvrijheid

Waar m'n aandacht naar uit gaat:

- natuur/milieu

- dierenwelzijn

- domme politici en ambtenaren

- onterechte bezuinigingen (op kunst/cultuur/zorg/ouderen/massa-ontslagen)

- onterechte uitgaven (asfalt, megalomane bouwprojecten, bonussen)

- onrecht

- groeiende rijk/arm kloof

- vuilnisophaalbeleid

- ouderen

Kranten/tijdschriften:

- wereldnieuws

- goed nieuws

- binnenlandse politiek

- natuur/milieu

Waar ik de lichtjes van in m'n ogen krijg:

- als de oppositie succes heeft

- als een foute minister opstapt; waarom zit Rosenthal er nog steeds?

- als ik lees dat tuinders steeds meer natuurlijke bestrijdingsmiddelen gebruiken

- als ik iets geregeld krijg voor zoon/moeder

- als iemand ongevraagd iets voor me doet

- als ik gewaardeerd word

Vandaar dat er niemand reageerde.....:(

Koop, krijg of vind ook eens zo'n mooi boekje als Marijn (als je daar nog niet mee begonnen was). Maak een lijstje van jouw 'leuke dingen'. Of ga er mee door als je al was begonnen. Noteer:

• waar je blij van wordt
• waar je aandacht naar uit gaat
• wat je als eerste in kranten en tijdschriften opvalt
• waar je de leukste gesprekken over hebt
• waar je de lichtjes van in je ogen krijgt
• je favoriete hobby, ding, reis, boek, persoon, film, dier, restaurant, plek op aarde, muziek...

Leef je uit en schrijf in je 'Leuke-dingen-lijstje' wat er in je opkomt.

Waar ik blij van word:

- mijn zoon

- de ontwikkeling van de Steenuiltjes

- de zon

- ruisende bomen, rimpelend gras

- de malle hamster van mijn zoon

- mijn straat zonder (zwerf)vuil

- het Winterkoninkje op de tuin

- de Fazant op de tuin

- muziek

- de droombaanreis

- eten maken voor zoon en mij

- een goede (actie)film

- als ik gewaardeerd word

- een goeie grap

- kleuren

- een meevaller

- autorijden

- schrijven

- problemen oplossen

- oude mensen die genieten

- als iemand zomaar, ongevraagd iets voor me doet

Waar m'n aandacht naar uit gaat:

- naar mijn zoon

- naar mijn moeder

- het (wereld)nieuws

- veranderingen van de seizoenen

- natuur en milieu

Waar ik de leukste gesprekken over heb:

- met mijn zoon over van alles en nog wat; het ene moment totale onzin, het volgende moment diep serieus

- soms met mijn moeder over vroeger

Waar ik lichtjes van in mijn ogen krijg:

- als ik een grap bedenk, die uitvoer, en dat die dan slaagt!

- jong spul, zowel mens als dier als mijn zelf gezaaide plantjes

- een vriendelijke aanraking door een onbekende

- als me iets onverwachts, leuks overkomt

Mijn favoriete hobby, ding, reis, boek, persoon, film, dier, restaurant, plek op aarde, muziek:

deze vind ik moeilijk te beantwoorden want ik heb geen favorieten, ja, van elk genoemd gegeven heb ik er een aantal en bovendien wisselen die ook steeds met de jaren.

Als ik dit voor het nu probeer:

- hobby: met plantjes bezig zijn

- ding: mijn fotocamera

- reis: ik wil van de zomer naar Parijs met mijn zoon

- boek: Marijn...:)

- persoon: mijn zoon

- film: Moordwijven van Dick Maas; dolkomisch!

- dier: de dwerghamster van zoon

- restaurant: Bar Italia is het laatste restaurant waar ik met ons eetclubje ben geweest, was een bijzondere plek met heerlijk eten (in Amsterdam)

- plek op aarde: mijn huis

- muziek: Dominique Corbiau hoorde ik gisteren bij Lenette van Dongen en heb ik meteen in mijn dagboek gezet: prachtig mooi!

Misschien komt er straks nog bij maar dan staat er vast wat huiswerk.

Geen web 4.0 intuitie, geen spannende gebeurtenissen, geen tsjakka-ik-ga-het-maken-gevoel vandaag, gewoon een enorme terugval in de realiteit van mijn omgeving en alle negatieve ladingen waar ik al zo lang tegen opboks.

Niet meer en niet minder.

Zojuist bij Lenette van Dongen hoorde ik een prachtig stukje muziek dat ik jullie niet wil onthouden; wat een juweel van een stem.

De eeuwige tweestrijd; daar is ie weer; vanmiddag is de jaarvergadering van onze tuinvereniging. Daar wil ik heen. Het is prachtig weer en moeder wil graag naar de tuin. Dat gun ik haar, maar daar heeft ze mij voor nodig, want ze kan nog niet fietsen. Een combinatie van naar de tuin en de vergadering wil ze niet, want ze kan nog niet zo lang zitten (dit gaat over die heiligbeenbreuk van begin januari) en morgen gaat het regenen oftewel, geen tuinweer.

Ik zit al uren te dubben en wil nu de knoop doorhakken om nog iets aan deze dag te hebben. Ik heb al heel vaak iets vanwege mijn moeder afgezegd omdat het schuldgevoel en de verwijten vele malen de lol van de gewilde afspraak overtreffen.

Dat maakt het ook zo moeilijk, als ik nuchter kijk alsof het een ander betreft zeg ik:  gewoon naar die vergadering gaan, moeder kan lekker gaan wandelen.

Maar ik ben opgevoed door deze moeder en wat er eenmaal hysterisch ingeslopen is, is heel moeilijk om te negeren.

Nou, vanavond verder.

Een Moleskine boekje, ja, dat heb ik ergens tussen de stapels liggen. Ik heb vorig jaar een setje van twee gekocht; een voor zoon en een voor mij. Oh, wacht...terwijl ik dit schrijf zie ik het liggen, tussen een paar dvd's en een paar notitieblokjes. Toeval? Web 4.0? Beetje griezelig, maar zo gaat het steeds de afgelopen dagen.

Ik ga gewoon dat "griezelig" maar schrappen, want zoals Huub zegt:" je begrijpt niet hoe het kan, maar geniet er van", in ieder geval iets van die strekking.

Oh yes, ik geniet er zeker van, tussen de buien van twijfel en angst door, want is dit mij wel gegund, wat is de prijs die ik ervoor moet betalen? Altijd dat donkere vermoeden dat iets mijn feestvreugde komt bederven.

Maar dat mijn moeder vanmiddag (alweer) van haar portemonnee beroofd is, dat heb ik toch niet op mijn conto geschreven en dat voelt best goed en stevig.

Natuurlijk heb ik haar geholpen en haar bankpas geblokkeerd en wat gepeptalkt en het goede nieuws is dat er slechts een tientje in zat en dat ze dit keer haar pincode niet hebben.

Super dankbaar is ze voor het feit dat ze dezelfde pincode voor haar nieuwe pas krijgt als die ze had, want dat was zo'n gemakkelijke.

Alleen jammer van haar portemonnee; toen de vorige gerold werd, een knip, had ik nog precies dezelfde voor haar, want die had ze mij ooit gegeven. Maar nu is ze 'm echt kwijt. Dat is wel sneu. Wordt vervolgd, want zoon komt toch thuis eten (ja, dat heb je als je de beste kok van de wereld bent)  :-)}

Beste Huub,

DBR-opdracht van gisteren:

Wil je in een mailtje een beschrijving geven van je talenten en hoe deze talenten voor jou de brug kunnen zijn tussen het leven wat je nu leidt en het leven van je dromen?

Resultaat quickscan: harmonie en stabiliteit.

Jij bent de rots in de branding en het cement tussen de stenen. Voor het overzicht en de coordinatie kan men goed bij jou aan kloppen. Je behoudt het overzicht en weet over het algemeen goed wat er in anderen om je heen omgaat. Op jou kan men altijd terugvallen. Je aandacht voor kwaliteit en alle belangen van partijen werkt soms vertragend, wat mensen om je heen kan opvallen.

Zelf vraag ik me af of dit nu talenten zijn of kwaliteiten. De harmonie en stabiliteit zijn sowieso goed voor het leven dat ik nu leid als opvoeder en mantelzorger en ik denk zo dat ze ook voor rust kunnen zorgen als ik mijn creatieve uitspattingen meer de ruimte ga geven.

Web 4.0 werkt optimaal op het ogenblik, van alle kanten komen er ideeen naar me toe. Voorbeelden:

In het stadsarchief het idee om de geschiedenis van mijn ouderlijk huis uit te diepen; het huis waar ik iedere dag even ben (in mijn hoofd) en waar ik de 11 gelukkigste jaren van mijn leven heb beleefd. En dit ligt zomaar voor het opscheppen voor mij; er is niemand zo betrokken bij dit pand als ik.

En dan het feit dat iemand mij over de mail vraagt een filmpje voor haar te maken.

In de Westerkerk gisteren schoot me te binnen dat nog iemand het met mij daarover had en nu ben ik al bezig om te kijken of ik voor een redelijk prijs een camera kan huren en montage-sessies, zodat ik allebei de opdrachten kan doen.

Dit heeft allemaal nog niets met een droombaan te maken maar het zijn wel bezigheden die ik erg leuk vind.

Een dag te laat, dit huiswerk, maar het gaat er om dat ik bezig blijf volgens mij.

Vanmiddag met moeder naar de tuin geweest. Met pijn in mijn hart heb ik de helft van onze mooie Kamperfoelie afgeknipt; zat vol met witte schimmel en dorre blaadjes.

Hopelijk overleeft de rest van de struik dit want ze staat op punt van bloeien.

Geen idee wat er aan de hand is, ik ga maar eens googelen.

Met 400 bewoners uit 9 woonzorgcentra een middag zingen in de Westerkerk; dat was echt een belevenis! Ik ging als vrijwilliger mee en heb ervaren wat het betekent om twee uur plezier te hebben: daar ben je vier uur mee bezig. En dan heb ik het gewoon over de mensen van de afdelingen halen en naar de bus brengen; 1 bus voor enkel rolstoelen en de andere voor degenen die met of zonder rollator konden lopen. En dan vanaf de bus de Westermarkt oversteken en naar de kerk lopen. Er waren gelukkig ook verkeersregelaars en klusjesscholieren want oh oh, een rolstoel- en rollatorfile gaat toch wel erg langzaam en duurt zeker drie stoplichten.

En het is allemaal gelukt en Erica Terpstra vond het ook fantastisch dat we er allemaal waren. Vervolgens kwamen alle Jordaan- en Amsterdamliederen langs die je je maar kan bedenken. Het is op zich mijn smaak niet, maar ik voelde me wel op en top een Amsterdamse daar in die Westerkerk; leuk wat zo'n bijeenkomst met je kan doen!

Mijn talenten harmonie en stabiliteit kwamen deze middag goed van pas.

Maarre, het huiswerk lever ik morgen in; daar ben ik nu echt niet meer toe in staat.

O ja, onze chauffeur wil nooit meer een ander beroep; dit is zijn droombaan.......