Zonnegloren dagboek

Het echtpaar Bos over een maand.

Evaluatie van het actieplan van vier weken geleden. Ik had een vrij duidelijk plan en volg dat maar even ipv de vragen bij deze oefening. Alle hulp die ik heb aangevraagd en waarvan ik dacht dat die nu in werking zouden zijn dat is nog niet zo: geen thuiszorg, geen Beter Bewegen en geen administratiehulp. Wachten duurt lang en erachteraan bellen frustreert en vreet energie, maar ik ga morgen toch maar even een ronde doen hoever het staat.
Het 2e vrijwilligersproject zou van start zijn gegaan en de eerste workshops geweest: yes, erg leuk en motiverend: mensen die afspraken nakomen. Zelfs de pech die zij tussendoor hadden: inbraak en diefstal van de camera's en computers, leidde tot slechts een week vertraging: gisteren had ik de eerste workshop en het was fantastisch leuk!
Met de "uit de put" cursus zou ik nu zover zijn dat ik mijn doemdenken om zou kunnen zetten in positieve gedachten. Helaas is dat nog niet zo, maar dat ligt niet aan de cursus, maar aan het feit dat ik een hardnekkige doemdenker ben. Dat vind ik niet leuk en wil ik helemaal niet, maar overkomt me steeds. Daar ga ik verder mee aan de slag.

Eergisteren is egeltje Freddie opgehaald door de dierenambulance en die hebben hem naar de egelopvang gebracht. Gisterochtend heb ik ze gebeld; ze waren hem in eerste instantie kwijt, maar toen bleek dat hij in z'n zak kattenbrokjes lag te slapen (die had ik meegegeven omdat we hem daarmee aardig opgekweekt hebben; bijna 2 ons aan gewicht erbij). Zo schattig! Ze gaan hem een kuur tegen longworm geven (dat veroorzaakt dus dat hoestje dat hij heeft) en over een paar weken gaan ze hem bij ons in de buurt uitzetten.

Oh, maar dat willen wij wel doen, zei ik. Dat is dan afgesproken, we houden contact en gaan hem dan ophalen. Leuk; dan heeft het verhaal een kop en een staartje!

Piekmoment: ik kan er echt geen bedenken.

De mannen die opeens hun hoge posten verlaten voor hun kinderen. Hoe zal dat over een week zijn, als ze zich niet meer met de "papa heeft het druk" smoes kunnen terugtrekken en zo de afwas, de vuilnis buitenzetten of het billen afvegen kunnen ontvluchten? Hoe lang zullen die work-a-holics de leegte aankunnen, of hebben ze stiekum al een aanbod voor een top-functie elders op zak? Ik denk zelf het laatste.

Wat voor redenen ze ook hebben voor deze switch (mijn eerste gedachte was: die verlaten het zinkende schip bijtijds...) ik hoop met hart en ziel dat dit geen open deur is voor de pvv of andere adders onder het gras.

'n beetje gesomber zo op de vrijdagavond van een uitgetelde werkloze (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde).

Straks van Kooten en de Bie; daar word ik weer wat vrolijker van!

 

Wat is de overeenkomst tussen deze drie vrouwennamen? Wel, Noortje en Gravin zijn de reusachtige boren die gangen gaan graven onder Amsterdam en Barbara is de patroonheilige die van oudsher mijnwerkers beschermt onder de grond en die nu speciaal naar Amsterdam is gehaald om de werklieden ondergronds te beschermen. Een groter tegenstelling is eigenlijk niet denkbaar: de miljarden euro's en zand verslindende boren en een heilige patrones die dat proces moet beschermen. We zullen zien wat ervan komt.

Oh, Heilige Barbara, Red Amsterdam!!!

Maak jezelf een compliment. Oke: ik geef mezelf een compliment voor het feit dat ik een hele dag ben bezig geweest alle stapels papier door te nemen, te sorteren, de benodige papieren voor de belasting te vinden en de belastingaangifte op diezelfde dag digitaal in orde gemaakt te hebben. Het tweede compliment is voor de sportkleding die ik precies goed voor zoon heb aangeschaft; schoenen, broek, shirt, alles in de goede maat en hij vindt alles cool. Go mama!!
Maak anderen een compliment. Ha, bedankt buurman (hij hield de deur voor me open)! Goeie actie van jullie, bedankt! (verkoper van de sportzaak die me, uit zichzelf, matste met een kortingsbon.
Hoe was het om complimenten te geven? Leuk: vooral aan die verkoper; glimlach heen en weer en ik die zo vrolijk en energiek de zaak verlaat dat ik nog een boodschap ga doen.

De motivatiemeter gaat op 8 na mijn bezoek en compliment aan de sportzaak.
Elisa en Peter: door het compliment dat ze hem geeft ontspant hij in blijheid en vriendelijkheid en dat geeft echt contact tussen hen.

Voor een heel goed doel: dit filmpje kreeg ik doorgestuurd met de boodschap: speel af en stuur door, want als het een miljoen keer gedraaid wordt, levert dat een fors bedrag op voor de strijd tegen borstkanker.

Er zijn vervelender manieren om een goed doel te dienen....kijk maar eens! En stuur door!

Zo! Gedaan! Digitaal ingevuld en verzonden. Geen dreigende 11 maart meer. Rest me 2009 nog te doen voor 1 april, maar nu alle stapels zijn doorgenomen, gesorteerd en opgeschoond is dat een pikkie werk, vergeleken bij vandaag. Heerlijk: die vuilniszak vol nutteloze formulieren, folders en blaadjes die linea recta de papierbak in kunnen voor recycling. Als ik deze klus afmaak (de stapels die er nu liggen verder sorteren en in ordners opbergen) dan kan ik wellicht de administratieve hulptroepen cancellen.

Kan ik dat aan?

Ik heb een overzichtelijker systeem nodig en etiketten die daadwerkelijk aangeven wat er in de betreffende ordner zit.

Ik geef mezelf tot zaterdag om dit in orde te brengen,

Als het lukt, zeg ik de afspraak voor maandag af.

Als het niet lukt, laat ik 'm doorgaan.

 

Maar waar is nu het voldane gevoel dat ik dit klaargespeeld heb, dat ik mijn voor vandaag gestelde doel heb bereikt? Ik weet het, maar voel het niet, raar, jammer.

 

Net de opdracht afgesloten, zie ik de Dagelijkse Gedachte voor vandaag, een Japans gezegde: "Een enkel vriendelijk woord kan drie koude wintermaanden verwarmen."  Toepasselijk!

Ik kon me niet concentreren op de meditatieoefening. Ik zal het later (niet vandaag) nog eens proberen, want je moet het wel blijven doen om er resultaat van te verkrijgen.
Wat betekent vriendelijkheid voor mij? Een geschenk dat de onverschillige, sombere wereld ineens een stukje positiever/behapbaarder kan maken.

Motivatiemeter voor vandaag een 4: ik moet papieren voor de belasting over 2008 bij elkaar zoeken en dat is werkelijk een rampenplan. Ik ga er nu mee beginnen; muziek op, koffie erbij en spitten maar!

Ook dit wil ik jullie niet onthouden: egel in de weegschaal. In die paar dagen is hij toch mooi 110 gram aangekomen! Gisterenavond was hij flink aan het hoesten (zo klonk het tenminste). We gaan toch maar vandaag, als zoon uit school is, de dierenambulance bellen; die brengen hem rechtstreeks naar de egelopvang. Als hij dan wat onder de leden heeft, kunnen zij hem meteen behandelen.

Okay, het werd tijd dat een vrouwelijke regisseur eens een keer die Oscar won. En als je beste regisseur bent, dan heb je automatisch ook de beste film gemaakt.

Maar het steekt wel; slechts 3 Oscars voor Avatar.

En toch heeft voor mij Avatar gewonnen, niet voor niets is het de best bezochte film aller tijden. En persoonlijk dompel ik mij het liefst in een mooi vormgegeven fantasie-verhaal om even uit de sleur te zijn, dan dat ik naar een oorlogsfilm ga, met welk gegeven we al dagelijks in de media geconfronteerd worden.

Hoe zou James Cameron omgaan met tegenslagen? Eens kijken of ik daar iets over kan vinden.

 

Maar Sandra Bullock, met zowel een Razzie (slechtste actrice) als een Oscar (beste actrice) beloond, dat vind ik erg leuk; past ook wel bij haar; go Sandra!

 

Fijne dag allemaal!

Hoe het met het egeltje is? Ziehier een volgegeten, heerlijk slapend beestje. Ik wist niet dat ze zo kunnen liggen, net als een konijn eigenlijk.

"Het is niet eenvoudig om het geluk in jezelf te vinden, maar ergens anders vind je het zeker niet".

Een ware dagelijkse gedachte. Maar inderdaad niet eenvoudig toe te passen.

 

Voor de liefhebbers: wat staat er op deze foto?

 

Antwoord: door de ramen van de koepel die ze onlangs aan het ISS hebben gemonteerd, zie je de Aarde en dan met name de Sahara.

Bewaarder heeft het dus goed. Geraden? Ik vond het antwoord van Marlyn ook heel mooi; precies vanaf de andere kant bekeken!

Eigenlijk vond ik alle antwoorden bijzonder: de metroboor, de geluksmeter, ook heel fijn.

Nu gauw terug naar de Oscars, mijn favoriet is natuurlijk Avatar.

Vanmiddag met zoon gewandeld; de zon lokte me naar buiten en hij wilde ineens mee en dat was fijn. We zijn door de groenstrook naar onze tuin gelopen en zagen het voorjaar in opkomst: blauwe druifjes, crocusjes en narcissen. En heel veel blad om weg te harken....dat gaan we doen als de temperatuur wat aangenamer is (we zijn echte mooi-weer tuinierders).

Door de opmerkingen van zoon (ik vind het zo leuk iets met jou samen te doen) ervaarde ik later, in de keuken bezig met de afwas, heel tastbaar het "nu" gevoel.

Hoe leg ik dat uit: ik ben er altijd mee bezig dat ik in een overgangsfase zit naar een beter leven: met een opgeruimd huis, een baan, een vriendenkring. Maar "nu" is het moment dat aan de gang is. En "nu" is dus dat moment dat ik met zoon aan de afwas bezig ben en hij zegt dat hij dat prettig vind. En zo vaak dus ben ik niet op het "nu" moment aanwezig omdat ik in mijn hoofd bezig ben te herhalen: dit deugt niet, dit gaat niet goed enz. enz. Dus dan kan je met z'n tweeen zijn maar toch alleen; ieder in zijn eigen werkelijkheid.

Ik vond het een heel bijzondere ervaring en ga eraan werken om meer, vooral met zoon samen, in het "nu" te zijn.

Vanmorgen voor het eerst weer de was buiten gehangen; het zag er zo uitnodigend uit, een echt lentegevoel. Maar wat had ik een kouwe tengels toen ik klaar was!!

Hoe ik omga met tegenslagen? Nou, ik kan ze niet goed hebben hoor! Ik heb er veel vind ik zelf, in vergelijking met anderen. En ik heb weinig (hoe noem je dat als het meezit) meeslagen? Ik vind het maar een geknok, dat hele bestaan. Is dit nu later? Lijkt het net even de goede kant op te gaan, komt er weer een financiele domper (bijv. dat ik de verdiensten van dat baantje van drie weken moet betalen aan de UWV). Dat baantje in oktober en daar komen ze nu mee. Nou, terugbetalen terwijl je op bijstandsniveau zit, dat is paniek in de tent hoor, bij mij tenminste. En de oneerlijkheid; dat is geen stimulatie om aan het werk te gaan maar eigenlijk meer om niets of stiekum te doen. Bleh! Ik wil dat trouwens gaan aanvechten, maar ik ben al zo moe... Of die keer dat ik (al jaren zoekende) de perfecte baan had gevonden; alle juiste handelingen gedaan, opgebeld, geinformeerd, overlegd, goede brief gestuurd en toen kwam hun antwoord. Afwijzing. Dat is de reden waarom ik niet meer op vrijdagmiddag de post openmaak. Op die vrijdag was zoon nl. jarig en ik had, omdat hij 15 werd, een tafel gereserveerd voor ons, moeder, zus en zwager. En ik kon, na die brief, niet meer meedoen met de feestvreugde, heb het hele etentje verknald. Ik sloeg gewoon dicht, kon het met niemand delen, moest ook nog die enorme rekening betalen, jezus, wat een puinhoop. Heb het later wel kunnen uitleggen aan zoon, maar dit is zo'n schandvlek die niet meer uit te wissen valt.
Van mezelf mag ik geen fouten maken en ook niet falen. Dat zielige leventje waar ik mezelf doorheen sleep, m'n best doende om voor zoon een goede moeder te zijn en hem een volwaardige opvoeding te geven en er bijtijds voor mijn moeder te zijn, zodat zij zo min mogelijk ongemak heeft in haar leven, nee, daar mag ik geen fout in maken.
Kan je nagaan hoe ik me voel, als ik voor moeder de pc kant en klaar heb geinstalleerd, met haar samen heb geoefend, alles voor haar heb opgeschreven en dat ze dan keer op keer belt: dit lukt niet, dat doet die computer niet enz. enz. dat is iedere keer weer een teken van mijn falen.
En dan is daar ineens mijn zoon die zegt: ze is oud, mam, ze onthoudt dat allemaal niet, dat ligt niet aan jou. De schat.
In juni is het 5 jaar geleden dat mijn vader overleed. Sinds die tijd leunt ze op mij. En dat is zwaar. Ook al is ze nog zo lief. Vaak. Maar ook bemoeizuchtig. Intussen zou je denken dat ze een nieuwe richting in zou slaan. Vriendschappen aanknopen, oude vriendschappen herstellen. Maar alles blijft zoals het was. Ze leeft voor ons, dat heeft ze m'n vader beloofd, maar zin heeft ze er niet meer in.
En een mens z'n zin is een mens z'n leven, zo luidt het spreekwoord. Ik begrijp haar wel, maar ook weer niet; probeer het te respecteren.

Zo, dit was de opdracht over tegenslagen. Gauw door naar de volgende.

 10.735 mensen hebben op ons gestemd: we hebben een zetel, hoera! Van m'n partijgenoten zelf nog niets gehoord, maar ik ben blij. Al het werk is niet voor niets geweest.

We kregen veel meer stemmen dan de andere twee nieuwkomers, TON 6559, en de PvdD 6581.

 

Dan kunnen we nu doorgaan met het redden van Amsterdam!

 

Egeltje doet het goed.

 

De zon schijnt.

 

Een mooie dag.

In afwachting van de verkiezingsuitslagen even iets grappigs. Zoon kwam gisterenavond later dan verwacht thuis met.....een egeltje. Hij liep vanaf de bushalte naar huis en zag dat bolletje, dat toen ineens begon te lopen, al wankelend op de pootjes. Geen rat....een egeltje! Met een mevrouw die haar hondje uitliet hebben ze het staan bekijken en bespreken en toen heeft zoon het opgepakt en meegenomen. Dat beestje moet verzorgd worden, mam, hij kan nauwelijks lopen, dat kunnen we wel en ik zal het doen. Hij kan in de oude kooi van Flappie en die haal ik wel uit de box en dan kannie op mijn kamer en en en.... We hebben dat haasje toch ook grootgebracht en die duif en mag het please.....

Het resultaat zien jullie op de foto's; voorlopig hebben we egeltje Freddie te gast. Ik ga nog bij de Egelopvang informeren wanneer en hoe we hem/haar het beste weer kunnen uitzetten als ie op krachten is gekomen. Want zo'n wild beestje kun/mag je niet houden vlgns mij.

Red Amsterdam! Ik hoop dat mijn strategie nog enig effect oplevert voor vandaag. Iedere keer als ik uit de laatste bijdragen verdwenen was, zette ik opnieuw een reclame voor Red Amsterdam neer; hopelijk hebben alle Amsterdammers dat wel gezien en reageren ze erop door lijst 8 te stemmen.

Meer kan ik niet doen. Overgeven en afwachten. Wil je nog filmpjes zien, kijk dan in mijn db van gisteren en van 1 maart.

Fijne dag en......vergeet niet te stemmen!

Amsterdammers! Red Amsterdam! Ik vraag jullie geen leestijd, maar kijktijd: 2 minuten naar deze clip die alles zegt!

Ja, ik blijf nog even doorgaan in mijn pogingen Amsterdam te redden; uit 1997 dit filmpje en juist nu weer actueel!

Bovendien staat er nog een leuke op AT5, die kun je bekijken via deze link:

 

http://www.at5.nl/artikelen/35428/filmpje-voor-site 

De laatste campagnedag voor de verkiezingen; zal al onze moeite omgezet worden in stemmen? Het debat gisterenavond in de Melkweg was flut; het was niet goed georganiseerd en wij hadden een andere debater moeten inzetten (is mijn mening).

Maar goed, intussen is de Vijzelgracht verder verzakt en dat is dan weer nieuws wat wij "mee" hebben.

Meer info vind je op www.red-amsterdam.nl 

Door de Volkskrant gekozen als beste inhoudelijke verkiezingsfilmpje; een groot compliment!

Afstemmen van mijn doel met anderen is niet van toepassing voor mij, dat is allemaal al geregeld. De EP heb ik gemaakt nav de filmpjes die ik ga maken in het vrijwilligersproject en omdat ik ineens dacht: als ik dit goed genoeg doe, dat er wellicht ook betaald werk in te vinden is. Ik ben het wel met Margriet eens dat het een prachtige zin is met weinig inhoud. Dus daar moet ik nog wat aan doen.

De motivatiemeter gaat vandaag op 6; ik heb een afspraak op school ivm zoon en vanavond steun verlenen aan onze lijsttrekker in debat. Die afspraken houden me op gang en........de zon schijnt, heerlijk weer eens!