Zonnegloren dagboek

Wat zullen de verkiezingen ons brengen? De opkomst is nog heel laag en nu maar hopen dat degenen die stemmen, het op de beste partijen voor ons land doen....:-)

Ja; het ene moment was ik met een fijne cursus In Balans begonnen en lekker aan het filmen. Het volgende moment werd de cursus afgeblazen; de andere deelnemers mochten ineens niet meedoen van hun bedrijf; te duur waarschijnlijk.

Flinke kater bij mij; ik ging er helemaal voor.

Verder had ik die week allerlei medische afspraken met zoon; oorontsteking waardoor hij niet naar zwemles kan; vandaag trouwens nog steeds niet, want het gaat maar niet over. De beugeltandarts die besloot de te vroege klant alvast te helpen waardoor wij een uur moesten zitten wachten. Terwijl mijn zoon dus kostbare school mist.

Dat ik hier of daar uit frustratie de boel al niet verbouwd heb, verbaast me eigenlijk; ik heb zelfs nog een hand gegeven bij het weggaan....Watje, denk ik dan. Maar ja; je bent als patient wel afhankelijk van de dokter; brrrr.

Vervolgens naar de orthopeed voor scoliose-controle; blijkt er een verslechtering opgetreden en moet zoon het komende half jaar fors aan de Mensendieck en als dat niet helpt operatie.....

De scoliose heeft hij van mij geerfd en dat hakt er behoorlijk in dan.

En ik ben braaf wederom gestopt met mijn wijntjes, op aanraden van psych, want dan kunnen paniekaanvallen daardoor veroorzaakt in ieder geval uitgesloten worden. Nou, ze gaan onverminderd door en vandaag was dus de evaluatie en nu heeft psych een ander plan geopperd: ik heb een week om na te denken of ik aan de anti-depressiva wil om mij te ondersteunen zoals het nu gaat. Of om mij te ondersteunen in een confrontatie met mijn moeder om de verhoudingen te normaliseren, zodat ik ook een deel van leven krijg om bijv. te gaan werken en wellicht eindelijk aan die partner toe te komen die toch ook ergens voor mij rond zou moet lopen.

Oh, gottegot, een therapeutische interventie bij moeder die daar altijd wars van geweest is; te eng om over na te denken. Maar gelukkig heb ik een week om dit in m'n systeem aan te laten komen.

Het is een ongelijke strijd tussen mij en de innerlijke demonen die me de afgrond in sleuren. Ik voel me een loser dat ik ga zwichten voor de pillen morgen, maar ik moet wel enigszins levend uit deze strijd tevoorschijn zien te komen; ik ben niet alleen en wil dit geworstel ook zoon niet langer aandoen.

Het zou wellicht beter zijn om de balans tussen bijv. draaglast en draagkracht te herstellen, maar met een molensteen om m'n nek de afgrond in duikend heb ik toch eerder baat bij een paardenmiddel voorlopig om me daar weer uit te trekken.